toet
Superlid
Hieronder is er een verhaaltje (ongeveer 16 bladzijdes in word) waar ik al geruime tijd over aan het fantaseren was. Lang geleden heeft iemand een keer een verwijzing gemaakt naar vakantiehuisjes met aangepaste accommodatie, met daarnaast nog ook een post op dit forum van een caregiver en dat samen heeft mij uren lang doen fantaseren, waarna ik een poging gedaan heb om dit tot een verhaaltje te gieten.
De accommodatie bestaat niet meer, de zorgmeubels zijn er uit en het huisje staat te koop.
Veel leesgenot
We hadden afgesproken ergens onderweg op een parking, om van daaruit samen verder te reizen. Het afspreken had een paar redenen. Met twee onderweg is gewoon veel gezelliger dan alleen achter dat stuur te zitten bollen. Het bespaart ook wat op de benzine, die laatste 130 km was voor ons beiden toch hetzelfde traject.
De laatste reden was voor mij eigenlijk de fijnste reden. Vanaf het moment dat ik bij je in de auto stapte zou ik mijn kleine ik mogen zijn, waar ik zo naar verlangde.
In mijn koffer lagen een paar grote en kleinere tassen klaar met wat spullen die ik beloofd had om mee te nemen: mijn eigen onesies, body's, pyjama's, mijn eigen speen...
Onder mijn gewone kleren had ik de grootste maat drynite aan. Deze paste nog goed, ondanks dat ik toch een stukje groter ben dan de geadverteerde gewichtsklasse. Onderbroeken waren totaal afwezig. Niet aan, niet in de bagage, nergens in mijn auto.
Ruim voor het afgesproken uur draai ik de parking op. Ik rijd een rondje om me te vergewissen dat je er nog niet bent en vervolgens parkeer ik me in een hoekje op een lege en veilige plek. We zijn maandag middag, mijn auto kan hier blijven staan tot donderdag.
Doodop van de voorbije weken laat ik de bestuurdersstoel waar ik zit naar achteren kantelen en ik sluit mijn ogen. Ik ben eigenlijk uitgeput. Zowel fysiek als mentaal van het harde werk dat ik de voorbije weken of misschien wel maanden heb moeten doen. Eigenlijk was de rit naar hier al gevaarlijk en onverantwoord door mijn vermoeidheid, maar ik relativeer dat met de gedachte aan wat gaat komen. Slapen lukt niet maar het lukt me wel om alles van mijn werk een plekje te geven in mijn hoofd zodat ik er de komend dagen niet aan hoef te denken.
Tien minuten voor het afgesproken uur zie ik ook jou de parking oprijden. Vlot zet je de auto naast mij in het parkeervak en met een brede ontwapenende glimlach stap je uit.
Ik probeer terug te glimlachen, maar dat lukt niet zo goed. Alhoewel dat ik er echt wel hard naar uitkijk vind ik het ook wel spannend. Voor een eerste keer een oppas, bovendien iemand die ik enkel nog maar gesproken heb via mail en videobellen, en dan ook meteen op een vreemde locatie voor een paar dagen. Het is wel al een geruststelling dat ze er net hetzelfde uitziet in het echt. Je hebt kleren aan die uitstralen dat je tegelijkertijd vrolijk maar ook streng kunt zijn.
Ik heb je leren kennen via een gemeenschappelijke kennis. Één van mijn beste vrienden, die net als ik abdl is, heeft al een paar keer met je afgesproken, en hij heeft ons met elkaar in contact gebracht.
“Kom, zeg eens flink gedag en geef mij eens een zoentje op de wang.” spreekt ze vriendelijk tegen mij.
“Hoi” zeg ik stilletjes waarna ik haar de gevraagde zoen geef. Haar directheid helpt niet om me minder verlegen te maken, maar ik voel me er wel al meteen een stukje kleiner door. Ik ben wel blij dat ze die leiding neemt.
Terwijl ik een klein stapje achteruit wil zetten nadat ik haar begroet had, houd ze me tegen. “Heb je iets van bescherming aan, ben je nog droog?” vraagt ze me terwijl ze, zonder te wachten op een antwoord, me meteen aan een kleine inspectie onderwerpt. Ze trekt mijn broek net voldoende open om te zien dat ik de afgesproken drynite draag en dat deze droog is, maar ze doet het wel discreet zonder dat het opvalt, we staan immers op een openbare parking.
“Flink zo.” prijst ze me met een grote grijns. Ze lijkt er wel van te genieten dat mijn wangen lijken op rode stoplichten.
Ik geniet er van om als een kleintje behandeld te worden, maar ik blijf mijn verlegen zelve en weet niet goed welke houding ik moet aannemen.
“Maak je zakken maar leeg.” zegt ze terwijl ze haar hand openhoud. Braaf graaf ik in mijn zakken en haal ik er alles uit. Gsm, portefeuille en horloge legt ze in haar eigen auto in het handschoenkastje. Deze heb ik niet meer nodig tot donderdag, iedereen dat het moet weten, weet gewoon dat ik onbereikbaar ben de volgende dagen. De autosleutel steekt ze nog voor even weg in haar eigen zak.
Samen met dat alles geef ik haar ook nog een enveloppe aan. Ze kijkt er even in en knikt tevreden. Het huisje was niet gratis en hoewel zij de boeking gedaan had, moet ik ook mijn deel betalen. Ik had het gepaste geld in contanten voorzien. Glimlachend kijkt ze naar de verrassing dat ik mee in de enveloppe gedaan heb. Ik heb mijn best gedaan een mooie tekening te maken en alhoewel ik zelf niet eens goed herken wat er op het papier staat, kan zij er blijkbaar wel wat uit opmaken want ze geeft me nog een knuffel terwijl ze door mijn haar roefelt.
“Zo leuk knulletje. Zet je nu maar in de auto.”
Ze begeleid me mee naar de achterportier en laat me plaatsnemen in een grote autostoel op de achterbank. Ik krijg een 5-punts gordel omgedaan waar ze eerst de linten nog van bijstelt en tenslotte alles goed afsluit met een sleuteltje dat ze in haar eigen zak steekt. Ik geraak hier zelf niet meer uit weg. Ze wijst me nog vlug op een noodhamer met gordelsnijder die binnen mijn handbereik ligt 'enkel voor het geval dat' waarna ze de autoportier sluit.
Vanop de stoel zie en hoor ik nog hoe ze mijn bagage overlaad naar haar auto waar ik nu in zit. Ze kijkt er ook al eens vluchtig in om te selecteren welke zak ze straks als eerste nodig heeft. Ze sluit mijn auto af en gaat vervolgens zitten op de bestuurdersplek en bergt mijn autosleutel op bij mijn portefeuille en gsm in het handschoenkastje.
“Klaar voor je grote avontuur?” vraagt ze me terwijl ze zich omdraait.
"Jaaaaa” komt er nu vlot bij mij uit. Zittend in de autostoel en met de deuren dicht begin ik me veiliger te voelen. Langzaam worden de emoties van verlegenheid vervangen door die van opwinding. De spanning voor de komende dagen blijft nog altijd wel aanwezig.
Op voorhand hadden wel wel al veel afgesproken van wat we niet gingen doen, maar er blijft veel ruimte over voor wat wel allemaal zou kunnen.
Ze start de auto op en voorzichtig rijd ze de parkeerplaats uit. Het is nog een uur en een half rijden tot we op het vakantieterrein zijn waar we het huisje gehuurd hebben. Ik leg me met mijn hoofd achterover en kijk naar het voorbij zoevende landschap. “Kan dat wel?” vraag ik me stilletjes af. Tegelijkertijd me wat ontspannen voelen, maar ook spanning voelen over wat komen gaat?
Je weet dat ik een lief knulletje ben, maar wel veel aandacht vraag onder de vorm van supervisie. Alhoewel ik het goed bedoel, zou ik wel eens vlug kunnen vergeten welke regels er allemaal gelden.
“We zijn er!” klinkt vrolijk van achter het stuur als we stoppen voor een slagboom. “blijf nog eventjes zitten, ik ben dadelijk terug.” ze stapt uit en loopt de receptie binnen. Niet veel later stapt ze terug buiten met een sleutel en een plannetje in haar handen. Ze bestudeerd het nog eventjes nadat ze is ingestapt en rijd dan traag het park binnen.
Ik kijk zo goed mogelijk rond en ik probeer alles te zien. Hier ga ik verblijven de komende dagen. Ik had wel al wat foto's bekeken op internet maar in het echt is toch altijd anders.
De accommodatie bestaat niet meer, de zorgmeubels zijn er uit en het huisje staat te koop.
Veel leesgenot
We hadden afgesproken ergens onderweg op een parking, om van daaruit samen verder te reizen. Het afspreken had een paar redenen. Met twee onderweg is gewoon veel gezelliger dan alleen achter dat stuur te zitten bollen. Het bespaart ook wat op de benzine, die laatste 130 km was voor ons beiden toch hetzelfde traject.
De laatste reden was voor mij eigenlijk de fijnste reden. Vanaf het moment dat ik bij je in de auto stapte zou ik mijn kleine ik mogen zijn, waar ik zo naar verlangde.
In mijn koffer lagen een paar grote en kleinere tassen klaar met wat spullen die ik beloofd had om mee te nemen: mijn eigen onesies, body's, pyjama's, mijn eigen speen...
Onder mijn gewone kleren had ik de grootste maat drynite aan. Deze paste nog goed, ondanks dat ik toch een stukje groter ben dan de geadverteerde gewichtsklasse. Onderbroeken waren totaal afwezig. Niet aan, niet in de bagage, nergens in mijn auto.
Ruim voor het afgesproken uur draai ik de parking op. Ik rijd een rondje om me te vergewissen dat je er nog niet bent en vervolgens parkeer ik me in een hoekje op een lege en veilige plek. We zijn maandag middag, mijn auto kan hier blijven staan tot donderdag.
Doodop van de voorbije weken laat ik de bestuurdersstoel waar ik zit naar achteren kantelen en ik sluit mijn ogen. Ik ben eigenlijk uitgeput. Zowel fysiek als mentaal van het harde werk dat ik de voorbije weken of misschien wel maanden heb moeten doen. Eigenlijk was de rit naar hier al gevaarlijk en onverantwoord door mijn vermoeidheid, maar ik relativeer dat met de gedachte aan wat gaat komen. Slapen lukt niet maar het lukt me wel om alles van mijn werk een plekje te geven in mijn hoofd zodat ik er de komend dagen niet aan hoef te denken.
Tien minuten voor het afgesproken uur zie ik ook jou de parking oprijden. Vlot zet je de auto naast mij in het parkeervak en met een brede ontwapenende glimlach stap je uit.
Ik probeer terug te glimlachen, maar dat lukt niet zo goed. Alhoewel dat ik er echt wel hard naar uitkijk vind ik het ook wel spannend. Voor een eerste keer een oppas, bovendien iemand die ik enkel nog maar gesproken heb via mail en videobellen, en dan ook meteen op een vreemde locatie voor een paar dagen. Het is wel al een geruststelling dat ze er net hetzelfde uitziet in het echt. Je hebt kleren aan die uitstralen dat je tegelijkertijd vrolijk maar ook streng kunt zijn.
Ik heb je leren kennen via een gemeenschappelijke kennis. Één van mijn beste vrienden, die net als ik abdl is, heeft al een paar keer met je afgesproken, en hij heeft ons met elkaar in contact gebracht.
“Kom, zeg eens flink gedag en geef mij eens een zoentje op de wang.” spreekt ze vriendelijk tegen mij.
“Hoi” zeg ik stilletjes waarna ik haar de gevraagde zoen geef. Haar directheid helpt niet om me minder verlegen te maken, maar ik voel me er wel al meteen een stukje kleiner door. Ik ben wel blij dat ze die leiding neemt.
Terwijl ik een klein stapje achteruit wil zetten nadat ik haar begroet had, houd ze me tegen. “Heb je iets van bescherming aan, ben je nog droog?” vraagt ze me terwijl ze, zonder te wachten op een antwoord, me meteen aan een kleine inspectie onderwerpt. Ze trekt mijn broek net voldoende open om te zien dat ik de afgesproken drynite draag en dat deze droog is, maar ze doet het wel discreet zonder dat het opvalt, we staan immers op een openbare parking.
“Flink zo.” prijst ze me met een grote grijns. Ze lijkt er wel van te genieten dat mijn wangen lijken op rode stoplichten.
Ik geniet er van om als een kleintje behandeld te worden, maar ik blijf mijn verlegen zelve en weet niet goed welke houding ik moet aannemen.
“Maak je zakken maar leeg.” zegt ze terwijl ze haar hand openhoud. Braaf graaf ik in mijn zakken en haal ik er alles uit. Gsm, portefeuille en horloge legt ze in haar eigen auto in het handschoenkastje. Deze heb ik niet meer nodig tot donderdag, iedereen dat het moet weten, weet gewoon dat ik onbereikbaar ben de volgende dagen. De autosleutel steekt ze nog voor even weg in haar eigen zak.
Samen met dat alles geef ik haar ook nog een enveloppe aan. Ze kijkt er even in en knikt tevreden. Het huisje was niet gratis en hoewel zij de boeking gedaan had, moet ik ook mijn deel betalen. Ik had het gepaste geld in contanten voorzien. Glimlachend kijkt ze naar de verrassing dat ik mee in de enveloppe gedaan heb. Ik heb mijn best gedaan een mooie tekening te maken en alhoewel ik zelf niet eens goed herken wat er op het papier staat, kan zij er blijkbaar wel wat uit opmaken want ze geeft me nog een knuffel terwijl ze door mijn haar roefelt.
“Zo leuk knulletje. Zet je nu maar in de auto.”
Ze begeleid me mee naar de achterportier en laat me plaatsnemen in een grote autostoel op de achterbank. Ik krijg een 5-punts gordel omgedaan waar ze eerst de linten nog van bijstelt en tenslotte alles goed afsluit met een sleuteltje dat ze in haar eigen zak steekt. Ik geraak hier zelf niet meer uit weg. Ze wijst me nog vlug op een noodhamer met gordelsnijder die binnen mijn handbereik ligt 'enkel voor het geval dat' waarna ze de autoportier sluit.
Vanop de stoel zie en hoor ik nog hoe ze mijn bagage overlaad naar haar auto waar ik nu in zit. Ze kijkt er ook al eens vluchtig in om te selecteren welke zak ze straks als eerste nodig heeft. Ze sluit mijn auto af en gaat vervolgens zitten op de bestuurdersplek en bergt mijn autosleutel op bij mijn portefeuille en gsm in het handschoenkastje.
“Klaar voor je grote avontuur?” vraagt ze me terwijl ze zich omdraait.
"Jaaaaa” komt er nu vlot bij mij uit. Zittend in de autostoel en met de deuren dicht begin ik me veiliger te voelen. Langzaam worden de emoties van verlegenheid vervangen door die van opwinding. De spanning voor de komende dagen blijft nog altijd wel aanwezig.
Op voorhand hadden wel wel al veel afgesproken van wat we niet gingen doen, maar er blijft veel ruimte over voor wat wel allemaal zou kunnen.
Ze start de auto op en voorzichtig rijd ze de parkeerplaats uit. Het is nog een uur en een half rijden tot we op het vakantieterrein zijn waar we het huisje gehuurd hebben. Ik leg me met mijn hoofd achterover en kijk naar het voorbij zoevende landschap. “Kan dat wel?” vraag ik me stilletjes af. Tegelijkertijd me wat ontspannen voelen, maar ook spanning voelen over wat komen gaat?
Je weet dat ik een lief knulletje ben, maar wel veel aandacht vraag onder de vorm van supervisie. Alhoewel ik het goed bedoel, zou ik wel eens vlug kunnen vergeten welke regels er allemaal gelden.
“We zijn er!” klinkt vrolijk van achter het stuur als we stoppen voor een slagboom. “blijf nog eventjes zitten, ik ben dadelijk terug.” ze stapt uit en loopt de receptie binnen. Niet veel later stapt ze terug buiten met een sleutel en een plannetje in haar handen. Ze bestudeerd het nog eventjes nadat ze is ingestapt en rijd dan traag het park binnen.
Ik kijk zo goed mogelijk rond en ik probeer alles te zien. Hier ga ik verblijven de komende dagen. Ik had wel al wat foto's bekeken op internet maar in het echt is toch altijd anders.
Laatst bewerkt:
