Nog niet klaar Gevangenisstraf

Wat vinden jullie van de start van het verhaal?

  • Kan niet wachten op vervolg

  • Doe zo voort

  • Goed

  • Kan beter

  • Slecht


De resultaten zijn alleen zichtbaar na stemmen.

tycoen185

Gewaardeerd Lid
Super geschreven verhaal. Hoop wel dat ze uiteindelijk wraak kan krijgen op deze authoritaire mensjes van de therapie lijkt wel alsof t van die preditoren zijn die erop kikken om mensen zo te kunnen behandelen.
 

MB04

Luier=Goed in mijn vel
Sorry voor het lange wachten
Veel leesplezier


Hoofdstuk 30

"Huh? Uhh NEE.", Belle probeerde te doen alsof het een rare vraag was.
Ze keken elkaar aan en het was duidelijk dat ze beiden wisten dat ze loog. Belle was geen goede acteur. Een ongemakkelijk moment van stilte ging voorbij en Belle sprak weer.
"Het is niet dat ik het wil. Ik ben een beetje in de problemen geraakt... Kijk Katy, bedankt dat je hallo zei, echt, maar dit is niet een van mijn fijnere momenten nu."



Katy zag dat Belle op het punt stond in te storten, om dit te moeten toegeven.
"Belle, je hoeft je niet te schamen, oké? Wil je me vertellen wat er gebeurd is?"
Belle gaf haar de 2 minuten versie van haar verhaal tot op dit punt. Katy luisterde alleen maar en knikte de hele tijd. Zij was de eerste persoon die enige sympathie of validiteit leek te tonen in Belle's versie van de gebeurtenissen. Toen Belle klaar was met haar uitleg keek Katy haar gewoon aan en antwoordde.
"Ik geloof je."



Belle wilde haar armen om Katy heen slaan en haar bedanken, maar herinnerde zich dat ze afstand moest houden van mensen.
"Is dat zo?!"
"Ik denk dat wat ze daar doen verkeerd is en ik wil helpen er een eind aan te maken."
"Riiiight. Nou, hoe ga je dat doen?", antwoordde Belle op een sceptische toon.
"Nou, ik ben toevallig een advocaat voor burgerrechten. Daarom was ik hier vandaag. Ik was op bezoek bij een cliënt. Gebaseerd op het verhaal dat je me vertelde, denk ik dat je hier een zaak hebt die het waard is om te vechten. Het zou u waarschijnlijk niet uit uw huidige situatie helpen, maar u zou kunnen aanklagen voor wat emotionele schade. Maar de echte reden is dat we anderen zouden helpen door de staat te laten stoppen met dit soort therapie. Ik denk dat alle macht die de staat heeft verworven tijdens deze pandemie veel te ver is gegaan."



"Oh... uh, ik weet het niet Katy. Ik weet niet of ik het poster kind wil zijn voor de anti-luier beweging. Ik schaam me al als ik er met jou over praat. Trouwens, ik denk dat ik gewoon mijn tijd wil uitzitten en dit zo snel mogelijk achter de rug wil hebben. Ik wil niet nog meer problemen."
"Dat begrijp ik, maar beloof me dat je niet meteen een beslissing zult nemen. Je doet dit nog maar één dag. Denk er gewoon over na, oké? Er zijn een heleboel mensen die we kunnen helpen. Kijk, zelfs als je dit niet wil aanvechten, hier is mijn kaartje als je ooit gewoon wil praten. Ik bedoel, we zijn buren."
Belle nam het kaartje, "Bedankt Katy. Hé, ik moet nu echt weer aan het werk. Het was leuk je te ontmoeten."



"Jij ook Belle. En ik meen het, aarzel niet om me te bellen. Het is de laatste tijd nogal saai geweest, weet je?"
Belle knikte en zwaaide gedag en ging toen naar huis. Ze bleef denken aan wat Katy te zeggen had, en haar aanbod. Haar beide aanbiedingen. Ze was niet zeker over dat legale gedoe, maar het zou fijn zijn om iemand te hebben met wie ze hierover kon praten. Zij was de enige andere persoon buiten de verpleegster en de dokter die echt wist hoe het met haar ging', dacht Belle bij zichzelf.
Voordat ze naar huis ging, reed ze een paar straten om een Starbucks te halen, of 'SB' zoals ze het noemde. Ze kon haar favoriete latte krijgen via de drive through. Ze voelde zich een beetje vreemd, bestellen, betalen aan het loket terwijl ze een dikke luier droeg, maar ze had nog twee lange weken voor de boeg. Ze was niet van

Belle bracht de rest van haar ochtend achter haar computer door. Tussen conferentiegesprekken, en nog meer conferentiegesprekken, gevolgd door e-mails en nog meer conferentiegesprekken, leek de tijd voorbij te vliegen. Ze hield ervan om zo hard te werken. Het nam haar gedachten weg van al het andere. Ze kon een late lunch nemen tussen de gesprekken door terwijl ze bleef werken. Pas rond 15.00 uur voelde ze dat ze weer moest plassen. Op het juiste moment, begon haar hart te bonzen. "Daar gaan we weer." flapte ze eruit.




Hoofdstuk 31

Ze hield het in. Nog maar een paar uur tot haar avondwissel. Tussen haar light frisdrank tijdens de lunch, en haar koffie inname, stond ze op het punt om te barsten. Ze wilde opstaan en naar het toilet gaan, zoals ze gisteravond had gedaan, maar bedacht zich. Ze besefte dat ze dom bezig was en ging ontspannen op haar bureaustoel zitten. Ze liet haar luier weer vollopen. Opnieuw vulde de warmte haar zetel terwijl de luier zijn werk deed. Verlost van de drang om te gaan en in staat om zich weer te concentreren, ging ze weer aan het werk voor een paar minuten. Ze merkte dat ze dacht dat dit wel handig was. Ze hoefde niet op te staan van haar bureau en haar werk en dat was een voordeel! Ze schudde haar hoofd en bedacht zich dat ze zoiets dacht.



Het volgende uur friemelde ze in haar stoel. Tussen de vochtigheid en de gezwollen luier tussen haar benen was het moeilijk om zich te concentreren. Maar ze vond een manier. Ze plaste nog een keer voordat ze stopte met werken rond 18.00 uur. Ze moest extra werken, en later waarschijnlijk nog meer, om haar gemiste tijd elke ochtend goed te maken. Maar ze dacht dat het tenminste iets was om te doen. Ze had haar zakelijke kleren allang uitgedaan en had alleen nog maar een luier en een t-shirt om het huis gedragen. Om de een of andere reden leek het vandaag comfortabeler zo.
Het enige waar ze de hele dag naar had uitgekeken was dat ze vanavond zou gaan trainen. Ze hoopte dat ze een fatsoenlijke loopband hadden waar ze op kon lopen. Haar omkleedronde begon om 19.00 uur en ze wilde er precies op tijd zijn. Ze pakte een tas en ging naar haar auto.



Toen ze bij het centrum aankwam, probeerde ze op dezelfde plaats te parkeren als eerder en ze kon er dichtbij komen. Ze ging in de rij staan en was dankbaar dat het vandaag niet zo lang was. Ze was in een mum van tijd bij de deur en checkte in. Ze werd naar dezelfde rij stoelen geleid als voorheen en nam plaats. Ze had een oude joggingbroek aangetrokken die haar luier uitstekend verborg. Ze zag geen reden om er vandaag toonbaar uit te zien, aangezien ze van plan was te gaan sporten. Ze was een beetje gestrest omdat ze gisteren een dag had overgeslagen, maar besloot zichzelf een pauze te gunnen.



Toen de deur openging, kwam iemand naar buiten en riep haar naam. Ze herkende de oudere vrouw niet.
"Ik ben Belle.", kondigde ze aan. "Ik verwachtte zuster Beth?"
De vrouw erkende haar half en wees haar door de gang naar een open kamer. "De verpleegster zal zo bij u zijn. Wees stil hier en wacht geduldig."
Er moet iets zijn met een ouder iemand die bevelen geeft dat een gevoel van autoriteit uitstraalt. Belle deed wat haar gezegd werd en de vrouw liep naar buiten. Ze wachtte wat wel een eeuwigheid leek en begon ongeduldig te worden. Ze had aan de zijkant van de onderzoekstafel gezeten en na een tijdje besloot ze te gaan liggen en te wachten. Ze keek omhoog naar het plafond toen ze de deur hoorde opengaan. Eindelijk', dacht ze.



Ze begon te zeggen, "Hallo zuster Be...", en toen ze rechtop ging zitten onderbrak ze zichzelf. Er kwam een man binnen in operatiekleding. Hij was waarschijnlijk achter in de twintig of begin dertig en Belle dacht, enigszins aantrekkelijk. Haar eerste reactie was om zich te bedekken, ook al was ze volledig gekleed. Ze had een verbaasde blik op haar gezicht en staarde de man aan alsof hij in de verkeerde kamer was.
"Hallo, jij moet Belle zijn? Ik ben Nick en ben de vervanger van zuster Beth 's nachts en in het weekend, leuk je te ontmoeten."
 

MB04

Luier=Goed in mijn vel
Hoofdstuk 32

ij... jij bent de verpleegster?", stotterde Belle. "Ik denk dat ik me meer op mijn gemak voel bij een vrouwelijke verpleegster als je het niet erg vindt.", probeerde Belle haar verlangen duidelijk te maken zonder onbeleefd te zijn.
"Natuurlijk Belle, dat is geen probleem. Zuster Beth is maandagochtend beschikbaar als je dan terug wilt komen." Nick trok zijn wenkbrauwen op om aan te geven dat hij wachtte op haar antwoord.
Belle was sprakeloos en vroeg zich af of hij het echt meende. Ze overwoog de optie een paar seconden en besefte dat dat geen realistische optie was. Een middag in een doorweekte luier was een hel en ze kon op geen enkele manier een heel weekend wachten. Ze schudde langzaam haar hoofd in verslagenheid.


"Goed zo meisje. Waarom kleed jij je niet uit terwijl ik de aantekeningen van zuster Beth doorneem." Het was geen verzoek.
Belle kleedde zich langzaam uit en probeerde de "brave meid" opmerking te negeren. Ze wilde niet bloot zijn in het bijzijn van deze man. Ze wilde niet dat hij haar natte luier verschoonde. Ze wilde niets van dit alles. Ze wilde diezelfde seconde nog wegrennen.
"OK Belle, ik zie aan Beth's aantekeningen hier dat je een beetje een handvol kan zijn. Ik wil geen problemen van jou, ok?"
"Handig? Wat betekent dat nou weer?", flapte Belle er verdedigend uit.
"Belle, rustig, alsjeblieft."
Belle nam het deze man kwalijk dat hij zei dat ze rustig moest zijn, alsof ze zich niet kon beheersen. Typische mannelijke arrogantie', dacht ze.
"Ja meneer."



Ze hield haar mond en deed haar kleren uit. Ze stond nu met blote borsten voor deze man in alleen haar luier. Ze probeerde er niet aan te denken en ging achterover liggen met haar armen haar borst bedekkend. Hij verwijderde met succes de luierhoes en Belle slaakte een zucht van verlichting toen de klamme luier loskwam van haar lendenen. De verpleegster begon de banden van de luier door te knippen en Belle sloot haar ogen omdat haar geslachtsdelen nu volledig te zien waren. Dit was nu officieel het meest gênante moment van haar leven, en verving de gebeurtenissen van vanmorgen, die de gebeurtenissen van de vorige dagen hadden vervangen.
Ze voelde hoe Nick haar daar beneden schoonmaakte en probeerde niet terug te deinzen voor zijn aanraking. Toen hij klaar was voelde ze het gevoel weer schoon te zijn en het bracht haar een moment van troost.
"Ok Belle, we zijn klaar voor nu."

Hoofdstuk 33

"Wat? Wat bedoel je met we zijn klaar?", vroeg Belle.
"Hier staat dat je gymtijd hebt. Dus daar moet je je voor aankleden. Als je klaar bent, zal ik je terug naar hier begeleiden en je helemaal luier maken."
Belle was het sporten helemaal vergeten. Ze had op dit punt alle interesse verloren en besloot dat ze gewoon een nieuwe afspraak zou maken.
"Dat is goed zuster Nick, ik denk echt dat ik nu naar huis wil gaan."
Belle, het spijt me maar gymtijd is een goed en jij hebt het gepland. Nu proberen terug te krabbelen is erg onrespectvol tegenover al die mensen die er niet in konden. Dus met andere woorden, je gaat nu trainen of je verspeelt een toekomstig bezoek aan de gym. Ik moet ook zuster Beth op de hoogte brengen en geloof me, dat wil je niet."



Belle veranderde snel van gedachten en Nick droeg haar op zich om te kleden en hem te volgen. Belle greep in haar tas en haalde er haar favoriete korte hardloopshort, sportbeha, overhemd en schoenen uit. Ze kleedde zich snel aan en toen ze een paar stappen zette realiseerde ze zich dat het de eerste keer in 2 dagen was dat ze niet in die verdomde luier had gezeten en het voelde geweldig. Ze wist echter dat ze er niet aan mocht wennen.
Ze werd door de gang geleid naar een kleine maar goed uitgeruste sportzaal.
"Je hebt 1 uur.", hoorde ze een stem van achter haar zeggen. De deur ging dicht en ze vond de loopband en startte hem op. In een mum van tijd liep ze op volle snelheid en ze verhoogde de snelheid. Hoe sneller ze rende, hoe meer ze haar problemen vergat. Ze rende weg van alles. Ze spande zich harder in dan ze ooit had gedaan. Het zweet droop van haar rug en sloeg op de band van de loopband. Haar benen brandden en ze ademde zwaar. Het uur ging snel voor haar voorbij. Ze bracht de loopband tot stilstand en stapte van de rugleuning. Toen haar voeten de grond raakten viel ze op haar knieën en handen en ze brak in tranen uit. De tijd stond op dit moment stil en de afgelopen 2 dagen kwamen in haar op. Ze besefte niet dat dit zich in haar had opgehoopt en nu explodeerde het als een vulkaan. Ze veegde haar ogen en neus af.



"Gaat het?"
Ze keek op van de vloer en zag verpleegster Nick voor de deur staan.
"Oh... oh ja... ja ik ben ok. Ik maak gewoon veel mee op dit moment, weet je?", probeerde ze voor wat sympathie als ze antwoordde.
Bent u in staat om uzelf te kalmeren Miss Larson? Ik moet me aan een schema houden."

Hoofdstuk 34



God', dacht Belle bij zichzelf. Is er dan niemand hier die ook maar een greintje medeleven heeft? Ze dacht even aan Katy op dit moment.
"Ik kom, ik kom." zei Belle terwijl ze zichzelf overeind trok.
Ze volgde Nick terug naar de onderzoekskamer en ging op de tafel liggen. Nick verspilde geen tijd om haar polsen aan de tafel vast te maken ter voorbereiding van haar luierwissel. Terwijl ze naar beneden werd geduwd voelde ze haar bezwete rug tegen het materiaal van de tafel. De smerigheid daarvan werd snel vervangen door Nick's vingers die in de tailleband van haar hardloopshort gleden. Om de een of andere reden leek het vernederender dan wat er zou gaan gebeuren als Nick het broekje van haar af zou trekken en langs haar benen naar beneden zou laten glijden. Als iemand anders haar uitkleedt, voelt ze zich klein en machteloos. Nick legde het bezwete broekje bij Belle's andere spullen en begon toen haar middengedeelte schoon te maken. De volgende paar minuten voelde Belle zich geschonden toen de handen van deze man tussen haar benen werkten, haar afveegden, haar schoonmaakten, haar overal betastten.



Ze hoorde zijn stem: "Belle, ik heb je luier schoongemaakt en lotion opgedaan. Je kunt een douche nemen om de rest van jezelf schoon te maken als je thuis bent."
Belle zei niets en hield gewoon haar ogen dicht tot wat er nu kwam.
Belle, er staat hier in de aantekeningen dat je nog geen 2 hebt gedaan? What's up?"
Belle was geschokt dat hij haar dat zou vragen en hoewel de houding van Nick kracht leek alsof hij probeerde cool te zijn bij haar.
"Uhh ik weet het niet, ik denk dat ik op het moment een beetje terughoudend ben. Dat gebeurt soms en ik ben waarschijnlijk gewoon nerveus om eerlijk te zijn. Ik denk dat mijn lichaam nog een beetje in shock is door dit alles. Het komt wel goed."
"Hmmm. Oké, laten we hopen dat we morgenochtend wat vooruitgang hebben geoekt, oké?"
Belle wist niet wat hij daarmee bedoelde en kon niet geloven dat ze dit gesprek voerde. Ze wist niet waarom ze al een paar dagen niet was gegaan, maar kon alleen maar bedenken dat de stress van dit alles haar helemaal in de war had gebracht.



Met de luier stevig om haar heen, deed Nick het luierbroekje om en plakte het net zo vakkundig om haar heen als zuster Beth had gedaan. Ze haalde diep adem toen Nick het strak om haar heupen sloot.
"Daar gaan we Belle. Je bent helemaal klaar. Je kan je aankleden en je bent vrij om te gaan. En probeer te onthouden wat ik zei over #2, oké? Het zal veel makkelijker voor je zijn als je voor morgenochtend kunt gaan."
Ze kreeg de kans niet om te antwoorden voor hij de deur uit was en ze alleen achterbleef. Ze wilde ook naar huis, douchen, in bed kruipen en zichzelf in slaap huilen. Nadat ze zich had aangekleed, ging ze terug naar haar auto. Ze controleerde haar berichten; niets nieuws. Ze dacht dat ze op zijn minst een email of Facebook bericht zou krijgen van iemand die ze kende, maar in plaats daarvan voelde ze zich erg alleen. Ze haalde Katy's kaartje uit haar tas en typte het nummer in haar telefoon om een sms te beginnen.
- Hoi Katy, met Belle. Vind je het erg als ik inga op je aanbod om te praten?
Ze dacht een paar keer na over de bewoording, om niet als een mafkees over te komen. Ze aarzelde even voordat ze eindelijk op verzenden drukte
 

MB04

Luier=Goed in mijn vel
Hoofdstuk 35

Het was donker en koud buiten tegen de tijd dat Belle eindelijk thuis kwam. Haar haar was nog vochtig van het trainen en de koude lucht deed pijn in haar gezicht. Ze kwam binnen en gooide haar spullen op het aanrecht. Haar plan was om te douchen, iets te eten te zoeken en naar bed te gaan om deze dag te vergeten.
Ze trok haar kleren uit en liet ze op de grond vallen in haar badkamer. Ze ging onder de douche staan en zette het water aan om het op te warmen. Ze zag zichzelf weer in de spiegel en pauzeerde even.
"Het is niet voor altijd. Je komt hier wel doorheen.", zei ze tegen zichzelf.
Toen ze onder de douche stapte, ging haar telefoon over en ze keek snel naar de melding. Katy had geantwoord.
"Hé Belle, goed om wat van je te horen. Als je wilt praten, bel me dan. Zelfs vanavond is goed!"



Ze voelde zich erg nerveus toen ze het antwoord las, maar ze wist niet waarom. Ook al was ze alleen, ze voelde zich op de een of andere manier bloot, daar staand in niets anders dan de luier die om haar heen zat.
"Bedankt Katy.", was alles wat ze antwoordde, aarzelend om nog veel meer te zeggen. Ze legde haar telefoon neer en sprong onder de douche. Ze genoot van het warme water dat over haar heen stroomde, en net als voorheen bleef het luierbroekje droog en verzegeld op haar huid.
Eenmaal onder de douche, trok ze een effen t-shirt aan dat bijna tot over haar luier kwam en ging naar de keuken. Ze maakte een snelle maaltijd voor zichzelf, poetste haar tanden en ging naar bed. Hoewel de luier nog steeds erg oncomfortabel was, begon ze er nu aan te wennen om rond te lopen. Ze voelde zich een beetje dom om zo gekleed de avond door te brengen, maar ze besloot het gewoon te doen.
Ze gleed het bed in. De luier hield veel warmte vast, en ze hoopte dat het ontbreken van een broek zou helpen gedurende de nacht. Net toen ze zich op haar gemak probeerde te voelen, ging haar telefoon. Ze dacht dat het misschien een familielid was. Ze had de laatste maanden niet veel vrienden meer, omdat de opsluiting iedereen geïsoleerd had gehouden en ze zo hard had gewerkt. Ze maakte een notitie om aan haar relaties te werken als dit allemaal voorbij was. Ze nam haar telefoon, maar herkende het nummer niet meteen, maar besefte toen dat het Katy was die belde.



Het was nog relatief vroeg maar ze vond het een beetje aanmatigend dat Katy zo zou bellen.
"Hallo?"
Hé Belle, dit is Katy... Ik hoop dat het goed is dat ik bel. Ik wilde alleen even kijken hoe het met je ging."
"Oh nou, ik ben oké. Het is een lange dag geweest, ik lig eigenlijk net in bed.", antwoordde Belle.
"Zou je even willen praten? Het is echt geen probleem."

Belle realiseerde zich dat dit het eerste beetje vriendelijkheid was dat ze in lange tijd had ervaren en Katy had een manier om haar op haar gemak te laten voelen, ook al had ze haar net ontmoet. Belle en Katy praatten het volgende half uur of zo. Belle vertrouwde Katy de afschuwelijke dag toe die ze net had meegemaakt en hoe die nog werd verergerd door de nieuwe verpleegster Nick die haar verkrachtte en haar luier verschoonde. Hij zag het waarschijnlijk niet zo, maar er was geen andere manier om het vanuit haar standpunt te beschrijven.



Katy was sprakeloos. Ze had wel wat ideeën over wat er aan de hand was, en had verschillende geruchten gehoord, maar niets had haar kunnen voorbereiden op wat ze zojuist had gehoord. Ze vroeg zich af of Belle haar verhaal wat verfraaide.
"Oh mijn god! Belle het spijt me zo dat dit jou is overkomen.
"Het is oké, het is niet jouw schuld. En sorry dat ik me zo op je gestort heb. Ik heb me de laatste tijd zo alleen gevoeld, en nu is me dit ongelooflijke overkomen. Het helpt echt om er met jou over te kunnen praten.", zei Belle.
Katy had een pagina met aantekeningen gemaakt en was van plan die na haar gesprek door te nemen. Ze vond het heel erg voor Belle, ongeacht of haar verhaal 100% waar was of niet. Maar ze was ook informatie aan het verzamelen in de hoop te onthullen wat er aan de hand was. Ze verborg dit feit niet voor Belle.
"Belle, wanneer je maar wilt. Je weet dat ik je graag zou vertegenwoordigen als je dat wilt, maar zo niet, dan kunnen we toch gewoon praten, oké?"
Belle dacht er even over na en er was een moment van stilte tussen hen.



"Belle, ben je er nog?"
"Ja ik ben hier, gewoon aan het denken. Eerst wilde ik niets te maken hebben met je rechtszaak of wat je ook aan het doen bent, maar na vanavond, nu ik zo vastgebonden en behandeld ben, door een man nog wel, heb ik het gevoel dat ik terug moet vechten. Ik ben zo boos nu Katy, maar ik ben ook erg bang. Je kunt niet weten hoe het is. De luier is een constante herinnering aan mijn straf. Ik kan mezelf niet schoonmaken, niet jeuken, of mezelf aanraken. Mijn lichamelijke basisfuncties heb ik niet in de hand. Ik moet zelfs toestemming vragen om te trainen. En ik wil zelfs niet aan morgen denken.
Waarom wat is er morgen?", was Katy gestopt om te ondervragen.

Hoofdstuk 36

Belle legde uit dat ze morgen om 18.00 uur weer een pak slaag zou krijgen en dat ze letterlijk doodsbang was. De eerste ervaring was niet iets wat ze ooit nog eens wilde meemaken en ook al had ze haar eigen billen sindsdien niet meer gezien, ze wist dat ze nog niet voor 100% genezen waren. Ze was de naderende tijd steeds verder uit haar gedachten blijven verdringen, maar met elk uur dat verstreek dacht ze er meer en meer aan. Katy kon de bezorgdheid in Belle's stem horen als ze erover sprak.
"Belle, ik moet je iets vragen en ik hoop dat je dit niet verkeerd opvat. Maar is alles wat je me vertelt echt? Ik bedoel, het is een verbazingwekkend verhaal. Ik heb net..."
Belle onderbrak Katy, "Katy!..., wat? Wat de fuck?! Hoe kun je me dat vragen. Wie zou zoiets verzinnen? God. Gewoon weer iemand die me niet gelooft. Welterusten, ik ben moe en ga slapen."



Katy had geen kans om te reageren voordat het geluid van haar telefoon aangaf dat het gesprek voorbij was. Ze had onmiddellijk spijt dat ze Belle's verhaal in twijfel had getrokken en wist niet wat ze nu moest doen.
Belle keek een paar minuten op haar telefoon, typte een haastig berichtje en keek toen naar haar e-mail. Ze zette haar telefoon op stil, zette haar wekker, draaide zich om en nam haar favoriete slaaphouding aan en huilde zichzelf in slaap.
Katy zat op haar bank, dacht na over het gesprek dat ze net had gehad, bekeek haar aantekeningen, maar wist dat ze het had verknald. Enkele minuten later zoemde haar mobiele telefoon en begon ze een sms van Belle te lezen. Ze was opgelucht iets van Belle te zien. Ze begon te lezen...
Katy, het spijt me dat ik zo tegen je uitviel. Je verdiende het niet. Nu ik erover nadenk, denk ik niet dat ik mezelf ook zou geloven. En ik voelde me ook zo toen het gebeurde, en nog steeds elke dag. Ik heb mijn woede op jou afgereageerd. Ik hoop echt dat je me kunt vergeven. Jij bent de enige die aardig tegen me is geweest en dan behandel ik je zo. Ik begrijp het als je hierna niet meer met me wilt praten. Ik stuur je een e-mail. Dit zou je moeten helpen overtuigen. Je kunt het gebruiken zoals je wilt. Goedenacht."



Katy controleerde haar e-mail en zag dat Belle haar de welkomstbrief en de regels rond haar 'behandelingsprogramma' had doorgestuurd. Ze spotte dat er zo naar werd verwezen. Ze las de hele e-mail twee keer door en kwam uiteindelijk tot het besef dat alles wat Belle haar had verteld waar was. Hierdoor voelde ze zich nog slechter voor Belle en verdrietig over hoe ze haar zojuist aan de telefoon had behandeld. Dit was het eerste harde bewijs dat ze had over deze programma's en het was een goudmijn, maar het was ten koste gegaan van het vervreemden van een mogelijke nieuwe vriend.
Katy studeerde het volgende uur of zo, nippend aan wat wijn. Haar geest zwom van de informatie die ze in zich opnam. Haar gedachten gingen naar Belle. Ze wist dat er een jonge vrouw was, niet maar een paar huizen bij haar vandaan, die tegen haar wil een luier omhad. Ze hoopte dat Belle vredig sliep.
 

Claudia

Gewaardeerd Lid
Geweldige ideeën! Het idee van een opvoedingsinstituut voor jonge vrouwelijke wetsovertreders is een mooie vondst. Het inzetten van luiers om hen een deel van de controle te ontnemen zonder ze direct te degraderen tot babies is goed gevonden. De hele behandeling is extra pijnlijk en vernederend voor Belle omdat ze gewoon haar volwassen zelf blijft tijdens de therapie en zich dus bewust is van de tegenstelling tussen haar volwassen zijn en de training die een beroep doet op haar karakterontwikkeling in haar kinderjaren.
 
  • Like
Waarderingen: MB04

Ivy

1 van de oprichters en organisators van de CBB
wouw gelezen ben weer benieuwd naar een vervolg
 

MB04

Luier=Goed in mijn vel
Hoofdstuk 37

Het was een miserabele nacht. Belle werd om 6 uur 's morgens wakker, maar was nog steeds groggy. Dit was niet haar idee van een normale zaterdagmorgen, helemaal niet. Ze draaide en keerde in bed in een poging om comfortabel te worden. Haar luier was doorweekt en de beenplooien sneden in haar door de manier waarop ze had geslapen. De luier was koud, stijf en muf, dus besloot ze maar op te staan en wat te bewegen om de boel wat losser te maken. Ze had niet veel geslapen. Ze werd twee keer wakker om te plassen en het duurde een eeuwigheid voor ze weer in slaap viel. Ze had geprobeerd in bed te blijven liggen, maar haar lichaam liet haar nooit liggend plassen, dus moest ze opstaan en wat bewegen om het te laten gebeuren.



Ze was dankbaar dat het weekend was, maar kon haar gedachten niet afleiden van het pak slaag dat ze later zou krijgen. Ze noemden het een pak slaag, maar in haar gedachten was het een paddling of een pak slaag.
Laten we het noemen wat het is', dacht ze.
Ze liet nog een stroom ochtendplas in haar luier lopen en overwoog toen om nog wat langer te blijven liggen, maar zei 'bekijk het maar' en besloot haar dag te beginnen met koffie zetten. Voorzichtig waggelde ze de keuken in. De luier irriteerde nu echt aan haar benen. Ze deed haar uiterste best om de luier die onder de hoes verborgen zat aan te passen, maar het was hopeloos. Ze moest maar zo stil mogelijk blijven zitten tot ze 's morgens verschoond werd. Ze voelde zich onmiddellijk walgen toen ze zich herinnerde dat Nick haar zou verschonen. Haar plan was om er zonder problemen in en uit te komen.



Ze dronk haar koffie op en keek op de klok. Ze had nog genoeg tijd voor haar verschoonronde en besloot dat het tijd was om te gaan poepen.
Ze was nog steeds niet voorbereid op wat ze zou gaan doen, maar wist dat ze het vroeg of laat onder ogen zou moeten zien. Maar van alle dagen, om naar de tweede te gaan wetende dat ze zou moeten leven met de ervaring van Nick die haar zo zou zien, het schoonmaken, het ruiken. Ze moest er niet aan denken hoe dat zou zijn. Gebaseerd op wat Nick had geïmpliceerd zou het in haar beste belang zijn om te proberen te gaan voordat ze aankwam. Haar gedachten gingen tekeer.



De beste manier om dit te doen was op het toilet te gaan zitten, zoals ze gewoonlijk deed. Koffie in de ochtend bracht haar meestal snel op gang, maar ze had nu al 4 dagen last van constipatie en begon zich echt vol en opgeblazen te voelen. Ze wist dat het slechts een kwestie van tijd was. Ze ging zitten en haalde diep adem. Al het andere van de dag verdween voor een paar minuten terwijl ze zich concentreerde op de vernederende daad die ze nu gedwongen werd te doen. Ze kon niet geloven dat dit gebeurde. Waarom ze zichzelf dit bleef vertellen wist ze niet. Ze dacht aan Katy die hetzelfde zei.
Wat zou ze zeggen als ze wist wat ik nu aan het doen was?



Ze bleef een paar minuten zitten, haalde diep adem en probeerde te persen. Haar doel was dit zo dicht mogelijk bij haar afspraak te doen, zodat ze zo min mogelijk in haar eigen stront hoefde te zitten. Haar zenuwen werkten op haar. Ze dacht dat ze dit moest doen, dat ze moest gaan en ze maakte zich zorgen om Nick. Haar binnenste was verstopt en ze wist dat dit een no-go was voor nu.
"FUUUUUCK", gilde ze hardop. Het voelde eigenlijk goed om te schreeuwen.
Ze gaf het op. Hopelijk zou er tussen nu en 8:30 iets gebeuren. Het kon haar niet schelen of ze in de rij stond of niet, als ze de drang voelde om te gaan zou ze het doen.



Ze poetste haar tanden, fatsoeneerde haar haar, en werd half toonbaar. Misschien zou Nick medelijden met haar hebben als ze probeerde met hem te flirten of zo. Ze droeg een joggingbroek maar deed een tanktop aan die haar platte buik en gespierde armen liet zien. Ze wist dat het waarschijnlijk niets uitmaakte, aangezien ze toch naakt voor hem zou staan, maar wat maakte het uit. Ze pakte haar telefoon voor ze wegging en zag dat ze 1 gemist bericht had.
"Belle, het spijt mij ook. Als je het goed vindt praten we later, oké? Ik weet dat je bang bent. Ik zal aan je denken vandaag en wat er ook gebeurt, bel of sms als je iets nodig hebt. Ik ga wat telefoontjes plegen en kijken of er iemand is met wie ik kan praten bij de rechtbank. Als er een kans is om op zijn minst een pak slaag te voorkomen, ga ik het proberen."



Belle kon het niet geloven. Was het mogelijk dat Katy dit voor elkaar kon krijgen? Kende zij iemand die dit kon stoppen of uitstellen? Ze wilde niet te veel hopen, maar deed het toch. Ze had nu geen tijd om te antwoorden. Ze worstelde zich naar haar auto. Ze moest echt die luier uit hebben. Ze wist dat haar benen nu rauw gewreven moesten zijn, gezien het brandende gevoel. Ze stond op het punt haar deur te openen en werd tegengehouden door een bekende stem.
"Ik zie dat we geleerd hebben hoe we onze auto moeten parkeren, huh?"
Belle draaide zich om en zag de agent die deze hele rotzooi was begonnen. Ze bevroor, niet wetend hoe te handelen.
Wat deed hij hier?', dacht ze.
"Umm ja meneer, alles beter nu. Ik ben eigenlijk gewoon te laat voor mijn afspraak.", probeerde ze nog wat beleefdheid op te brengen, maar ze wilde niets liever dan deze agent uitschelden.



"En ik zie dat onze manieren ook verbeterd zijn jongedame.", grijnsde hij.
Hij probeerde haar te provoceren, maar ze was niet van plan om het te laten werken.
Oh ja meneer. Dank u.", zei ze met opeengeklemde tanden.
"Ik ga nu maar naar het centrum, die rij op zaterdagochtend kan lang worden!"
Belle wierp hem een blik toe en hij staarde terug met een lichte grijns op zijn gezicht.
"Wist hij het?", vroeg ze zich af? Hij wist in ieder geval waar ze heen ging. Dit verontrustte haar en terwijl ze wegreed, zag ze hem naar haar staren vanuit haar achteruitkijkspiegel.





Hoofdstuk 38

Toen ze de parkeerplaats opreed waar ze normaal gesproken stond, was het er vol, dus reed ze wat rond tot er eindelijk iets vrij kwam. Ze ging naar het gebouw en net zoals de agent had gezegd, was de rij vanmorgen lang. Ze liep rond het gebouw. Dit zou wel even gaan duren. Terwijl ze wachtte in de kou, dacht ze Katy te antwoorden.
"Goedemorgen Katy. Ik sta in de rij voor het gebouw. Het zal lang wachten worden vanochtend. Ik had een zware nacht en kon niet veel slapen. Hoe gaat het met je?", Belle probeerde hun gesprek weer op te pakken waar ze gebleven waren terwijl ze haar uitbarsting en Katy's scepticisme negeerde.
"Ik ben blij van je te horen. Sorry voor vannacht. Ik hoop dat het niet mijn schuld was!"



Belle antwoordde: "Nee, helemaal niet, ik voel me alleen erg ongemakkelijk. Dus... denk je dat het mogelijk is? Wat je zei? Kun je me helpen?"
"Belle, ik ga een paar telefoontjes plegen naar vrienden. Verwacht er maar niet te veel van. Ik zal mijn best doen, maar ik beloof niets."
"Ik begrijp het. Bedankt voor je poging. Ik wilde je ook nog iets anders vragen.", typte Belle nerveus.
"Alles."
"Denk je dat je me vanavond mee kunt nemen, en dan naar huis kunt rijden? Ik wil gewoon niet alleen zijn als ik daar wegga. Is dat te vreemd? Zou dat goed zijn?"
"Ik haal je op voor je gebouw. Hoe laat?"
Belle en Katy kwamen de details te weten en bleven de volgende 45 minuten sms'en terwijl de rij kroop om het gebouw binnen te komen. Belle vroeg zich af hoeveel mensen in deze rij zich in deze situatie bevonden. Geen? Allemaal? Ze keek naar alle anderen en ze leken allemaal normaal, geen gefriemel enz. Ze voelde zich buitengesloten in deze puinhoop. Maar ze dacht dat niemand anders reclame zou maken voor hun situatie als die op de hare leek.



Ze vertelde Katy dat ze haar telefoon uit moest zetten en dat ze haar later zou sms'en. Ze voelde zich zo opgelucht dat Katy toestemde om vanavond met haar mee te gaan. Het bracht haar een beetje troost. Ze baande zich met nog 10 minuten te gaan een weg naar binnen in haar omkleedraam en liet zich inchecken.
'God zij dank', dacht ze bij zichzelf. Ze wist niet wat ze gedaan zou hebben als ze haar verschoning gemist had.
Eenmaal binnen ging het snel. Ze bracht niet veel tijd door in de wachtkamer voordat Nick haar naam riep en haar naar een van de lege kamers begeleidde. Ze besloot een praatje met hem te maken, de gebruikelijke beleefdheden te doen en hem te vragen hoe het met hem ging. Ze kreeg alleen antwoorden in één woord en instructies over wat ze nu moest doen. Het was er druk deze ochtend en hij leek gehaast.
Ze trok haar jasje uit toen ze de kamer binnenkwam, waardoor het schattige topje dat ze aanhad bloot kwam te liggen. Ze deed haar best om haar gelaatstrekken te accentueren, maar de verpleegster keek haar enkel minachtend aan.
"Wat ben je aan het doen? Kleed je uit, nu meteen."



Belle verwijderde de kleding die ze kon en ging liggen met haar ineengestrengelde vingers achter haar hoofd. Haar puntige borsten staken uit en spreidde haar benen een beetje om het comfortabel te krijgen. Ze sloot haar ogen en wachtte gewoon tot de verpleegster zou beginnen.
"Belle, als je zo stil kunt blijven liggen en je kunt gedragen, denk ik dat we de boeien vanochtend kunnen overslaan. Afgesproken?"
"Deal.", stemde Belle snel in, in de veronderstelling dat ze hem had overgehaald, al was het maar een klein beetje.
Verpleegster Nick verwijderde de hoes van de uitpuilende luier en Belle slaakte een zucht van verlichting. Vervolgens werden de luiers van haar afgesneden, een sterke geur van haar urine in de lucht achterlatend. Ze wilde naar haar kruis kijken om te zien wat voor schade er aan haar vlees was, maar weerstond de drang om rechtop te gaan zitten. Ze wist dat Nicks masker niet hielp om de gênante geur te verbergen. Als die geur zo gemakkelijk door de maskers kon komen, dan kon iets anders dat ook. Ze had echt geprobeerd haar steentje bij te dragen aan de pandemie en dat maakte deze ervaring des te vervelender. Er waren een heleboel andere mensen die de regels overtraden en ermee wegkwamen. Het voelde zo oneerlijk.



"Oh mijn Belle. Het lijkt erop dat die luiers je te pakken hebben. Ik zal kijken of ik je kan helpen nadat ik je heb opgeknapt.".
Toen Nick Belle's luierstreek blootlegde, kon hij donkerrode, bijna paarse lijnen zien die haar benen omcirkelden van waar ze de luier hadden ontmoet. Hij veegde haar schoon en ze was dankbaar. Zoals beloofd, Nick produceerde wat lotion en wreef het in Belle's gevoelige dijen om te helpen met de zweren. Zijn handen waren eigenlijk de hele tijd in haar kruis, maar dat kon haar niet schelen. De pijn verdween en ze was blij dat ze wat verlichting had. Hij ging verder en bracht meer direct aan op haar private gebied en achterste. Belle voelde zijn vingers door haar maar spleet en gevoelige gebieden glijden en ze voelde zich een beetje opgewonden. Ze had daar beneden al dagen geen bevrediging of genot meer gehad en elke soort aanraking voelde goed. Een gevoel van schaamte kwam op omdat ze zich zo voelde en ze draaide haar hoofd opzij. Het was echter in een paar seconden voorbij, waardoor niets zich echt kon opbouwen. Des te beter, dacht ze, dan zich geplaagd en bespeeld te voelen en geen bevrijding te hebben. Ze wist niet hoe ze 2 weken zou doorkomen als ze niet bij dat deel van haar leven kon zijn.

Hoofdstuk 39

"Belle, ik wil dat je je benen optrekt tot aan je borst. Doe alsof je een krab op zijn rug bent. Je kunt ze daar houden als het nodig is."
Belle bracht met tegenzin haar benen omhoog naar haar borst en haar billen kwamen een stukje van de tafel. Ze greep haar benen achter elke knie om zich te stabiliseren. Flexibiliteit was geen probleem voor haar. Ze wist dat haar kontgaatje, net als al het andere, duidelijk zichtbaar was in deze positie omdat ze de koele lucht ertegen voelde.
Ze voelde hoe de luier onder haar werd geschoven en ze begon haar benen weer neer te leggen.
"Ik heb nog niet gezegd dat je je benen naar beneden mocht doen!", snauwde verpleegster Nick haar toe en gaf haar een harde klap op haar rechter dijbeen waar het haar kont ontmoette.
"Hou je benen daar tot ik je iets anders zeg.", voldeed Belle uit angst voor nog een prik en haar gezicht was rood geworden van de woede die ze nu voelde.



Ze werd enkele minuten in deze houding gehouden terwijl Nick iets van de andere kant van de kamer haalde. Ze hield haar mond dicht.
Nick verscheen weer en ze keek op van tussen haar gespreide benen en zag hem daar staan terwijl hij onheilspellend op haar neerkeek. Ze voelde zich zo kwetsbaar in deze positie. Hij kon alles met haar doen en niemand zou het weten. Ze wilde huilen.
"Belle, ik heb je gisteren gezegd dat ik echt wilde dat je nu naar #2 zou gaan. Ik begin me zorgen te maken nu het al bijna 4 dagen geleden is. Dus we gaan het proces een beetje lang helpen. Haal nu diep adem en adem uit.
"Wat? Wat heeft dat te betekenen? Echt, ik ben in orde. Dit gebeurt mij ook wel eens.", vroeg Belle vurig.



Hij instrueerde haar opnieuw om in en uit te ademen. Toen ze haar adem uitblies voelde ze zijn vinger in haar kont gaan. Hij gleed gemakkelijk naar binnen door alle lotion en hij wriemelde hem zo ver mogelijk naar binnen tot de rest van zijn hand tegen haar achterste duwde. Hij haalde snel zijn gehandschoende vinger uit haar en het brandde haar een beetje. Ze had daar nog nooit van haar leven iets gehad en de gedachte daaraan had haar altijd verafschuwd. Het gebeurde allemaal zo snel dat ze geen tijd had om op het moment zelf te reageren.
"OWWWW. WAT BEN JE AAN HET DOEN!? STOP STOP STOOOP.", schreeuwde Belle naar hem. Het was vooral een reactie omdat ze er nog niet klaar voor was en niet wist wat zijn bedoelingen waren. Ze verwachtte het ergste bij elke wending in deze nachtmerrie.
Rustig liet hij haar benen en kont op de luier zakken.
Belle, kalmeer. Het is voorbij. Ik gaf je alleen iets om je te helpen. Je gaat je veel beter voelen als je eindelijk een stoelgang hebt. Ik beloof het."
Ze realiseerde zich dat ze net een zetpil had gekregen. Ze wist niet echt hoe die werkten, maar dat zou ze snel genoeg te weten komen. Ze was wel opgelucht dat er niet iets seksueels aan de hand was, maar het was nog steeds vreselijk vernederend dat een vreemde haar zo onderzocht.



"Gaat het pijn doen? Wat je me gegeven hebt?",
Belle voelde al een lichte tinteling in haar achterste van wat hij daar had gedaan.
"Nou, iedereen reageert anders, maar de meeste mensen merken niets bijzonders of ervaren wat lichte kramp. Het medicijn werkt meestal tussen de 2 en 4 uur, maar ik zou vandaag voor de zekerheid dicht bij huis blijven."
Haar bezorgdheid werd een beetje weggenomen toen hij de luier tussen haar benen bracht. Iets voelde meteen anders voor haar. Het materiaal tussen haar benen voelde dikker aan.
"Is dat een andere luier?", vroeg Belle.
"Ik heb hier voor vandaag een andere verhoger in gedaan, voor het geval dat. Het heeft een stuk meer vulling en iets meer absorberend."
Blle vond het veel meer dan een beetje vulling.
"Kan ik niet gewoon de uhh... normale krijgen?", vroeg Belle.



Het antwoord dat ze kreeg was dat hij doorging met de luier strak om haar heen te plakken. Hij kwam terug met een nieuw luierbroekje en deed het om haar benen. Ze was er zeker van dat het hoesje op geen enkele manier over deze nieuwe luier zou passen. Nick worstelde een beetje en uiteindelijk paste het kledingstuk op zijn plaats en verborg de luier eronder. Hij zei haar nog eens diep adem te halen en alles uit te blazen. Dit gaf hem wat extra ruimte toen Belle's lichaam zich vernauwde om de tailleband omhoog te trekken en over haar heupen te trekken alvorens het op zijn plaats vast te zetten.

Hoofdstuk 40

Ze mocht gaan zitten en zich aankleden. Ze stond op en voelde hoe de luier over haar heupen trok, waardoor de dikkere luier nog strakker om haar heen zat dan voorheen. Haar ademhaling voelde nu ook moeizaam aan, vechtend tegen het vernauwende kledingstuk. Ze begreep het nut hiervan niet.
"Umm Verpleegster Nick, is er een reden waarom deze zo strak moeten zitten. Ik bedoel, het doet nu al pijn.", Belle wreef over de band om Nick aan te geven waar ze het over had.
"Nou, ze zitten een beetje strak.", antwoordde hij terwijl hij de pasvorm bekeek.
Belle dacht even dat hij haar zou helpen, maar hij zag dat hij naar haar kaart keek.
"Alles hier is in orde met wat is voorgeschreven door uw dokter en verpleegster Beth. Sorry, maar ik heb niet echt een keus in wat ik je aandoe. Je kunt er altijd met je dokter over praten als je haar weer ziet. Maar ik moet je eraan herinneren dat je nooit aan je luier mag zitten. Elk teken van sabotage of het proberen te omzeilen van de veiligheidsmaatregelen zal resulteren in een verhoogde straf."
Ze was zich daar terdege van bewust en vond dat hij neerbuigend deed.



"En over voorschriften gesproken, ik zie dat je vanavond een pak slaag krijgt?"
"Ja?", antwoordde Belle, hopend dat Katy het op de een of andere manier kon voorkomen
"Goed dan, ik zal ervoor zorgen dat ik beschikbaar ben, want je voelt je al op je gemak bij mij."
Belle kon niet geloven wat ze hoorde. Ze voelde zich daar helemaal niet prettig bij, niet in het minst. Alsof hij haar een plezier deed, verdomme. Ze dacht dat hij er waarschijnlijk de hele dag naar uit zou kijken.
Ze wilde er gewoon even uit en antwoordde met, "Oh oh, dank je Nick."


"Geen enkel probleem. We zien je later dan wel.", hij legde een hand op haar schouder en gaf een kneepje voordat hij naar buiten liep. Om de een of andere reden voelde de manier waarop hij haar net aanraakte opdringeriger dan al het andere wat hij deze ochtend had gedaan.
Ze mompelde zachtjes 'klootzak' tegen zichzelf voordat ze zich verder aankleedde en terugliep naar haar auto.
 
Bovenaan