Nog niet klaar Doorlekken?

[LuierJoch]

Het is dinsdagochtend vroeg. Het is al weer enige tijd geleden dat ik een luier aan getrokken heb en de drang is groot. Mijn kinderen zijn naar school en mijn vrouw is naar haar werk. Ik hoef pas om 15 uur weer op het schoolplein te staan, maar de dinsdag is ook altijd mijn dag waarop ik veel huishoudelijke taken doe. Ik ben in dubio. Ik moet in ieder geval boodschappen doen en daar heb ik eigenlijk geen tijd voor in de middag. Mijn behoefte is echter zo groot, dat ik besluit om met een luier aan de auto in te stappen om in het naburige dorp de boodschappen te gaan doen met een luier aan.

Ik pak mijn geheime voorraad en zie dat ik niet veel keuze meer heb. Ik moet binnenkort weer bestellen. Ik heb nog wel een Abena slip M4. Dat is best een dikke luier, maar ik denk met een jas die voldoende uit het zicht te kunnen houden. Daarnaast is het maar de vraag wie er allemaal naar mijn billen gaat staren, dus het zal vast wel goed komen. Ik doe mijn luier aan, nadat ik voor de grote boodschap naar de wc ben geweest. In de supermarkt moeten poepen, lijkt me niet zo heel erg handig. De koffie werkt daarna nog rustig door, dus ik doe al vrij snel mijn eerste plas. De warmte doet me goed. Dit is wat ik nodig had. Om er voor te zorgen dat ik onderweg nog wel wat moet plassen, drink ik nog gauw een glas thee verdund met water. Ik pak de tassen en stap in de auto.

Op de parkeerplaats stap ik uit en voel ik dat ik weer moet plassen. Ik laat rustig mijn plas lopen en die verspreidt zich in mijn luier. Met een lichte prop tussen mijn benen pak ik een karretje en mijn boodschappenlijstje en begin aan de boodschappen. Ik vind het spannend om daar met een natte luier rond te lopen. Langzaam vink ik mijn lijstje af, als ik halverwege de winkel aangetikt word op mijn schouder. Ik kijk om. Daar staat een vrouw van middelbare leeftijd, bruin haar, jurk aan met een jas er overheen. Ze buigt zich naar mij toe en zegt licht genegeerd: "Kan het zijn dat je doorlekt?" Ik schrik er van en voel aan mijn broek bij de randjes van mijn luier of ik daar nattigheid voel. Dat zou niet zo best zijn. Ik voel echter niks en kijk haar vervolgens weer aan. Ze zegt: "Dan had ik het in ieder geval deze keer goed gezien..." Ze draait zich om en gaat verder met boodschappen doen.

Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Deze vrouw heeft dus blijkbaar gezien dat ik een luier draag en dat heeft ze op een bijzondere wijze laten blijken. Maar ze lijkt me er niet op te veroordelen ofzo. Verward ga ik maar verder met boodschappen doen. Als ik aanschuif in de rij voor de kassa komt ze achter me staan en ze lacht me vriendelijk toe. Met haar mond vormt ze de woorden 'ik ook' en ze fluistert: "wacht je zo even op de parkeerplaats? Dan wil ik het je wel uitleggen." Ik knik.

Als ik mijn boodschappen in de auto heb gezet, zie ik haar vanuit de supermarkt naar me toe komen lopen. Als ze dichtbij genoeg is, zodat we niet hard naar elkaar hoeven te praten, zegt ze: "Het spijt me dat ik je dat heb aangedaan. Ik wil je graag uitnodigen voor een kop koffie bij mij thuis. Dan kan ik wat over mezelf vertellen en je uitleggen waarom ik dat deed." "Waarom zou ik dat doen?", vraag ik haar. "Je weet nu dat ik een luier aan heb en dat heb je op een vervelende manier duidelijk gemaakt. Ik zie niet in waarom wij dan gezellig moeten gaan praten bij een kopje koffie." "Je hebt gelijk", zegt ze. "Het spijt me. Ik zal nu kort aan je aangeven waarom en dan hoop ik dat je toch komt praten. Ik vind dit nogal spannend." Ze vertelt me dat ze sinds bijna een jaar in de overgang is en dat ze daardoor wat problemen heeft. Ze draait in haar verhaal een beetje om de woorden heen. Zo moet ze daarvoor het nodige materiaal gebruiken, maar ze merkt dat ze de afgelopen tijd kiest voor steeds dikker spul en dat ze daardoor ook wat geobsedeerd raakt of ze in haar omgeving anderen ook het een en ander ziet dragen. Ze kijkt veel naar de billen van mannen en vrouwen om te zien of ze daar een luier ziet zitten. Ze fluistert me toe: "Het lijkt wel of ik het lekker vind." Ik ben de eerste waar ze door mijn reactie bevestiging kreeg, dat ze het goed had gezien. Ze wil me echt graag uitnodigen voor een kop koffie, om hier verder over te praten. Ze hoort graag van iemand anders, hoe die omgaat met zo'n probleem. Het is bijna 10 uur, dus ik heb nog wel wat tijd. Ik kies er voor om met haar mee te gaan. We stappen ieder in onze eigen auto's en ik rijd achter haar aan naar haar huis.

 

[luierdrager15]

Wederom een prachtig verhaal!

 

[daiperke1]

Mooi begin van een verhaal

 

[LuierJoch]

'Oooohhh, wat doe ik nou toch weer?', vraag ik me af in de auto. Ik rij achter een vrouw aan, die ik nog niet eens van naam weet en die denkt dat ik luiers nodig heb. En dat heb ik natuurlijk ook wel, maar niet op de manier zoals zij denkt. Maar ja, ze was zo dapper en bijzonder in haar kwetsbaarheid, toen ze zei dat ze twijfelde of ze het misschien wel lekker vond... Maar ja, ik heb helemaal niet veel tijd en ondertussen zit ik in een half natte luier en ga ik zo nog meer koffie drinken. Die vult dus alleen maar meer, maar als ik deze luier uit doe bij haar en geen schone aandoe, dan weet ze ook meteen dat ik ze eigenlijk niet nodig heb op die manier. Mijn gedachten gaan in cirkels.

Ondertussen rij ik wel gewoon door achter haar aan en rijd ze een woonwijk in. Ik volg gewoon en blijkbaar is er iets in haar en ook in mij dat het maakt dat ik mee ga. Het is natuurlijk ook een kans dat ik met iemand over luiers kan praten zonder daar een raar gezicht bij te krijgen. Mijn vrouw snapt niets van mijn behoefte, maar zei laatst wel nog tegen me: 'Ik ben inmiddels ook wat ouder en heb wat meer van de wereld gezien. Ik wil er niks mee te maken hebben, maar ik ga je er ook niet om verlaten. Daarvoor hou ik gewoon te veel van je.' Dit is al een grote verandering ten opzichte van hoe onze relatie begon, dus ik heb haar alleen maar veel gezoend en geknuffeld toen ze dat zei. Het is een eerste stap naar acceptatie en misschien ooit in de toekomst nog eens een avond dat ik wel naast haar op de bank een luier aan heb... Maar laat ik daar maar niet aan denken.

'Oh, ik moet opletten!' De vrouw zet haar auto bij een appartementencomplex. Het plekje ernaast is nog vrij, dus ik zet mijn auto naast die van haar. "Wat fijn dat je echt mee komt", zegt ze. "Ja, hoezo?", vraag ik. "Je had me ook gewoon raar kunnen vinden en naar huis kunnen gaan." Ik kijk haar even stil aan en zeg: "Ik heb het overwogen, maar als ik zeg dat ik mee ga, dan ga ik mee. Ik hou er niet van als mensen me niet kunnen vertrouwen." Ze knikt en zegt: "Ik woon daarboven" en ze wijst naar een balkon op de hoek van het complex. Ze gaat voor mij het portiek in. Ik help haar met haar boodschappentassen en loop achter haar aan de trap op. Ze opent haar deur en zegt: "Welkom."

"Ik heet Chris trouwens", zeg ik, terwijl ik achter haar aan loop naar de keuken om de tassen daar neer te zetten. "Ik heet Ilse", antwoordt ze. "Aangenaam", zeg ik. "Dit is toch wel een beetje raar", zegt ze. "Ik weet niet of ik hier nou goed aan doe om zomaar een wildvreemde man met een luier aan in huis te halen..." Ik glimlach. "Tja, je weet nu wel hoe ik heet, dus ik ben niet meer wildvreemd" en ik lach erbij. "En als je liever wilt dat ik weer ga, moet je het zeggen, hoor. Maar om meteen over mijn intenties duidelijk te zijn... ik heb een vrouw en kinderen, waar ik zielsveel van hou. En ik heb eigenlijk niet veel tijd, want ik heb nog van alles te doen thuis, dus laten we gewoon een kopje koffie drinken, zoals je voorstelde, wat kletsen over wie we zijn en dan zien we wel." "Ja", knikt ze, "ja... ja... ik ga koffie zetten. Je wilt dus wel koffie?" Ik knik.

Ik loop vast naar haar woonkamer en ga op de bank zitten. Ik voel mijn luier en het vocht wat verplaatsen, maar dat vind ik eigenlijk wel lekker. Ik kijk rustig om me heen. Even later komt Ilse met twee koffie de woonkamer inlopen en zet er een voor mij op tafel. We kijken elkaar stil aan en tasten in stilte elkaar een beetje af. Dan kan ik het toch niet laten om enigszins brutaal te vragen: "Dus jij kijkt naar alle billen van mannen en vrouwen en als je maar half het vermoeden hebt dat ze een luier aan hebben, stap je er op af om ze dat te vragen." "Nee, nee, nee", zegt ze snel. "Nou ja, ik kijk wel veel naar billen, maar vaak durf ik het niet te vragen." Ze vertelt dat ze de eerste keer een vrouw van ongeveer haar leeftijd had gezien, waar ze er toch vrij zeker van was dat ze ook van dat materiaal aan had. Net als op de parkeerplaats draait ze er weer een beetje omheen. Ze was naar die vrouw toegelopen en ze had gevraagd of ze ook een luier droeg. Die vrouw had haar heel boos aangekeken en gezegd dat dat niet zo was en waar ze zich mee bemoeide. Ze was stilletjes afgedropen en durfde een hele tijd alleen maar te kijken. Dat was nu al weer bijna 2 maanden geleden. Toch is ze er nog steeds van overtuigd dat die vrouw wel materiaal aan had.

Later had ze een wat oudere man gezien en die had ze uiteindelijk ook durven vragen of die materiaal droeg. Maar ook deze man ontkende in alle toonaarden. Ook daar durfde ze er wel wat om te verwedden, dat die man gewoon glashard aan het liegen was. Maar ja, het is natuurlijk ook niet echt een vraag, waar je gemakkelijk antwoord op geeft. Toen bedacht ze dat haar eigen zorg voor haarzelf aan het begin was dat ze doorlekte. Ze weet niet goed of dat de reden is, dat ze dikker materiaal is gaan gebruiken of toch... Ze maakt haar zin niet af. Maar toen bedacht ze dus: "Als ik nou iemand er op wijs dat ze misschien doorlekken, dan spreek je mensen aan op hun angst dat dat zichtbaar is. En jij bent nu de eerste bij wie ik dat geprobeerd heb", eindigt ze haar verhaal. "Nou", zeg ik, "dan weet je nu dat dat in ieder geval gewerkt heeft."

 

[LuierJoch]

"Ja, nogmaals sorry", zegt ze met haar hoofd wat naar beneden. "Het geeft eigenlijk niet", zeg ik. "Anders had ik hier nu ook niet gezeten. Maar, vertel eens, woon je hier alleen?" "Nee", antwoordt Ilse, "mijn dochter Esther woont hier ook. Ze is 17 en zit nu in havo 5. Ze zit in het eindexamenjaar." "Oeh, een spannend jaar dus", zeg ik. Ze vertelt dat het tot nu toe goed gaat, dus dat het vast goed gaat komen aan het eind van het jaar. Verder heeft ze ook nog een zoon Daniel van 19. Hij doet een HBO-opleiding in Den Bosch en woont daarvoor dus al op kamers. Hij komt af en toe in het weekend nog wel eens thuis. Ilse vertelt vol trots over haar kinderen en dat het inmiddels allemaal zo goed met ze gaat. Over een relatie heeft ze het niet.

Na enige tijd vraag ik daarom: "Heb je ook een partner?" "Ik ben, zoals ze dat noemen, weduwe", antwoordt ze. "Nuuuu... uuuhhh... bijna... 14 jaar geleden is mijn man omgekomen in een auto-ongeluk." "Dat spijt me", zeg ik. "Daar kan jij niks aan doen", zegt ze. "Hij is toen van de ene op de andere dag uit ons leven gerukt." Ze vertelt dat het verlies nog altijd iedere dag bewust of onbewust aanwezig is, maar dat er ook dagen zijn dat het voelt alsof het gisteren gebeurd is. Dan duikt ze met zijn foto in een hoekje en huilt een tijd. Daarna zakt het ook wel weer. En haar kinderen houden haar ook op de been. Ze ziet haar man terug in haar kinderen. Vooral qua uiterlijk in Daniel, maar Esther heeft ook wel iets onverschrokkens. Ze neemt geen blad voor de mond en dat vond ze in haar man ook zo leuk. Ze vertelt dat ze nu steeds vaker alleen is en dat ze het daarom wat moeilijk heeft met haar eigen problemen. Ze kan het er met niemand goed over hebben.

"Zoals die overgang", zegt ze. "Ik heb wel vriendinnen, die ook langzaam in die fase zitten, maar op de een of andere manier is het niet iets waar wij vrouwen nou makkelijk over praten. En al helemaal niet dat ik dus ook nog last heb van blaasproblemen." Blijkbaar is het feit dat ik in een luier zit bij haar al voldoende om hier met mij wel gewoon over te kunnen praten. Ze vertelt dat ze aan het begin met maandverband het een en ander probeerde op te vangen, maar dat dat vaak niet goed genoeg was. Toen is ze naar de huisarts gegaan en die heeft haar doorverwezen naar een continentieverpleegkundige. Naast dat ze allerlei oefeningen moest doen, is ze toen speciaal incontinentieverband gaan dragen. De zekerheid dat dat allemaal opgevangen werd, gaf haar rust. Eigenlijk heeft ze het alleen overdag nodig, maar sinds een kleine 3 maanden heeft ze besloten dat ze het 's nachts ook voor de zekerheid aan wil. Dan gebruikt ze van die dunne slips. Overdag heeft ze het inlegverband vervangen voor broekjes. "Het voelt zacht en geborgen", zegt ze met het schaamrood op de kaken. "Dat is een gevoel wat ik voor het laatst in de armen van mijn man had." Ilse is stil en nipt rustig van haar koffie. Ze kijkt me niet aan.

Ik laat het even stil zijn en drink ook rustig mijn koffie op. Het voelt niet zo gepast, maar ik moet eigenlijk al een tijdje plassen en besluit deze stilte maar te gebruiken om het dan toch maar gewoon te laten lopen. De plas vloeit mijn luier in en ik voel het bubbelend in mijn kruis opgenomen worden. Dat blijft echt wel lekker en eigenlijk zegt Ilse zojuist tegen mij dat zij het ook wel fijn vindt. Maar ik weet niet of ik er aan toe ben om haar te vertellen dat ik eigenlijk helemaal niet incontinent ben. Ik noem het voor mezelf altijd een vorm van stress-incontinentie. Als ik veel druk en stress ervaar, dan heb ik een luier nodig. Daar knap ik dan van op. Als je naleest wat stress-incontinentie is, dan klopt mijn uitleg natuurlijk niet. Maar dan heb ik er in ieder geval een woord voor wat in de medische wereld wel gewoon bestaat. Dat voelt voor mij fijn.

Na een lange stilte kijk ik op mijn horloge en zie ik dat het al ruim voorbij 11 uur is, richting half twaalf. Mijn koffie is op en ik moet nog veel doen thuis. Maar ja, ik heb over mezelf nog nauwelijks wat verteld en Ilse over haar al heel veel. Ik weet niet of ik nu zomaar weg kan. Voorzichtig zeg ik tegen haar: "Ik moet nog best veel doen, dus eigenlijk moet ik zo'n beetje gaan." Ilse kijkt op met een beetje een blik van 'oh, ben jij er ook nog'. Ik lach haar toe. "Ik weet nog niks van jou", zegt ze. "Nee", zeg ik, "dat realiseerde ik me ook. Zullen we anders telefoonnummers uitwisselen en dat we dan gewoon nog eens afspreken? Dan vertel ik over mij en mijn vrouw en kinderen." "Jahaa", zegt Ilse, "en over jouw blaasproblemen. Ik wil graag weten hoe jij daarmee omgaat." "Ja, daar zal ik dan ook meer over vertellen", antwoord ik hakkelend. We wisselen telefoonnummers uit, ik sta op en ga richting de deur om mijn jas te pakken.

Ondertussen klinkt het geluid van een sleutel in de deur en komt Esther binnen. "Hoi mam", roept ze en kijkt me dan vervolgens verbaasd aan. "Hoi schat", zegt Ilse tegen haar dochter, "wat ben jij vroeg thuis?" "Ja, de laatste twee uren vervielen. Ben je eindelijk gaan daten, zoals ik je aanraadde?", flapt Esther eruit. "Nee", zegt Ilse, die opnieuw rood wordt, "dit is Chris en hij is gewoon even gezellig koffie drinken. Hij heeft een vrouw en kinderen, dus we hebben geen date." Maar Esther is als goeie puber nog niet klaar en zegt: "Ben je zomaar in een goed huwelijk aan het stoken?" Ik denk te moeten helpen en zeg: "Hallo, ik ben Chris, aangenaam, en nee, wij zijn door andere zaken met elkaar in contact gekomen." "Oh, wat dan?", vraagt ze haar moeder. Voor ik kan antwoorden dat ze daar niets mee te maken heeft, antwoordt Ilse: "Chris heeft ook blaasproblemen net als ik en ik vind het fijn om met iemand daar over te kunnen praten." Ik sta met mijn mond vol tanden en ben even stil. "Wat heb jíj dan?", vraagt Esther me rechtstreeks. Ik kijk haar verbouwereerd aan en zeg dan maar snel: "Ik heb een vorm van stress-incontinentie, maar ik moet er nu echt vandoor. We hebben nog wel contact", zeg ik tegen Ilse. Ik stap snel het portiek in en trek gauw de deur achter me dicht.

 

[Baby_KleintjeJ]

Weer een top verhaal!

 

[luierdromertje]

Erg benieuwd hoe dit verder gaat, hopelijk zonder verdere problemen

 

[LuierJoch]

In mijn natte luier loop ik vlot naar de auto en rijd naar huis. Als ik thuis ben, zie ik op mijn telefoon dat Ilse al vrij snel na mijn vertrek een berichtje heeft gestuurd. 'Sorry voor mijn dochter. Ik vind het heel vervelend dat je zo weg bent gegaan. Ik hoop dat je toch nog steeds een keer wil komen om te praten. Ik zou dat echt heel fijn vinden.' Het bericht eindigt met een zwaaiend handje. Ik weet even niet of en hoe ik moet reageren. Ik ga eerst mijn boodschappen maar uit de auto halen en dat allemaal opbergen. Ondertussen zet ik nog een pot thee, want als straks mijn luier af moet, dan wil ik hem goed nat geplast hebben. De spanning van de ochtend is best groot en ik draag een luier om te ontladen.

Als de boodschappen zijn opgeruimd, ga ik lunchen en plas rustig mijn luier verder vol. Het wordt tijd voor de overige huishoudelijke taken van deze dag. Ik wil de badkamer nog schoonmaken vandaag en het beddengoed van alle bedden verschonen. Dat laatste ga ik eerst doen. Als de twee bedden van de kinderen weer fris zijn, begin ik aan ons eigen bed. Ik verzamel het schone goed en ga aan de gang. Ook dat is vlot klaar. Ik heb nog anderhalf uur voor ik op het schoolplein moet staan. Ik heb dus nog wel voldoende tijd om de badkamer schoon te maken en daarna mezelf voor ik op pad moet. Het sporten gaat er vandaag dan niet meer van komen, maar ja... had ik maar niet met een vreemde vrouw mee moeten gaan koffie drinken, lach ik in mezelf.

Ik vind het prettig bij het schoonmaken van de badkamer, dat mijn kleren dan niet nat worden. Ik bekijk mezelf in de badkamerspiegel en denk: 'ik kan natuurlijk ook alleen in mijn luier de badkamer schoonmaken...' Zo gezegd, zo gedaan. Dus ik kleed mezelf uit en sluit de badkamerdeur. Ik sta daar nu alleen in mijn natte luier en het wordt tijd om te gaan schoonmaken. Ondertussen plas ik mijn luier verder vol en begint die steeds verder door te hangen. Ik ben meer met mijn luier dan met de badkamer bezig, maar na drie kwartier lijkt de badkamer best schoon en loopt er bij een volgende plas een straaltje langs mijn benen naar beneden. 'Nu lek ik wel door', denk ik lachend bij mezelf. Ik bevrijd mezelf uit deze luier, nadat ik een laatste toevoeging gedaan heb aan mijn luier, en stap onder de douche.

Als ik mijn kleren weer aan heb, pak ik mijn telefoon om die mee te nemen om mijn kinderen te gaan halen. Ik bedenk me dat ik het berichtje van Ilse nog moet beantwoorden. Ik kan haar niet zo lang blijven negeren. Ik schrijf haar terug: 'Het is goed. Mijn kinderen puberen nog niet, dus ik kan er nog niet goed over oordelen wat me nog te wachten staat. Als het volgende week dinsdag past, zal ik dan gewoon weer koffie komen drinken?' Mijn vinger hangt lang boven de verzendknop. Wil ik echt nog eens naar haar terug? Als ik op mijn horloge kijk, schrik ik, want ik heb nog maar 5 minuten voor ik op het schoolplein moet staan. In de haast druk ik snel op 'verzenden' en hol naar mijn fiets. Op het schoolplein krijg ik een berichtje terug: 'Fijn, je bent van harte welkom! Zullen we 9 uur afspreken?' Ik antwoord snel dat dat goed is, en bedenk me dat ik dus volgende week aan iemand anders dan mijn vrouw ga vertellen dat ik er van hou om een luier aan te hebben. Mijn hoofd wordt niet helderder van het idee.

Op vrijdag zit ik 's avonds met mijn vrouw op de bank. De kinderen liggen al in bed. "Waar zit je toch met je gedachten?", zegt ze. "Wat?", zeg ik. "Ja, dat dus", zegt ze. "Ik vroeg je of je thee wilde zetten." "Ja, da's goed", zeg ik. "Ja, dat zei je 10 minuten geleden ook", zegt ze, "dus waar zit je met je gedachten?" Ik ben al dagen niet echt helder en mijn vrouw kent me goed, dus dat kan ik niet goed voor haar verbergen. Ik kijk haar wat verdwaasd aan. "Wat is er dinsdag gebeurd?", vraagt ze. "Hoezo?", vraag ik, "wat is er met dinsdag?" "Sinds dinsdag doe je wazig en ben je niet scherp, dus wat is er dinsdag gebeurt, dat je je gedachten niet op een rijtje hebt? Je bent toch niet de vrouw van je dromen tegen gekomen, mag ik hopen?", zegt ze grappend. Ik ben te lang stil naar haar zin en ze zegt: "Toch niet, toch?" "Nee, nee, nee", zeg ik snel, "nee, ik hou van jou natuurlijk, maar ik ben wel een vrouw tegen gekomen dinsdag..." Ze kijkt me verschrikt aan.