Andy Adult Baby
André Adult baby zoekt contact met mede AB,ers
Ik ben Andy, 59 jaar, en ik draag graag luiers. Ik heb het ooit aan mijn vrouw verteld, maar zij dacht dat die fase inmiddels voorbij was.
Op een dag moest ik voor mijn werk naar Utrecht. Ik reed over de A12 toen het verkeer plotseling hard afremde.
De auto voor mij wist net op tijd te stoppen, maar de bestuurder daarachter niet.
Met een harde klap schoof die auto tegen zijn voorganger aan, waarna ook mijn auto bij de kettingbotsing betrokken raakte.
Door de klap kwam ik klem te zitten. Ik kon mijn auto niet meer uit en voelde een hevige pijn in allebei mijn benen.
Even later stond er een vrouw naast mijn auto. Ze keek me geruststellend aan en zei: Ik heb 112 gebeld. De hulpdiensten zijn onderweg.
Terwijl ik wachtte, schoot er van alles door mijn hoofd. Het belangrijkste was dat ik zo snel mogelijk medische hulp kreeg, maar ik dacht ook aan het feit dat ik een luier droeg. Omdat ik die graag draag, had ik hem die ochtend aangetrokken. Ik vroeg me af of iemand dat zou opmerken, maar op dat moment woog de pijn in mijn benen veel zwaarder.
Na ongeveer drie minuten arriveerde de ambulance. Een ambulancebroeder keek naar de situatie en zei: We krijgen hem er zo niet uit. De brandweer is onderweg.
Gelukkig duurde het niet lang voordat de brandweer arriveerde. Met hydraulisch gereedschap knipten ze de auto open, zodat de ambulancemedewerkers me voorzichtig konden bevrijden. Niet veel later lag ik op de brancard.
We brengen u naar het St. Antonius Ziekenhuis in Woerden, zei een van de ambulancemedewerkers. Dat is het dichtstbij.
Ik knikte voorzichtig. De rit duurde ongeveer tien minuten. Elke hobbel in de weg voelde ik in mijn benen, die nog steeds ontzettend veel pijn deden.
Bij aankomst werd ik direct de afdeling Spoedeisende Hulp binnengereden.
Terwijl artsen en verpleegkundigen zich om mij heen verzamelden, besefte ik dat de onderzoeken nu zouden beginnen.
Een verpleegkundige zei: We hebben uw vrouw gebeld. Ze is onderweg. We gaan nu uw kleding openknippen, zodat de arts u goed kan onderzoeken.
Met een speciale schaar knipte ze voorzichtig mijn broekspijp open. Daarna volgde de andere broekspijp. Toen ze bij mijn middel kwamen, hield ze heel even stil.
O, zei de blonde verpleegkundige rustig. Hij draagt nog een luier, en ook nog een vrij dikke en hij is ook behoorlijk nat.
Op datzelfde moment ging de deur van de behandelkamer open. Mijn vrouw kwam gehaast naar binnen. Haar blik ging meteen naar mij. Ik lag inmiddels alleen nog in mijn luier en een plasticbroek.
Ze keek me verbaasd aan.
Wat heb jij nou aan?
Ik voelde mijn gezicht rood worden van schaamte. Alsof de pijn in mijn benen nog niet genoeg was, voelde ik me ineens ontzettend kwetsbaar.
De verpleegkundige keek even naar mijn vrouw en zei op neutrale toon: Draagt hij normaal gesproken geen luiers?
Mijn vrouw keek eerst naar de verpleegkundige en daarna weer naar mij. Een paar seconden zei niemand iets. De stilte voelde veel langer dan ze werkelijk duurde.
We brengen hem even naar de röntgenafdeling om foto's te maken.
Ze reden mijn brancard door de lange gangen van het ziekenhuis. De verpleegkundige zei: Je draagt graag een luier, dus we hoeven geen deken over je heen te leggen.
Het was een behoorlijk eind door de gangen. De mensen die we passeerden, keken naar me en sommigen begonnen een beetje te grinniken.
Na ongeveer drie minuten kwamen we aan op de röntgenafdeling. Ze reden mij naar binnen.
Voordat we de foto's maken, zei de verpleegkundige, zal ik eerst even een schone luier voor je halen, want een natte luier kan de foto's beïnvloeden.
Twee minuten later kwam ze terug met een luier in haar hand.
Zo, jongen, eerst een schone luier.
Ik kon wel door de grond zakken van schaamte.
Blijf maar rustig liggen, dan verschoon ik je even.
Mijn vrouw stond erbij te kijken terwijl ik werd verschoond. De blonde verpleegkundige werkte rustig en professioneel, waardoor ik me ondanks mijn schaamte toch wat meer op mijn gemak begon te voelen. Het was een bijzondere ervaring in een situatie die al moeilijk genoeg was.
Ik werd op de röntgentafel gelegd en mijn benen werden zorgvuldig ondersteund. De verpleegkundige controleerde nog even of ik goed lag.
Daarna verlieten zij de kamer en werden de röntgenfoto's gemaakt. "De arts bekijkt de foto's zo meteen," zei de verpleegkundige. Daarna bespreken we het behandelplan.
Even later kwam ze terug.
Je moet geopereerd worden, zei ze. "In beide benen zit een breuk. Dat veroorzaakt ook de hevige pijn. We leggen je terug op de brancard en brengen je direct naar de voorbereidingsruimte. We kunnen je meteen opereren.
Voordat ik het wist, lag ik op de voorbereidingskamer. Ik was zo geschrokken van het nieuws dat ik van de spanning in mijn luier had geplast.
Maak je maar geen zorgen," zei de verpleegkundige geruststellend. We gaan goed voor je zorgen.
Niet veel later werd ik de operatiekamer binnengereden.
Zo, we gaan beginnen, zei een medewerker. We brengen eerst een infuus in.
Daarna kreeg ik een kapje over mijn mond. Via het infuus werd een witte vloeistof toegediend. Ik voelde me langzaam ontspannen en viel rustig in slaap.
Toen ik ongeveer een uur later wakker werd op de uitslaapkamer, stond er een verpleegkundige naast mijn bed.
Zo, je bent er weer. De operatie is goed verlopen en beide benen zitten nu in het gips.
Ze vervolgde: We hebben tijdens de operatie ook een katheter ingebracht, zodat je blaas goed kan worden geleegd tijdens je herstel. We hebben begrepen dat je normaal gesproken geen luiers hoeft te dragen, maar hebben je toch een schone luier aangedaan.
Ik keek naar mijn benen. Ze lagen allebei hoog op kussens, volledig ingegipst. Ik voelde me nog suf van de narcose terwijl ik langzaam besefte dat de operatie achter de rug was.
.
Op een dag moest ik voor mijn werk naar Utrecht. Ik reed over de A12 toen het verkeer plotseling hard afremde.
De auto voor mij wist net op tijd te stoppen, maar de bestuurder daarachter niet.
Met een harde klap schoof die auto tegen zijn voorganger aan, waarna ook mijn auto bij de kettingbotsing betrokken raakte.
Door de klap kwam ik klem te zitten. Ik kon mijn auto niet meer uit en voelde een hevige pijn in allebei mijn benen.
Even later stond er een vrouw naast mijn auto. Ze keek me geruststellend aan en zei: Ik heb 112 gebeld. De hulpdiensten zijn onderweg.
Terwijl ik wachtte, schoot er van alles door mijn hoofd. Het belangrijkste was dat ik zo snel mogelijk medische hulp kreeg, maar ik dacht ook aan het feit dat ik een luier droeg. Omdat ik die graag draag, had ik hem die ochtend aangetrokken. Ik vroeg me af of iemand dat zou opmerken, maar op dat moment woog de pijn in mijn benen veel zwaarder.
Na ongeveer drie minuten arriveerde de ambulance. Een ambulancebroeder keek naar de situatie en zei: We krijgen hem er zo niet uit. De brandweer is onderweg.
Gelukkig duurde het niet lang voordat de brandweer arriveerde. Met hydraulisch gereedschap knipten ze de auto open, zodat de ambulancemedewerkers me voorzichtig konden bevrijden. Niet veel later lag ik op de brancard.
We brengen u naar het St. Antonius Ziekenhuis in Woerden, zei een van de ambulancemedewerkers. Dat is het dichtstbij.
Ik knikte voorzichtig. De rit duurde ongeveer tien minuten. Elke hobbel in de weg voelde ik in mijn benen, die nog steeds ontzettend veel pijn deden.
Bij aankomst werd ik direct de afdeling Spoedeisende Hulp binnengereden.
Terwijl artsen en verpleegkundigen zich om mij heen verzamelden, besefte ik dat de onderzoeken nu zouden beginnen.
Een verpleegkundige zei: We hebben uw vrouw gebeld. Ze is onderweg. We gaan nu uw kleding openknippen, zodat de arts u goed kan onderzoeken.
Met een speciale schaar knipte ze voorzichtig mijn broekspijp open. Daarna volgde de andere broekspijp. Toen ze bij mijn middel kwamen, hield ze heel even stil.
O, zei de blonde verpleegkundige rustig. Hij draagt nog een luier, en ook nog een vrij dikke en hij is ook behoorlijk nat.
Op datzelfde moment ging de deur van de behandelkamer open. Mijn vrouw kwam gehaast naar binnen. Haar blik ging meteen naar mij. Ik lag inmiddels alleen nog in mijn luier en een plasticbroek.
Ze keek me verbaasd aan.
Wat heb jij nou aan?
Ik voelde mijn gezicht rood worden van schaamte. Alsof de pijn in mijn benen nog niet genoeg was, voelde ik me ineens ontzettend kwetsbaar.
De verpleegkundige keek even naar mijn vrouw en zei op neutrale toon: Draagt hij normaal gesproken geen luiers?
Mijn vrouw keek eerst naar de verpleegkundige en daarna weer naar mij. Een paar seconden zei niemand iets. De stilte voelde veel langer dan ze werkelijk duurde.
We brengen hem even naar de röntgenafdeling om foto's te maken.
Ze reden mijn brancard door de lange gangen van het ziekenhuis. De verpleegkundige zei: Je draagt graag een luier, dus we hoeven geen deken over je heen te leggen.
Het was een behoorlijk eind door de gangen. De mensen die we passeerden, keken naar me en sommigen begonnen een beetje te grinniken.
Na ongeveer drie minuten kwamen we aan op de röntgenafdeling. Ze reden mij naar binnen.
Voordat we de foto's maken, zei de verpleegkundige, zal ik eerst even een schone luier voor je halen, want een natte luier kan de foto's beïnvloeden.
Twee minuten later kwam ze terug met een luier in haar hand.
Zo, jongen, eerst een schone luier.
Ik kon wel door de grond zakken van schaamte.
Blijf maar rustig liggen, dan verschoon ik je even.
Mijn vrouw stond erbij te kijken terwijl ik werd verschoond. De blonde verpleegkundige werkte rustig en professioneel, waardoor ik me ondanks mijn schaamte toch wat meer op mijn gemak begon te voelen. Het was een bijzondere ervaring in een situatie die al moeilijk genoeg was.
Ik werd op de röntgentafel gelegd en mijn benen werden zorgvuldig ondersteund. De verpleegkundige controleerde nog even of ik goed lag.
Daarna verlieten zij de kamer en werden de röntgenfoto's gemaakt. "De arts bekijkt de foto's zo meteen," zei de verpleegkundige. Daarna bespreken we het behandelplan.
Even later kwam ze terug.
Je moet geopereerd worden, zei ze. "In beide benen zit een breuk. Dat veroorzaakt ook de hevige pijn. We leggen je terug op de brancard en brengen je direct naar de voorbereidingsruimte. We kunnen je meteen opereren.
Voordat ik het wist, lag ik op de voorbereidingskamer. Ik was zo geschrokken van het nieuws dat ik van de spanning in mijn luier had geplast.
Maak je maar geen zorgen," zei de verpleegkundige geruststellend. We gaan goed voor je zorgen.
Niet veel later werd ik de operatiekamer binnengereden.
Zo, we gaan beginnen, zei een medewerker. We brengen eerst een infuus in.
Daarna kreeg ik een kapje over mijn mond. Via het infuus werd een witte vloeistof toegediend. Ik voelde me langzaam ontspannen en viel rustig in slaap.
Toen ik ongeveer een uur later wakker werd op de uitslaapkamer, stond er een verpleegkundige naast mijn bed.
Zo, je bent er weer. De operatie is goed verlopen en beide benen zitten nu in het gips.
Ze vervolgde: We hebben tijdens de operatie ook een katheter ingebracht, zodat je blaas goed kan worden geleegd tijdens je herstel. We hebben begrepen dat je normaal gesproken geen luiers hoeft te dragen, maar hebben je toch een schone luier aangedaan.
Ik keek naar mijn benen. Ze lagen allebei hoog op kussens, volledig ingegipst. Ik voelde me nog suf van de narcose terwijl ik langzaam besefte dat de operatie achter de rug was.
.
