Ik wil luiers!

Dit verhaal is 100% verzonnen. Iedere gelijkenis met bestaande personen of situaties berust op 100% toeval.
Dit verhaal ben ik begonnen omdat mijn verhaal: Een Kerstverhaal in luiers meer dan 2000 keer gelezen is!:

Ik wil luiers!

De plastic broek
Buiten stormde het en het regende pijpenstelen. Vermoeid keek ik uit het raam, de leerkracht kletste maar door over de Boerenoorlog, alsof het een kind van 14 wat kan schelen wat er meer dan 100 jaar geleden gebeurde in Zuid-Afrika! Gelukkig was het het laatste lesuur voor het weekend en de bel kon niet lang meer op zich laten wachten. Heerlijk een lekker lang weekend, omdat het Pinksteren is! Snel rende ik de klas uit en door de regen naar mijn fiets. “Heerlijk een stortbui en wind tegen!” dacht ik sarcastisch. Wat een begin van het weekend.

Doorweekt loop ik onze tuin in en plaats mijn fiets in de schuur. Als ik naar de keukendeur loop zie ik iets vreemds tegen de schutting hangen. Door mijn beregende brillenglazen kan ik niet goed zien wat het is. Als ik dichterbij kom zie ik dat het een plastic broek is. Waarschijnlijk is hij bij de buren weg gewaaid. Marc, de verstandelijk beperkte zoon van de buren draagt ze nog iedere dag over zijn katoenen luiers. Hij is best een leuk joch, 15 jaar oud en gedraagt zich nog als een kind van 2 jaar. Ik pluk de broek van de schutting en bekeek hem goed. Het witte plastic was een beetje geel geworden en het plastic begon al hard te worden. Plotseling gingen mijn gedachten terug naar toen ik 10 was en nog in bed plaste. Ieder avond kreeg ik een dikke katoenen luier om met precies zo’n plastic broekje. Vlak voor ik elf jaar oud werd stopte het bedplassen en verdwenen de luiers uit mijn kledingkast. Drie maanden later overleed mijn vader. Hij stierf op zijn werk aan een hartaanval.
De plastic broek bracht mijn gedachten terug naar de gelukkigere tijden. Ik begreep niet precies waarom, maar ik besloot het broekje mee te nemen naar mijn kamer en hem die avond te proberen.

Rustig loop ik naar binnen, droog mijzelf en daarna het plastic broekje af en trek droge kleren aan. Het broekje leg ik onder mijn kussen.
Ik loop naar de keuken en maak een stapel boterhammen en ga dan achter de computer zitten om World of Warcraft te spelen met wat online vrienden.

Een vreemd telefoontje
Vermoeid kwam ik thuis, de hele dag hard gewerkt en niets opgeschoten, kent u dat? Toen ik de deur opende zag ik dat mijn zoon Peter weer eens achter de computer zat en dat stomme oorlogsspel speelde, terwijl de afwas nog niet gedaan was. Hij had nog zo beloofd na school de afwas te doen. Ik zette de boodschappen op de tafel en besloot hem eens flink de les te lezen. Gelukkig voor hem ging de telefoon. Het was Margo, de buurvrouw. Ze vertelde dat zij die ochtend de was had buiten gehangen en dat één van de plastic broekjes van Marc was verdwenen toen ze thuis kwam. Waarschijnlijk was hij door de storm van de lijn geblazen, want vanuit het raam kon ze hem aan de schutting zien hangen. Ook zag ze hoe Peter de broek van de schutting nam en naar binnen bracht. Natuurlijk verwachtte ze dat hij de broek even langs zou brengen, maar dat gebeurde niet.
Ik zei dat ik met Peter zou praten en zorgen dat het broekje zou worden terug gebracht.
Ik liep Peters kamer in en keek rond. Ik zag nergens het broekje liggen en vroeg mij af wat hij er mee gedaan had. Ik besloot echter eerst dat hij moest worden aangepakt omdat hij zijn afspraak niet was nagekomen.
“PETER, jij had beloofd direct als je thuiskwam de afwas te doen!” Kwaad trok ik de stekker van de computer uit het stopcontact en direct werd het scherm zwart. Peter draaide zich naar mij om, het was duidelijk dat hij razend was. Als recht geaarde puber schold hij mijn huid vol en rende stampvoetend naar de keuken, waar hij met veel kabaal aan zijn huishoudelijke taak begon. Door zijn drift aanval was ik de affaire met het plastic broekje vergeten.
Tijdens het diner werd er niet veel gesproken en Peter ging, geheel tegen zijn gewoonte, die avond vroeg naar bed.
Terwijl hij zich uitkleedde en klaarmaakte om te gaan slapen bedacht ik me plotseling dat ik het nog niet met hem over de plastic broek had gehad. Ik besloot dat een woede aanval per avond genoeg was en nam een glas wijn en keek naar mijn favoriete TV programma. Mijn aandacht was echter niet echt bij de Voice en ik bedacht hoe ik Peter zou confronteren met het verdwenen broekje.
Ik besloot tot de directe aanval. De volgende morgen om half acht werd ik door de wekker wreed uit de armen van Morpheus getrokken. Snel stond ik op en liep zachtjes naar de kamer van Peter Zoals te verwachten lag hij nog in diepe rust. Zijn vrolijke jongens koppie lag op het kussen, met zijn lange haren als manen om zijn onschuldige gezichtje.
Met één flinke ruk trok ik het warme dekbed van zijn bed en zei vrolijk: “Peter opstaan”. Het effect was wonderlijk. Met een schok werd hij wakker en realiseerde zich meteen dat hij daar in alleen zijn plastic broekje in bed lag. Hij had een handdoek als luier in het broekje gestopt en ik kon zien dat deze nat was.

Een onverwacht gesprek
Die ochtend werd ik wreed door mijn moeder gewekt. Ik droomde juist hoe Mariska, het mooiste meisje uit onze klas, mij zoende. Terwijl ik wakker werd bedacht ik dat mijn moeder mij in mijn plastic broekje zag liggen. Ik voelde hoe ik rood werd van schaamte. Ze klonk helemaal niet verrast en ze zei dat ze het ontbijt ging klaar maken en dat zij mij over tien minuten gewassen beneden verwachtte en dat ik het plastic broekje moest afspoelen, afdrogen en mee naar de woonkamer moest brengen.
Mama zat al aan tafel toen ik de eetkamer binnen kwam, de plastic broek in mijn hand.
“leg die maar op vrije stoel,” zei ze terwijl ze naar de stoel van mijn vader wees. “wil je mij vertellen hoe je aan die plastic broek komt?: vroeg mijn moeder vriendelijk terwijl ik ging zitten. Ik vertelde het verhaal hoe ik het broekje gevonden had, , natuurlijk he naar de buren terg wilde brengen, maar dat ik het broekje eigenlijk niet kwijt wilde, maar weer een keer wilde proberen. Daarna schoten de woorden uit mijn mond als kogels uit een mitrailleur. Toen ik uitgesproken was vroeg mijn moeder waarom ik het broekje weer wilde proberen, “Je was zo trots toen je geen luier ’s nachts meer nodig had,” zei ze zachtjes. Ik begon te huilen, kun je het je voorstellen? Een stoere knul van 14 die in de armen van zijn moeder ligt te huilen als een peuter? Ik vertelde hoe ik papa miste, hoe het plastic broekje me terug deed denken aan de tijd voordat papa overleed en hoe ik dat nog een keer wilde beleven. Toen ik opkeek zag ik dat mijn moeder ook tranen in haar ogen had.
Ze begon toen vragen te stellen: ”Hoe was het om weer een “luier” en plastic broekje te dragen?” “Helpt het om een luier te dragen bij het verwerken van je verdriet?”, Zou je luiers willen blijven dragen ’s nachts? “. Ik gaf zo goed en eerlijk mogelijk antwoord op haar vragen.
“OK, als jij graag weer een luier draagt ’s nachts zullen we ze dan straks gaan kopen?” Ik was hoogst verbaast over die opmerking. Wild mama mij weer luiers geven? “Maar eerst moet je de plastic broek van Marc terug brengen en je excuses aan de buurvrouw aanbieden.”
Direct na het ontbijt bracht ik de broek terug, stotterend bood ik mijn excuses aan en rende terug naar huis.
De auto stopte vlak voor de winkel waar medische hulpmiddelen verkocht worden, ik wist dat mijn luiers en plastic broekjes voor het bedplassen hier vandaan kwamen. Een beetje zenuwachtig liep ik de winkel binnen. Gelukkig was de winkel leeg toen ik binnen ging en samen liepen we naar de toonbank. Met trillende stem vertelde ik de man achter de toonbank dat ik luiers nodig had voor de nacht. Al snel lag er een stapel luiers en broekjes op de toonbank. Toen vroeg mijn moeder om wegwerp luiers voor als ik bij vrienden zou slapen. De verkoper keek een beetje sip toen hij vertelde dat vorige maand de verkoop van wegwerp luiers verboden was omdat ze een te grote aanslag op het milieu betekende.
Thuisgekomen deed mijn moeder de luiers in de wasmachine en zei dat ik op de bank moest gaan zitten.
“We hebben net luiers en plastic broekjes voor je gekocht. Dat betekend niet dat je die broekjes iedere nacht moet dragen, je doet ze gewoon aan als je er zin in hebt. Als je in je broek plast, dan spoel je je luier om onder de douche en gooit hem in de wasmand. De plastic broek spoel je af en hangt hem aan het wasrek in de badkamer, zullen we het zo afspreken? Ik had het gevoel alsof ik op wolken liep toen ik de plasticbroekjes naar mijn kamer bracht. De luiers droogde snel in de wind met het best wel warme voorjaarszonnetje er op. Als alles goed zou gaan zou ik die avond mijn eigen luier en plastic broek aan kunnen hebben!

Wordt vervolgd!
 

Bedplasser91

Plasticbroekjesfan!
Een heel mooi verhaal! Ik kan me helemaal verplaatsen in een jongen die een plasticbroekje aan wil. Ben benieuwd naar het vervolg.
 
Hier het vervolg...

Naar bed
Het was half elf en ik zei Peter dat het bedtijd was. Zonder tijd te rekken kuste hij me goede nacht en ging naar zijn kamer, waar hij zij luier, plastic broek en veiligheidsspelden al klaar zag liggen op zijn bed.
Ik liep achter hem aan naar zijn kamer en zag hoe hij de luier en plastic broek bekeek terwijl hij zich uitkleedde. Toen hij merkte dat ik in de deur stond zag ik hoe hij bloosde en met een schaapachtige glimlach mij aankeek. “Zal ik je helpen met het omdoen van je luier Peter?” Even keek hij van mij naar zijn “nachtbroek” (zo noemde we zijn luiers en plastic broekje toen hij nog echt in bed plaste) en knikte. “Ik weet niet meer hoe de luiere gevouwen moet worden”, zei hij. Ik wist niet dat een jongen zo rood kon worden. Met een glimlach pakte ik de grote luier, vouwde hem in vieren en trok een laag weg en vormde een perfecte driehoek. Draaide de luier om en vouwde van de resterende vierkant een dikke “inlegger”. Peter keek al die tijd geïnteresseerd toe.
“Trek je onderbroek maar uit en ga op je luier liggen”, moedigde ik Peter aan.
Daar stond mijn veertien jarige zoon, naakt voor mij, klaar om weer geluierd te worden. Toen hij op zijn bed lag speldde ik snel de luier om en trok hem zijn plastic broek aan. Met een dikke zoen bedankte Peter mij voor het werk. Ik zag hoe hij met zijn hand over de plastic broek gleed, duidelijk tevreden met wat hij voelde. “Denk er om Peter, je hoeft niet in je luier te plassen, je kunt gewoon als een grote jongen naar de WC gaan. Ik vind het echter niet erg als je luier morgen nat is!” Stilletjes dacht ik echter: “Ik hoop dat je morgen nat bent.” Ik vond het eigenlijk wel leuk om mijn zoon weer als baby te kunnen vertroetelen…

Luier om in bed
Toen mijn moeder mijn luier om deed had ik moeite om geen erectie te krijgen. Nu zij mijn kamer verlaten had en ik met mijn hand over mijn plastic broekje wreef werd ik direct “blij in mijn broek”. Ik ging op mijn buik liggen, met mijn handen onder mijn lichaam, tegen de voorkant van mijn plastic broek. Langzaam begon ik met mijn lichaam ritmische bewegingen te maken. Het duurde niet lang voordat ik klaarkwam in mijn luier. Het voelde goed!
Even lag ik zo na te genieten, maar voelde toen dat ik moest plassen. Zonder er lang over na te denken liet ik de plas in mijn luier lopen en voelde hoe de warme vloeistof mijn luier vulde. Tevreden viel ik in een diepe slaap.

Ik was bij Mariska op haar kamer, een echte meiden kamer, met posters van zangeressen, veel roze en zachte kussens overal. We praatten wat met elkaar, over school en over hoe stom ouders kunnen zijn. Plotseling stond Mariska op. Ik zag haar prachtige lichaam, met haar mooie borsten, haar blozende wangen en haar blonde golvende haren. Ze was als een prinses! Ze liep naar mij toe en dus stond ik ook op. Ze omarmde mij en begon me te kussen. Haar armen streelde mij over mijn rug. Ik streelde haar terug en zo stonden we, naar mijn gevoel voor uren, maar in werkelijkheid slechts voor een paar minuten. Terwijl ze met haar hand over mijn broek wreef voelde ik plotseling dat haar hele lichaam verstijfde en dat ze haar hand wegtrok en mij van zich af duwde. “Draag jij een luier?” Ze klonk verbaasd, maar niet boos of zo, ze keek naar mijn broek. Een duivelse glimlach verscheen op haar gezicht toen ik haar vraag beantwoordde door heftig te blozen.
Zachtjes trok ze mij weer naar zich toe en begon mijn broek los te knopen. Voor de vorm protesteerde ik, maar het klonk niet erg overtuigend. Al snel stond ik voor haar in alleen mijn plastic broek en natte luier. Mariska trok me tegen zich aan en pakte mijn plastic broek bij het elastiek bij de rug en trok het met de luier er onder een stukje van mijn lichaam weg. “Oh kijk wat een grote jongen ben jij, geen poepbroek.” Daarna stak zij een van haar vingers tussen het elastiek bij mijn benen en voelde mijn natte luier. Tot mijn verbazing voelde hoe ik weer blij werd in mijn broek terwijl zij mijn luier controleerde. “ Maar mijn kleine jongen heeft wel in zijn broekje geplast”, zei ze alsof ze tegen een peuter praatte. Zonder waarschuwing begon zij over mijn luier te wrijven en al snel kwam ik tot een hoogtepunt.

Met een schok werd ik wakker, wat een droom! Ik keek op mij wekker en zag dat het 9 uur was, tijd om op te staan. In mijn natte luier liep ik naar beneden, nog even nagenietend van de bijzondere droom. Mijn moeder had het ontbijt al klaargezet. En zag dat ik mijn natte luier nog aan had.
“Kom eens hier jongen”, Zei ze vriendelijk. Net als ik in mijn droom door Mariska werd gecontroleerd werd mijn luier nu door mijn moeder beoordeeld. Ook zij prees mij voor het feit dat ik niet in mijn broek had gepoept en toen zij constateerde dat mijn luier nat was zei ze alleen: “Na het ontbijt kan je wel douchen. Spoel je luier en plastic maar af onder de douch, net zo als gisteren.”
Tijdens het eten vroeg mijn moeder hoe het was om weer een nacht in een echte luier en plasticbroek te slapen. Ik vertelde hoe fijn ik het vond, maar vertelde niets van mijn droom.

“Mam, kan je weer bedplasser worden als je elke nacht een luier om hebt en expres in je broek plast?” Vroeg ik mijn moeder, nadat ik een week lang iedere nacht een luier om had gehad. Mijn moeder keek mij verrast aan en vroeg toen: “Ben je daar bang voor Peter?”, “Niet echt”, antwoordde ik haar eerlijk. “Ik vind het dragen van luiers en plasticbroekjes erg fijn, maar er mist iets.” Mijn moeder keek mij vreemd aan. “Wat mist er dan jongen?” “Het klinkt waarschijnlijk vreemd, maar toen ik klein was kreeg ik mijn luier ’s avonds om en plaste ik terwijl ik sliep, ik merkte niet dat ik in mijn broek plaste. Nu doe ik het expres, het voelt toch anders!”
Mijn moeder haalde haar schouders op en zei dat zij niet dacht dat ik een bedplasser zou worden alleen omdat ik luiers droeg en er bewust in plaste. “Eh, mam, ik zou ook graag overdag luiers dragen, ze voelen zo goed!” Nu keek mijn moeder me vreemd aan, “Wil je dat echt?” Ik knikte. Dan gaan we dat dit weekend maar eens proberen. Ga je maar douchen, dan leg ik je luier en plastic broek wel voor je klaar.”
Blij ging ik naar de douche. Toen ik uit de douch stapte bewonderde ik mijn lichaam in de grote spiegel. Ik was niet echt een atletisch type, maar ik was niet dik of lelijk. Eigenlijk mocht ik er best wel zijn. Met de handdoek om mijn onderlijf gebonden liep ik naar mijn slaapkamer, waar mijn moeder al klaar zat met de luier en plastic broek.

De volgende fase
Peter had die zaterdag ochtend verteld dat hij graag overdag een luier wilde dragen, omdat ik hem niet direct wilde ontmoedigen besloot ik dat het misschien het beste was om hem een weekend in luier en plastic broek rond te laten lopen, zodat hij voelde hoe het was om in deze kleding rond te lopen. Toen ik Peter met zijn handdoek om zijn middel de slaapkamer in zag lopen kon ik niets naders doen dan te glimlachen. Mijn stoere knul kwam naar mij toe om een luier en plastic broek om te krijgen. Ik had zijn luier al gevouwen en vertelde hem dat ik hem eerst zou inwrijven met baby olie, om luieruitslag te voorkomen. Toen ik zijn luier gebied insmeerde met het zoet ruikende olie kreeg Peter een erectie. Ik merkte hoe diep hij zich schaamde voor deze reactie van zijn lichaam en ik verzekerde hem dit volstrekt normaal is. Direct ontspande Peter zich en genoot duidelijk van het hele proces. Snel zat de luier om en zei ik dat hij zich moest gaan aankleden. Al snel bemerkte Peter dat zijn strakke spijkerbroeken niet over de dikke luiers paste en dus koos hij voor een van zijn jogging broeken. Tevreden zag ik hoe de contouren van de dikke luier onder zijn broek zichtbaar waren.
Het weekend verliep rustig. Peter moest zijn klusjes in huis (kamer opruimen, afwas doen, helpen bij het doen van boodschappen) natuurlijk gewoon doen. Hij deed het zonder mopperen. Misschien had ik hem veel eerder al een luier om moeten doen dacht ik terwijl ik hem zo bezig zag.
Toen we naar de supermarkt gingen zag Peter een van zijn school vrienden. Ik kon duidelijk zien dat hij schok, maar dapper stapte hij op hem af en begon een gesprekje. Al snel vroeg Harm of hij bij Peter kon komen om te chillen. Harm kwam vaak bij ons over de vloer, zijn ouders lagen in scheiding en hij wilde graag de ruzies thuis ontlopen. Ik zag dat Peter twijfelde en ik begreep waarom. Dus ik liep op het koppel af en vertelde Harm dat Peter straf had en dat hij geen vrienden mocht ontvangen of naar vrienden toe mocht dit weekend. Peter ontspande zich en zuchtte diep. “Sorry”, zei hij tegen Harm.
De jongens liepen nog even op, vrolijk kletsend. In de auto bedankte Peter mij voor het “redden” van zijn eer. Ik gaf hem een zoen op zijn voorhoofd en toen reden we terug naar huis. Nadat de boodschappen waren opgeruimd riep ik Peter bij me. Ik trok zijn broek omlaag en controleerde de staat van zijn luier. Wat ik al vermoedde bleek waarheid, de luier was nat.
Toen ik zijn luier verschoonde zei ik hem dat hij niet persé in zijn broek hoefde te plassen, dat hij gewoon naar de WC mocht gaan. Peter negeerde het advies en vertelde dat hij het fijn vond om in een natte luier rond te lopen. Ik waarschuwde hem voor het gevaar van luieruitslag.
Die zondag avond deed ik Peter zijn nachtluier om en begon met hem te praten. “Wat ga je morgen doen met school?” terwijl hij zich compleet ontspande zei hij: “Nadat ik Harm in de supermarkt ontmoette heb ik daar veel over nagedacht. Ik denk dat ik voorlopig geen luier om doe naar school. Er is daar ook niemand om mij te verschonen als ik het in mijn broek heb gedaan.” “OK, dan krijg je morgen weer gewoon een onderbroek aan als een grote jongen”. Ik kuste hem welterusten en verliet zijn kamer.
 
Eerste nacht in luiers
Daar lag ik, een jongen van veertien, met een echte luier en plastic broek aan in mijn bed. Ik wreef met mijn hand over het zachte plastic van het broekje, dat nog niet hard was geworden zoals het broekje dat ik de nacht daarvoor aan gehad had. Het voelde goed! Ik werd “blij in mijn broek”. Dus ging ik op mijn buik liggen, mijn handen tegen het plastic broekje en begon ritmisch met mijn lichaam te bewegen. Ik voelde hoe de luier tegen mijn penis wreef en een gevoel van het grootste genot opleverde terwijl ik daar zo lag. Al snel bereikte ik het opperste genot en kwam klaar in mijn luier. Mijn hele lichaam trilde en ik kreunde. Nog nooit had ik zoiets gevoeld! Klaar komen in een luier was het beste wat mij ooit was overkomen!
Om het bewijs van mijn “zondige” daad te verbergen plaste ik in mijn luier en viel al snel tevreden in slaap. Ik wilde nooit meer zonder luier slapen besloot ik vlak voor Morpheus mij omarmde.
Die nacht droomde ik dat Mariska mij lachend verschoonde en vertelde dat zij altijd al een vriend in luiers wilde hebben. Nadat zij mijn luier verschoond had omarmde zij mij en kuste mij vol op de mond. Luiers brengen mij alleen maar geluk dacht ik nog terwijl ik het mooiste meisje van de klas hartstichtelijk terug zoende!
Helaas dromen zijn bedrog en Pinkster zondag arriveerde en schudde mij wreed uit de armen van Mariska. Een waterig zonnetje deed zijn best om tussen de wolken door te prikken. Eindelijk zou het mooi weer worden. Een geweldige dag om met mijn vrienden te chillen in het park.
Voordat ik op kon staan kwam mijn moeder opgewekt mijn kamer binnen. Met een vriendelijk “Goede morgen zoon,” deed ze de gordijnen open en vroeg, “En hoe is je luier? “ Met een rood hoofd bekende ik dat de luier nat was. Stiekem hoopte ik dat ik de natte luier nog even langer aan kon houden. Het voelde zo goed. Even had ik het idee dat ik weer tien jaar was en mijn vader aan mijn bed stond om mijn luier te controleren, helaas dat zou voor altijd een droom blijven…
Alsof mijn moeder mijn gedachte kon lezen zei ze: “Als je het niet erg vindt om je natte luier aan te houden tijdens het ontbijt, dan kan je meteen naar beneden komen, de tafel is al gedekt.
Blij dat ik nog even het veilige gevoel van de luier mocht genieten danste ik als het waren de trap af. Mijn moeder had zich weer eens overtroffen met het ontbijt. Krentenbrood, Amerikaanse pannenkoeken, sinaasappelsap (ver geperst, niet die rotzooi uit een pak) en nog veel meer lekkers. Het ontbijt verliep rustig.
Na het ontbijt vroeg mijn moeder of ik vandaag een luier wilde dragen, maar ik besloot dat ik voorlopig genoeg had aan een luier ’s nachts.
Het park lonkte, ik wist dat mijn vrienden daar waren en dus verliet ik het huis en ging op pad. Al snel vond ik Hans en Fons die bij de eendenvijver steentjes aan het zeilen waren. Met een professionele zwiep gaf ik de perfecte steen een zet en na zes keer stuiteren op het water bereikte de steen de overkant en lande in het gras. Gejuich klonk in ons groepje en ik werd hartelijk op de schouders slagen door mijn vrienden, ik was de koning van het steentjes zeilen!
Daarna lagen we in het warme gras en zochten vormen in de wolken. Fons zat in alle wolken Mariska, hij had zo weinig fantasie! Hans ging het beter af en zag de meest vreemde vormen in de wolken, hij zou een perfecte kunstenaar zijn! Al snel besloten we weer op huis aan te gaan, omdat lunch tijd naderde.

De rest van het weekend verliep op gelijke wijze, lekker veel buiten in de zon en ’s avonds een dikke luier en plastic broek aan, als dit toch langer kon duren. Helaas dinsdag moest ik alweer naar school!

Een nieuw idee
Toen ik dinsdagochtend de kamer van Peter binnen kwam zag ik hem zo vredig liggen in zijn bed. Een tevreden glimlach op zijn gezicht. Voorzichtig wekte ik hem en vroeg naar de toestand van zijn luier, zoals we dat vroeger ook deden. Met een brede glimlach vertelde hij dat de luier drijf was, maar niet gelekt had. “Ik ga voor het eten wel even onder de douche,” riep hij, terwijl ik zijn kamer verliet.
Met een kop natte haren en in zijn schone kleren liep Peter de woonkamer in. Ik zag een vreemde uitdrukking op zijn gezicht. Hij leek niet helemaal tevreden. “Wat is er aan de hand?” Vroeg ik hem vriendelijk toen hij ging zitten en zijn eerste boterham smeerde. “Niets,” was zijn korte antwoord. Maar ik wist wel beter, er was wat, maar hij wilde het nog niet zeggen. Als ik door bleef vragen zou hij dicht slaan en het voorlopig niet vertellen. Beter kon ik wachten tot hij er zelf over begon. Daarom vroeg ik hem of hij zijn tas had ingepakt. Met een rood hoofd rende hij naar boven en ik hoorde hoe hij zijn boeken in zijn tas smeet en snel weer beneden kwam. Nadat ik hem zag weg fietsen liep ik naar mijn auto om naar mijn werk te gaan. Weer een saaie dag op kantoor, met weinig originele collega’s die het wel weer over voetbal of de laatste soapopera wilde hebben.
Gelukkig ging de dag snel voorbij en kwam ik thuis bij een zoon die verveeld naar de TV keek. Toen hij me hoorde binnen komen zette hij de kijkbuis uit en liep naar me toe. “Spruitjes? Gatver,”was zijn reactie toen hij het eten voor die avond zag. “Ik houd van spruitjes, mag ik ook eens eten wat ik lekker vind?” “Natuurlijk, zolang het maar geen spruitjes zijn!” Aan zijn gezicht zag ik dat hij de spruitjes niet zo erg vond, maar dat er wat anders was waar hij over wilde praten. Snel zette ik een pot thee en pakte de koektrommel en zette die midden op tafel. Eerst vroeg ik hem naar zijn ervaring op school die dag. Duidelijk trots vertelde hij dat hij een 8 had voor zijn wiskunde. “Ben je daar nu zo zenuwachtig over geweest de laatste dagen?” vroeg ik hem plagend. “Mam, ”begon Peter voorzichtig. “Ik heb nagedacht over mijn luiers.” Ik keek op over mijn theekopje en zei: “Ja?” Wat moest ik verwachten? Bevielen de luiers niet? Of had hij er nu al genoeg van. Vanochtend leek hij nog zo tevreden. “Kijk ik vind ze echt hartstikke tof en wil ze nooit meer kwijt, maar…” Hier kwam de grote maar om de hoek kijken. Verwachtingvol keek ik mijn tiener zoon aan. “Het is raar mam, maar vroeger toen ik nog echt in bed plaste wist ik niet wanneer ik plaste, ik sliep, maar nu doe ik het in mijn broek voor ik ga slapen, expres. Dat is toch anders, het is niet helemaal zo als vroeger.” Even wist ik niet wat ik moest zeggen. Misschien als je straks tijdens de zomervakantie de hele dag luiers draagt en er in plast dat je de controle tijdens de nacht kwijt raakt. Ook kan je proberen zo vaak mogelijk je luier overdag te dragen en in je broek te plassen.” “Ik doe geen luier aan naar school, stel je voor dat er iemand achter komt?” “Rustig maar, dat is niet wat ik bedoelde, je kunt na schooltijd en in het weekend je luier om doen als er geen vrienden op bezoek komen. Denk er maar eens over na.” De thee was op en Peter ging naar zijn kamer om zijn huiswerk te maken.
Toen ik hem naar beneden riep voor het eten liep hij trots in zijn luier en plastic broek. Met een grote grijns op zijn gezicht ging hij zitten. Ik heb hem in tijden niet meer zo gelukkig gezien als nu.
 

Bedplasser91

Plasticbroekjesfan!
Bedankt voor weer een mooi deel. En laat ik nou net als Peter in een plastic broekje rondlopen vandaag om van de zondag te genieten! ;)
 
Het krantenbericht
Die dag op school was goed verlopen. Die 8 voor wiskunde maakte het verschil. Natuurlijk ik ben goed in dat vak, maar een 8 had ik toch niet verwacht, ik dacht dat ik het proefwerk verknald had. Tijdens de lunch merkte ik niet dat Mariska naast me kwam zitten. “Waar zit je met je gedachten?” vroeg ze vriendelijk terwijl ze haar hand op mijn bovenbeen legde. “Eh, “ Bijna had ik gezegd: “Bij mijn luier en plastic broek,” gelukkig wist ik dat te voorkomen en zei dat het bij het komende proefwerk Biologie was. “Ja dat was een hoop leerwerk. Ik zou willen dat er meer praktijk lessen biologie waren, vooral het onderwerp voortplanting geeft veel mogelijkheid tot het doen van oefeningen en ik ken wel een paar jongens met wie ik zou willen…” Mariska keek mij lachend aan. “Ben ik er een van?” “Nee, jij niet, jij bent een veel te knappe jongen, jou wil ik pas als ik goed geoefend heb!” Lachend stond ze op en ging naar de klas terug.
De dag ging daarna langzaam voorbij, nu had ik twee dingen om aan te denken, Mariska en luiers.
Sinds ik weer luiers droeg bekneep een gevoel mij: Het is niet zoals vroeger! Waarom niet? Kwam het doordat ik nu ouder was en ik geen luiers meer hoorde te dragen? Kwam het omdat ik “blij in mijn broek” werd van de luiers? Of kwam het doordat ik de luiers niet echt nodig had? Of was het omdat ik de luiers gebruikte om terug te gaan naar de tijd dat mijn vader nog leefde? Ik wist het niet!
Tijdens de laatste les, wiskunde, kreeg ik mijn cijfer terug. Niet alleen een acht, maar ook nog eens de beste van de klas! Toen de bel ging kwam Mariska naast me lopen en zij plagerig: “Nu wil ik zeker niet meer met jou oefenen, wie wil er nu oefenen met zo’n bolleboos?” Ik keek haar aan. Haar mooie blauwe ogen glinsterden in het zonlicht en met haar vrolijke glimlach kon ze de ergste herfst storm temmen. Toen ze afscheid van me nam schoot het antwoord op mijn vraag met betrekking tot de luiers te binnen. Ik begrijp nog niet hoe dat zo kon, we hadden het helemaal niet over luiers, behoeftes of wat dan ook. Ik was er zeker van, de luiers waren niet zo bevredigend omdat ik ze niet nodig had en vroeger wel. Ja ze voelde wel het zelfde aan en ik plaste wel in mijn bed, maar ik deed het expres.
Na de thee ging ik naar mijn kamer en deed, zoals mijn moeder voorgesteld had, mijn luier en plastic broek aan en goot de thee in mijn luier. Ik voelde hoe de luier langzaam nat werd. Ik wreef met mijn hand over de voorkant van mijn plastic broek. Het zachte gladde plastic voelde precies zoals het vroeger voelde als ik in mijn bed geplast had. Alleen voelde het in mijn luier anders. Ik merkte hoe ik weer opgewonden raakte van het idee dat ik daar aan mijn bureau zat met een dikke natte luier om en een grote plastic broek aan. Ik kon me niet herinneren of ik vroeger, toen ik in mijn bed plaste, wel eens opgewonden van mijn luier werd. Misschien was ik toen nog wel te klein.
Toen mijn moeder mij riep voor het eten ging ik naar beneden. Mijn moeder stond in de keuken spruitjes te koken, getver, hoe kan iemand deze groene grebbels lekker vinden? Ik pakte de krant van de deurmat en begon deze te lezen. Niet veel interessante berichten op de voorpagina, de gebruikelijke melding over oorlog en ellende. Snel bladerde ik door naar de sport pagina. Toen viel mijn oog op een berichtje op pagina 4:
Kabinet gaat akkoord met luierstraf!
Het Nederlandse kabinet is vanmiddag akkoord gegaan met de invoer van de luierstraf voor jeugdige misdadigers van 12 jaar en ouder. Kinderen kunnen de straf in drie niveaus krijgen: Alleen bedplassen, Bed en broek plassen, bed en broek plassen en broek poepen.
De straf zal alleen opgelegd worden als een kind van ernstige misdaden verdacht wordt aangezien de straf permanent en levenslang is.
De arts die de behandeling heeft uitgevonden spreekt van een ernstige misbruik van zijn medische vinding, die vooral bedoeld was om mensen met neurologische problemen te helpen. De incontinentie was een onverwacht neveneffect van de behandeling waardoor deze nooit is ingevoerd.
Dokter de Wit biedt echter ouders aan om hun zoon of dochter te behandelen als deze kinderen ernstige gedragsproblemen hebben. Volgens de arts reageren veel kinderen positief op deze behandeling. “Als ze in hun broek of bed plassen en poepen dan zullen ze minder snel geneigd zijn zich te misdragen. Aldus Doctor de Wit.

Verbaasd las ik het bericht over en over. Zou die doctor daadwerkelijk kinderen behandelen? Zouden er echt ouders zijn die hun kinderen die straf willen geven? Ik kon het niet geloven en pakte mijn tablet en zocht de behandeling op op het internet. Inderdaad daar stond doctor de Wit met zijn behandeling. Met grote ogen las ik wat de man schreef. Hij beweerde al tientallen kinderen behandeld te hebben met bijna 100% positieve resultaten. Verbaasd keek ik naar de krant, zonder hem echt te zien. Zou dit de oplossing zijn voor mijn problemen met mijn luiers? Zou ik eindelijk voor de volle 100%van mijn luiers kunnen gaan genieten? Het klonk te goed om waar te zijn.
Aan tafel vertelde ik mijn moeder over het artikel. “Wat een toeval,” zei ze met een glimlach, terwijl ze me aankeek, “Net nadat je vanmiddag vertelde dat je wel echt in je broek wilt gaan plassen.
Ik keek mijn moeder met een grote grijns aan. “Ik heb de doctor op het internet opgezocht, de behandeling is niet zo heel duur en het lijkt me geweldig. De hele behandeling gaat in drie fases, eerst bedplassen, dan broek plassen en uiteindelijk broek poepen. Na elke behandeling moet je een maand wennen voordat de volgende fase wordt uitgevoerd. Het lijkt me geweldig!”
“Hmmm, je begrijpt dat dit wel een ernstige keuze is die je maakt. Het is iets dat je hele leven met je mee gaat dragen. Je zult nooit meer zindelijk zijn en altijd luiers moeten dragen.” Mijn moeder zag altijd overal problemen in. Begreep ze dan niet dat dit iets was dat ik echt wilde. Weer heerlijk in bed plassen en wie weet zelfs overdag een luier nodig hebben, niet alleen een luier willen dragen!”
“Ik moet er eens goed over nadenken knul!” Zei mijn moeder, “Ruim jij de tafel af dan ga ik het bericht wel eens lezen, daarna praten we er wel verder over. Snel ruimde ik de tafel af en de vaat in de vaatwasser. Toen ik weer de kamer binnen kwam zag ik mijn moeder op haar tablet bezig. Snel keek ik over haar schouder en zag dat ze op de pagina van doctor de Wik keek. Met een ernstig gezicht keek ze mij aan: “Ik weet het niet Peter, dit bericht heeft het niet over bijwerki9ngen en ik kan verder weinig over de behandeling vinden op het internet. Weet je zeker dat je het wilt? Als je eenmaal geholpen bent is er geen weg terug meer mogelijk!”
 

Little Endy

a smol fragile Enderman in a big angry world
Weer een goed hoofdstuk :D dat met die fases in luierstraf doet me trouwens denken aan het verhaal van het klooster dat door friendly geschreven is :p
 

Bedplasser91

Plasticbroekjesfan!
Het blijft een leuk verhaal! En al heb ik zelf alleen maar ervaring met bedplassen en af en toe broekplassen, ik denk dat voor de meesten van ons die luierstraf niet zo'n straf zou zijn... ;);)
 
Bovenaan