Celblok D (TB, ML, TL, WL, NL, GL, VN, BP)

Hoe goed is dit verhaal?


  • Totaal stemmers
    13

Snakebite

Outwit - Outplay - Outlast
Laat me via de comments en de poll maar graag weten hoe jullie het verhaal vinden! Feedback is altijd welkom. :)
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe hoofdstukken? Dan kun je je het beste abonneren op dit topic. Bij iedere nieuwe post krijg je dan een e-mailtje. De meest handige manier om niets te missen. ;)

Enjoy! ^-^

CELBLOK D (Serie 1):

In 'Celblok D' wordt Annemarie gevolgd, een jong meisje in de gevangenis. Haar jonge looks maken Annemarie een makkelijke prooi voor andere gevangenen, waardoor gevaar achter iedere muur schuilt. Alleen in haar cel lijkt ze veilig. Maar is dat ook zo? Als ze op een gegeven moment in een nieuw celblok wordt geplaatst, lijkt Annemarie weer veilig te zijn. Maar in Celblok D is niets wat het lijkt.

Proloog: Verderop in deze post;
Hoofdstuk 01: "De Betonnen Kooi" (Komt 28 januari.).

----------

Proloog

Een korte, felle toeter signaleert dat de deur tussen de luchtplaats en een gang opengemaakt zal worden. Nu het nog kan, ademt Annemarie de frisse lucht op de buitenplaats goed in. Het zal ten slotte nog vierentwintig uur duren voordat ze die opnieuw kan proeven.
Een kwartier frisse lucht per dag; meer zit er niet voor haar in. Tenminste, niet in de komende tien jaar. Tien jaar klinkt als een lange tijd, en hoe vaker Annemarie eraan denkt, hoe langer het lijkt te klinken.

Een bewaker wenkt naar Annemarie, wat betekent dat ze naar binnen mag komen. De ketting die de boeien om haar enkels strak en kort met elkaar verbindt, rinkelt bij elke stap die ze zet. Het is een constante herinnering aan de situatie waarin ze zich bevindt.
Zodra ze binnen is, wordt de automatische deur naar de luchtplaats weer gesloten. De bewaker beveelt haar bij een bepaalde muur te gaan staan, met haar handen op haar achterhoofd. Annemarie weet al wat de bedoeling is; het is ten slotte elke dag hetzelfde. Er is een ijzerstrak ritme. Letterlijk en figuurlijk.
Op de plek waar Annemarie naast de muur staat hangt een spiegel, waarin ze goed naar zichzelf kan kijken, terwijl de bewaker haar fouilleert. Elke dag probeert ze zichzelf te dwingen om niet meer te kijken, maar elke dag kan ze het toch niet laten. Ze kijkt en vergelijkt zichzelf met hoe ze er een half jaar geleden bij stond. En elke dag volgt ook weer de schaamte.

Annemarie is achttien. Ze is veroordeeld tot een celstraf van zevenentwintig jaar wegens moord. Zoals elke gevangene zegt ze dat ze onschuldig is. Het feit blijft dat ze tot haar vijfenveertigste geen vrij mens meer is. Slechts een gedetineerde.
Haar moderne kleren zijn ingeruild voor een oranje gevangenisoutfit. Annemarie, altijd dol op mode en trends, heeft er een gruwelijke hekel aan. Maar afgezien van haar witte ondergoed zijn geen andere outfits toegestaan. Ook de verplichte gympen zijn spierwit.

De bewaker is klaar met fouilleren en geeft Annemarie de bekende opdracht. Ze pakt haar lange, eikenbruine haren bij elkaar en tilt ze tot boven haar oren. Dit zorgt ervoor dat haar hals en nek vrij gemaakt zijn.
Een maand of negen geleden stond ze ook zo voor een spiegel. Alleen had ze toen haar galajurk aan. Stond er toen geen bewaker, maar haar lieve vriend achter haar. Hij deed haar een mooie ketting cadeau. Nu wordt er een leren band om haar hals gesloten. Geen teken van liefde, maar van een grote onderdanigheid.
Aan de leren halsband komt een lange, ijzeren ketting, die de bewaker langs Annemarie’s zij laat hangen. Ze mag haar haren loslaten, waarna deze weer over haar schouders vallen. Nog steeds kijkt ze naar zichzelf in de spiegel.
Haar bruine ogen zijn nog steeds dezelfde als voor haar opsluiting. Toch vindt ze ze niet meer zo mooi als van tevoren. Haar vriend vond ze altijd stralen, maar dat doen ze al een hele tijd niet meer. Haar ogen volgen de ketting, die langs haar lichaam hangt. Ze is altijd blij geweest met haar uiterlijk. Nooit is ze een typisch sexy meisje geweest, maar toch wist ze dat ze niet onaantrekkelijk is. Ze is smal, maar niet té smal. Hoewel ze de afgelopen maanden wel behoorlijk vermagerd is in de gevangenis.
De ketting valt, ongetwijfeld onbedoeld, tussen haar borsten door. Annemarie is altijd blij geweest met haar volle B-cup. Jongens vallen meestal op net een maatje meer, maar met deze maten kan ze tenminste makkelijk shoppen.

“Handen op je rug, Sproet”, commandeert de bewaker. Iedereen noemt haar zo, omdat haar gezicht versierd is met talloze sproetjes. Hoewel smaken verschillen, vindt vrijwel iedereen dat het Annemarie mooi staat. Al-met-al is ze het mooiste meisje op het celblok. Zo niet de gehele gevangenis. Als je haar ziet, vraag je je af hoe het kan dat zo’n mooie meid opgesloten wordt. Voor moord nog wel.

Zuchtend wendt ze haar blik af van de spiegel, en de zielige gevangene die ze daarin terugziet. Op een rustig tempo kruist ze haar handen op haar rug. Als je te snel beweegt, kunnen de bewakers dat opvatten als een teken van agressie. Daar wordt met harde hand op gereageerd. Iets waar Annemarie totaal geen behoefte aan heeft.
Ook haar polsen worden voorzien van strakke boeien. De bewaker pakt de ketting van haar halsband vast en geeft aan dat ze door mag lopen naar de volgende deur. De ketting van haar enkelboeien sleept nog steeds bij elke stap over de vloer.

Stil loopt Annemarie door de gang. Hoewel het door haar beperkte bewegingsvrijheid meer schuifelen is. Ze moet voor de bewaker uitlopen, zodat deze haar constant in de gaten kan houden. Bij iedere verkeerde beweging volgt een harde ruk aan de ketting van haar halsband. Het is bijna mensonterend, maar op dit celblok zijn nou eenmaal andere regels als in een reguliere gevangenis worden gesteld.

Twee deuren later komt Annemarie aan op het daadwerkelijke celblok. Het is geen grote ruimte, maar slechts een lange, hoge hal. In de eerste week dat ze op deze afdeling verbleef heeft Annemarie zesendertig cellen geteld, maar er zijn er maar een stuk of tien in gebruik.
Daarnaast kun je het moeilijk cellen noemen, zoals je ze meestal in Nederland ziet. De hokken zijn twee bij twee meter en net zo hoog. Ze hebben drie kale muren en de deur bestaat volledig uit tralies. Er zijn geen ramen of lampen. Het zijn nog net geen kooien.

De cel van Annemarie staat al open en ze stapt gelijk naar binnen. Ze gaat precies in het midden staan. De bewaker haalt de ketting van haar halsband door de ring die aan het plafond hangt en zet deze met een hangslotje vast. Annemarie weet dat de ketting nu nog precies lang genoeg is om op de grond te kunnen gaan zitten. Haar cel kan ze echter niet meer uit.

De bewaker blijft naast haar staan. Heel even had Annemarie gehoopt dat het vandaag een keer niet zou gebeuren, maar ze wist wel beter. De hand van de bewaker gleed haar oranje broek in en begaf zich richting haar kruis. Ze doet vrijwillig haar benen uit elkaar, omdat ze weet dat ze anders geslagen wordt tot ze het alsnog doet.
Stevig knijpt de bewaker in haar luier. De vreselijke luier, die alle gevangenen op dit celblok moeten dragen. Er is ten slotte geen wc op de cellen. Op vaste momenten worden ze elke dag gecontroleerd en verschoond. Of niet, als de bewakers boos op ze waren.

“Zo, die is flink nat. Maar dat mag ook wel na twee dagen”, kleineert de bewaker haar. Toen Annemarie eergisteren niet snel genoeg opstond toen hij haar een opdracht gaf, werd hij boos. Sindsdien is haar luier niet meer verschoond.
Ook de andere hand van de bewaker verdwijnt in haar broek en wrijft over haar geluierde billen. De hand in haar kruis knijpt nog een paar keer flink hard, voordat deze naar boven bewoog en haar borsten betast. De bewaker raakt behoorlijk opgewonden.
“Ik kan niet wachten tot het verschoontijd is. Vandaag is het mijn beurt om jou te verzorgen, Sproet. Bereid je maar voor”, hijgt hij in haar oor, voordat hij zijn handen terugtrekt. Een harde klap op haar kont geven is het laatste dat hij doet, voordat hij de cel afsluit.

Met haar handen nog steeds op haar rug geboeid, zakt Annemarie door haar knieën. Langzaam komen de tranen weer. Net zoals elke dag, nadat ze zich in de spiegel heeft gezien.

Annemarie weet dat ze dit nooit lang gaat volhouden. Ze moet hier weg. Hoe heeft het toch zover kunnen komen?
 

Snakebite

Outwit - Outplay - Outlast
Ik ben al eens eerder met dit verhaal aan de slag gegaan. Uiteindelijk was ik niet helemaal tevreden over het verloop, en heb het toen verwijderd. Op veler verzoek ben ik er opnieuw naar gaan kijken en heb ik uitgebreid gesleuteld aan het plot. :)

Inmiddels ben ik klaar om opnieuw te starten. De proloog is nagenoeg ongewijzigd - dus niets nieuws voor de mensen die het al gelezen hebben - maar wel handig om weer even 'in' het verhaal te komen.
Het is overigens niet een 'echte' proloog, maar meer een voorproefje. Wat erin staat komt verderop in het verhaal weer terug. In hoofdstuk 01 start het verhaal 'bij het begin'. ^-^
 

luierfan_boy

Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
Goed begin! Ben blij dat je ervoor gekozen hebt om het toch nog een kans te geven.
 

Snakebite

Outwit - Outplay - Outlast
woutie zei:
sorry snakebite maar als dit nederland is is het toch wel erg onrealistisch
Dat heb je wel eens met fictie. :p

luierfan_boy zei:
Goed begin! Ben blij dat je ervoor gekozen hebt om het toch nog een kans te geven.
Thanks! Heb ook een veel beter gevoel bij het verloop van het verhaal dan de eerste keer. :)
 

Skaap

Aspire to inspire, before we expire.
Heerrlijk verhaal ga zo door ik wacht op hoofdstuk 1

'De straf deel 2 toegevoegd'
 
Bovenaan