Nog niet klaar Gevangenisstraf

Wat vinden jullie van de start van het verhaal?

  • Kan niet wachten op vervolg

  • Doe zo voort

  • Goed

  • Kan beter

  • Slecht


De resultaten zijn alleen zichtbaar na stemmen.

MB04

Luier=Goed in mijn vel
Hoofdstuk 24

Ze was nu alleen in het donker, met alleen haar gedachten om haar gezelschap te houden. Naast haar luier, dacht ze na over de dag en wat haar morgen te wachten stond. Verschillende telefoontjes en vergaderingen. Haar gedachten dwaalden een beetje af, en dat gevoel van eenzaamheid kwam weer terug, zoals het de meeste nachten het geval was geweest. Ze verlangde naar wat warm menselijk contact in een tijd waarin iedereen geacht werd gescheiden te blijven. Ze liet zich een beetje fantaseren terwijl ze haar handen over haar borst liet dwalen en vervolgens over haar buik. Haar handen bleven doorgaan tot ze bij het luierbroekje kwamen. Ze werd gestopt in haar sporen. Het was net tot haar doorgedrongen dat elke vorm van zelfbevrediging ook geblokkeerd was. Daar had ze niet aan gedacht. Ze kon het zo geen 2 weken volhouden. Elk aspect van deze situatie werd alleen maar erger. Ze probeerde zichzelf aan te raken door de hoes en de luier heen, in een poging om zichzelf te stimuleren. Het was nutteloos. Ze bleef zich maar herinneren wat de dokter had gezegd. Ze zou de controle moeten opgeven. Nog een traan stroomde over haar wang en raakte haar kussen. Ze liet de inspanning varen en sloot haar ogen.



Ze hoopte dat het niet lang zou duren voor ze in slaap viel. Maar haar gedachten gingen tekeer. Ze keek naar haar telefoon en zag dat er al 15 minuten voorbij waren. Ze woelde en draaide in bed. Ze was normaal een zijslaper en probeerde verschillende posities om dat te laten werken, maar uiteindelijk gaf ze het op en keerde terug naar haar rug. Ze trok de dekens omhoog en probeerde stil te liggen en zich te concentreren op haar ademhaling. Dit was een truc die ze soms gebruikte om in slaap te vallen. Dat had eindelijk gewerkt en ze viel in slaap. Ze had zelfs een paar uur kunnen slapen voor ze wakker werd. Ze had zich 's nachts gedraaid en was half op haar buik terechtgekomen. Ze merkte dat haar linkerbeen recht was en dat ze haar rechterbeen naar haar borst had gebracht, waardoor haar kont als het ware in de lucht stak. Ze had eigenlijk een half comfortabele positie ontdekt. Ze draaide zich om en controleerde de tijd. 4:13 uur. Normaal werd ze niet wakker in het midden van de nacht. Maar ze had ook nog nooit met een luier om moeten slapen. Maar er was nog een gevoel... ze moest plassen.

Ze wist dat dit onvermijdelijk was, maar ze was niet van plan het zo snel te moeten doen. Ze wilde ook niet de hele nacht in een natte luier slapen. Haar plan was om wakker te worden, haar behoefte te doen en zich te gaan verschonen. Het moet de wijn zijn geweest. Toen wist ze dat ze de komende twee weken echt op haar eten en drinken moest letten om zoveel mogelijk onaangenaamheden te voorkomen. Ze weerstond de drang om te plassen voor nu en probeerde gewoon weer te gaan slapen. Ze zei tegen zichzelf dat ze het kon volhouden tot de ochtend. Ze keerde terug naar de houding waarin ze wakker was geworden en sloot haar ogen. Haar gedachten wilden niet stoppen, en haar behoefte om te plassen bleef toenemen. Ze merkte dat haar ademhaling was toegenomen en haar hart bonsde nu. Op dit punt wist ze wat er ging gebeuren en er was niets dat ze kon doen om het te stoppen.

Hoofdstuk 25



Ze stapte uit bed, en stond midden in haar kamer. Ze wist niet waarom ze daar stond. Haar armen waren voor haar gekruist en ze begon rond te ijsberen. Ze wist niet hoe ze dit moest doen. Was er een juiste manier om in een luier te plassen, vroeg ze zich af? Wat zou het minst belastend voor haar zijn. Haar strategische geest woog alle opties af voor deze vernedering die haar zou overkomen. Ze was nerveus nu, en wilde dit niet hoeven doen. Ze was er nog niet klaar voor. Maar klaar of niet, het was buiten haar controle. Ze ging naar de badkamer en ging op het toilet zitten zoals ze normaal deed. Een vertrouwde positie. Toen haar luier kont in contact kwam met de zitting, liet haar blaas onmiddellijk los. Ze had het te lang opgehouden en het begon pijn te doen. Ze voelde het eerste straaltje uit haar komen. Ze verwachtte het geluid van plassen te horen, maar ze hoorde niets. Haar zintuigen waren in overdrive en merkten en voelden alles. Even later veranderde het druppeltje in een echte stroom en voelde ze de opluchting van haar volle blaas die zich begon te legen. De warmte had zich door de luier verspreid. Ze was verbaasd over het gevoel en hoe warm het was. Terwijl ze bleef plassen voelde ze de luier een beetje opzwellen om haar vloeistoffen op te vangen


Ze stapte uit bed, en stond midden in haar kamer. Ze wist niet waarom ze daar stond. Haar armen waren voor haar gekruist en ze begon rond te ijsberen. Ze wist niet hoe ze dit moest doen. Was er een juiste manier om in een luier te plassen, vroeg ze zich af? Wat zou het minst belastend voor haar zijn. Haar strategische geest woog alle opties af voor deze vernedering die haar zou overkomen. Ze was nerveus nu, en wilde dit niet hoeven doen. Ze was er nog niet klaar voor. Maar klaar of niet, het was buiten haar controle. Ze ging naar de badkamer en ging op het toilet zitten zoals ze normaal deed. Een vertrouwde positie. Toen haar luier kont in contact kwam met de zitting, liet haar blaas onmiddellijk los. Ze had het te lang opgehouden en het begon pijn te doen. Ze voelde het eerste straaltje uit haar komen. Ze verwachtte het geluid van plassen te horen, maar ze hoorde niets. Haar zintuigen waren in overdrive en merkten en voelden alles. Even later veranderde het druppeltje in een echte stroom en voelde ze de opluchting van haar volle blaas die zich begon te legen. De warmte had zich door de luier verspreid. Ze was verbaasd over het gevoel en hoe warm het was. Terwijl ze bleef plassen voelde ze de luier een beetje opzwellen om haar vloeistoffen op te vangen. Ze kon de luier tussen haar benen voelen groeien terwijl hij uitzette in de weinige ruimte die er voor beschikbaar was.
Eindelijk was het voorbij. Ze stond op en spoelde het toilet door. "Waar ben ik in godsnaam mee bezig?" vroeg ze zich hoofdschuddend af.



Toen ze opstond kon ze het merken. Het was alsof een warme natte spons zich aan haar had vastgeklampt en niet meer los wilde laten. De nattigheid zat overal en was naar de zijkanten gekropen, achter tussen haar benen, en omhoog naar haar bilspleet. Het voelde zo smerig. De vloeistof had de luier te snel gevuld, en was samengeklonterd. Ze had de luier niet genoeg tijd gegeven om alles te absorberen. Een punt om de volgende keer te onthouden. Na een moment kon ze voelen dat de luier zijn werk deed terwijl haar plas werd opgeslokt door het materiaal van de luier. In het begin wilde ze niet bewegen. Ze wilde niets voelen dat verband hield met wat ze net had gedaan. Maar uiteindelijk moest ze terug naar bed. Toen ze naar haar kamer liep voelde ze de nattigheid tussen haar benen en ze wist niet hoe ze in hemelsnaam zo kon slapen.
 

MB04

Luier=Goed in mijn vel
Hoofdstuk 26

Ze klom terug in bed, nam haar positie in en liet haar hoofd op het kussen rusten. Ze voelde zich walgelijk en beschaamd toen ze daar lag. Uiteindelijk vond ze slaap. Hoewel nog maar een paar uur. Ze werd wakker voor haar wekker, wat ze meestal deed. Het was 5:45. Haar eerste gedachte was om koffie te gaan drinken, en zich dan klaar te maken voor het werk. Maar ze werd snel herinnerd aan haar huidige toestand. Ze voelde de koele vochtigheid van de luier die haar op de verkeerde plaatsen raakte. Het was klam en muf. Ze had de hele nacht onder de dekens gelegen en haar luier was warm en plakkerig geworden. Hij ademde niet goed en ze dacht dat dit waarschijnlijk met opzet was gedaan om geurtjes tegen te houden, want verrassend genoeg kon ze haar eigen urine niet ruiken. Toen ze uit bed rolde voelde ze dat de luier stijf was geworden van het opbollen gedurende de nacht. Ze bewoog zich om het losser te maken. Het jeukte en ze probeerde te doen wat ze kon om van buitenaf te krabben.



Ze ging naar de keuken, langzaam, en zette koffie op. Ze wist dat het haar weer zou laten plassen, maar het kon haar niet schelen. Ze had haar koffie nodig. Ze moest zich klaarmaken voor haar werk, een gesprek voeren met haar baas, en zich klaarmaken om de verpleegster en de dokter te gaan zien. Ze was nog niet eens een dag bezig, maar het leek wel een maand. Ze deed haar plicht zo goed als ze kon en kleedde zich aan. Ze trok een rok en een blouse aan voor het gesprek met haar baas. De rok, hoewel slank, verborg haar luier behoorlijk. Misschien als men wist waarnaar men keek, kon men het zien, maar voor haar leek het net of ze een grotere kont had.

Ze was een paar plaatsen opgeschoven in de rij, maar het ging langzaam. Ze leunde even tegen de muur. De 2 koppen koffie waren door haar heen gegaan. Aan de ene kant had ze geen zin om weer in haar broek te plassen, maar aan de andere kant wilde ze alles uit haar systeem hebben voor haar wissel. Ze had al geprobeerd na te denken over de beste manier om de timing in de toekomst te regelen. Het was haar analytische geest. Ze sloot haar ogen en concentreerde zich op ontspanning. Gisteravond was het zo natuurlijk om op het toilet te zitten zoals ze normaal deed, maar nu, niet zo veel. Om te beginnen, ze was in het openbaar, op het punt om zichzelf te ontlasten. Ze wist niet eens of dit wel gepast was, maar ze bedacht dat als ze haar in deze luiers hadden opgesloten, ze ze volgens haar schema zou gebruiken, niet volgens dat van hen. Ten tweede stond ze op. Dit zou de eerste keer in haar leven zijn dat ze rechtop ging plassen. Het was gewoon anders en vreemd voor haar. Ze wilde eigenlijk op haar hurken gaan zitten, maar was niet van plan dat te doen waar deze mensen bij waren. Uiteindelijk overwon de behoefte om te gaan, en de poging om te ontspannen elke aarzeling en het begon te gebeuren. De warme stroom kwam en ze haalde diep adem en ademde uit. De luier begon weer op te zwellen en ze probeerde zich wat te verschuiven om wat ruimte te maken. Belle kreeg een heel onvolwassen en ondeugend gevoel over zich heen van wat ze nu aan het doen was. Ze wist niet waarom ze zich zo voelde. Dit was niet haar beslissing. Ze ging verder met plassen toen ze plotseling iemand van achter haar hoorde.
"Excuseer me, de rij is verplaatst!"



Belle sprong op van schrik. Ze had daar enkele ogenblikken in haar eigen wereldje gezeten. De stroom stopte onmiddellijk. Ze keek op naar de stem die van 2 meter achter haar kwam. Het was een jonge vrouw van haar leeftijd, maar het was moeilijk te zien omdat iedereen maskers droeg. Het was de enige andere persoon die op haar leek die ze tot nu toe had gezien. Plotseling voelde ze zich niet meer zo alleen.
Belle antwoordde: "Huh? Wat?" Ze was geïrriteerd dat iemand haar op dit moment durfde te storen, maar zag al snel dat zij degene was die de fout in ging door niet op te letten.
Het andere meisje gaf wat leek op een warme glimlach van achter haar masker en bewoog haar naar voren. "De lijn. Hij beweegt. Sorry, ik wilde je niet laten schrikken!"
 
Bovenaan