Andy Adult Baby
André Adult baby zoekt contact met mede AB,ers
Ik ben Andy, 59 jaar, en ik draag graag luiers. Ik heb het ooit aan mijn vrouw verteld, maar zij dacht dat die fase inmiddels voorbij was.
Op een dag moest ik voor mijn werk naar Utrecht. Ik reed over de A12 toen het verkeer plotseling hard afremde.
De auto voor mij wist net op tijd te stoppen, maar de bestuurder daarachter niet.
Met een harde klap schoof die auto tegen zijn voorganger aan, waarna ook mijn auto bij de kettingbotsing betrokken raakte.
Door de klap kwam ik klem te zitten. Ik kon mijn auto niet meer uit en voelde een hevige pijn in allebei mijn benen.
Even later stond er een vrouw naast mijn auto. Ze keek me geruststellend aan en zei: Ik heb 112 gebeld. De hulpdiensten zijn onderweg.
Terwijl ik wachtte, schoot er van alles door mijn hoofd. Het belangrijkste was dat ik zo snel mogelijk medische hulp kreeg, maar ik dacht ook aan het feit dat ik een luier droeg. Omdat ik die graag draag, had ik hem die ochtend aangetrokken. Ik vroeg me af of iemand dat zou opmerken, maar op dat moment woog de pijn in mijn benen veel zwaarder.
Na ongeveer drie minuten arriveerde de ambulance. Een ambulancebroeder keek naar de situatie en zei: We krijgen hem er zo niet uit. De brandweer is onderweg.
Gelukkig duurde het niet lang voordat de brandweer arriveerde. Met hydraulisch gereedschap knipten ze de auto open, zodat de ambulancemedewerkers me voorzichtig konden bevrijden. Niet veel later lag ik op de brancard.
We brengen u naar het St. Antonius Ziekenhuis in Woerden, zei een van de ambulancemedewerkers. Dat is het dichtstbij.
Ik knikte voorzichtig. De rit duurde ongeveer tien minuten. Elke hobbel in de weg voelde ik in mijn benen, die nog steeds ontzettend veel pijn deden.
Bij aankomst werd ik direct de afdeling Spoedeisende Hulp binnengereden.
Terwijl artsen en verpleegkundigen zich om mij heen verzamelden, besefte ik dat de onderzoeken nu zouden beginnen.
Een verpleegkundige zei: We hebben uw vrouw gebeld. Ze is onderweg. We gaan nu uw kleding openknippen, zodat de arts u goed kan onderzoeken.
Met een speciale schaar knipte ze voorzichtig mijn broekspijp open. Daarna volgde de andere broekspijp. Toen ze bij mijn middel kwamen, hield ze heel even stil.
O, zei de blonde verpleegkundige rustig. Hij draagt nog een luier, en ook nog een vrij dikke en hij is ook behoorlijk nat.
Op datzelfde moment ging de deur van de behandelkamer open. Mijn vrouw kwam gehaast naar binnen. Haar blik ging meteen naar mij. Ik lag inmiddels alleen nog in mijn luier en een plasticbroek.
Ze keek me verbaasd aan.
Wat heb jij nou aan?
Ik voelde mijn gezicht rood worden van schaamte. Alsof de pijn in mijn benen nog niet genoeg was, voelde ik me ineens ontzettend kwetsbaar.
De verpleegkundige keek even naar mijn vrouw en zei op neutrale toon: Draagt hij normaal gesproken geen luiers?
Mijn vrouw keek eerst naar de verpleegkundige en daarna weer naar mij. Een paar seconden zei niemand iets. De stilte voelde veel langer dan ze werkelijk duurde.
We brengen hem even naar de röntgenafdeling om foto's te maken.
Ze reden mijn brancard door de lange gangen van het ziekenhuis. De verpleegkundige zei: Je draagt graag een luier, dus we hoeven geen deken over je heen te leggen.
Het was een behoorlijk eind door de gangen. De mensen die we passeerden, keken naar me en sommigen begonnen een beetje te grinniken.
Na ongeveer drie minuten kwamen we aan op de röntgenafdeling. Ze reden mij naar binnen.
Voordat we de foto's maken, zei de verpleegkundige, zal ik eerst even een schone luier voor je halen, want een natte luier kan misschien de foto's beïnvloeden.
Twee minuten later kwam ze terug met een luier een van Pampers voor een AB in haar hand.
Zo, jongen, eerst een schone luier.
Ik kon wel door de grond zakken van schaamte.
Blijf maar rustig liggen, dan verschoon ik je even.
Mijn vrouw stond erbij te kijken terwijl ik werd verschoond. De blonde verpleegkundige werkte rustig en professioneel, waardoor ik me ondanks mijn schaamte toch wat meer op mijn gemak begon te voelen. Het was een bijzondere ervaring in een situatie die al moeilijk genoeg was.
Ik werd op de röntgentafel gelegd en mijn benen werden zorgvuldig ondersteund. De verpleegkundige controleerde nog even of ik goed lag.
Daarna verlieten zij de kamer en werden de röntgenfoto's gemaakt. "De arts bekijkt de foto's zo meteen," zei de verpleegkundige. Daarna bespreken we het behandelplan.
Even later kwam ze terug.
Je moet geopereerd worden, zei ze. "In beide benen zit een breuk. Dat veroorzaakt ook de hevige pijn. We leggen je terug op de brancard en brengen je direct naar de voorbereidingsruimte. We kunnen je meteen opereren.
Voordat ik het wist, lag ik op de voorbereidingskamer. Ik was zo geschrokken van het nieuws dat ik van de spanning in mijn luier had geplast.
Maak je maar geen zorgen," zei de verpleegkundige geruststellend. We gaan goed voor je zorgen.
Niet veel later werd ik de operatiekamer binnengereden.
Zo, we gaan beginnen, zei een medewerker. We hebben net je infuus ingebracht.
Daarna kreeg ik een kapje over mijn mond. Via het infuus werd een witte vloeistof toegediend. Ik voelde me langzaam ontspannen en viel rustig in slaap.
Toen ik ongeveer een uur later wakker werd op de uitslaapkamer, stond er een verpleegkundige naast mijn bed.
Zo, je bent er weer. De operatie is goed verlopen en beide benen zitten nu in het gips.
Ze vervolgde: We hebben tijdens de operatie ook een katheter ingebracht, zodat je blaas tijdens je herstel goed kan worden geleegd. We hebben begrepen dat je normaal gesproken geen luiers hoeft te dragen, maar we hebben je voor de zekerheid toch een schone Pamper aangedaan.
Ik keek naar mijn benen. Ze lagen allebei hoog op kussens, volledig ingegipst. Ik voelde me nog suf van de narcose, terwijl ik langzaam besefte dat de operatie achter de rug was.
We brengen je naar de psychiatrische afdeling. Daar weten ze wel hoe ze met jouw problemen moeten omgaan.
Ik werd in een bed met zijhekken gelegd, zodat ik er niet uit kon vallen. Boven het bed hingen twee steunen om mijn benen hoog te houden. Ik werd een kamer binnengereden en was opgelucht dat het een eenpersoonskamer was.
We doen je voor de zekerheid ook nog een plastic broek aan. Die is bedoeld om eventuele lekkage van je luier op te vangen.
Kom op, even je billen omhoog.
Ze trok de plastic broek goed aan en maakte de zes drukkers dicht.
Ik leg nog wat luiers en andere spullen boven je bed.
Ze legde ongeveer zes luiers en een reserve plastic broek boven mijn bed.
Zo, en ik doe je ook nog even een rompertje aan.
Ze keek me aan en glimlachte.
Zo, dit wilde jij toch zo graag?
Op dat moment kwam mijn vrouw binnen.
Zo, wat lig je er lief bij.
Ik lag onrustig te woelen in bed. Ondertussen voelde ik steeds sterker dat ik naar het toilet moest, maar ik kon het niet langer ophouden. Ik voelde hoe de ontlasting zich door mijn luier verspreidde, ook aan de achterkant. Heel even schoot de gedachte door mijn hoofd dat de luier het misschien niet meer zou houden.
Rond kwart over zeven kwam de verpleegster binnen.
Zo jongen, wat heb jij nou gedaan? Je hele bed is vies en nat. Ik ga er even hulp bij halen. Wil je mij even helpen en de tillift pakken? riep ze naar haar collega.
Even later kwam de assistent-verpleegkundige binnen.
Zo, jeetje, wat een lucht, zei ze.
Met behulp van de tillift werd ik voorzichtig opgetild. De banden werden losgemaakt en ik werd naar een verrijdbare postoel gereden.
Zo, eerst je luier maar eens los.
De plakstrips waren snel los.
Nou jongen, je hebt aardig je best gedaan, zei ze met een glimlach.
Ze verwijderde de luier en maakte me zorgvuldig schoon.
We kunnen je vanwege het gips helaas niet onder de douche zetten.
Voordat ik het wist, had ik alweer een schone luier met een dikke inlegger om.
Zo, dat voelt een stuk lekkerder, hè? Een schone luier.
Even keek de blonde verpleegkundige verbaasd.
Wat zie ik nou? Je luier is nu alweer een beetje nat.
Dat is toch logisch, antwoordde ik. Jullie hebben een katheter ingebracht.
Een paar uur later kwam dezelfde verpleegkundige mijn luier opnieuw controleren.
Zo jongen, maar goed dat we je een extra inlegger hebben gegeven. Die heeft al veel vocht opgevangen.
Ze keek naar haar collega en zei:
We gaan de katheter verwijderen en andere maatregelen nemen.
Ik vroeg me direct af wat ze daarmee bedoelde.
Even later kwam ze terug met een schone luier en een anti-luierverwijderingsbroek met een Segufix-slot. Ik dacht: Nee toch... wat gaat er nu gebeuren?
Ze verschoonde mijn luier en trok de speciale broek bij me aan. Daarna pakte ze mijn arm voorzichtig vast en maakte die met een band aan het bed vast.
Vervolgens pakte ze twee spuiten. Toen ik de naalden zag, begon ik onrustig te bewegen en kreeg ik tranen in mijn ogen. Deze injecties deden behoorlijk veel pijn.
Zo, zei ze, de ene injectie is vochtafdrijvend en de andere is een sterke spierverslapper.
Mijn benen lagen nog steeds vast.
Vanmiddag gaan we je gips verwijderen. Daarna word je overgebracht naar een andere locatie.
Ik dacht opnieuw: Nee toch... wat gaan ze nu doen? Toch voelde het zonder de katheter wel een stuk prettiger. Tegelijkertijd merkte ik al dat mijn blaas zich weer in mijn luier leegde.
Even later kwamen ze me ophalen.
Zo, eindelijk mag het gips eraf.
Ze reden me naar de gipskamer. Toen we daar aankwamen, zei de verpleger lachend:
Zo, jij zult voorlopig niet snel weglopen.
Hij pakte de gipszaag en zaagde het gips voorzichtig open. Daarna werd er een röntgenfoto gemaakt om te controleren of alles goed was genezen.
Zo, dat voelt een stuk lekkerder zonder gips, zei hij. De dokter heeft de foto's bekeken en alles ziet er goed uit. Je bent hier in dit ziekenhuis klaar.
Daarna pakte hij twee fixatiebanden en legde mijn benen weer vast op het bed.
Ik lag nu met gespreide benen op het bed, alleen gekleed in een luier.
Ik zal de afdeling even bellen, zei hij. Dan kunnen ze je weer ophalen.
Nog geen vijf minuten later stond de blonde verpleegkundige weer naast mijn bed.
Zo, is alles gelukt? vroeg ze.
Ja hoor, antwoordde ik. "Prima.
Ik werd teruggereden naar een andere afdeling. Onderweg deed ze mijn speentje weer even in mijn mond.
Ga maar lekker sabbelen.
Toen ik de afdeling binnenreed, zag ik allemaal figuren van Sesamstraat op de muren en vrolijk geschilderde vlinders. Ik keek op het bord en zag dat er Kinderafdeling stond.
Zo, hier ben je beter op je plek, zei de verpleegster. Hier hebben ze ook alle benodigde spullen om je te verzorgen.
Even later kwam er een mooie verpleegster binnen.
Goedemorgen, zei ze. Ik ben Saskia en ik ga jou klaarmaken voor het vervoer van morgen naar een andere locatie.
Ze deed mijn speentje weer in mijn mond.
Sabbel maar lekker verder.
Daarna controleerde ze nog even mijn luier.
Nou, die mag inderdaad wel even verschoond worden.
Ze maakte de banden los.
Je mag even meelopen naar de commode aan het einde van de kamer.
Ik probeerde op te staan, maar werd tegengehouden.
Kom op, dat gaan we niet doen hè.
Mijn luier hing inmiddels bijna tot op mijn enkels.
Kom hier maar liggen.
Ze maakte mijn luier los.
Zo jongen, een klein beetje vies geworden en hij zit ook behoorlijk vol.
Ze verwijderde de luier.
Rond twaalf uur word je opgehaald.
Op dat moment kwam mijn vrouw binnenlopen.
Zo lieverd, je ziet er wel heel lief uit, zei ze.
Ik kon wel door de grond zakken.
Ze keek even naar mijn luier.
Foei jongen, alweer een natte broek.
Ja, eh... zei ik.
Geeft niet, lieverd. Je bent hier in goede handen.
Ze liep even weg om nieuwe luiers te halen. Even later kwam ze terug met twee luiers en drie inleggers.
De oude luier werd verwijderd en ze zei:
Til je billen maar even op.
Ze legde een schone luier onder mij en plaatste de inleggers erin.
Zo, dat zit weer lekker comfortabel.
Daarna maakte ze alles netjes vast. Vervolgens kreeg ik een extra beschermende broek aan over de luier heen.
Ik lag met mijn benen nog steeds beperkt in mijn bewegingen en kon ze niet goed bij elkaar krijgen. Ik wilde iets zeggen, maar mijn speentje werd weer terug in mijn mond gedaan.
Even rustig blijven, zei ze streng maar rustig.
Daarna pakte ze een plastic broek.
O jee, deze is te klein. Ik haal even een grotere.
De verpleegster liep weg en vroeg aan mijn vrouw of zij even wilde opletten dat ik niet uit bed zou vallen.
Ja hoor, dat is goed, antwoordde ze.
Even later kwam ze terug met een grotere plastic broek met beertjes erop.
Kom op, beentjes omhoog.
De broek werd zorgvuldig aangedaan. Daarna kreeg ik mijn plasticbroek weer aan met beertjes en vervolgens een romper.
Zo, je bent helemaal klaar.
Ze controleerde alles nog een keer.
Ik maak je nog even goed vast, anders ga je straks misschien proberen weg te lopen. De Segufix werd opnieuw stevig vastgezet. Ik kon geen kant meer op.
Ik wilde weten wanneer ik weer naar huis mocht. Ik begon wat te brabbelen en haalde mijn speentje uit mijn mond.
Wat is er, jongen?
Wanneer mag ik naar huis.
Naar huis? zei de verpleegster. Je wordt zo opgehaald. Door wie? Tja, dat is nog een verrassing voor jou.
Na ongeveer een kwartier kwam de verpleegster weer binnen. Ze haalde de rem van mijn bed met spijlen af. In de gang stond ze met twee mannen te praten, maar ik kon niet verstaan wat ze zeiden.
Zo, baby, wij komen jou ophalen. We gaan een klein stukje rijden.
Hebben jullie nog spulletjes voor hem nodig?
Nee hoor, we hebben alles bij de hand.
Ze reden mij naar een auto en na ongeveer vijf minuten rijden kon ik nog net naar buiten kijken. Op een bord stond: Psychiatrisch Ziekenhuis.
Nee toch, dacht ik. Wat gaat er met mij gebeuren?
Ik werd uit de auto gereden en één van de begeleiders zei: We gaan goed voor je zorgen. Alles is overlegd met je vrouw en de verpleegster.
Ze reden mij een kamer binnen. Ik wist niet wat ik zag. Boven de deur stond ABDL. Ik keek om mij heen en zag meerdere baby's met luiers aan die in een box speelden. Op een commode lag ook een baby; die kreeg net een schone luier om.
Welkom, zei een mooie blonde vrouw met een vriendelijke glimlach. Je blijft hier voorlopig minimaal een jaar. Afhankelijk van je gedrag kan die periode worden verlengd. Dat ligt helemaal aan jou. We zullen goed voor je zorgen.
We halen je Segufix eraf. Je kunt hier toch niet weglopen; dit is een gesloten afdeling.
Ik was blij dat ik eindelijk weer een beetje bewegingsvrijheid kreeg. Mijn luier was inmiddels al behoorlijk bevuild, maar daar was niets van te ruiken.
Hij was zo ontzettend dik dat hij alles goed vasthield.
Bovendien droeg ik er een plastic broek en een romper overheen.
Toen ze de Segufix verwijderde, tikte de verpleegster nog even op mijn luier en voelde voorzichtig in mijn lies.
Die kan nog wel even mee Baby, zei ze tevreden, ze deed mijn speentje weer in mijn mond, ga maar rustig zabbelen en probeer wat te slapen, ik zag zeker wel 8 of 10 mede baby's.
De verpleegster kwam naast mijn bed staan.
Zo, welkom hier. Je bent in een psychiatrisch ziekenhuis met een ABDL-afdeling. Deze afdeling hebben wij een jaar geleden opgericht, omdat dit de laatste jaren steeds vaker voorkomt. Je bent hier in goede handen.
Zoals je waarschijnlijk al hebt gezien, hebben wij hier momenteel tien baby's. Binnenkort verwachten wij er zeker nog vijf bij. Je mag geen contact hebben met het thuisfront. Je vrouw weet hiervan en alles is ook met haar overlegd.
We gaan voor je zorgen zoals we dat ook doen bij baby's van nul tot vier jaar. Sommigen blijven hier één jaar, terwijl anderen hier vier jaar verblijven, totdat ze weer zindelijk zijn.
Ze kwam vervolgens met een infuuspaal aangereden. Ze plaatste de naald in mijn arm. De arm met het infuus werd vastgezet aan de spijlen van het bed. Om mijn andere hand kreeg ik een spalk, zodat ik niet aan mijn luier of het infuus kon komen.
Dit krijg je één keer per week, zei ze. Hiermee dienen we spierverslappers toe, zodat je niet merkt wanneer je in je luier plast of poept. Dat zal over ongeveer een week het geval zijn.
Dit blijven we doen totdat je volledig incontinent bent. Daarna beginnen we met een training om je weer zindelijk te krijgen. Dat kan één tot vier jaar duren. Zodra je zindelijk bent, mag je weer naar huis. Er zijn ook jongetjes die pas na zes jaar vertrekken, maar dat is een uitzondering.
Ik voelde mijn luier al voller worden, zonder dat ik daar nog gevoel bij had. Bij iedereen werd de luier gecontroleerd. Bij de meesten konden ze nog wel even wachten met verschonen. Daarna voelde de verpleegster ook even aan mijn luier.
Die is nog prima, zei ze. We verschonen niet te snel. Jullie vinden het meestal prettig om met een dikke luier om te liggen. En voor geïrriteerde billetjes hebben wij voldoende crème op voorraad.
Op de afdeling liepen zeker vijftien verpleegkundigen rond. Ze droegen allemaal kinderlijke kleding, vergelijkbaar met wat je op een kinder- of babyafdeling zou kunnen zien.
Mijn luier was inmiddels goed gevuld met ontlasting en urine. Ik begon zachtjes te huilen. Een jonge verpleegster met prachtige blonde lokken kwam naar me toe.
Wat is er, jongen?
Ze voelde aan mijn luier en glimlachte.
Zo, jij hebt aardig je best gedaan. De andere kindjes hebben ook een vuile luier. We gaan jullie eerst allemaal eten geven.
We werden één voor één uit ons bed gehaald en ik moest met mijn infuuspaal meelopen.
Ga hier maar in zitten.
Het bleek een kinderstoel te zijn. Zodra ik ging zitten, klikte ze het voorste deel vast. Iedereen kreeg een flesje melk. Wat wij niet wisten, was dat er ook een laxeermiddel in de flesjes zat.
Zo, jouw luier is echt helemaal vol, baby," zei de jonge verpleegster. "Het is zelfs een overloopluier.
Aan de achterkant van de luier en in mijn romper was de ontlasting omhoog gekomen.
Drink eerst je flesje maar leeg.
Om me heen vermengden de geuren zich tot een onaangename lucht.
Wij zijn wel wat gewend, zeiden de verpleegsters lachend.
Toen iedereen zijn flesje had leeggedronken – ongeveer 330 milliliter – werd de houten voorkant van de kinderstoelen verwijderd.
Kom maar mee naar de commode.
Krijg ik nu eindelijk een schone luier? dacht ik. Ik voelde me vies.
Ze pakte een stapel luiers. Ik herkende ze meteen: Kiddo Premium Night, de plastic uitvoering.
Daarnaast legde ze voor iedereen een Kiddo Booster klaar. Iedereen kreeg dezelfde combinatie om.
Mijn vuile luier werd losgemaakt.
Zo, jongen, jij hebt goed je best gedaan. Til je billen maar even op, dan maak ik je schoon.
Na een paar minuten voelde ik me weer helemaal fris. Ze smeerde mijn huid in met Zwitsal-babyolie, deed de nieuwe luier om en gooide mijn vieze kleren in de wasmand.
Zo, lekker hè, weer een schone luier.
We laten jullie vandaag alleen in jullie luier lopen. Het is veel te warm voor een romper en een plastic broekje. Zodra iedereen klaar is, mogen jullie lekker buiten in de tuin spelen.
In de tuin stond een grote zandbak, een glijbaan en een grote driewieler. Er was voor iedereen genoeg ruimte en de zandbak was groot genoeg om er met z'n allen in te spelen.
Gaan jullie maar lekker spelen .
We gingen met z'n allen in de zandbak zitten en speelden samen, alsof we even al het andere waren vergeten. Nadat we ongeveer een uur in de zandbak hadden gespeeld, werden onze luiers gecontroleerd. Ze voelde aan mijn lies en zei: Je bent wel nat, maar je luier kan nog wel even mee.
Ze zei: Ga nu maar naar binnen. Er zaten een paar jonge vrouwen. Ga jij maar naar de eerste bank, zei ze.
Ik moest op haar schoot gaan liggen. Ze maakte haar bh los en zei dat ik haar tepel in mijn mond moest nemen. Ga maar even drinken.
Ik dronk rustig, maar ik vond het helemaal niet prettig. Toch moest ik blijven drinken. Tijdens het drinken legde ze haar hand op mijn luier. Ze zei: “Ik voel dat je in je luiertje plast.”
Ze kreeg nog een spuit die ook via mijn infuus toegediend moest worden. Ze pakte mijn hand en spoot de vloeistof in mijn arm. We koppelen je infuus even los. We kunnen de vloeistof ook via de infuusingang inspuiten.
Zo, lekker gegeten?
Nou, nee, niet echt. Ik proef de melk nog steeds.
We gaan vanmiddag naar de dokter voor controle.
O jeetje, wat gaat ze doen?
Kom maar even op de commode liggen, dan geef ik je een schone luier aan. Dan kunnen we zo naar de dokter toe.
Zo, lekker hè, een schone luier om.
Ze deed er wel twee extra inleggers in.
Plastic broekje aan. Kom op, met je beentjes.
Daarna deed ze de drukknoopjes van mijn romper dicht.
Sas, ga jij even met hem naar de dokter?
Ja, is goed hoor.
Sas was de vrouw bij wie ik net aan de borst had gelegen.
Kom, je doet je speen maar in.
Daarna maakte ze de speen aan mijn romper vast.
Loop maar naar de auto.
Maar ik heb alleen een romper aan.
Dat wil je toch zo graag? Hup, lopen.
Ik wist niet hoe snel ik naar de auto moest lopen, maar Sas deed rustig aan.
Zo. Eindelijk deed ze de deur open. “Ga maar in het stoeltje zitten.
De gespen werden vastgezet. Het was ongeveer tien minuten rijden. We stopten bij een medisch centrum bij ons in het dorp.
Ze deed de deur open en maakte mijn gespen los. Zo, kom maar, kleine Andy. Ik moest haar volgen. Geef mij maar een handje.
Onderweg kwamen we allerlei mensen tegen. Een vrouw zei: “Dat is een schatje. Ze keek naar mij en glimlachte. “Lief met zijn speentje in.
We meldden ons bij de assistente. Ik kom voor kleine Andy.
O ja, ik zie het. U bent vijf minuten te vroeg. Gaat u maar in de wachtkamer zitten.
Daar zaten nog meer mensen te wachten. Sommige mensen reageerden op mij, anderen helemaal niet. Sas zei: Ga maar even spelen in het hoekje met het speelgoed.
Daar zat nog een klein meisje te spelen. Ze keek naar mij en vroeg: Ben jij een baby? Je draagt nog een luier.
Ik knikte. Ja.
Mama,” zei het meisje, “dit is een grote baby.
Gaan jullie maar lekker spelen, zei haar moeder.
Even later werden we opgehaald door de assistente. “Andy,” riep ze. Kom je mee? Geef me maar een handje.
Ik gaf haar mijn hand en hobbelde achter haar aan.
Zo, jongen, zei de vrouwelijke dokter. Ze vroeg aan Sas allerlei dingen. Plast hij goed? Poept hij goed? En merkt hij er nog iets van als hij in zijn luier plast of poept?
Dat wordt steeds minder, antwoordde Sas.
O, dat klinkt goed. Kom maar even op de tafel liggen, zei de dokter.
Ze controleerde mijn bloeddruk en pakte een hamertje om mijn reflexen te controleren. Ga maar even goed op de tafel liggen.
De dokter maakte mijn luier los. Zo, je bent goed ingepakt. De luier is al goed nat, zei ze. Zo te zien plast hij goed.
Daarna deed de dokter haar latex handschoenen aan. Ze voelde aan mijn ballen en mijn geslachtsdeel. Toen ze daar aanvoelde, begon ik te plassen.
Wat doe je nou, Andy?
Ja, sorry,” zei ze lachend. Ik doe je luier weer snel om.
Daarna zei de dokter: Je infuus mag eruit. En dan krijg je van mij nog een prik. Deze werkt langdurig, waardoor je mama niet iedere keer vloeistof hoeft in te spuiten.
Ik moest op mijn zij gaan liggen. De dokter ontsmette mijn linkerbil.
Doe je speentje maar in. Deze kan wel even pijn doen.
Wat ik niet wist, was dat het een grote spuit was, gevuld met een flinke hoeveelheid vloeistof en met een dikke naald.
Zo, daar komt hij, Andy.
De prik deed behoorlijk pijn en de tranen stonden in mijn ogen.
Zo, je bent klaar.
Over een maand weer even terugkomen, zei de dokter.
Oké, zei Sas.
Dank je. Dan gaan we naar onze volgende afspraak in het medisch centrum.
We gingen naar de tweede verdieping. Daar was een tandartspraktijk. Tandarts… brrrrrr, vreselijk vond ik dat! Ik wilde meteen weglopen naar de auto
Hier is je tekst taalkundig verbeterd en wat vloeiender gemaakt, terwijl ik de kinderlijke vertelstijl en de gebeurtenissen zoveel mogelijk heb behouden:
Hier blijven, zei Sas.
En ik moest daar ook in de wachtkamer gaan zitten. Gelukkig waren we op dat moment de enigen. Al snel werden we geroepen.
Andy, loop maar even met mij mee. Je mag naar de roze kamer.
De tandarts zat al op mij te wachten.
Zo, baby Andy, kom maar even op de stoel liggen. Hoe is het met baby Andy? Ik doe je speentje even uit, anders kan ik niet naar je tandjes kijken, baby.
De tandarts was een kindertandarts. De stoel ging naar achteren.
Doe je mondje maar open.
Ik deed mijn mondje open.
Zo, even kijken naar de tandjes.
Ze ging met een instrument over mijn tanden heen.
Au, zei ik.
Wat is er, jongen?
O, ik zie het al. Een klein gaatje.
Ze controleerde mijn tandjes verder.
O, ik zie nog een stukje afgebroken kiesje.
Sas zei tegen de tandarts: Moeten wij hiervoor terugkomen?
Ik maak de controle nog even af.
Nou, kleine baby, voor de rest zie ik niks. U kunt nog wel even naar de wachtkamer gaan. Dan doe ik de volgende controle en roep ik jullie zo weer.
De stoel ging weer omhoog.
Zo, ga je mee, Andy, naar de wachtkamer?
Daar zaten inmiddels wel mensen te wachten en sommige mensen schoten in de lach.
Andy, ga maar nog even spelen, zei Sas.
Ik ging rustig spelen. Ondertussen had ik een beetje bah gedaan door de spanning.
Andy, kom eens hier,” zei Sas. „Wat ruik ik nou? Heb je bah gedaan?
Ja, mama. Sorry.
De mensen in de wachtkamer begonnen nog harder te lachen.
Vinden jullie het zo leuk dat hij nog een luier moet dragen?” zei Sas. Zo leuk is het niet voor hem, hoor.
Ze werden meteen stil in de wachtkamer.
Na vijf minuten kwam de tandarts ons weer halen.
Andy, ga je mee?
Ik moest Sas een handje geven.
Kom maar. Niks ergs, zo gebeurd.
Zo, daar ben je weer, zei de tandarts. Kom maar op de stoel liggen. De stoel ging weer achterover.
Zo, mondje open. Ze deed een kunststof ding tussen mijn kiezen om mijn mond wat verder open te houden. Iets wijder open, jongen. Zo, deze dingen doe ik erin. Dan kan ik gemakkelijk boren en je kies repareren.
Andy, wat ruik ik nou? Heb je bah gedaan in je luiertje?
Ik knikte.
O, dat is niet erg hoor. Mijn dochtertje doet het ook nog steeds.
Ze gaf me een klopje op mijn schouder.
Sas, moet ik hem verdoven?
Nee, doe maar niet, want dan heeft hij dadelijk last met drinken.
Oké.
Ze pakte haar instrumenten. Ze blies eerst nog even met een spuitje.
Zo, we gaan beginnen.
Toen ze dat zei, zat mijn luier helemaal vol. Ik was zo bang voor de tandarts.
Heb je het nou weer in je broek gedaan? Maar goed dat je een luier om hebt, zei de tandarts.
Ze begon met boren. Het deed behoorlijk veel pijn en ik kreeg tranen in mijn ogen.
Je hoeft niet te huilen, baby.
Zo, we zijn zo klaar, zei de tandarts. Ze vroeg aan de assistente om de vulling klaar te maken. Ze deed de vulling erin en pakte daarna de blauwe lamp.
Zo, deze nog even afslijpen en dan is deze klaar. Zo, dat is één. Nu nog even je andere kies repareren.
Ze keek even goed.
Even kijken, want hij is wel vervelend afgebroken. Zo, even boren. Rustig maar, babytje Andy.
Shit,” zei ze ineens. “Hij breekt af.
Ik voelde inderdaad een stukje van mijn kies in mijn mond vallen.
En nu dacht ik het al, zei de tandarts. “Sas, deze kies moet eruit, want ik krijg deze niet meer gerepareerd.
Ze keek naar Sas.
Heb je nog een reserve luier bij je, Sas? Want hij begint nu toch behoorlijk te ruiken.
Als ik de kies eruit haal, moet ik hem wel verdoven, Sas. Dan moet je hem vanavond de fles geven in plaats van de borst.
Ja, is ook goed.
Je mag hem hier even verschonen op de stoel. Dan ga ik ondertussen de spullen pakken die ik nodig heb.
Mijn drukknopen werden losgemaakt en mijn plastic broek werd uitgedaan, Andy, je bent wel een beetje doorgelekt en je hebt aan de achterkant van je plastic broek wat poep. Gelukkig heb ik nog een andere plastic broek bij me. Je romper is nog schoon.
Sas heeft je luier opengedaan en de assistente heeft me een paar latex handschoenen gegeven; die zal je wel nodig hebben. Dank je.
Doe je benen maar omhoog en blijf zo liggen, dan kan ik je goed schoonmaken.
Doe je speentje nog maar even in. Zo, lekker even schoonmaken met de pamperdoekjes. De assistente kan haar lach bijna niet inhouden. Zag Sas, zit je nou te lachen?
Nee, sorry.
Je mag ook wel een luier om.
Nee, alstublieft niet.
Oké.
Wil je even de luier uit de tas aangeven? vroeg Sas.
Geen probleem. Zo, u heeft er nog wat bij u. Geef ook maar twee inleggers aan.
De vuile luier wordt verwijderd en de schone wordt onder mij neergelegd. Zo, even de dikke inleggertjes erin. Zo, lekker hè? Bijna klaar. Ze vouwde de luier dicht en deed me weer een plastic broekje aan met zes drukknopen.
Toen kwam de tandarts weer binnen. Zo, ben je klaar?
Nou, ik ben net klaar.
De romper kunt u nog wel even dichtdoen.
Zo, kom maar weer even goed op de stoel liggen. Ze deed een metalen spreider in mijn mond. Dit is even omdat ik bang ben dat je je mond dichtdoet. Dan kan ik niet goed bij de afgebroken kies.
Ze deed ook een band om mijn hoofd, zodat ik mijn hoofd niet kon bewegen.
De tandarts vroeg de assistente om twee spuiten aan te geven. Ze gaf de eerste spuit aan de tandarts. „Zo, dit kan wel even pijn doen. Doe maar rustig.”
De tandarts spoot de vloeistof in. De tranen liepen over mijn wangen. Rustig maar, baby.
Daarna gaf ze nog een injectie bij de kies die eruit moest.
Zo, even laten inwerken. Doe de stoel een klein beetje omhoog.
Wordt vervolgd na de vakantie
Op een dag moest ik voor mijn werk naar Utrecht. Ik reed over de A12 toen het verkeer plotseling hard afremde.
De auto voor mij wist net op tijd te stoppen, maar de bestuurder daarachter niet.
Met een harde klap schoof die auto tegen zijn voorganger aan, waarna ook mijn auto bij de kettingbotsing betrokken raakte.
Door de klap kwam ik klem te zitten. Ik kon mijn auto niet meer uit en voelde een hevige pijn in allebei mijn benen.
Even later stond er een vrouw naast mijn auto. Ze keek me geruststellend aan en zei: Ik heb 112 gebeld. De hulpdiensten zijn onderweg.
Terwijl ik wachtte, schoot er van alles door mijn hoofd. Het belangrijkste was dat ik zo snel mogelijk medische hulp kreeg, maar ik dacht ook aan het feit dat ik een luier droeg. Omdat ik die graag draag, had ik hem die ochtend aangetrokken. Ik vroeg me af of iemand dat zou opmerken, maar op dat moment woog de pijn in mijn benen veel zwaarder.
Na ongeveer drie minuten arriveerde de ambulance. Een ambulancebroeder keek naar de situatie en zei: We krijgen hem er zo niet uit. De brandweer is onderweg.
Gelukkig duurde het niet lang voordat de brandweer arriveerde. Met hydraulisch gereedschap knipten ze de auto open, zodat de ambulancemedewerkers me voorzichtig konden bevrijden. Niet veel later lag ik op de brancard.
We brengen u naar het St. Antonius Ziekenhuis in Woerden, zei een van de ambulancemedewerkers. Dat is het dichtstbij.
Ik knikte voorzichtig. De rit duurde ongeveer tien minuten. Elke hobbel in de weg voelde ik in mijn benen, die nog steeds ontzettend veel pijn deden.
Bij aankomst werd ik direct de afdeling Spoedeisende Hulp binnengereden.
Terwijl artsen en verpleegkundigen zich om mij heen verzamelden, besefte ik dat de onderzoeken nu zouden beginnen.
Een verpleegkundige zei: We hebben uw vrouw gebeld. Ze is onderweg. We gaan nu uw kleding openknippen, zodat de arts u goed kan onderzoeken.
Met een speciale schaar knipte ze voorzichtig mijn broekspijp open. Daarna volgde de andere broekspijp. Toen ze bij mijn middel kwamen, hield ze heel even stil.
O, zei de blonde verpleegkundige rustig. Hij draagt nog een luier, en ook nog een vrij dikke en hij is ook behoorlijk nat.
Op datzelfde moment ging de deur van de behandelkamer open. Mijn vrouw kwam gehaast naar binnen. Haar blik ging meteen naar mij. Ik lag inmiddels alleen nog in mijn luier en een plasticbroek.
Ze keek me verbaasd aan.
Wat heb jij nou aan?
Ik voelde mijn gezicht rood worden van schaamte. Alsof de pijn in mijn benen nog niet genoeg was, voelde ik me ineens ontzettend kwetsbaar.
De verpleegkundige keek even naar mijn vrouw en zei op neutrale toon: Draagt hij normaal gesproken geen luiers?
Mijn vrouw keek eerst naar de verpleegkundige en daarna weer naar mij. Een paar seconden zei niemand iets. De stilte voelde veel langer dan ze werkelijk duurde.
We brengen hem even naar de röntgenafdeling om foto's te maken.
Ze reden mijn brancard door de lange gangen van het ziekenhuis. De verpleegkundige zei: Je draagt graag een luier, dus we hoeven geen deken over je heen te leggen.
Het was een behoorlijk eind door de gangen. De mensen die we passeerden, keken naar me en sommigen begonnen een beetje te grinniken.
Na ongeveer drie minuten kwamen we aan op de röntgenafdeling. Ze reden mij naar binnen.
Voordat we de foto's maken, zei de verpleegkundige, zal ik eerst even een schone luier voor je halen, want een natte luier kan misschien de foto's beïnvloeden.
Twee minuten later kwam ze terug met een luier een van Pampers voor een AB in haar hand.
Zo, jongen, eerst een schone luier.
Ik kon wel door de grond zakken van schaamte.
Blijf maar rustig liggen, dan verschoon ik je even.
Mijn vrouw stond erbij te kijken terwijl ik werd verschoond. De blonde verpleegkundige werkte rustig en professioneel, waardoor ik me ondanks mijn schaamte toch wat meer op mijn gemak begon te voelen. Het was een bijzondere ervaring in een situatie die al moeilijk genoeg was.
Ik werd op de röntgentafel gelegd en mijn benen werden zorgvuldig ondersteund. De verpleegkundige controleerde nog even of ik goed lag.
Daarna verlieten zij de kamer en werden de röntgenfoto's gemaakt. "De arts bekijkt de foto's zo meteen," zei de verpleegkundige. Daarna bespreken we het behandelplan.
Even later kwam ze terug.
Je moet geopereerd worden, zei ze. "In beide benen zit een breuk. Dat veroorzaakt ook de hevige pijn. We leggen je terug op de brancard en brengen je direct naar de voorbereidingsruimte. We kunnen je meteen opereren.
Voordat ik het wist, lag ik op de voorbereidingskamer. Ik was zo geschrokken van het nieuws dat ik van de spanning in mijn luier had geplast.
Maak je maar geen zorgen," zei de verpleegkundige geruststellend. We gaan goed voor je zorgen.
Niet veel later werd ik de operatiekamer binnengereden.
Zo, we gaan beginnen, zei een medewerker. We hebben net je infuus ingebracht.
Daarna kreeg ik een kapje over mijn mond. Via het infuus werd een witte vloeistof toegediend. Ik voelde me langzaam ontspannen en viel rustig in slaap.
Toen ik ongeveer een uur later wakker werd op de uitslaapkamer, stond er een verpleegkundige naast mijn bed.
Zo, je bent er weer. De operatie is goed verlopen en beide benen zitten nu in het gips.
Ze vervolgde: We hebben tijdens de operatie ook een katheter ingebracht, zodat je blaas tijdens je herstel goed kan worden geleegd. We hebben begrepen dat je normaal gesproken geen luiers hoeft te dragen, maar we hebben je voor de zekerheid toch een schone Pamper aangedaan.
Ik keek naar mijn benen. Ze lagen allebei hoog op kussens, volledig ingegipst. Ik voelde me nog suf van de narcose, terwijl ik langzaam besefte dat de operatie achter de rug was.
We brengen je naar de psychiatrische afdeling. Daar weten ze wel hoe ze met jouw problemen moeten omgaan.
Ik werd in een bed met zijhekken gelegd, zodat ik er niet uit kon vallen. Boven het bed hingen twee steunen om mijn benen hoog te houden. Ik werd een kamer binnengereden en was opgelucht dat het een eenpersoonskamer was.
We doen je voor de zekerheid ook nog een plastic broek aan. Die is bedoeld om eventuele lekkage van je luier op te vangen.
Kom op, even je billen omhoog.
Ze trok de plastic broek goed aan en maakte de zes drukkers dicht.
Ik leg nog wat luiers en andere spullen boven je bed.
Ze legde ongeveer zes luiers en een reserve plastic broek boven mijn bed.
Zo, en ik doe je ook nog even een rompertje aan.
Ze keek me aan en glimlachte.
Zo, dit wilde jij toch zo graag?
Op dat moment kwam mijn vrouw binnen.
Zo, wat lig je er lief bij.
Ik lag onrustig te woelen in bed. Ondertussen voelde ik steeds sterker dat ik naar het toilet moest, maar ik kon het niet langer ophouden. Ik voelde hoe de ontlasting zich door mijn luier verspreidde, ook aan de achterkant. Heel even schoot de gedachte door mijn hoofd dat de luier het misschien niet meer zou houden.
Rond kwart over zeven kwam de verpleegster binnen.
Zo jongen, wat heb jij nou gedaan? Je hele bed is vies en nat. Ik ga er even hulp bij halen. Wil je mij even helpen en de tillift pakken? riep ze naar haar collega.
Even later kwam de assistent-verpleegkundige binnen.
Zo, jeetje, wat een lucht, zei ze.
Met behulp van de tillift werd ik voorzichtig opgetild. De banden werden losgemaakt en ik werd naar een verrijdbare postoel gereden.
Zo, eerst je luier maar eens los.
De plakstrips waren snel los.
Nou jongen, je hebt aardig je best gedaan, zei ze met een glimlach.
Ze verwijderde de luier en maakte me zorgvuldig schoon.
We kunnen je vanwege het gips helaas niet onder de douche zetten.
Voordat ik het wist, had ik alweer een schone luier met een dikke inlegger om.
Zo, dat voelt een stuk lekkerder, hè? Een schone luier.
Even keek de blonde verpleegkundige verbaasd.
Wat zie ik nou? Je luier is nu alweer een beetje nat.
Dat is toch logisch, antwoordde ik. Jullie hebben een katheter ingebracht.
Een paar uur later kwam dezelfde verpleegkundige mijn luier opnieuw controleren.
Zo jongen, maar goed dat we je een extra inlegger hebben gegeven. Die heeft al veel vocht opgevangen.
Ze keek naar haar collega en zei:
We gaan de katheter verwijderen en andere maatregelen nemen.
Ik vroeg me direct af wat ze daarmee bedoelde.
Even later kwam ze terug met een schone luier en een anti-luierverwijderingsbroek met een Segufix-slot. Ik dacht: Nee toch... wat gaat er nu gebeuren?
Ze verschoonde mijn luier en trok de speciale broek bij me aan. Daarna pakte ze mijn arm voorzichtig vast en maakte die met een band aan het bed vast.
Vervolgens pakte ze twee spuiten. Toen ik de naalden zag, begon ik onrustig te bewegen en kreeg ik tranen in mijn ogen. Deze injecties deden behoorlijk veel pijn.
Zo, zei ze, de ene injectie is vochtafdrijvend en de andere is een sterke spierverslapper.
Mijn benen lagen nog steeds vast.
Vanmiddag gaan we je gips verwijderen. Daarna word je overgebracht naar een andere locatie.
Ik dacht opnieuw: Nee toch... wat gaan ze nu doen? Toch voelde het zonder de katheter wel een stuk prettiger. Tegelijkertijd merkte ik al dat mijn blaas zich weer in mijn luier leegde.
Even later kwamen ze me ophalen.
Zo, eindelijk mag het gips eraf.
Ze reden me naar de gipskamer. Toen we daar aankwamen, zei de verpleger lachend:
Zo, jij zult voorlopig niet snel weglopen.
Hij pakte de gipszaag en zaagde het gips voorzichtig open. Daarna werd er een röntgenfoto gemaakt om te controleren of alles goed was genezen.
Zo, dat voelt een stuk lekkerder zonder gips, zei hij. De dokter heeft de foto's bekeken en alles ziet er goed uit. Je bent hier in dit ziekenhuis klaar.
Daarna pakte hij twee fixatiebanden en legde mijn benen weer vast op het bed.
Ik lag nu met gespreide benen op het bed, alleen gekleed in een luier.
Ik zal de afdeling even bellen, zei hij. Dan kunnen ze je weer ophalen.
Nog geen vijf minuten later stond de blonde verpleegkundige weer naast mijn bed.
Zo, is alles gelukt? vroeg ze.
Ja hoor, antwoordde ik. "Prima.
Ik werd teruggereden naar een andere afdeling. Onderweg deed ze mijn speentje weer even in mijn mond.
Ga maar lekker sabbelen.
Toen ik de afdeling binnenreed, zag ik allemaal figuren van Sesamstraat op de muren en vrolijk geschilderde vlinders. Ik keek op het bord en zag dat er Kinderafdeling stond.
Zo, hier ben je beter op je plek, zei de verpleegster. Hier hebben ze ook alle benodigde spullen om je te verzorgen.
Even later kwam er een mooie verpleegster binnen.
Goedemorgen, zei ze. Ik ben Saskia en ik ga jou klaarmaken voor het vervoer van morgen naar een andere locatie.
Ze deed mijn speentje weer in mijn mond.
Sabbel maar lekker verder.
Daarna controleerde ze nog even mijn luier.
Nou, die mag inderdaad wel even verschoond worden.
Ze maakte de banden los.
Je mag even meelopen naar de commode aan het einde van de kamer.
Ik probeerde op te staan, maar werd tegengehouden.
Kom op, dat gaan we niet doen hè.
Mijn luier hing inmiddels bijna tot op mijn enkels.
Kom hier maar liggen.
Ze maakte mijn luier los.
Zo jongen, een klein beetje vies geworden en hij zit ook behoorlijk vol.
Ze verwijderde de luier.
Rond twaalf uur word je opgehaald.
Op dat moment kwam mijn vrouw binnenlopen.
Zo lieverd, je ziet er wel heel lief uit, zei ze.
Ik kon wel door de grond zakken.
Ze keek even naar mijn luier.
Foei jongen, alweer een natte broek.
Ja, eh... zei ik.
Geeft niet, lieverd. Je bent hier in goede handen.
Ze liep even weg om nieuwe luiers te halen. Even later kwam ze terug met twee luiers en drie inleggers.
De oude luier werd verwijderd en ze zei:
Til je billen maar even op.
Ze legde een schone luier onder mij en plaatste de inleggers erin.
Zo, dat zit weer lekker comfortabel.
Daarna maakte ze alles netjes vast. Vervolgens kreeg ik een extra beschermende broek aan over de luier heen.
Ik lag met mijn benen nog steeds beperkt in mijn bewegingen en kon ze niet goed bij elkaar krijgen. Ik wilde iets zeggen, maar mijn speentje werd weer terug in mijn mond gedaan.
Even rustig blijven, zei ze streng maar rustig.
Daarna pakte ze een plastic broek.
O jee, deze is te klein. Ik haal even een grotere.
De verpleegster liep weg en vroeg aan mijn vrouw of zij even wilde opletten dat ik niet uit bed zou vallen.
Ja hoor, dat is goed, antwoordde ze.
Even later kwam ze terug met een grotere plastic broek met beertjes erop.
Kom op, beentjes omhoog.
De broek werd zorgvuldig aangedaan. Daarna kreeg ik mijn plasticbroek weer aan met beertjes en vervolgens een romper.
Zo, je bent helemaal klaar.
Ze controleerde alles nog een keer.
Ik maak je nog even goed vast, anders ga je straks misschien proberen weg te lopen. De Segufix werd opnieuw stevig vastgezet. Ik kon geen kant meer op.
Ik wilde weten wanneer ik weer naar huis mocht. Ik begon wat te brabbelen en haalde mijn speentje uit mijn mond.
Wat is er, jongen?
Wanneer mag ik naar huis.
Naar huis? zei de verpleegster. Je wordt zo opgehaald. Door wie? Tja, dat is nog een verrassing voor jou.
Na ongeveer een kwartier kwam de verpleegster weer binnen. Ze haalde de rem van mijn bed met spijlen af. In de gang stond ze met twee mannen te praten, maar ik kon niet verstaan wat ze zeiden.
Zo, baby, wij komen jou ophalen. We gaan een klein stukje rijden.
Hebben jullie nog spulletjes voor hem nodig?
Nee hoor, we hebben alles bij de hand.
Ze reden mij naar een auto en na ongeveer vijf minuten rijden kon ik nog net naar buiten kijken. Op een bord stond: Psychiatrisch Ziekenhuis.
Nee toch, dacht ik. Wat gaat er met mij gebeuren?
Ik werd uit de auto gereden en één van de begeleiders zei: We gaan goed voor je zorgen. Alles is overlegd met je vrouw en de verpleegster.
Ze reden mij een kamer binnen. Ik wist niet wat ik zag. Boven de deur stond ABDL. Ik keek om mij heen en zag meerdere baby's met luiers aan die in een box speelden. Op een commode lag ook een baby; die kreeg net een schone luier om.
Welkom, zei een mooie blonde vrouw met een vriendelijke glimlach. Je blijft hier voorlopig minimaal een jaar. Afhankelijk van je gedrag kan die periode worden verlengd. Dat ligt helemaal aan jou. We zullen goed voor je zorgen.
We halen je Segufix eraf. Je kunt hier toch niet weglopen; dit is een gesloten afdeling.
Ik was blij dat ik eindelijk weer een beetje bewegingsvrijheid kreeg. Mijn luier was inmiddels al behoorlijk bevuild, maar daar was niets van te ruiken.
Hij was zo ontzettend dik dat hij alles goed vasthield.
Bovendien droeg ik er een plastic broek en een romper overheen.
Toen ze de Segufix verwijderde, tikte de verpleegster nog even op mijn luier en voelde voorzichtig in mijn lies.
Die kan nog wel even mee Baby, zei ze tevreden, ze deed mijn speentje weer in mijn mond, ga maar rustig zabbelen en probeer wat te slapen, ik zag zeker wel 8 of 10 mede baby's.
De verpleegster kwam naast mijn bed staan.
Zo, welkom hier. Je bent in een psychiatrisch ziekenhuis met een ABDL-afdeling. Deze afdeling hebben wij een jaar geleden opgericht, omdat dit de laatste jaren steeds vaker voorkomt. Je bent hier in goede handen.
Zoals je waarschijnlijk al hebt gezien, hebben wij hier momenteel tien baby's. Binnenkort verwachten wij er zeker nog vijf bij. Je mag geen contact hebben met het thuisfront. Je vrouw weet hiervan en alles is ook met haar overlegd.
We gaan voor je zorgen zoals we dat ook doen bij baby's van nul tot vier jaar. Sommigen blijven hier één jaar, terwijl anderen hier vier jaar verblijven, totdat ze weer zindelijk zijn.
Ze kwam vervolgens met een infuuspaal aangereden. Ze plaatste de naald in mijn arm. De arm met het infuus werd vastgezet aan de spijlen van het bed. Om mijn andere hand kreeg ik een spalk, zodat ik niet aan mijn luier of het infuus kon komen.
Dit krijg je één keer per week, zei ze. Hiermee dienen we spierverslappers toe, zodat je niet merkt wanneer je in je luier plast of poept. Dat zal over ongeveer een week het geval zijn.
Dit blijven we doen totdat je volledig incontinent bent. Daarna beginnen we met een training om je weer zindelijk te krijgen. Dat kan één tot vier jaar duren. Zodra je zindelijk bent, mag je weer naar huis. Er zijn ook jongetjes die pas na zes jaar vertrekken, maar dat is een uitzondering.
Ik voelde mijn luier al voller worden, zonder dat ik daar nog gevoel bij had. Bij iedereen werd de luier gecontroleerd. Bij de meesten konden ze nog wel even wachten met verschonen. Daarna voelde de verpleegster ook even aan mijn luier.
Die is nog prima, zei ze. We verschonen niet te snel. Jullie vinden het meestal prettig om met een dikke luier om te liggen. En voor geïrriteerde billetjes hebben wij voldoende crème op voorraad.
Op de afdeling liepen zeker vijftien verpleegkundigen rond. Ze droegen allemaal kinderlijke kleding, vergelijkbaar met wat je op een kinder- of babyafdeling zou kunnen zien.
Mijn luier was inmiddels goed gevuld met ontlasting en urine. Ik begon zachtjes te huilen. Een jonge verpleegster met prachtige blonde lokken kwam naar me toe.
Wat is er, jongen?
Ze voelde aan mijn luier en glimlachte.
Zo, jij hebt aardig je best gedaan. De andere kindjes hebben ook een vuile luier. We gaan jullie eerst allemaal eten geven.
We werden één voor één uit ons bed gehaald en ik moest met mijn infuuspaal meelopen.
Ga hier maar in zitten.
Het bleek een kinderstoel te zijn. Zodra ik ging zitten, klikte ze het voorste deel vast. Iedereen kreeg een flesje melk. Wat wij niet wisten, was dat er ook een laxeermiddel in de flesjes zat.
Zo, jouw luier is echt helemaal vol, baby," zei de jonge verpleegster. "Het is zelfs een overloopluier.
Aan de achterkant van de luier en in mijn romper was de ontlasting omhoog gekomen.
Drink eerst je flesje maar leeg.
Om me heen vermengden de geuren zich tot een onaangename lucht.
Wij zijn wel wat gewend, zeiden de verpleegsters lachend.
Toen iedereen zijn flesje had leeggedronken – ongeveer 330 milliliter – werd de houten voorkant van de kinderstoelen verwijderd.
Kom maar mee naar de commode.
Krijg ik nu eindelijk een schone luier? dacht ik. Ik voelde me vies.
Ze pakte een stapel luiers. Ik herkende ze meteen: Kiddo Premium Night, de plastic uitvoering.
Daarnaast legde ze voor iedereen een Kiddo Booster klaar. Iedereen kreeg dezelfde combinatie om.
Mijn vuile luier werd losgemaakt.
Zo, jongen, jij hebt goed je best gedaan. Til je billen maar even op, dan maak ik je schoon.
Na een paar minuten voelde ik me weer helemaal fris. Ze smeerde mijn huid in met Zwitsal-babyolie, deed de nieuwe luier om en gooide mijn vieze kleren in de wasmand.
Zo, lekker hè, weer een schone luier.
We laten jullie vandaag alleen in jullie luier lopen. Het is veel te warm voor een romper en een plastic broekje. Zodra iedereen klaar is, mogen jullie lekker buiten in de tuin spelen.
In de tuin stond een grote zandbak, een glijbaan en een grote driewieler. Er was voor iedereen genoeg ruimte en de zandbak was groot genoeg om er met z'n allen in te spelen.
Gaan jullie maar lekker spelen .
We gingen met z'n allen in de zandbak zitten en speelden samen, alsof we even al het andere waren vergeten. Nadat we ongeveer een uur in de zandbak hadden gespeeld, werden onze luiers gecontroleerd. Ze voelde aan mijn lies en zei: Je bent wel nat, maar je luier kan nog wel even mee.
Ze zei: Ga nu maar naar binnen. Er zaten een paar jonge vrouwen. Ga jij maar naar de eerste bank, zei ze.
Ik moest op haar schoot gaan liggen. Ze maakte haar bh los en zei dat ik haar tepel in mijn mond moest nemen. Ga maar even drinken.
Ik dronk rustig, maar ik vond het helemaal niet prettig. Toch moest ik blijven drinken. Tijdens het drinken legde ze haar hand op mijn luier. Ze zei: “Ik voel dat je in je luiertje plast.”
Ze kreeg nog een spuit die ook via mijn infuus toegediend moest worden. Ze pakte mijn hand en spoot de vloeistof in mijn arm. We koppelen je infuus even los. We kunnen de vloeistof ook via de infuusingang inspuiten.
Zo, lekker gegeten?
Nou, nee, niet echt. Ik proef de melk nog steeds.
We gaan vanmiddag naar de dokter voor controle.
O jeetje, wat gaat ze doen?
Kom maar even op de commode liggen, dan geef ik je een schone luier aan. Dan kunnen we zo naar de dokter toe.
Zo, lekker hè, een schone luier om.
Ze deed er wel twee extra inleggers in.
Plastic broekje aan. Kom op, met je beentjes.
Daarna deed ze de drukknoopjes van mijn romper dicht.
Sas, ga jij even met hem naar de dokter?
Ja, is goed hoor.
Sas was de vrouw bij wie ik net aan de borst had gelegen.
Kom, je doet je speen maar in.
Daarna maakte ze de speen aan mijn romper vast.
Loop maar naar de auto.
Maar ik heb alleen een romper aan.
Dat wil je toch zo graag? Hup, lopen.
Ik wist niet hoe snel ik naar de auto moest lopen, maar Sas deed rustig aan.
Zo. Eindelijk deed ze de deur open. “Ga maar in het stoeltje zitten.
De gespen werden vastgezet. Het was ongeveer tien minuten rijden. We stopten bij een medisch centrum bij ons in het dorp.
Ze deed de deur open en maakte mijn gespen los. Zo, kom maar, kleine Andy. Ik moest haar volgen. Geef mij maar een handje.
Onderweg kwamen we allerlei mensen tegen. Een vrouw zei: “Dat is een schatje. Ze keek naar mij en glimlachte. “Lief met zijn speentje in.
We meldden ons bij de assistente. Ik kom voor kleine Andy.
O ja, ik zie het. U bent vijf minuten te vroeg. Gaat u maar in de wachtkamer zitten.
Daar zaten nog meer mensen te wachten. Sommige mensen reageerden op mij, anderen helemaal niet. Sas zei: Ga maar even spelen in het hoekje met het speelgoed.
Daar zat nog een klein meisje te spelen. Ze keek naar mij en vroeg: Ben jij een baby? Je draagt nog een luier.
Ik knikte. Ja.
Mama,” zei het meisje, “dit is een grote baby.
Gaan jullie maar lekker spelen, zei haar moeder.
Even later werden we opgehaald door de assistente. “Andy,” riep ze. Kom je mee? Geef me maar een handje.
Ik gaf haar mijn hand en hobbelde achter haar aan.
Zo, jongen, zei de vrouwelijke dokter. Ze vroeg aan Sas allerlei dingen. Plast hij goed? Poept hij goed? En merkt hij er nog iets van als hij in zijn luier plast of poept?
Dat wordt steeds minder, antwoordde Sas.
O, dat klinkt goed. Kom maar even op de tafel liggen, zei de dokter.
Ze controleerde mijn bloeddruk en pakte een hamertje om mijn reflexen te controleren. Ga maar even goed op de tafel liggen.
De dokter maakte mijn luier los. Zo, je bent goed ingepakt. De luier is al goed nat, zei ze. Zo te zien plast hij goed.
Daarna deed de dokter haar latex handschoenen aan. Ze voelde aan mijn ballen en mijn geslachtsdeel. Toen ze daar aanvoelde, begon ik te plassen.
Wat doe je nou, Andy?
Ja, sorry,” zei ze lachend. Ik doe je luier weer snel om.
Daarna zei de dokter: Je infuus mag eruit. En dan krijg je van mij nog een prik. Deze werkt langdurig, waardoor je mama niet iedere keer vloeistof hoeft in te spuiten.
Ik moest op mijn zij gaan liggen. De dokter ontsmette mijn linkerbil.
Doe je speentje maar in. Deze kan wel even pijn doen.
Wat ik niet wist, was dat het een grote spuit was, gevuld met een flinke hoeveelheid vloeistof en met een dikke naald.
Zo, daar komt hij, Andy.
De prik deed behoorlijk pijn en de tranen stonden in mijn ogen.
Zo, je bent klaar.
Over een maand weer even terugkomen, zei de dokter.
Oké, zei Sas.
Dank je. Dan gaan we naar onze volgende afspraak in het medisch centrum.
We gingen naar de tweede verdieping. Daar was een tandartspraktijk. Tandarts… brrrrrr, vreselijk vond ik dat! Ik wilde meteen weglopen naar de auto
Hier is je tekst taalkundig verbeterd en wat vloeiender gemaakt, terwijl ik de kinderlijke vertelstijl en de gebeurtenissen zoveel mogelijk heb behouden:
Hier blijven, zei Sas.
En ik moest daar ook in de wachtkamer gaan zitten. Gelukkig waren we op dat moment de enigen. Al snel werden we geroepen.
Andy, loop maar even met mij mee. Je mag naar de roze kamer.
De tandarts zat al op mij te wachten.
Zo, baby Andy, kom maar even op de stoel liggen. Hoe is het met baby Andy? Ik doe je speentje even uit, anders kan ik niet naar je tandjes kijken, baby.
De tandarts was een kindertandarts. De stoel ging naar achteren.
Doe je mondje maar open.
Ik deed mijn mondje open.
Zo, even kijken naar de tandjes.
Ze ging met een instrument over mijn tanden heen.
Au, zei ik.
Wat is er, jongen?
O, ik zie het al. Een klein gaatje.
Ze controleerde mijn tandjes verder.
O, ik zie nog een stukje afgebroken kiesje.
Sas zei tegen de tandarts: Moeten wij hiervoor terugkomen?
Ik maak de controle nog even af.
Nou, kleine baby, voor de rest zie ik niks. U kunt nog wel even naar de wachtkamer gaan. Dan doe ik de volgende controle en roep ik jullie zo weer.
De stoel ging weer omhoog.
Zo, ga je mee, Andy, naar de wachtkamer?
Daar zaten inmiddels wel mensen te wachten en sommige mensen schoten in de lach.
Andy, ga maar nog even spelen, zei Sas.
Ik ging rustig spelen. Ondertussen had ik een beetje bah gedaan door de spanning.
Andy, kom eens hier,” zei Sas. „Wat ruik ik nou? Heb je bah gedaan?
Ja, mama. Sorry.
De mensen in de wachtkamer begonnen nog harder te lachen.
Vinden jullie het zo leuk dat hij nog een luier moet dragen?” zei Sas. Zo leuk is het niet voor hem, hoor.
Ze werden meteen stil in de wachtkamer.
Na vijf minuten kwam de tandarts ons weer halen.
Andy, ga je mee?
Ik moest Sas een handje geven.
Kom maar. Niks ergs, zo gebeurd.
Zo, daar ben je weer, zei de tandarts. Kom maar op de stoel liggen. De stoel ging weer achterover.
Zo, mondje open. Ze deed een kunststof ding tussen mijn kiezen om mijn mond wat verder open te houden. Iets wijder open, jongen. Zo, deze dingen doe ik erin. Dan kan ik gemakkelijk boren en je kies repareren.
Andy, wat ruik ik nou? Heb je bah gedaan in je luiertje?
Ik knikte.
O, dat is niet erg hoor. Mijn dochtertje doet het ook nog steeds.
Ze gaf me een klopje op mijn schouder.
Sas, moet ik hem verdoven?
Nee, doe maar niet, want dan heeft hij dadelijk last met drinken.
Oké.
Ze pakte haar instrumenten. Ze blies eerst nog even met een spuitje.
Zo, we gaan beginnen.
Toen ze dat zei, zat mijn luier helemaal vol. Ik was zo bang voor de tandarts.
Heb je het nou weer in je broek gedaan? Maar goed dat je een luier om hebt, zei de tandarts.
Ze begon met boren. Het deed behoorlijk veel pijn en ik kreeg tranen in mijn ogen.
Je hoeft niet te huilen, baby.
Zo, we zijn zo klaar, zei de tandarts. Ze vroeg aan de assistente om de vulling klaar te maken. Ze deed de vulling erin en pakte daarna de blauwe lamp.
Zo, deze nog even afslijpen en dan is deze klaar. Zo, dat is één. Nu nog even je andere kies repareren.
Ze keek even goed.
Even kijken, want hij is wel vervelend afgebroken. Zo, even boren. Rustig maar, babytje Andy.
Shit,” zei ze ineens. “Hij breekt af.
Ik voelde inderdaad een stukje van mijn kies in mijn mond vallen.
En nu dacht ik het al, zei de tandarts. “Sas, deze kies moet eruit, want ik krijg deze niet meer gerepareerd.
Ze keek naar Sas.
Heb je nog een reserve luier bij je, Sas? Want hij begint nu toch behoorlijk te ruiken.
Als ik de kies eruit haal, moet ik hem wel verdoven, Sas. Dan moet je hem vanavond de fles geven in plaats van de borst.
Ja, is ook goed.
Je mag hem hier even verschonen op de stoel. Dan ga ik ondertussen de spullen pakken die ik nodig heb.
Mijn drukknopen werden losgemaakt en mijn plastic broek werd uitgedaan, Andy, je bent wel een beetje doorgelekt en je hebt aan de achterkant van je plastic broek wat poep. Gelukkig heb ik nog een andere plastic broek bij me. Je romper is nog schoon.
Sas heeft je luier opengedaan en de assistente heeft me een paar latex handschoenen gegeven; die zal je wel nodig hebben. Dank je.
Doe je benen maar omhoog en blijf zo liggen, dan kan ik je goed schoonmaken.
Doe je speentje nog maar even in. Zo, lekker even schoonmaken met de pamperdoekjes. De assistente kan haar lach bijna niet inhouden. Zag Sas, zit je nou te lachen?
Nee, sorry.
Je mag ook wel een luier om.
Nee, alstublieft niet.
Oké.
Wil je even de luier uit de tas aangeven? vroeg Sas.
Geen probleem. Zo, u heeft er nog wat bij u. Geef ook maar twee inleggers aan.
De vuile luier wordt verwijderd en de schone wordt onder mij neergelegd. Zo, even de dikke inleggertjes erin. Zo, lekker hè? Bijna klaar. Ze vouwde de luier dicht en deed me weer een plastic broekje aan met zes drukknopen.
Toen kwam de tandarts weer binnen. Zo, ben je klaar?
Nou, ik ben net klaar.
De romper kunt u nog wel even dichtdoen.
Zo, kom maar weer even goed op de stoel liggen. Ze deed een metalen spreider in mijn mond. Dit is even omdat ik bang ben dat je je mond dichtdoet. Dan kan ik niet goed bij de afgebroken kies.
Ze deed ook een band om mijn hoofd, zodat ik mijn hoofd niet kon bewegen.
De tandarts vroeg de assistente om twee spuiten aan te geven. Ze gaf de eerste spuit aan de tandarts. „Zo, dit kan wel even pijn doen. Doe maar rustig.”
De tandarts spoot de vloeistof in. De tranen liepen over mijn wangen. Rustig maar, baby.
Daarna gaf ze nog een injectie bij de kies die eruit moest.
Zo, even laten inwerken. Doe de stoel een klein beetje omhoog.
Wordt vervolgd na de vakantie
Laatst bewerkt:
