ÉÉn vriend

Wat vinden jullie van dit verhaal tot nu toe?

  • Direct stoppen, is niets aan!

  • Gaat wel, ga maar door, misschien wordt het beter

  • Leuk verhaal, ga zeker door!

  • Te gek, ik kan niet wachten op het vervolg!


De resultaten zijn alleen zichtbaar na stemmen.
Al heel lang kom ik hier om verhalen te lezen, nu voor het eerst een verhaal geschreven. Het is moeilijker dan je denkt!
Disclaimer: Dit verhaal is verzonnen, geen van de gebeurtenissen zijn in werkelijkheid geberd, enige gelijkenis met bestaande mensen berust geheel op toeval.
Veel lees plezier!

ÉÉN VRIEND
Een verhaal door Pieter Pamper 75

Het ongeluk

Erik was een normale jongen van veertien jaar oud, deed het goed op school, had veel vrienden en was populair in zijn klas. Hij ging vaak naar feestjes en bleef vaak slapen bij zijn vrienden en vriendinnen. Zoals alle jongens hield hij van Hardrock muziek en speelde in een bandje met wat vrienden. Nee, de hitparade zouden ze nooit bestormen, maar ze hadden veel lol als zij covers speelden van bekende nummers. Samen met zijn ouders woonde hij in New York, in een fijn appartement boven een boekwinkel, vlak bij Central park. De toekomst zag er zonnig uit voor Erik.

Erik stond op het podium, naast zijn grote held Kurt Cobain. Samen speelde zij de sterren van de hemel.

Load up on guns, bring your friends
It's fun to lose and to pretend
She's over-bored and self-assured
Oh no, I know a dirty word

Net toen Kurt hem voor het hele publiek voor zijn sublieme gitaar spel klonk er uit de speakers een harde 60 hertz brom. “Verdomme”, dacht Erik nog, een aardlus in de installatie! Toen realiseerde hij dat het de wekker was die hem wreed uit zijn droom wekte!

Met een kop als en blokhout dat door een bijl geklieft werd stond hij op. Liep slaapdronken naar de douche en liet de warme stralen de laatste restjes van zijn slaap dronken gesteldheid van zich af spoelen. Helaas werd zijn hoofdpijn niet weggespoeld en met een bonkende harses liep hij naar de eetkamer en maakte een ontbijtje voor zich klaar.

Zijn ouders zaten al aan de ontbijt tafel en keken hoe Erik de kamer binnen kwam met zijn kom met cornflakes. Terwijl hij ging zitten vroeg zijn vader, zoals alleen vaders dat kunnen, of hij zin had om weer naar school te gaan. Welke domme idioot vraagt nu aan een puber of hij het leuk vindt om na de zomervakantie weer naar school te gaan? Erik keek zijn vader met een smerig gezicht aan en terwijl hij zijn cornflakes naar binnen schoof zon hij op een gevat antwoord op de domme vraag van zijn vader.

De ochtend op school verliep rustig, Vrolijk begroet door zijn vrienden en van zijn beste vriendin een stevige welkom terug zoen vol op de mond. Zijn dag kon niet meer stuk! Alleen maatschappijleer, de wereld vreemde moron die dat bedacht had verdiende het om publiekelijk geëxecuteerd te worden! Na een les die wel een maand leek te duren, maar in werkelijk slechts 50 minuten, was het pauze. Met zijn vrienden liep hij over het schoolplein en luisterde naar wat zij allemaal in hun vakantie gedaan hadden.

De rest van de dag verliep rustig en vrolijk lachend fietste Erik naar huis. Het stoplicht sprong op groen en Erik stak de straat over. Te laat zag hij de motor aan komen die met hoge snelheid de fiets van Erik raakte en dwars over zijn lichaam reed toen het met een harde klap de grond raakte.

In kritieke toestand werd de jongen naar het ziekenhuis gereden, waar gebroken ribben, een gebroken been en pols geconstateerd werden. Ook enkele middenhandsbeentjes waren bij het ongeluk gebroken.

In het ziekenhuis werd Erik direct naar de operatiekamer gebracht, waar ook nog enkele inwendige bloedingen en een zware hersenschudding werd geconstateerd.

“Mevrouw Gilmore, uw zoon heeft ernstige inwendige verwonding opgelopen en een groot aantal beenderen gebroken. Daarom laten wij hem een aantal dagen in coma, zodat het genezingsproces de meeste kans heeft van slagen en hij zo min mogelijk pijn zal voelen. Wel moet ik er voor waarschuwen dat zijn toestand zeer ernstig is en wij pas over enkele dagen kunnen zeggen of uw zoon inleven zal blijven. Als de vooruitzichten dan goed zijn, kunnen wij ook een voorspelling doen in hoeverre hij kan herstellen en of hij ooit weer zal kunnen lopen.” Vertelde de chirurg, nadat hij de acht en een halve uur durende operatie had afgerond.

De ouders van Erik zaten afwisselend zes dagen naast het diep bewusteloze lichaam van hun zoon. Spraken lieve woordjes tegen hem, huilde samen en baden de goden om hulp.

Iedere dag kwam de doctor tijdens zijn ronde langs Erik, onderzocht hem telkens langdurig en werd iedere dag een beetje optimistischer. De zede dag meldde hij dat ze van plan waren om Erik die middag uit zijn coma te halen en hem dan verder te helpen.

Die middag kwam de verpleegster en gaf de zieke jongen een aantal injecties. En vertelde de zenuwachtige ouders dat ze moesten roepen als Erik bij kwam. Het lange wachten was begonnen. Met zijn hand in hun handen zaten beide ouders aan het bed van hun zoon. Eindelijk begon het kind in het bed te kreunen. Langzaam gingen zijn ogen open en keken zijn ouders aan. “Is de les al voor bij?” Was het eerste wat hij prevelde.

Zijn ouders kuste hem zachtjes op het voorhoofd en vertelde dat hij in het ziekenhuis lag omdat hij een ernstig ongeluk had gehad.

“Oh, daarom doet alles zo veel pijn!” Een wrange glimlach verscheen op zijn gezicht.

De verpleegster kwam samen met de doctor binnen om dat mijnheer Gilmore op de bel gedrukt had. De ouders werden vriendelijk de kamer uit geleid omdat de doctor een aantal vervelende testjes moest doen om de toestand van Erik volledig in kaart te brengen.

Met een tevreden blik in zijn ogen kwam hij een half uur later de kamer uit. “Uw zoon reageert goed op de behandeling, de uitwendige wonden zijn goed genezen, al zal hij een paar stoere littekens aan dit avontuur overhouden. Op de röntgen foto’s die we gisteren gemaakt hebben kien we dat de botten in zijn lichaam goed genezen en uw zoon reageert goed op de prikkels die ik hem gaf. Ik heb er het grootste vertrouwen in dat uw zoon volledig zal herstellen. “ Met een vriendelijk handdruk nam de arts afscheid van de opgeluchte ouders.

Het goede nieuws had niet het effect op Erik dat je zou verwachten. Met tranen in zijn ogen keek hij zijn moeder aan. “Ben je niet blij dat je weer helemaal gezond zal worden?” Vroeg zijn vader.

Met een betraand gezicht fluisterde Erik dat hij in zijn broek geplast had, en hij niet eens voelde dat hij moest plassen. Zijn vader probeerde hem gerust te stellen met de woorden dat hij bijna een week een luier had gedragen en alles in zijn broek gedaan had. Hij moest gewoon weer wennen aan de nieuwe situatie. Toch zag Erik nog de bezorgde blik in de ogen van zijn ouders, voordat hij in een diepe slaap weg zakte.

De doctor bevestigde dat het wel vaker voorkwam dat een kind dat uit een coma kwam wat tijd nodig had om alle lichaamsfuncties weer volledig onder controle te krijgen, maar dat hij de situatie in de gaten zou houden de komende dagen. Ook adviseerde hij de ouders naar het nabij gelegen Ronald McDonalds huis te gaan om een nachtje goed te slapen. De volgende dag zou hij misschien al kunnen vertellen wanneer Erik naar huis kon gaan.

Die avond bracht een bloed mooie verpleegster Erik een slaapmiddel en controleerde of hij goed lag. Met een glimlach op zijn gezicht zei Erik: “Il zou nog een stuk beter liggen als u naast mij komt liggen!” Hoofd schuddend liep de verpleegster de kamer af.

Tot zijn grote chagrijn werd Erik de volgende ochtend wakker in een luier die niet alleen drijfnat was, maar ook een overduidelijk aroma verspreide dat wees op het betere riool werk in zijn broek. Kwaad belde hij de zuster, die snel aan kwam rennen. Met een “Ongelukjes waren te verwachten jongen.” Werd zijn Erik gewassen en kreeg hij een schone luier om. “Hoelang zal ik het in mijn broek blijven doen?” Helaas kon de aardige zuster zijn vraag niet beantwoorden. “Misschien weet de doctor meer als hij straks langs komt. Vraag het hem maar, en schaam je niet hoor, het gebeurt echt iedereen die zo’n ongeluk heeft meegemaakt!” De zuster “vergat” te vertellen dat de meeste mensen incontinent waren als zij een dag nadat zij uit coma gehaald waren nog in hun broek deden.

wordt vervolgd
 
Laatst bewerkt:
En dan volgt nu het tweede deel, veel plezier!

Naar huis!

De dagen in het ziekenhuis duurden lang voor de jonge gast. Gelukkig kwamen elke dag een paar van zijn vrienden en vriendinnen langs, zodat Erik zich niet verlaten kon voelen. Drie dagen nadat hij bijgekomen was werd hij naar een zaal met vier andere jongens gereden. Al snel bleek dat alle inwoners van kamer 314 een “speciale” onderbroek aan hadden. Een van de jongens, die Erik al snel “de clown” noemde, vertelde dat de getijden in deze kamer overuren maakten. Er werd op een vreemde manier luchtig gedaan over de luiers en Erik kreeg te horen dat De clown zijn hele leven afhankelijk was van incontinentie materiaal. “Een vergissing van moeder natuur!” Zei hij vrolijk, zal nooit verbeteren en ik vind het niet erg meer, iedere gek heeft zijn gebrek en ieder normaal mens twee!” ”Hm, dan heb jij zeker maar één gebrek!” Wist Koen te vertellen. Deze jolige opmerking kwam hem op een kussen bom van de clown te staan.
Bob de Bouwer (die eigenlijk Romario Block heette) vertelde dat hij zijn luiers te danken had aan een chirurg die een foutje maakte bij een liesbreuk operatie toen hij zeven was, ik ben dus al vijf jaren in luierland!” De andere twee jongens hadden net als Erik een ongeluk gehad en waren hier nu voor kleine ingrepen.

Het was fijn dat Erik zijn probleempje niet hoefde te verschuilen en al snel werden de jongens vrienden. Bob de Bouwer kon vrij wandelen door de zaal en bracht kaarten rond, zodat zij konden pesten (een kaartspel waarbij je je tegenstander pest met kaarten), het enige spel dat ze allemaal kende.

Die avond kwam de verpleegster met een karretje de kamer op gereden. Nadat zij de deur had gesloten voor de privacy van de jongens begon zij een voor een de luiers te verschonen. Het viel Erik op dat de jongens bijna allemaal een erectie kregen bij het verschoon ritueel. “Dat komt door die prachtige zusters vertelde Ruud. “O ja?” vroeg Bob de Bouwer, Waarom kreeg je gisteren dan een stijve toen die verpleger ons verschoonde? Was je soms verlieft op hem?” Met een rood hoofd en een gespeeld kwaad gezicht sloot Ruud zijn ogen terwijl hij verschoond werd.

Een voor een verlieten de jongens op de zaal het ziekenhuis en werden hun bedden gevuld met andere patiënten, allemaal met een luier om, maar zo gezellig als met de eerste “vijfling” werd het niet meer. Eindelijk mocht ook Erik naar huis. Een brancard op wieltjes werd de kamer in gereden en Erik werd voorzichtig uit zijn bed getild en op het brancard naar de ambulance gereden.

Erik keek zijn ogen uit in de ziekenauto en zei: Wow dit is de eerste keer dat ik in een ambulance lig, cool!” Waarop de broeder vriendelijk vroeg hoe hij dacht dat hij in het ziekenhuis gekomen was. Met een rood gezicht bekende de zieke jongen dat hij zich daarvan niets kon herinneren en dat het voor hem dus ook nooit gebeurd was. De broeder, en zijn moeder, die met Erik naar huis zou rijden, lachten vrolijk.

In het appartement stond een speciaal ziekenhuis bed in de woonkamer en Erik werd van het brancard op het bed gelegd en de broeders namen afscheid. Tevreden bekeek Erik de afstandsbediening van het bed en bekeek hoe het zijn hoofdeind en zijn voeteneind kon bewegen. “Gaaf”, zei hij tevreden, maar zijn moeder moest natuurlijk weer de pret bederven door te vertellen dat hij niet te veel het bed mocht bewegen, omdat dat de genezing van zijn botten nadelig kon beïnvloeden. Zijn rechter hand was nog erg dik, alsof hij een astronauten handschoen aan had. De doctor had verteld dat dat normaal was en dat het nog wel een week of wat kon duren voor de zwellingen zouden verdwijnen. Ook had hij gezegd dat de urine incontinentie van Erik waarschijnlijk permanent was. Hij vermoedde dat er zenuwen beschadigd waren en dat de kans op genezing erg klein was. Dat bericht had Erik enige tijd somber gesteld, maar omdat hij er toch niets aan kond doen legde hij zich uiteindelijk bij het onvermijdelijke neer!
Het viel Erik wel op dat sinds hij thuis was steeds minder vrienden bij hem langs kwamen. Eerst dacht hij dat het kwam omdat het nieuwtje van een vriend in het ziekenhuis er van af was, daarna omdat hij dacht dat hij weinig kon ondernemen terwijl hij in zijn bed lag. Helaas zou hij de werkelijke reden snel ondervinden…

Terwijl Erik thuis in bed lag kwam regelmatig de fysiotherapeut langs om oefeningen met hem te doen, om zijn spieren zo sterk mogelijk te houden en de genezing te bevorderen. De oefeningen waren pijnlijk en regelmatig vervloekte Erik de, overigens zeer aardige dame, die hem pijnigde.
Na drie weken van bed liggen, om de paar uur als een baby verschoond worden, en zich hopeloos vervelen kwam het eerste goede nieuws! Het gips mocht van zijn been en arm af. Eindelijk kon hij zich weer een beetje normaal bewegen. Zijn spieren waren nog erg zwak, maar eindelijk zat hij weer eens normaal rechtop. De fysiotherapie werd geïntensiveerd, en de “martel dame” zoals Erik haar noemde kreeg regelmatig de wind van voren: “Dat doet pijn stom wijf!” of “ik ben niet van staal jij trut!” waren nog de vriendelijke opmerkingen die hij voor de therapeute had die hem zo goed mogelijk wilde helpen.

Tot zijn grote verdriet kon Erik zijn hand niet goed gebruiken en waren zijn favoriete computer spelletjes voorlopig alleen mogelijk in Utopia! Ook zijn luiers kon hij, door zijn onwillige hand, nog niet zelf verschonen, voor die taak was hij afhankelijk van zijn ouders, die hem teder en met de aller grootste vriendelijkheid verzorgden. Uit alle bleek dat Erik zijn nieuwe ondergoed maar moeilijk kon accepteren. De wegwerp luiers werden met twee plak strips vast gezet en kraakte een beetje bij iedere beweging en, alhoewel zijn ouders hem verzekerden dat het geluid van de luier nauwelijks te horen was, klonk het voor Erik bij iedere beweging als een kanonschot dat nog in Tokyo hoorbaar moest zijn.

Helaas had Erik nog steeds problemen om langere tijd rechtop te zitten, omdat zijn spieren tijdens het ongeluk een forse optater hadden gekregen en volgens de therapeut zou het zeker nog drie maanden duren voordat hij weer normaal een hele dag rechtop kon zitten en staan. “Moet ik zolang thuis blijven?” vroeg de patiënt gekwetst. “We zullen zien of je over een week of drie voor een paar uur naar school kan, daarna kunnen we langzaam de tijd op school opvoeren. Je zal wel aan een rolstoel gekluisterd zijn die tijd, want lopen zal nog te zwaar zijn. Al is het gips er af en zijn je botten geheeld, je spieren hebben nog een flinke revalidatie voor de boeg.

Met een pijnlijk gezicht keek Erik naar zijn ouders, die maar weinig aan de situatie konden veranderen. Het herstel zou lang duren.
Het ergste van alles was dat zijn vrienden niet vaak langs kwamen, ze brachten wel het huiswerk en af en toe bleef er eentje een half uurtje praten, maar lang duurde die ontmoetingen niet. Het leek wel of ze hem op school vergeten waren.

Terwijl zijn vader die avond Erik in zijn nacht luier hielp deed de jongen zijn beklag over zijn vrienden. Terwijl de natte luier onder zijn billen werd weggehaald, zei zijn vader hem dat hij zich geen zorgen moest maken. Het was immers proefwerk tijd en zijn klasgenoten hadden het druk genoeg met zich hierop voor te bereiden.

Met een vochtig doekje werden zijn billen schoongemaakt toen Erik zei dat ze tijdens hun bezoek toch wel wat meer aandacht voor hem konden hebben, hij was toch geen melaatse?

Terwijl de schone luier voorzichtig onder hem geschoven werd vertelde zijn vader dat zijn vrienden misschien bang waren dat hij invalide zou zijn, en dat ze zijn gevoelens niet wilde kwetsen.

De plak strips werden een voor een dicht geplakt terwijl Erik met tranen in zijn ogen en een snik in zijn stem zei: Maar ze kwetsen mijn gevoelens nu veel erger!”

Wordt vervolgd
 

luierdromer

Niet geschoten is altijd mis.
Mooi verhaal, wat laat zien hoe het vaak gaat.
Hoop voor Erik dat zijn vrienden hem toch komen bezoeken.
 
Terug naar school!
De weken alleen thuis in bed kropen voorbij. Om niet achter te blijven met het schoolwerk kreeg Erik thuis les van een gesjeesde onderwijzer. Het was een vrolijke knul die naast goed les gaf, ook regelmatig grappen maakte. Als Erik een fout maakte werd hij theatraal terecht gewezen, maar bij een goed antwoord was de reactie meestal: “Weet je dat zeker Erik?” In het begin bracht het Erik aan het twijfelen, maar al snel had hij de routine door en speelde hij vrolijk mee. Leren was zo eigenlijk leuker dan het ooit op school geweest was.
Erik stond voor het eerst na zijn ongeluk weer met zijn band op het podium. Ze speelden de sterren van de hemel. Bij het nummer “On the road” ging het publiek helemaal uit hun dak. Erik zong:
Well, I'm so tired of crying
But I'm out on the road again
I'm on the road again
Well, I'm so tired of crying
But I'm out on the road again
I'm on the road again
I ain't got no woman
Just to call my special friend

Plotseling gilde een vrouw in het publiek: “Erik opstaan!” Met een grom waar een beer jaloers op zou worden opende Erik zijn ogen. Hoe konden ouders toch altijd het verkeerde moment in een droom kiezen om hun zoon wakker te maken?

Voorzichtig werd hij uit bed geholpen, in zijn rolstoel gezet en naar de badkamer gebracht. Zijn natte nacht luier werd verwijderd en hij werd voorzichtig in het warme bad geholpen dat voor hem klaar was gemaakt. Het warme water deed een beetje pijn aan zijn billen.

Het verwrongen gezicht alarmeerde zijn bezorgde moeder. “Wat is er knul, heb je pijn?”

“Wat kunnen ouders domme vragen stellen,” dacht onze held.

“Nee, mam, ik kijk zo omdat alles rozengeur en maneschijn is! Natuurlijk heb ik pijn, het lijkt wel of mijn billen in de brand staan!”

Met een kennersblik bekeek zijn moeder het kruis van de getormenteerde jongen in het bad. “Luieruitslag”, was haar deskundige oordeel. Daar doen we straks wel wat zink zalf op, dan is het probleem zo verholpen. Je wilt niet weten hoeveel van die zalf ik op jouw billen heb gesmeerd toen je een baby was.”

De verwijzing naar zijn baby tijd deed bij Erik een somber gevoel ontstaan. Natuurlijk was hij geen baby meer, maar straks zou hij, net als de eerste de beste baby zinkzalf op zijn pijnlijke billen gemeerd krijgen. Alleen die gedachte maakte dat hij zich erg terneergeslagen voelde.

Het warme bad zorgde dat zijn gespannen spieren langzaam tot rust kwamen en de pijn in zijn lichaam in het bad weg vloeiden. Zijn moeder hielp hem even later uit het bad en droogde hem af, omdat zijn spieren nog te stijf waren om deze simpele handeling zelf uit te voeren.

Nadat zijn moeder zijn zere onderlichaam met zinkzalf had ingesmeerd en van een schone luier had voorzien, werd Erik in zijn school uniform geholpen en kon hij eindelijk aan zijn ontbijt beginnen. Zenuwachtig at Erik zijn cornflakes en keek telkens naar de klok. Als een ter dood veroordeelde die wacht op zijn executie wachtte Erik op het moment dat hij naar school moest. Hij had geen idee waarom hij zo zenuwachtig was.

De klok sloeg acht uur en zijn vader zei dat hij hem vandaag naar school zou brengen. Fluisterend vroeg zijn moeder of hij nog een schone luier nodig had. Gelukkig was zijn broek nog droog en kon hij naar de parkeergarage onder het huis gereden worden.

Stijf van de zenuwen kwam Erik bij zijn school aan. Geen van zijn vrienden wachtte hem op toen zijn vader hem uit de auto, in zijn rolstoel hielp. Met zijn schooltas en een extra luiertas op zijn schoot werd de knul het schoolplein opgereden. Verschillende klasgenoten van Erik zagen hoe hij door zijn vader naar de ingang van de school werd geduwd. De kinderen draaide zich van het tafereel af en begonnen te fluisteren. Erik ontving woorden als: “Baby”, “Luier”, en “Plast nog in zijn broek” op.

Zijn vader rolde hem het kantoor van de school verpleegster in. Zonder enige schroom vertelde zijn vader wat de conditie van zijn zoon was. De zuster knikte en vertelde dat zij wel meer incontinente kinderen onder haar hoede had. Ze bekeek de luiers die meegebracht waren en begon genante vragen te stellen zoals: “Als je in je broek plast is het dan een grote plas, of zijn het kleine scheutjes tegelijk?” (Ëén grote plas). “Hoe vaak per dag plas je in je broek?” (vier tot vijf keer per dag, afhankelijk van hoeveel ik drink en hoe warm het is).”Kan je zelf je luiers verschonen of heb je hulp nodig? (Wat denk je zelf, trut? Denk je echt dat ik hier zou zijn als ik mezelf zou kunnen helpen? )
Om te zeggen dat Erik tijdens zijn eerste bezoek aan de school zuster vrienden gemaakt had, zou de waarheid ernstige schade hebben berokkend, zo late we zeggen dat hun eerste ontmoeting “bijzonder” was!

Erik vond zijn weg naar het lokaal waar zij de eerste les van die dag zouden krijgen. Zijn elektrische rolstoel zoemde het lokaal binnen en zij klasgenootjes keken even in zijn richting en draaide toen hun hoofd van hem weg en deden alsof zij hem niet gezien hadden. Zelfs Karin deed alsof hij lucht was. Gepijnigd door dit onthaal rolde hij naar zijn tafel voor in de klas.

Mijnheer de boer begon zijn les Engels met een vriendelijke begroeting van zijn klas: Dames en heren, zoals jullie wellicht gezien hebben is Erik terug in ons midden. Hij zal ons voorlopig maar een paar uur per dag met zijn aanwezigheid verblijden, omdat hij nog steeds herstellende is van het ongeluk dat hij gehad heeft. Wij hopen allemaal dat je snel hersteld en dat je weer hele dagen bij ons zal zijn.”

De klas begon te fluisteren. Erik ving woorden als “luier”, “Baby” en “broekpisser” op en hier en daar werd zachtjes gegiecheld.

Halverwege de les vroeg Erik permissie om naar het toilet te gaan. Leo, de domste jongen in de klas, die zijn gebrek aan intelligentie ruimschoots compenseerde door zijn talent voor “grappige” opmerkingen, waarmee hij altijd iemand op de korrel nam die hij aan kon, fluisterde zo hard dat iedereen het kon horen: “Moet baby’s luier verschoond worden, heeft hij een bahbah in zijn broek gedaan. Ik hoop dat hij naar de WC mag voordat hij de hele klas vergast”. Helaas voor Leo had hij vergeten dat mijnheer de Bruin uitstekende oren heeft, ik zei toch dat Leo niet vooraan stond toen de hersenen werden uitgedeeld.

De leerkracht schreef iets op een briefje en stopte het in een rode envelop. Gaf deze aan Leo en zei dat hij Erik moest helpen naar de schoolzuster te gaan en haar het briefje te overhandigen. Leo herkende de rode envelop, dat betekende niet veel goeds, in deze enveloppen werden altijd de straf briefjes gedaan.

De zuster zag het onwaarschijnlijke duo haar kantoortje binnen komen. Leo met zijn rode envelop en Erik met zijn luier tas op zijn schoot. Met een knik naar een lege stoel werd Leo op zijn plek gezet en mocht Erik achter een gordijn op een tafel plaats nemen. De laatste keer dat hij hier gelegen had was toen hij tijdens sportles verkeert terecht kwam en zijn enkel verstuikt had.

Ondanks dat Erik de zuster eerder weinig vriendelijk behandeld had, was ze wel aardig tijdens de verschoning. Ze vroeg hoe het in de klas ging, of hij erg moe was of pijn had en zo voort. De natte luier werd in een luier emmer gegooid, Erik merkte op dat er meer luiers in lagen. “IK zei toch dat ik meer incontinente kinderen onder mijn hoede heb?” zei de verpleegster die Erik met een glimlach aan keek, terwijl ze hem in zijn rolstoel terug hielp.

“Zo geef jij je briefje maar eens hier”, sprak de verpleegster op een strenge toon tegen Leo, die met een trillende hand de rode envelop overhandigde. “Hm, hm, ja dat zou een goede straf zijn, ja dat kon zeker helpen!”, mompelde de verpleegster toen ze het briefje las.

“Mag ik een luier van je lenen?”, deze vraag was aan Erik gericht, die verbaast een van zijn Pampers overhandigde.

“Kom mee”, dit was tegen Leo die opstond en met een angstig gezicht de zuster volgde. Achter het gordijn klonk een verschrikte kreet van Leo: “NEE! NEE, ik zal het nooit meer doen, maar niet dat!” Zijn geweeklaag had duidelijk geen effect op de zuster en even later kwam Leo met knikkende knieën achter het gordijn vandaan. Een stukje van zijn luier stak boven zijn broek vandaan en bij iedere stap kraakte zijn nieuwe ondergoed een beetje.

Beide jongens kwamen terug de klas in, Erik tevreden met zijn schone luier en Leo met een rood hoofd. “Hij draagt nu ook een luier! Net goed” hoorde Erik fluisteren.

Aan het eind van de les stond zijn vader al weer klaar om zijn gewonde zoon op te halen. De dag had inderdaad niet veel langer moeten duren, Eriks rug deed pijn en zijn humeur was niet al te best. Tijdens de rit naar huis vertelde Erik wat er die ochtend gebeurd was aan zijn vader. “Leo zal het wel laten om je nog verder te plagen.” Erik was er niet erg zeker van. Gezien het IQ van Leo en zijn dwangmatige wens om mensen te kwetsen waren sterker dan de luier die hij nu droeg.
 
De strijd gaat door

Erik ging iedere dag braaf naar school, maar kon er zijn draai niet echt vinden. Zijn vrienden zag hij alleen in de klas en daar was weinig tijd om met ze te praten. En omdat hij maar een paar lessen per dag volgde was hij meestal voor de pauze alweer naar huis. Wat misschien nog wel nog vervelender was, was dat het gefluister gewoon door ging. Iedereen leek er aan mee te doen. Zelfs Karin leek regelmatig grapjes over zijn incontinentie te maken. Erik had graag zijn zogenaamde vrienden flink de waarheid laten voelen met zijn vuisten, maar in de belabberde lichamelijke staat waarin hij verkeerde kon hij nog geen vlieg dood slaan.

De dagen gingen langzaam voorbij. Erik ging iedere dag naar school. Eerst voor een enkel uurtje, maar de martel dame en haar pijnlijke oefeningen begonnen vruchten af te werpen. Erik kon steeds langer rechtop zitten en kon ook steeds langere stukken lopen. Alleen zijn had bleef tegen werken. Blijkbaar waren de spieren ernstiger beschadigd dan men eerder dacht.
Doordat hij zijn hand niet goed kon gebruiken was hij voor een schone luier nog steeds afhankelijk van de hulp van volwassenen, op school de zuster en thuis zijn ouders.

Met de zuster kreeg hij een steeds betere band, ze was vriendelijk, hielp hem met zijn sombere gevoelens en glimlachte toen Erik zich verontschuldigde voor het eerste bezoek aan haar na zijn ongeluk. “Jij had een naar ongeluk meegemaakt en was veroordeeld tot levenslange incontinentie en ik stelde gênante vragen over je luiers. Ik denk niet dat ik erg vriendelijk tegen mezelf zou zijn geweest als ik in jou schoenen stond!”
Eindelijk stond Erik weer op het toneel. Hij verving Keith Emerson tijdens de wereld tournee van Emerson, Lake and Palmer:

Every night your line is busy
All that buzzin' makes me dizzy
Couldn't count on all my fingers
All the dates you had with swingers

Bye bye
Bye, baby
I'm gonna kiss you goodbye
And walk right through that doorway

Het publiek ging uit zijn dak, maar plotseling leek het podium op de ritme van het klassieke nummer te schudden. “Wakker worden slaapkop!” zijn moeder schudde Erik wakker.

De rolstoel was terug gebracht naar het verhuurbedrijf. Omdat hij met zijn pijnlijke hand nog steeds weinig kon doen werd hij elke dag naar school gebracht door een van zijn ouders. Dit “privé vervoer” leverde voer voor vele grappen, jongens van veertien worden niet door hun ouders gebracht, die komen lopend of op de fiets!

Erik leed ernstig onder deze “grappen”, maar veel erger was dat hij in de lunch pauze niet bij zijn oude vrienden aan tafel kon zitten. Toen hij met zijn lunch naar “hun” tafel liep, zag hij dat zijn plaats was ingenomen door ene Karel, een jongen die nieuw op school was gekomen tijdens Erik’s verblijf in het ziekenhuis.

Met een vreemd gevoel in zijn maag nam hij plaats aan een lege tafel en begon langzaam zijn brood te eten. Een jongen van een jaar of twaalf schoof aan bij Erik en stelde zich voor als Benjamin. Hij keek Erik aan en zei: “Ik ga ook regelmatig naar zuster Franklin.” Erik antwoorde met een ongeïnteresseerd: “Oh”. “Ja ik draag een luier sinds mijn geboorte, ik kreeg te weinig zuurstof en dit is eigenlijk het enige wat ik er aan over gehouden heb. Ik ben blij dat ik gewoon kan denken, lopen en rennen en zo!”

“Wordt je niet gepest met je luiers?” Wilde onze held weten. “Nah, eerst wel, maar ik begon zelf grappen te maken over mijn luiers en toen hield het snel op. Het is niet leuk om iemand te pesten als hij er niet kwaad of somber van wordt. Nu noemen ze mij de comedian, in plaats van de pissebed!”
Erik keek de jonge knul bewonderend aan. Hij lachte met zijn pest koppen in plaats van ze te bestrijden, wat een idee! Helaas werd Erik niet echt gepest nadat Leo een dag met een luier rond gelopen had, hij werd genegeerd, door zijn vrienden en vriendinnen!

“Je moet zelf op ze af gaan en met ze praten, wacht niet tot ze naar jou komen. Ze zijn bang voor jou handicap, ze weten niet hoe ze er mee om moeten gaan!“

“Hoe kom je aan al die wijsheid? Je bent jonger dan ik en je praat alsof je tien jaar ouder bent?”

“ik heb veel langer ervaring met het dragen van luiers dan jij. Ik ben echt ook gepest omdat ik nog in mijn broek plas en poep. Samen met de onderwijzers en mijn ouders hebben we op de basisschool al de een plan opgesteld om het pesten terug te dringen en het leven voor mij te veraangenamen!”
“Wat hebben jullie precies gedaan?”

“Als je dat wilt weten, moet je met je ouders eens bij mij thuis komen, zij kunnen het hele plan uitleggen! Nu moeten we terug naar de klas.”

Toen Erik met Benjamin terug liep naar de klassen hoorde hij een van zijn “vrienden” fluisteren: Kijk die looser loopt met een eerstejaars baby! Wat een stel.”

Zonder naar de jongens te kijken riep Benjamin: “Ja, en als je het IQ bij jullie aan tafel optelt kom je nog niet half zo hoog als ons IQ!”

De andere leerlingen die deze opmerking hoorden lachten luid, klasgenoten van Benjamin straalden, hun held had die groep een lesje geleerd.

Bij de verpleegster die middag ontmoette Erik niet alleen Benjamin, maar nog een jongen, zo te zien ongeveer zestien jaar oud die ook om een schone luier kwam. “Waarom komen jullie eigenlijk hier, kunnen jullie niet zelf je luier verschonen?” wilde Erik weten.

De zestienjarige jongen keek kwaad naar Erik, maar Benjamin zei: “We verschonen onszelf, we doen het alleen hier omdat het makkelijker is dan op het toilet, en we kunnen met de zuster praten over onze lichamelijke problemen.”

“En over jullie geestelijke uitdagingen, want het is niet alleen een lichamelijk probleem dat jullie hebben. Zo Pieter jij kunt er weer even tegen aan.” Een jongen met een arm in het gips en duidelijk een dikke luier onder zijn broek kwam achter het gordijn vandaan en liep met een grote glimlach langs de wachtende jongens.

Benjamin verdween met een schone luier in zijn hand achter het gordijn. Terwijl hij zich verschoonde vroeg Zuster Franklin: “En hoe gaat het met je ’iedere dag een lach’ programma?”

“Heel goed.” Benjamin vertelde van het voorval in de kantine. Zuster Franklin lachte vrolijk en had nog steeds een grote glimlach op haar gezicht. Erik keek naar de 16 jarige knul naast hem en fluisterde: “Ik wilde je niet beledigen toen ik het vroeg over je luiers. Ik was gewoon benieuwd. Ik draag nog maar net die dingen en wist niet eens dat er zulke grote luiers bestonden.”

De jongen, die Martin heette, draaide met een glimlach naar Erik. “Ik was niet kwaad op jou, ik was kwaad op mijzelf. Ik ben die stommeling die nog luiers moet dragen omdat ik uit een boomhut gevallen ben toen ik tien was. Mijn ouders zeiden dat dit mijn straf was voor ongehoorzaam zijn, ik mocht niet in die hut omdat hij gevaarlijk zou zijn.”

De zuster riep Martin achter het gordijn en Erik hoorde haar zeggen dat hij zichzelf niet zo moest vernederen. Hij was geen stommeling volgens haar. Hij was een slimme, aardige en zeer sociale man, die luiers nodig had, so what?

Toen Erik aan de beurt was om verschoond te worden vroeg de verpleegster wat Erik van Benjamin en Martin vond. Benjamin vond hij een toffe gozer, die zich helemaal met zijn lot had verzoend, Martin was bitter en vond zijn lot zwaar.

“En toch zijn het alle twee leuke jongens, die hier al heel hun schooltijd komen om verschoond te worden. Ze zijn heel erg verschillend in de manier waarop zij met hun handicap om gaan. Jij zal zelf moeten kiezen welke weg je gaat bewandelen, de sombere of de vrolijke.”

Met een schone luier en een hoop te overdenken ging Erik terug naar zijn klas. Die middag vertelde hij thuis zijn avonturen van die dag.

“Mam een jongen van zestien die nog luiers draagt, kun je dat geloven?”

“Ik hoop dat jij ook zestien zal worden en dan zal jij ook luiers moeten dragen, denk je ook niet?”

Die gedachte stelde Erik somber. Eigenlijk had hij nog niet veel aan een geluierde toekomst gedacht. Voor altijd in luiers, Wat zouden zijn kinderen er van vinden dat hun vader een luier nodig heeft, terwijl hij ze probeert zindelijk te maken? Die gedachte maakt hem aan het lachen.
 
Laatst bewerkt:

Skyfal

Skype aanwezig, via een pb te verkrijgen
Dit verhaal leest lekker weg met aangename ruimtes tussen de zinnen.
 
Thread starter Similar threads Forum Replies Date
Absorin 24 uur met één Tena Ultima Volwassen Baby's / Luierliefhebbers 1
M lange tijd in één luier Volwassen Baby's / Luierliefhebbers 14
B Hoelang met één luier? Vragen & Info Shop 1
SNOOPY_ gratis driver booster licencey sleutel die één jaar geldig is. Pub 2
Mike_y Twee in één? Volwassen Baby's / Luierliefhebbers 3
R Je mag één wens doen...maar welke? Volwassen Baby's / Luierliefhebbers 82
dl noord dl zoekt vriend in noord-nl Contact advertenties 1
Ivy Mijn vriend veranderd in mijn baby meisje V 0
ABtwente Mijn vriend en ik. Voorstellen 9
A Mijn vriend en ik Voorstellen 8
R Zoek een luier vriend Contact advertenties 5
dirkje87 Luiergeheim vertellen aan vriend Volwassen Baby's / Luierliefhebbers 16
Berth (Luier) vriend gezocht. Contact advertenties 7
Ivy Verander mijn vriend in mijn babymeisje ABDL Luierverhalen 12
polleke vriend gezocht Contact advertenties 2
S Uitgaan in België met vriend(en) Contact advertenties 3
A DL-vriend omgeving Groningen? Contact advertenties 4
M nieuwe vriend(inne)tjes maken Contact advertenties 9
JP1994 Vriend / levensgenoot gezocht Contact advertenties 3
SNOOPY_ hoe zouden jullie aan je (nieuwe) vriend/vriendin/ uitleggen dat je ABDL-er bent VVV 34
SNOOPY_ heb je ooit je partner,vriend/vriendin vertelt dat je AB/DL bent? VVV 24
C RELATIE - VRIEND LUIERFAN - WAT NU ? Tiener Baby's / Luierliefhebbers 1
P vriend toevoegen VVV 2
Chubbyrob Luier vriend of vriendin Contact advertenties 0
B vriendinnen & baby vriend V 1
I vriend/vriendin gezocht Contact advertenties (T) 5
gommu hoe mijn vriend mijn beste vriend werd H 64
luierfan_boy "Van je vriend(en) moet je het hebben!" (18- DL) V 10
Bovenaan