Kruidenthee

friendly

Superlid
Nu de creatieve sappen weer een beetje aan het vloeien zijn willen we af en toe ook een kort verhaaltje proberen.



Kruidenthee
Hoofdstuk 1
Causandra Infantrix



"Wat een lekkere thee. Welk merk is dat?"
"Kruidenthee. Zelf gemaakt."
"Wat apart. Maar het past wel bij je. Net als deze keuken. Zo bijzonder."
"Ja. Zelf ontworpen en ingericht."
"Leuk hoor, die oude houtkachel. En die koperen pot boven dat haardvuur. Ouderwets maar hip."
"Ja he? Die pot is nog van mijn oma geweest."
"En dat kruidenrek. Zoveel soorten!"
"Ja. Zelf verzameld en gedroogd."
"Zwarte nachtschade... wolfsmelk... duivenkervel... nog nooit van gehoord."
"Bijzonder wel, he."
"Zeker. En dit dan. Vleermuizentongetjes? Nee toch?"
"Nee joh. Dat is maar een naam."
"Rattenbrein, hagedissenoog... rare namen hoor."
"Tsja. Het meeste is maar voor decoratie."
"Ja, je hebt wel oog voor design. Dit is een mooi concept. Een beetje als een middeleeuwse boerderij."
"Ja. Of een oude hut in het bos."
"He?"
"Laat maar. Wil je nog verder kijken?"
"Tuurlijk. Het is allemaal zo speciaal. Zo eigen. Echt iets voor jou."
"Ja, he? Ik was toch altijd al het buitenbeentje."
"Nee joh. Je was gewoon jezelf. Sorry als ik je daar af en toe mee plaagde."
"Zeg maar gerust pestte."
"Welnee, zo erg was het niet. Hee? En deze kamer? Wat speciaal!"
"Ja. Deze kamer is inderdaad heel speciaal."
"Wat een mooie tegelvloer. En wat een prachtig patroon. Zelf ontworpen?"
"Nee, dat heb ik uit een oud boek."
"Maar wel zelf getekend dus. Prachtig zeg."
"Ja, wel zelf getekend. Dat moest ook."
"Die grote cirkel in het midden. En al die versieringen eromheen. Nog nooit zoiets gezien."
"Het is een heel oud, traditioneel ontwerp. Met krijt getekend. En met zout omringd."
"Met zout? Echt?"
"Ja, dat hoort zo. En daarna met wilgenhars bedekt zodat het een beschermende laag heeft."
"Ik zie het. Het lijkt fragiel, maar het veegt niet uit. Wat een prachtige details."
"Kijk nog maar eens goed, van dichtbij."
"Het lijken wel allemaal in elkaar gevlochten lettertjes. Maar ik herken niks."
"Dat zijn runen. Kijk maar. Als je in het midden van de cirkel gaat staan zie je het echt goed."
"Oh ja?"
"Ja. Kijk maar."
"Oh ja. Inderdaad. Prachtig zeg."
"Llamallamal Bachalyas."
"Wat zeg je?"
"Niks. Zie je die runen?"
"Ja. Vanaf hier lijken ze wel op te lichten."
"Dat is ook zo. Adonai Tetragrammaton."
"Wat zeg je nou toch steeds."
"Niks joh. Zie je die vier elementen die erin verwerkt zijn, op die vier punten van die ster?"
"Prachtig. Aarde, water, vuur en lucht. Ze... ze lijken wel te bewegen..."
"Oh ja? Gut. Zie je dat de ster vijf punten heeft?"
"Ja... wat is dan dat vijfde element?"
"De geest. Opopanax Abballah."
"Ik voel me een beetje raar."
"Dat kan kloppen."
"Alsof ik zweef... is dat die thee... wat heb je erin gedaan..."
"Speciale kruiden, speciaal voor jou."
"Wat een gek stokje heb je daar in je hand. Ik... voel me duizelig."
"Abraxas Gamillah Amoxomoxoa!"
"De hele kamer wordt groter... of ik kleiner? Wat gebeurt er? Ik... Ik..."'
"Causandra INFANTRIX!"
"Oh nee... ik heb in mijn broek geplast... ik... brabadla..."
"INFANTRIX EMPERIORATRIX!"
"Gagagoega... bradiblabla..."
"Infantrix Fixatum."
"Dadada... weeeehhh... dadadaaah!"
"Goed zo. Goed zo."
"Weeehhh... mama... weeeh...."
"Ja, mama is hier, meisje. Mama is hier."


F&YR
 
Laatst bewerkt:

friendly

Superlid
Eigenlijk vinden we dit verhaal wel leuk genoeg voor nog wat extra hoofdstukken.


Kruidenthee
Hoofdstuk 2
Hannelora Popularum



Eigenlijk was het best bizar.
Dat Feline na al die tijd weer contact had opgenomen.
Zo goed hadden ze elkaar nou ook weer niet gekend op de HAVO.
Feline was echt een beetje een loner. Een outsider.
Terwijl Hannelore zelf juist heel populair was.
Daar deed ze destijds ook veel moeite voor.
Ze zorgde dat ze altijd de meest modieuze kleding aanhad.
De leukste foto's op Instagram en Pinterest.
De nieuwste spullen voor school.
Dat kon ook makkelijk, want haar ouders waren best rijk.
Terwijl Feline er altijd maar een beetje smoezelig uitzag.
Alsof het haar niet kon schelen. Alsof ze ze bij de Kringloop kocht.
Altijd oud, en altijd zwart. Nooit iets kleurigs, modieus of sexy.
Ze zou wel uit een pauperfamilie komen. Of van die alto's.
Ja, alto's. Met speltbrood en chiazaden en zo.
Bah.

Als ze eerlijk was was ze ook niet altijd even aardig geweest tegen Feline.
Maar dat was niks persoonlijks. Dat deed ze bij alle buitenbeentjes.
Je verhoogde je eigen status naarmate je die van anderen neerhaalde.
Dat was nu eenmaal zo. Dat was 'the law of nature'.
Of zoiets.
Dus toen ze het vriendschapverzoek ontving had ze even raar opgekeken.
Ze moest zelfs eerst even nadenken. Feline, wie was dat ook alweer?
Oh ja, die.
Ze had het verzoek uit principe geaccepteerd, maar verwachtte er verder niet veel van.
Maar na een aantal keer chatten waren ze toch een soort van vriendinnen geworden.
En hoe meer vriendinnen, hoe beter, toch? Al was het maar vanwege de extra likes op Insta.
En dat van vroeger, ach nou ja. Dat was 'water under the bridge'.
Of zoiets.
En het viel sowieso toch wel mee.
Een beetje vervelende opmerkingen hier en daar.
Haar tas verstoppen. Kauwgom in haar haar.
Bewerkte foto's op de groepschat. Laten struikelen in de gang.
Pfft.
Kindergedoe.

En blijkbaar vond Feline dat ook.
Want binnen de kortste keren had ze Hannelore uitgenodigd.
Ze was net verhuisd. Naar het huis van haar oma, zei ze.
Wel alles naar haar eigen smaak opgeknapt en ingericht, natuurlijk.
Daar was ze nog best even mee bezig geweest, had ze gezegd
Hannelore giechelde van binnen.
Nou, het zou wat zijn.
Het leek vast in de verste verte niet op haar luxe appartement.
Dat had ze voor haar 21ste verjaardag van haar ouders gekregen.
Volledig ingericht, natuurlijk.
Veel roze, maar verder strak en zakelijk.
Ze had er een fotoboek van laten maken.
Om straks aan Feline te laten zien.
Eens kijken hoe ze dat vond.
Dat verschil.
Want verschil moest er tenslotte zijn.

Toen Hannelore het huis zag, voelde ze toch nog een steek van jaloezie.
Wat een leuk authentiek vrijstaand huisje!
Witte baksteen, rode dakpannen en een pittoresk schoorsteentje.
Rustig aan de rand van de stad.
Dat soort dingen leverde goud geld op, tegenwoordig.
Mensen met het één en ander te besteden woonden graag in dit soort klassieke pandjes.
Om toch een sfeer van traditie en integriteit uit te stralen.
Nou ja, het zij zo.
Haar appartement was tenminste van alle gemakken voorzien.
Dat zou in zo'n oud krot wel niet het geval zijn.

Hannelore stapte naar de oude, maar mooi bewerkte voordeur.
Ze had niet zoveel verstand van die traditionele houtsneepatronen.
Maar dit was wel okee, zij het een beetje sleets.
Een beetje sleets. Dat paste wel bij Feline, hihi.
Ze zocht naar de bel, en vond een ouderwetse koperen trekbel.
Ze trok eraan en hoorde diep binnen het huis iets rinkelen.
Een moment later ging de deur open, en daar was Feline.
Geen spat veranderd.
En toch wel.
Beeldschoon. Ze was beeldschoon.
Weer die steek van jaloezie.
Maar nog steeds geen smaak in kleding.
Alles zwart. Alleen in haar halsketting zat een kleurige steen.
Eigenlijk best een goed effect, zo, dacht Hannelore stiekem.
"Hallo", zei Feline. "Kom binnen."
Hannelore zette haar meest oprechte glimlach op.
"Hai!" zei ze en stapte naar binnen.
Feline gaf haar een handje.
"Heb je zin in een kopje thee?"


F&YR
 
Laatst bewerkt:

friendly

Superlid
Kruidenthee
Hoofdstuk 3
Infantrix Fixatum



"Kom maar bij mama Feline, liefje. Ja, toe maar."
"Weeeh...mama?"
"Ja, goed zo. Oh, je weegt bijna niets nu je zo klein bent. Huil maar niet, lief schatje. Mama is hier."
"Sniksnik... brabla..."
"Goed zo, rustig maar. Ga je mee naar de babykamer?"
"Gagagoegoe."
"Ja, een babykamer. Speciaal voor jou."
"Bababa."
"En wat voel ik daar? Is je broekje nat?"
"Goegoegloe!"
"Ja he. Kleine meisjes kunnen hun plasje nog niet ophouden."
"Dadamama?"
"Ja hoor, mama weet er wel wat op. Kijk maar eens."
"Babalala?"
"Ja heel goed. Dat zijn babyluiers. En doekjes. En leuke kleertjes in jouw maatje."
"Goedigoegloe!"
"Ja, die mag jij aan. En deze speen mag je in. Aaah, mondje open!"
"Aaah!"
"Goed zo. En zuigen maar. Mama legt je even neer op de commode."
"Gadigoe?"
"Jazeker. Je broekje uit. Goed zo. Hou je beentjes maar stil. Even afnemen met die doekjes.
Je billetjes en je tutje... goed zo. En nu het moment supreme: de luier! Kijk maar eens goed."
"Gagagigu?"
"Jazeker. Die gaat om je billen. Maar eerst..."
"Brabbla?"
"Fraldas Amorantem."
"Boeboebibi!"
"Nee, laat dat stokje maar los. Dat is mama's speciale stokje. En daar horen deze woorden bij. Infantrix Amorantem"
"Goegagi?"
"Jazeker, kleine troel. En dit ook: Amorantem Fixatum. Goed zo. En nu die luier aan.
Oh wat past die goed om je billetjes, vind je niet? Lekker zacht, he? Voel je dat?
En als je nu moet plassen, kan je dat gewoon doen. En poepen ook. Okee?"
"Brababla!"
"Juist, Goed zo. En nu die kleertjes aan. Speciaal voor jou gekocht! Eerst dit rompertje.
Leuk he, die vlindertjes. En nu dit roze jurkje. Met ruches en kantjes, ja. Dat past goed bij babymeisjes.
Lieve witte sokjes. En roze strikjes in je haar."
"Gagagoegoe!"
"Wat zeg je? Eerst vlechtjes? Nou, dat kan hoor. Dat staat nog schattiger."
"Goegoegi?"
"Ja. En nu je bijtring in je ene hand, en je beertje in de ander. Goed zo. Op en top een baby.
Zullen we in de spiegel kijken? Ja? Lijkt je dat leuk?"
"Gagagaga!!"
"Goed dan. Kom, dan til ik je weer op. Goed zo. Ga maar staan op je kleine beentjes.
En nu voor de spiegel. Juist. Kijk maar goed, kleine Hannelore. Kijk maar goed. En nu...."
"Gaga?"
"Infantrix et Fraldas Amorantem Fixatum."
"Gagaaa...?"
"Goed zo. Dat was stap één. Nu stap twee."
"Broebabla."
"Coprodio Enforcum."
"Mama? Auuuwww! Mama? Bahbah!"
"Ja, goed zo. Bahbah. Toe maar."
"Mama? Uuunhh!!! Mama!!!"
"Toe maar. Laat je gaan. Juist ja."
"Uuuunh!!"
"Goed zo, meisje. Je hele luier vol. Toe maar."
"Uunhhh.... weeeeh!""
"Ja, ben je klaar?"
"Weeeeehhhhh!!!"
"Okee. Stap drie: Coprodio Amorantem."
"Weeeh? Eh? Eh? Oooohhh!!"
"Goed zo, meisje, goed zo. Je leert het snel."
"Oh? Eh? Oh?"
"Neenee, niet met je handjes in je kruis. Daar ben je te klein voor. Nu nog wel."
"Oooh mama!"
"Ja, je bent lief. Nog een keer verschonen en we zijn klaar. Of hou je hem liever nog even aan?"
"Gagaaahhh!!"
"Ja, dat dacht ik wel. Nou, geniet er maar van.
Want dat zal je nog lang en vaak doen, kleine meid.
Ook als je weer groot bent."


F&YR
 
Laatst bewerkt:

friendly

Superlid
Kruidenthee
Hoofdstuk 4
Feles Murem Consequitur



Feline was als tiener dus een loner.
Maar niet bij gebrek aan beter. Nee, bewust.
Ze had gewoon geen aansluiting met andere meisjes of jongens.
Maar dat vond ze niet erg. Ze mistte niks, dacht ze.
Datgene waar die troela's zich mee bezig hielden interesseerde haar niets.
Al dat hysterische gedoe over vlogs, kleding, jongens, social media.
K-Pop en andere troep. Dat was allemaal niks voor haar.
Ze hield van boeken lezen. Films. Kunst.
School ging haar makkelijk af.
Een beetje te makkelijk.
Ze had wel hoger kunnen gaan.
Maar daar had ze geen zin in.
Ze had andere dingen te doen.

Feline had eigenlijk maar één echte vriendin gehad.
Dat was haar oma.
Nou ja, vriendin.
Eigenlijk was het best een kreng, af en toe.
Maar dat gaf niet. Dat was ze zelf ook.
En haar oma begreep haar. Volledig.
Meer dan haar ouders, of wie ook.
Ze kon alles aan haar kwijt. Ze oordeelde nooit.
En gaf nooit goedbedoeld advies. Nee, ze luisterde gewoon.
Dus voelde ze zich bij haar thuis, kreng of niet.
Vaak bracht ze de middagen na school door in oma's huisje aan de rand van de stad.
Wel een eind fietsen, maar ach. Dat was de moeite waard.
Dan zat ze lekker te lezen in de keuken terwijl haar oma één of ander exotisch gerecht bereidde.
Heerlijk. Geen gezeik van haar ouders.
Die vonden het sowieso best zo. Liever kwijt dan rijk, zo'n irritante puber.

Best een lekker leven zo, eigenlijk.
Alleen die trut op school.
Die maakte haar wel regelmatig het leven zuur.
Op zich niet zo erg, want iedereen die niet bij de kliek hoorde was de klos.
Maar toch. Ze haatte die vervelende, arroganterige rijke troela.
Je ouders hebben geld en dan ben je beter dan de rest.
Nou, het zou wat.
Ze zou haar wel eens te pakken willen nemen.
Maar ze wist niet hoe. En ze was niet zo wraakzuchtig.
Dus liet ze het maar.
Misschien later, ooit eens.

Intussen waren er interessante ontwikkelingen.
Want op een middag, toen ze vroeger vrij was dan normaal, trof ze haar oma niet in de keuken aan.
Ze had haar een paar keer geroepen maar geen antwoord gekregen.
Na een poosje bezorgd in het kleine huisje rondgekeken te hebben, keerde ze terug naar de keuken.
Daar hoorde ze wat gestommel.
Van achter de groene deur.
De voorraadkast.
Dat zei oma tenminste, dat dat de voorraadkast was.
Ze had de deur nog nooit open gezien.
Laat staan zelf opengedaan.
Toen ze nog steeds geen antwoord kreeg, opende ze hem toch maar.
En ging er een wereld voor haar open.

De voorraadkast was geen kast, maar een kleine kamer.
Geen voorraad in zicht. Geen meubilair. Niks.
Alleen een soort kringvormig mozaiek op de tegelvloer.
Oma zat, geknield aan de rand van de kring, zachtjes te zingen.
Een bosje smeulende wilgentakken in haar hand, die ze langzaam op en neer bewoog.
Voor haar lag een oud boek opengeslagen. De bladzijden leken wel van perkament.
Zo te zien gevuld met rare schema's en lettertekens.
Terwijl Feline ademloos toekeek, hief oma haar gezicht op.
Strekte haar arm uit, en wees naar een zwarte muis die rustig afwachtend midden in de kring zat.
"Feles Murem Consequitur" prevelde oma, en een vonk sprong uit haar vinger naar de muis.
En de muis veranderde in een zwarte kat.
Gabriël, oma's kat. Die had Feline al een paar dagen niet gezien.
"En als je weer van mijn ontbijt snoept, krijg je dezelfde straf" zei oma.
Gabriël rende verschrikt weg.

"Oma...U bent... U bent een..." stamelde Feline.
"Oh hallo, Feline. Ik had je niet gezien."
"U bent een h... een h..."
"Ja, wat? Wat" zei oma geirriteerd. "Een heks? Is dat wat je wil zeggen?"
"Uhhh... jaaaah..."
"Nou, dat vind ik niet zo'n aardig woord, hoor. En Gabriël had het gewoon verdiend."
"Wat verdiend?"
"Straf!"
"Dus U veranderde hem in een..."
"In een muis, ja. Hij haat muizen."

Oma was echt gemeen, dacht Feline.
Niet alleen een heks.
Ook een kreng.
Maar dat was ze zelf ook.
Want in haar onderbewustzijn was een plannetje geboren.



F&YR
 
Laatst bewerkt:

friendly

Superlid
Kruidenthee
Hoofdstuk 5
Infantrix Reversum

"Goed zo, moppie. Een flinke feestluier. Zullen we die even verschonen?"
"Gabaaba!"
"Nee, dat moet nu wel hoor. Je hebt hem lang genoeg aangehouden."
"Kadjagoegoe!"
"Ga maar liggen. Goed zo. Oh, kijk eens! Bah! Het zit overal!"
"Gagagoe!"
"Nee, niet met je handjes. Laat mama Feline maar. Ja, goed zo. Eerst poetsen met
de doekjes. Ja. Van boven naar onder, van voor naar achter. Zo wordt alles goed schoon."
"Je billetjes mooi glimmend."
"Gadada!"
"En je tutje lekker schoon."
"Aaahh! Eeh!!!"
"Ja? Vindt je dat fijn als ik daar kom met het doekje?"
"Gagggaaahhhh!!!"
"Zal ik daar dan even blijven wrijven? Ja?"
"Aahhhhhh!!"
"Ja? Doorgaan?"
"GagaGAAAAHHH!!!"
"Toe maar, lief meisje. Laat je gaan."
"OOOHHH!!! MMAAMMAAAAHHHH!!!!"
"Goed zo, goed zo.
"Aahhhh...."
"Zo, helemaal klaar."
"Mmhhhhh..."
"Goed zo. Rustig maar. En nu omkleden en terug naar de kring. Ja. Ga jij maar even daar zitten.
In het midden. Dan pakt mama haar stokje. En haar boek."
"Babagoe."
"Inderdaad. Dan wordt je weer groot. Luister maar: Femina Infantrix Consequitur."
"Boeboebi? Baba wat? Wat gebeurt er?"
"INFANTRIX REVERSUM."
"He? Wat zeg je? Wat doe ik hier op de vloer?"
"Rustig maar. Je bent flauwgevallen denk ik."
"Flauwgevallen? Dat is me nog nooit gebeurd."
"Voor alles moet er een eerste keer zijn."
"En mijn broek is nat?"
"Oh? Ja, nou. Dat hoor je wel vaker bij mensen die flauwvallen."
"Nou, ik vind het maar raar. Dat komt zeker door die rare thee van je."
"Hoe bedoel je?"
"Nou, ik voelde me prima tot ik hier was en die thee dronk. Daarna werd alles wazig en lag ik op de vloer.
Dus dat moet wel door jou gekomen zijn met je leipe alternatieve gedoe. Eens een pauper, altijd een pauper!!"
"Hannelore, Hannelore. In al die jaren niets veranderd."
"Nee, en jij ook niet. Je ziet er nog steeds niet uit. Weet je wat, dit was een slecht idee. Ik ga naar huis.
En ik kom hier nooit meer terug!"
"Dat zullen we nog wel eens zien."
"Wat bedoel je daar nou weer mee?"
"Niks hoor."
"Zeker weer een van die rare uitspraken van je. Net als dat 'infanti trix' of weet ik veel wat je allemaal zei."
"Ja, dat zal dan wel."
"Ik ontvriend je op Insta, en de mazzel. Tot nooit ziens."
"Ja, okee, dag!"
En BAM! De deur sloeg dicht.

F&YR
 
Bovenaan