Nog niet klaar Het Spijlenbed

carg85

Doe wat goed voelt, met respect voor anderen
Dit is een experiment waarin ik alleen de laatste paragraaf van een mogelijk verhaal heb uitgeschreven, en daarmee een uitnodiging om zelf te gaan fantaseren wat hieraan vooraf zou kunnen zijn gegaan.
Ik hoor graag of dit lezers hier inderdaad aan het denken heeft gezet, en de uitkomsten van hun fantasieën zijn hier ook welkom.
Zelf heb ik ook wel een idee hoe het zo gekomen kan zijn, maar ik wil in ieder geval eerst het experiment de tijd geven. Daarna beslis ik wel of ik (ook) mijn idee verder uitwerk.

6 juni: aangezien er nauwelijks reacties zijn gekomen, ben ik begonnen het verhaal zelf verder uit te schrijven: zie verderop.


----
Het spijlenbed - einde

"Dat is jouw nieuwe bed nu. Je denkt toch niet dat we zo'n duur spijlenbed hebben aangeschaft voor die paar dagen? Het zal je helpen om 's nachts te slapen in plaats van de halve nacht op je telefoon bezig te zijn."
Oh nee, dat had ik niet verwacht! Dat betekent natuurlijk ook dat ik 's nachts niet naar de WC kan, en dus ook de rest van de spullen gebruikt zullen blijven worden. En, alhoewel mijn ouders het niet uitspraken, gaat dat natuurlijk ook inhouden dat ik niet meer de mogelijkheid zal hebben om met mezelf te spelen 's nachts. Ik besef me dat het er voortaan behoorlijk anders aan zal toegaan hier!
 
Laatst bewerkt:

toet

Superlid
Ik probeer even.

Eerste optie: een jongere (M/V/X?) zat in een neerwaartse spiraal: slechte schoolresultaten ==> boze ouders ==> zoekt troost in gsm en 16+ activiteiten 's nachts ==> te moe op school ==> slechte schoolresultaten...
De ouders proberen deze cirkel op veel verschillende manieren te doorbreken en doen dit door uiteindelijk naar extreme maatregelen te grijpen.

Tweede optie:
Een weeskind wordt omwille van zijn leeftijd overgeplaatst naar een andere leefgroep in een ander tehuis. Administratief loopt er echter van alles mis.
Bij de formulieren die op voorhand opgestuurd worden zijn een aantal kruisjes onder de rubrieken 'zelfstandigheid', 'incontinentie', 'aan en uitkleed gedrag', 'leeftijd'... verkeerd geplaatst.
Daardoor is er een zeer grote mismatch tussen waar het kind dacht terecht te komen en waar het effectief terechtkomt.
Bij deze tweede optie moet 'ouders' gelezen worden als de pleegouders of de zorgouders.

Ik ben benieuwd naar jou idee.

Mvg,
Toet(je)
 

carg85

Doe wat goed voelt, met respect voor anderen
@beddenplasser, mijn doel was om een idee neer te zetten waar mensen over kunnen fantaseren, dat voldoende steun biedt om in een bepaalde richting te gaan denken, maar daarbinnen voldoende vrijheid biedt om nog verschillende kanten op te kunnen.

Op zich laat ik vrij hoe de lezers hiermee omgaan, maar ik zou het leuk vinden als geïnteresseerden:
- laten weten of mijn opzet geslaagd is en ze er over zijn gaan fantaseren
- eventueel ook opschrijven wat voor ideeën er zijn ontstaan bij het fantaseren, zoals Toet deed
- eventueel zelfs hun ideeën uitschrijven en hier publiceren

Het idee dat iedereen een stukje mee zou schrijven is niet wat ik in gedachten had - dan had ik beter een start van een verhaal kunnen schrijven dan een eind.
Het lijkt me erg interessant om te zien hoe uiteenlopend de fantasieën kunnen zijn.
 

carg85

Doe wat goed voelt, met respect voor anderen
Ik moet concluderen dat het experiment niet geslaagd is: maar 1 persoon heeft laten weten dat hij er over is gaan denken, en wat daar het resultaat van was, en met hem werk ik al veel samen.
Daarom ben ik zelf begonnen met uitschrijven wat mijn idee hierbij was.
 

carg85

Doe wat goed voelt, met respect voor anderen
Het plan
'Maar waarom moet ik daarvoor mijn kamer opgeven en op de bank slapen?' vraag ik vertwijfeld. Op zich begrijp ik wel dat Marco hier een paar nachten opgevangen wordt, terwijl zijn moeder voor een geplande ingreep in het ziekenhuis ligt. En dat zijn vader zijn werk en de zorg voor de overige kinderen niet kan combineren met de aandacht een mongooltje nodig heeft. (Ja, ik weet dat ik hem niet zo mag noemen, maar termen als autist en Downsyndroom bekken toch niet?) Maar laten mijn ouders dan hun bed beschikbaar stellen - zij hebben het tenslotte aangeboden, niet ik! Maar nee, de bank is niet geschikt voor 2 personen, en ze leggen me nogmaals uit waarom hij niet op de bank kan slapen:

'Josie, je weet toch dat voor Marco dit een hele moeilijke periode zal zijn, en dat hij waarschijnlijk zal proberen weg te lopen om terug naar zijn vertrouwde omgeving te gaan, en als dat niet lukt ander ongewenst gedrag zal vertonen? Daarom hebben we een spijlenbed geregeld, en de enige plek waar die kan staan is in jouw kamer. Jouw bed wordt toch te klein nu, dus dan doen we die weg, en krijg je meteen een volwassen bed als Marco weer weg is.' Nou dat zou tijd worden. Eindelijk begon ik een beetje meer te groeien, maar nog steeds ben ik niet groter dan bijvoorbeeld Marco, alhoewel die 2 jaar jonger is. Misschien is het wel waard om een paar nachten op de bank te slapen, als ik daardoor mijn kinderachtige bed eindelijk kan vervangen. Misschien wel iets romantisch met een mooi houten hoofdboord?

'Mag ik er dan zelf een uitzoeken?'

'We kijken wel even nadat Marco weer weg is.' Nou, dat was in ieder geval geen nee. Ik weet wel dat mijn ouders het niet zo ruim hebben, maar een goed bed vinden ze toch ook wel belangrijk, hoop ik.



'Josie, er is nog iets. We zijn er niet gerust op dat we in een keer alles goed doen bij Marco, want daar hebben we helemaal geen ervaring mee. We kunnen natuurlijk niet hebben dat het hem lukt weg te komen, want dat zou levensgevaarlijk voor hem zijn. Maar we willen het ook zo comfortabel mogelijk voor hem maken. Daarom willen we graag wat dingen van te voren oefenen, en we hoopten dat jij daarbij de rol van Marco wilde spelen.' Oh, dat is slim van ze. Gebruik maken van mijn belangstelling voor het toneel door het een rol te noemen. Maar ik ga mijn huid duur verkopen.

'En wat krijg ik daar dan voor terug?'

'Als je weet te ontsnappen of je luier uit te doen, krijg je die nieuwe telefoon voor je verjaardag.' Oh, dat klinkt interessant! Wel verrassend, aangezien mijn ouders nu al klagen dat ik veel te veel tijd op mijn telefoon doorbreng. Maar een luier? Ik dacht dat ik daar zo langzamerhand van af was - zelfs de luierbroekjes zijn de afgelopen jaren ’s nachts niet meer nodig, behalve als ik ergens anders slaap - op een één of andere manier zorgt het onbekende dat ik soms 's nachts toch nog urine verlies.

'OK, misschien wil ik wel proberen dan, zolang niemand me hoeft te zien, of er over hoort. Maar hoe lang moet dat dan, en moet ik de luiers ook gebruiken?'

'We willen alles wat er op een dag gebeurt uitproberen, dus de test duurt 24 uur. Dat geeft je ruim de tijd om je telefoon te verdienen. Wat de luiers betreft; voor zover bekend is Marco's stoelgang regelmatig, en kunnen we dat inplannen met een luier-verschoning. Dat zou bij jou ook wel moeten lukken, lijkt me. Maar omdat Marco nog wel eens zijn luier uit wil doen of er in zitten met zijn handen, als hij zijn zin niet krijgt, zal jij ook niet zelf je luier uit kunnen doen, en we moeten ook oefenen met controleren of de luier nat is, en verschonen, dus de plas gaat in de luier.'

Na nog wat meer details te hebben besproken, besluit ik de uitdaging aan te gaan. Marco komt op een dinsdag aan, en ik zal zijn rol innemen op de zondag ervoor.



De uitdaging begint
De vrijdag voordat Marco komt arriveert het spijlenbed dat mijn ouders ergens tweedehands op de kop hebben getikt, samen met verschillende andere dozen waarvan ik niet goed weet wat er in zit, en die mijn ouders in beslag nemen voordat ik gelegenheid heb om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen.

Zaterdag overdag, terwijl ik op toneelrepetitie ben, wordt die in mijn kamer opgebouwd. Wanneer ik terugkom van repetitie is oom Anton, de vader van Marco, er ook, dus die heeft blijkbaar meegeholpen. Ik mag nog niet mijn kamer in, dus is het best een verrassing.



Die avond na het avondeten zal het dan gaan beginnen voor mij. Ik zie er wel een beetje tegenop, vooral de luiers, maar daar probeer ik maar niet te veel aan te denken, en me te concentreren op mijn rol, en de smartphone die ik ga verdienen. In ieder geval zal ik goed verzorgd worden, geen taken hebben zoals afwassen, en mag ik me misdragen - wellicht ga ik me wel vermaken. We hebben alleen wel afgesproken dat ik geen geweld gebruik tegen mijn ouders – Marco doet dat ook nooit.

Tijdens het avondeten ben ik toch wel gespannen erover, en krijg ik maar met moeite wat eten binnen. Daarna gaan we met z'n drieën naar mijn kamer, die ondertussen aardig verbouwd is. Maar voordat ik alle verschillen goed in me op kan nemen, zegt mijn vader, terwijl hij de tijd controleert, 'Josie, de tijd gaat nu in. Dus tot morgen 18:50 wordt je behandeld als Marco.'

In de verwachting dat ze nog niet direct zo alert zijn, probeer ik meteen weg te stuiven; als ik de voordeur aan kan raken heb ik mijn telefoon al meteen verdiend. Maar mijn vader heeft de kamerdeur dichtgedaan, waardoor ik niet door kan rennen, en voordat ik hem open heb wordt ik bij mijn middel gegrepen, 'Oh nee, jongedame, jij blijft gezellig hier bij ons!' En zonder moeite wordt ik opgetild en gedeponeerd op de werktafel die normaal in de schuur staat. Papa's yoga mat ligt er nu op. Ik moet er op gaan liggen; hij is niet lang genoeg om er helemaal op te passen, dus mijn onderbenen hangen over de rand naar beneden. Dan wordt er een riem, die blijkbaar aan de zijkanten van de tafel is vastgemaakt, over mijn buik vastgegespt, 'zodat ons meisje er niet afvalt en zich bezeert.' Natuurlijk heeft het niets te maken met dat het me verhindert snel weg te komen of te voorkomen dat ik een luier omkrijg, denk ik sarcastisch. Ik probeer nog of ik de riem openkrijg, maar dan worden mijn handen gepakt en boven mijn hoofd in lussen vastgezet. Ik kan ze niet zien, maar ze voelen aan als sjaals ofzo. Mijn ouders lijken er goed over nagedacht te hebben, en voorlopig zie ik geen mogelijkheden meer om het ze moeilijk te maken. Snel is mijn broek uit en doet mijn moeder mij een luier om, terwijl mijn vader op een afstandje klaar staat om te hulp te schieten als het nodig is, maar tot die tijd mij wat privacy probeert te geven. Het lijkt er op dat mijn moeder weer terugvalt in hoe ze me vroeger een luier omdeed, met opmerkingen als 'Kan mijn grote meid een mooi bruggetje maken,' en 'Daar komt de eerste plakstrip, tsjoeke tsjoeke tsjoeke, en vastgekoppeld.' Ik begin al te klagen over de kinderachtige behandeling, 'Maaaammmm', maar moet er vervolgens ongewild toch om lachen, en besluit haar haar pleziertje te gunnen. Ondanks dat ik vastgebonden lig is het wel een intiem momentje, en kan ik even genieten van de liefde waarmee ze het doet.

Over de luier gaat nog een plastic broekje, en dan word ik losgemaakt van de tafel, en weer op mijn benen gezet. Nu komt mijn vader er ook weer bij staan, en één van de twee houdt me steeds vast. Mijn T-shirt en BH worden uitgetrokken, en een ander, mij onbekend T-shirt aangetrokken. Deze is alleen een stuk langer, en blijkt tussen mijn benen met knoopjes te sluiten: het is een romper. "Oom Anton heeft al wat spullen van Marco langsgebracht vandaag," krijg ik als uitleg. 'Zo, en dan nu je pyjama.'

'Maar het is nog harstikke vroeg!'

'Je hoeft ook nog niet naar bed; we gaan gewoon zo lekker TV kijken in de pyjama. Dan hoef je je straks niet opnieuw te verkleden.' Ik haal mijn schouders op; ik verwacht ook geen normale kleding voor overdag, dus het zal wel niet veel uitmaken als ik nu al in pyjama rondloop. Dus ik stap in de voor mij opgehouden broekspijpen; gezien de hoeveelheid stof lijkt het me een eendelig slaappak. Van dat soort onesies heb ik er al een of twee van, maar die zijn meer voor de winter. Deze voelt wat dunner. Als ik er ingestapt ben, komen mijn blote voeten niet met de vloer in aanraking: het pak blijkt aangezette voetjes te hebben. Als die verder omhoog getrokken wordt, blijkt de sluiting niet voor te zitten maar achter, en moet ik dus mijn armen er naar voren toe insteken. Ook mijn handen komen niet uit de mouwen, maar in een soort wanten uit, waarbij zelfs de duimen in hetzelfde compartiment zitten. Ik begrijp niet zo goed waar dat goed voor is, maar ja, het is alleen een dagje om te testen, dus ik laat het allemaal maar gebeuren. De rits op mijn rug wordt omhooggetrokken, en vervolgens wordt er nog wat gefrommeld en hoor ik een klik als van een steeksluiting. Natuurlijk kan ik niet zien wat ze gedaan hebben, en daarom probeer ik met mijn hand te voelen wat daar zit. Maar ik kan er niet makkelijk bij, en merk al snel dat voelen met de wanten een stuk minder goed werkt.

Ik krijg ook niet uitgebreid de tijd, want ze staan alweer klaar met het volgende. Een bundel van zwarte banden aan een blauw stuk dat van waterafstotend materiaal gemaakt lijkt. Ik moet mijn armen erdoor steken, en het blauwe stuk komt voor mijn borst te zitten, met banden onder mijn oksels, rond mijn middel en over mijn schouders, die op mijn rug vastgezet worden. Er blijkt een lijn aan te zitten, waarmee mijn ouders kunnen voorkomen dat ik er vandoor ga; alhoewel het er niet echt uitziet als een kindertuigje, werkt het hetzelfde. Als verklaring krijg ik, "Dit is het oude Crelling harnas van Marco. Deze is ondertussen wat klein voor hem, dus ze hebben een grotere maat gekocht, waardoor wij alvast met deze kunnen oefenen. Gelukkig ben jij wat smaller, en het past je nog prima." Jippie.

Blijkbaar zijn ze nu tevreden met hoe ik ingepakt ben, en mag ik voor ze uit lopen naar beneden. Ik grijp nog snel mijn mobiel, goed oplettend dat ik hem niet laat vallen vanwege de wanten die duidelijk minder grip geven. De voetjes van het slaappak geven niet zoveel grip op de vloer, en mijn moeder, die de looplijn aan het harnas vasthoudt, dwingt me ook om erg langzaam en voorzichtig de trap af te gaan. Ik voel me ook te onzeker om te proberen me los te trekken en de voordeur te bereiken, maar als ik onderaan de trap ben verandert dat. Helaas heeft mijn moeder de lijn stevig vast, en als de lijn strak staat wordt ik abrupt tegengehouden, en val ik bijna achteruit. Het grote PVC stuk op mijn borst zorgt wel dat trekken niet gevoelig is, maar mijn moeder is een stuk groter en zwaarder dan ik, en ik kom niet vrij. Proberen of ik het harnas los kan krijgen lijkt me handiger als mijn ouders niet direct achter mij staan, en meteen zullen zien als ik wat probeer.



Normaal kruip ik in mijn stoel, maar deze keer wordt ik naar het midden van de bank gedirigeerd, en daar haalt mijn vader een stuk ketting achter de kussens vandaan, die vastgeklikt wordt aan mijn harnas. Het klinkt als met een hangslotje. Ik probeer uit hoeveel ruimte die me laat; ik kan overal op de bank zitten, en opstaan, maar kan maar een paar passen weg van de bank. "Sorry, een ketting en slot is niet zo'n vriendelijke oplossing, maar we moeten wat improviseren, en oom Anton verzekerde ons dat het voor Marco niet uit lijkt te maken. Hij zal wel proberen weg te komen, maar als hij merkt dat hij geen kans heeft zal hij wel snel kalmeren, en hij lijkt zich dan verder wel comfortabel te voelen." Voor mij is het natuurlijk ook raar om zo in mijn vrijheid beperkt te worden, maar dat voelt anders, want dit is alleen maar een test en een uitdaging. Ik weet zeker dat het totaal anders zou aanvoelen als dit serieus bedoeld was om mijn vrijheid in te perken. Nu is het eigenlijk meer een spel, en ik probeer net als Marco eerst weg te komen door aan de ketting te trekken, uit het harnas proberen te wriemelen, etc., maar niets werkt. Mokkend ga ik uiteindelijk op de bank zitten, waar mijn ouders aan beide kanten naast me komen zitten.

We kijken eerst het 8-uur journaal, maar dat interesseert me maar beperkt, dus pak ik mijn telefoon. Al bij het ontgrendelen gaat het fout: de wanten voorkomen dat ik mijn vingerafdruk kan scannen, en zelfs swipen werkt niet. "Mam, ik kan mijn berichten zo niet checken!" klaag ik. "Ja schat, ik zie het. Dat lijkt me wel eens goed voor je, dus leg die maar weg, en geniet eens van een avondje rust." Rust? Ik word er alleen maar onrustig van dat ik niet naar de binnenkomende appjes kan kijken, en mijn vrienden zullen wel verbaasd zijn dat er geen antwoord komt. Het is maar goed dat dit alleen 1 avond is; anders zou ik gek worden.

Na het journaal kijken we naar de film Up, die eigenlijk best vermakelijk is. Mijn ouders lijken bijna een wedstrijdje te doen om het me naar de zin te maken; mijn moeder komt met een glas fris met een rietje, mijn vader pakt een bakje chips. "Ik heb maar even een rietje gepakt; met je handen ingepakt is het anders wellicht wat lastiger om niet te morsen," legt mijn moeder uit, en mijn vader voert mij de chipjes om mijn wanten niet vies te laten worden. Lekker dicht tegen ze aangekropen, en aangehaald worden, voel ik me weer als kind, lekker ontspannen samen zijn zonder me druk te maken over of zoiets wel toepasselijk is voor een tiener, en frustratie over alle beperkingen die ze me nog opleggen ondanks dat ik al een jong volwassene ben - ik speel tenslotte een rol, dus ik mag anders zijn dan normaal.

Lekker warm, vertroeteld, en met een gezellige film ben ik helemaal vergeten dat ik in een luier in een kinderlijk slaappak zit die mijn handen veel minder bruikbaar maakt, met een harnas eroverheen die vastgeketend is aan de bank. Eigenlijk mijn best zou moeten doen om te ontsnappen, maar ik voel me nu te ontspannen en slaperig om me daarvoor in te spannen.

Zodra de film afgelopen is moet ik naar bed, en protesten dat het nog vroeg is worden genegeerd. Als ik aangeef dat mijn luier nog droog is, wordt er snel even een washandje over mijn gezicht gehaald, moet ik mijn tanden poetsen, en vervolgens het bed in. Dat spijlenbed ziet er toch wel vervaarlijk uit. Het is echt een volwassen maat, dus waarschijnlijk 2 meter lang, en ook een stuk breder dan mijn oude bed, misschien wel 1 meter. Maar het opvallendste is natuurlijk het houten hek dat er aan alle kanten omheen zit. Dat gaat een heel eind de hoogte in, en ik zou moeten springen om vanaf de vloer de bovenkant aan te kunnen raken. Er uit klimmen lijkt dan ook geen optie. Aan de zijkant zit een deur, waardoor ik naar binnen moet kruipen. Als die achter mij dicht wordt gedaan, hoor ik hem in het slot klikken. Op het bed liggen mijn vertrouwde kussen en dekbed, en mijn moeder heeft blijkbaar ook wat van mijn knuffels tevoorschijn gehaald en in de hoeken gestald. Eerst wil ik er een venijnige opmerking over maken, dat mijn moeder me nog steeds als kind ziet, maar eigenlijk voel ik me toch wel ongemakkelijk, zo opgesloten in een kooi als een wild dier, en kan ik hun gezelschap wel gebruiken. Het kan dan slechts een test zijn, maar uiteindelijk ben ik wel echt opgesloten tot morgenochtend, en dat geeft me toch even een koude rilling. Mijn ouders kijken bezorgd hoe ik reageer, en als ze zien dat ik me behoorlijk ongemakkelijk voel, rolt mijn vader mijn bureaustoel naast het bed, pakt mijn hand door de tralies, en zegt dat hij bij me zal blijven zolang ik me niet comfortabel voel. Ik schaam me een beetje dat die opmerking zorgt dat mijn ogen vochtig worden, en vreemd genoeg voel ik me meer verbonden met mijn ouders dan in jaren.

'Josie, we hebben hier een babyfoon naast je bed gezet - als er iets is mag je ons altijd roepen.' Normaal zou ik dat natuurlijk een grove inbreuk op mijn privacy gevonden hebben, maar nu is het eigenlijk alleen geruststellend. En wat heb ik sowieso aan privacy als ik toch niets kan? Alles samen duurt het eigenlijk helemaal niet lang voordat ik aan mijn situatie gewend ben, en alhoewel het wel fijn is dat mijn vader me gezelschap houdt, wordt het ook wel eens tijd dat ik mijn nieuwe telefoon ga verdienen, en als ik wat wil proberen kan ik mijn vader natuurlijk missen als kiespijn. Dus ik doe alsof ik geleidelijk in slaap aan het vallen ben, geef mijn vader een glimlach en zeg, 'Papa, dank je. Het gaat nu wel. Welterusten," draai me op mijn andere zij en sluit mijn ogen. Zachtjes zegt hij ook welterusten, rolt de stoel terug en verlaat de kamer.



Ik wacht nog een paar minuten om zeker te weten dat ze niet terugkomen, en dan ga ik voorzichtig op verkenning uit - ik moet zachtjes doen, want als ze me horen met de babyfoon komen ze me vast tegenhouden voordat ik ontsnapt ben. Zoals ik al dacht zijn de zijkanten ruim te hoog om een poging te wagen om overheen te klimmen, zeker met de gladde wanten en voetjes van mijn slaappak. Het deurtje in de zijkant is ook behoorlijk stevig uitgevoerd, en na wat duwen en trekken is het me duidelijk dat brute kracht hier niets gaat uithalen. Ik zie niets van een hendel of dergelijke om hem te openen, en als ik voel aan de buitenkant naast de deurposten kom ik wel iets van een rondvormige oneffenheid tegen, maar ik kan niet goed voelen wat het is, en er lijkt niets waar ik tegen kan duwen of trekken. Voorlopig zie ik dus geen mogelijkheden het bed op eigen kracht te verlaten, en ga ik mij eerst eens richten op het andere deel van de uitdaging: het uittrekken van de luier. Daarvoor moet natuurlijk eerst het slaappak uit, anders kom ik daar nooit bij. Bij de paar jurken die ik heb met een rits op de rug lukt het me wel om die zelf open en dicht te krijgen, alhoewel het wel een stuk makkelijker is als mama dat doet. Natuurlijk is het met bedekte handen nog uitdagender, en zo'n pak in een stuk kan je ook maar beperkt naar boven trekken, zeker als de luier het kruis extra laag houdt. Ik krijg uiteindelijk toch beweging in de rits, en kan hem een stukje naar beneden schuiven. Maar dan wil hij niet verder, en er lijkt iets van een sluiting over de rits te zitten tussen, zo'n 5 cm onder de bovenkant. Dat is natuurlijk die klik die ik gehoord heb. Maar ik kan hem maar net aan aanraken, en kan niet goed achterhalen hoe die open zou moeten. Als ik op het geluid afga die hij maakte toen hij dicht ging, is het zo'n steeksluiting die je aan beide zijkanten tegelijk moet induwen. In dit geval zou ik dan met 1 arm van boven en tegelijk met de andere vanaf beneden moeten duwen, maar dat haal ik bij lange na niet. Verdraaid, dit is toch wel een stuk lastiger dan ik had gedacht! Mijn armen zijn doodmoe, en ik heb nog niets bereikt.

Ik kan nog 1 ding bedenken om te proberen: als ik mijn armen naar binnen kan krijgen, kan ik misschien de luier toch nog afkrijgen, ondanks dat hij dan nog wel in de onesie zit. Dat zou toch ook moeten tellen als ontsnapping? Dus ik doe een poging om mijn met 1 arm aan de andere want te trekken, en tegelijk mijn ellenboog door de oksel van het pak te trekken. Maar die is niet rekbaar, en te strak aan de bovenkant en om mijn armen, en ook dat moet ik opgeven.

Moe en teleurgesteld laat ik me op mijn rug vallen. Daarbij raakt mijn arm een van de knuffels die mijn moeder in het bed gezet had, mijn beer ‘meneer Paddie’, en in een opwelling pak ik hem, waarvoor ik wel beide handen blijk nodig te hebben. Ik houd hem even voor me om hem te bekijken - hij ligt tenslotte al jaren achterin de kast. Opeens is de geur zo vertrouwd dat ik blij ben dat hij er is, en ik druk hem tegen me aan. Ik merk dat ik me eigenlijk wel goed voel; de pyjama is heel zacht en lekker warm, ik heb weer mijn oude vertrouwde knuffel, en het meest rare is dat het spijlenbed mij weliswaar binnen houdt, maar daarmee lijkt ook de rest van de wereld op afstand gehouden te worden. Het is alsof ik in een cocon zit waarin ik geborgen en veilig ben. De beer brengt fijne herinneringen van vroeger naar boven, en voor ik het weet ben ik in slaap gevallen.

<wordt vervolgd>
 

toet

Superlid
Dit is een richting van het verhaal waar ik totaal niet aan gedacht had, ik ben benieuwd wat de ouders van Josie nog in petto hebben voor haar de komende dag.
 

carg85

Doe wat goed voelt, met respect voor anderen
De ochtend van de uitdaging
Als ik wakker wordt komt er al volop daglicht door de gordijnen. Geleidelijk aan besef ik weer wat er aan de hand is: waarom mijn handen bedekt zijn, er een dik luierpakket tussen mijn benen zit, en ik mijn oude teddybeer vasthoud. Snel leg ik de beer weer in de hoek waar mijn moeder hem gezet had – stel je voor dat ze zouden zien dat ik de hele nacht met meneer Paddie in mijn armen geslapen heb! En dat luierpakket is een stuk dikker dan gisteravond. Ik ben helemaal niet wakker geworden tussendoor, dus blijkbaar heb ik hem gevuld zonder dat ik er erg in had. Daar ben ik wel bezorgd over, want dat was onder controle, maar ik stel mezelf gerust dat het ook wel vreemde omstandigheden zijn, ondanks dat ik in mijn eigen kamer ben, en dat ik de luier ook had moeten vullen als ik wel wakker was geworden. Ik gaap en rek me eens goed uit. Zo’n groot bed is wel een luxe; wat zal het fijn zijn als ik straks zoiets zelf kan uitzoeken. Meestal heb ik best moeite om ’s ochtends een beetje wakker te worden, zeker als ik vroeg op moet om naar school te gaan, maar nu voel ik me uitgeslapen en benieuwd wat de dag gaat brengen.

Nu ik klaarwakker ben, en vol energie zit, besluit ik nog een nieuwe poging te doen om te ontsnappen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om die steeksluiting op mijn rug open te maken, zodat ik de rits van mijn onesie naar beneden kan doen? Maar net als gisteravond lukt het me wel met 1 hand tegelijk de sluiting aan te raken, maar niet om aan beide kanten tegelijk te duwen. Als mijn slaapkamerdeur dan opengaat, trek ik snel mijn handen terug. Ondanks dat we van te voren hebben afgesproken dat ik zal proberen te ontsnappen, voel ik me toch betrapt. Om dat te verhullen, zeg ik vrolijk ‘Goeiemorgen’. Ze komen weer allebei binnen – blijkbaar zijn ze nogal beducht over mijn ontsnappingsvaardigheden.

‘Hoi schatje, lekker geslapen?’

‘Ja, eigenlijk wel.’

‘Goed om te horen. En was het fijn met meneer Paddie?’

Oeps, ze weten het toch al! Ik word knalrood en stotter, ‘hoe …?’

‘Toen we naar bed gingen hebben we nog even binnen gekeken of alles goed ging. Je lag er zo schattig bij dat ik je wel op had willen eten.’

Laat het maar aan mijn moeder over om het weer raar te maken. Mijn vader slaat snel een ander spoor in, ‘Ben je nog wakker geweest in de nacht? En had je toen moeite te bedenken wat er aan de hand was? Heb je ons nog proberen te roepen over de babyfoon?’

‘Nee, eigenlijk heb ik in één stuk door geslapen, en toen ik net wakker werd wist ik redelijk snel wat en waarom.’

‘En heb je de luier droog kunnen houden?’ Opnieuw weet mijn moeder me feilloos oncomfortabel te krijgen.

‘Nee, die is nat.’ Het heeft geen zin om er doekjes om te winden, nadat ik al gezegd heb dat ik niet wakker ben geworden gedurende de nacht, dus voeg ik zachtjes toe, ‘Ik heb het niet gemerkt.’

‘Oh, schatje, dat is jammer. Maar het is natuurlijk allemaal zo ongewoon dat ons dat ook niet verbaast. Als alles weer een beetje normaal is gaat dat vast snel weer over.’

‘Ja, dat verwacht ik ook.’ Laat ik maar een beetje optimistisch proberen te blijven er over. ‘Hoe laat is het? Ik heb trek.’ Normaal kijk ik op mijn telefoon voor de tijd, maar ja, dat lukt nu dus niet. Sterker nog, ik geloof dat ik hem zelfs vergeten ben mee naar boven te nemen gisteravond. Ik moet echt al half in slaap geweest zijn, want normaal verlies ik die geen seconde uit het oog.

‘Het is tien over acht. Best vroeg voor jouw doen, op een zondag. En je bent al zo wakker!’

Ja, daar had ik weinig tegen in te brengen – vaak genoeg voel ik me pas lekker wakker tegen lunchtijd. Maar goed, voordat ik echt ga slapen is het dan meestal ook een stuk later. De regel van mijn ouders dat er na 21:30 geen computer of mobiel meer gebruikt wordt, en na 22:00 geen TV is allang verwaterd; daar houden ze zichzelf ook niet aan. En als ik naar bed ga moet ik altijd even kijken of er nog nieuwe berichtjes zijn, en dan is het vaak lastig om hem weer weg te leggen; nog even die link volgen, nog even dat filmpje kijken, en voordat ik het weet zijn er weer een paar uur voorbij. Gisteravond kon dat niet, en sliep ik dus veel vroeger dan normaal. Maar ja, dat ga ik natuurlijk niet mijn ouders aan de neus hangen. Dus verzin ik maar een nietszeggend antwoord, ‘Ja, het bed slaapt wel goed. Lekker veel ruimte.’

‘Kom, laten we jou eens gereed maken voor de dag, dan gaan we daarna aan een lekker zondags ontbijt.’ Dat spreekt me wel aan, alhoewel ik tot mijn verbazing ook een momentje wat weerstand voel om mijn veilige omgeving en mijn comfortabele slaappak op te geven. Maar dat is natuurlijk onzin, en ik ga ongeduldig op mijn knieën bij het deurtje zitten. Mijn vader pakt een ding van metaal uit zijn zak; een soort overmaatse sleutel die me doet denken aan wat ze gebruiken om die openbare prullenbakken open te maken. Die stopt die in de bobbel die ik gisteravond voelde, geeft er een draai aan, en het deurtje gaat open.

Met de kamerdeur weer dicht en beide ouders in de weg is het zinloos proberen weer weg te komen, en dus laat ik ze gedwee mijn pyjama uittrekken; eerst de steeksluiting en dan de rits. Het is nog een beetje fris, maar de romper die ik er onder aan heb voorkomt dat het opeens al te koud aanvoelt op mijn rug. Als mijn handen uit de mouwen komen voelt dat wel heel fijn – de wanten zijn weliswaar niet zo heel dik, en ik kan er nog wel dingen mee grijpen, maar ze beperken toch al behoorlijk wat ik kan doen, natuurlijk in het bijzonder mijn mobiel. De voetjes aan het slaappak waren eigenlijk wel heel comfortabel, en ik heb helemaal geen koude voeten gehad in bed. Als het pak helemaal uit is stopt mijn moeder mijn voeten snel in mijn konijnensloffen. Die zijn eigenlijk vooral voor de winter, maar nu is het ook nog wel lekker. Over de romper gaat een vestje.

Ik snap niet zo goed wat ze aan het doen zijn – moet mijn luier dan niet eerst uit? Maar word ik op dan de geïmproviseerde verschoontafel getild, en weer vastgezet. Ze nemen geen enkel risico; ik zal mijn nieuwe telefoon echt moeten verdienen. Als mijn moeder rond mijn kruis begint te wriemelen, bedenk ik me weer dat de romper daar knoopjes heeft, en dat ze gewoon de luier kan verschonen terwijl mijn bovenlichaam en voeten lekker warm blijven.

‘Nou, je hebt aardig wat geproduceerd vannacht!’ Bedankt Ma, herinner me er nog maar eens aan. Als de luier af is, en het gebied wat schoongeveegd, word ik tot mijn verbazing weer losgemaakt en op mijn voeten gezet. Dan wordt ik meegenomen naar de badkamer, waar ik op de WC gezet wordt. Ik moet goed naar achteren gaan zitten, en dan halen ze een riem tevoorschijn die achter aan de pot is vastgemaakt, en die wordt om mijn middel gegespt. Vervolgens komt mijn moeder ook nog met een hangslotje op de proppen, die ze door een gaatje in de riem en de gesp heen haalt, en dan dichtklikt.

‘Zo meisje, nu braaf je grote boodschap doen, zodat je dat niet in je luier hoeft te doen.’

‘Maammmm’

‘Sorry, Josie, ik liet me even meeslepen. Maar probeer het alsjeblieft; het wordt een hoop meer gedoe als je straks pas moet.’

Pa voegt nog even toe, ‘Een van de mogelijke vervelende gedragingen van Marco waar we rekening mee moeten houden, is dat hij met zijn handen in de poep gaat zitten. Vandaar dat we moeten zorgen dat hij niet zelf op kan staan van de WC.’

Dan verlaten mijn ouders de badkamer, en blijf ik achter, vastgegespt op het potje. Althans, dat is hoe mijn moeder dat blijkbaar ziet. In ieder geval krijg ik even privacy om mijn behoefte te doen. De riem zit strak om mijn middel, en zorgt dat ik niet meer dan een paar centimeter omhoog kan komen. Het slotje blijkt effectief, en ik krijg de riem ook niet open. Ik denk even terug naar het moment dat mijn moeder hem dichtklikte. Dat gaf even een rilling over mijn rug, en ik voelde mijn hart sneller kloppen. Gisteravond was ik waarschijnlijk ook al met een slot aan de bank vastgeketend, maar toen was alles nog zo nieuw en onwennig, en dat gebeurde achter mijn rug. Nu het zo recht onder mijn neus gebeurde, maakte het blijkbaar een stuk meer indruk. Het voelt spannend, wat ik wijt aan de uitdaging, en ik probeer er nog maar eens aan te trekken. Maar dat helpt me natuurlijk niets, dus ga ik me maar concentreren op het daadwerkelijk gebruiken van de WC; ik wil tenslotte niet het risico lopen dat ik straks mijn luier ook nog bevuil. Teveel persen schijnt niet goed te zijn, maar gelukkig begint het na een beetje op gang helpen al snel.

Als het klaar is probeer ik mezelf af te vegen, maar de riem houdt me te dicht bij de toiletpot, en ik kan er niet goed bij. Uiteindelijk heb ik geen keus anders dan mijn ouders te roepen dat ik klaar ben. Als ze weer binnenkomen leg ik uit dat ik klaar ben, maar het gebied nog vies is.

‘Ja schatje, dat gaan we nu regelen. Veeg jezelf zo even ruwweg schoon, dan gaan we daarna het gebied nog even goed reinigen voordat de nieuwe luier aangaat.” Ze maakt het slotje weer open, en laat me opstaan en afvegen. Weer terug op de verschoontafel wordt alles met een washandje grondig gereinigd, en daarna volgt talkpoeder. ‘Voor luiers alleen ’s nachts is het niet nodig, maar als je nu ook overdag een luier aanhebt, kunnen we maar beter zorgen dat je geen luieruitslag krijgt. Weet je nog dat je dat vroeger al een keer hebt gehad? Dat was bijna even erg als toen je eerste tandjes doorkwamen.’

De geur van het poeder is nog wel vertrouwd, maar wat mijn moeder beschrijft was ongetwijfeld toen ik nog heel jong was, en daar heb ik geen herinneringen meer aan. Maar goed, het klinkt niet erg aangenaam, dus ik ben blij dat mijn moeder voorzorgsmaatregelen neemt. Natuurlijk is het nogal balen om weer in een luier rond te moeten lopen, maar dat heb ik er in dit geval wel voor over, en op zich geeft het ook wel een goed gevoel om mijn ouders en mijn neefje hiermee te helpen. Toch zal ik blij zijn als vandaag voorbij is.

Na de luier en de plastic broek wordt mijn romper weer dichtgeknoopt. Ik bedenk me dat rompers normaal drukknoopjes tussen de benen hebben, maar dit zijn kleine knoopjes met knoopsgaten. Die gaan natuurlijk niet, zoals drukknoopjes, open als je maar hard genoeg aan het materiaal trekt – dat zal dus wel weer een veiligheidsdingetje zijn. Daarna sta ik op, half benieuwd, half beducht over wat ik voor vandaag aan zal krijgen. Ja, Bingo! Mijn moeder is er weer in geslaagd het ergste te vinden uit mijn kledingkast: mijn Minnie Mouse tuinbroek. Toen we een paar jaar geleden in Disneyland waren, was ik daar helemaal enthousiast over, en bleef ik zeuren totdat mijn ouders er een voor me kochten. Natuurlijk moest ik beloven hem dan ook te dragen, en kochten ze hem minstens één maat te groot, zodat hij nog lang mee zou kunnen. Maar eenmaal weer thuis realiseerde ik me dat ik me met zoiets niet kan vertonen op de middelbare, en bleef die in de kast tenzij ik er echt niet onderuit kwam om hem te dragen. Knalrood met witte polkadots, een grote Minnie Mouse op het bovenstuk, en zelfs de gespen van de schouderbanden hebben dezelfde vorm als Minnie’s hoofd. Ik kan me niet meer voorstellen hoezo ik dit ooit wilde hebben.

Ik heb geen keus, en het is voor het goede doel, dus ik zet me over mijn afkeur heen, en stap er in, hopende dat hij ondertussen te klein is. Maar niets daarvan, hij past zelfs nog over het dikke luierpakket, en de rits aan de zijkant gaat zonder problemen dicht. Voor de schouderbanden moet wel flink gesjord worden, en als ze gespen eindelijk om de metalen knopen klikken merk ik dat ze aardig strak zitten. Er zit nog speelruimte in de banden, dus probeer ik ze te verlengen, maar mijn handen worden weggeduwd. ‘Sorry Josie, de banden zijn nu niet verstelbaar; anders zou je ze over je schouders kunnen trekken als je ze lang genoeg maakt. Ik moest gokken hoe lang ze moesten worden, en ze zij nu helaas wel wat strak, maar volgens mij gaat het nog wel, en we hebben nu niet de gelegenheid om ze weer aan te passen.’

Vervolgens komt mijn vader met een paar zwarte kabelbinders, en doet die zo om de gespen dat ze niet meer open kunnen. De losse eindjes worden afgeknipt, en dan zijn ze bijna niet zichtbaar meer, half verborgen achter de knoop. Ik begrijp ondertussen waarom het belangrijk voor ze was dat ik al mijn grote behoefte heb gedaan; het zal vast wel even duren om alles weer uit te krijgen. Ik verwacht het harnas er ook weer overeen te krijgen, maar ze lijken klaar, en we gaan naar beneden voor het ontbijt. Hierbij grijpt mijn moeder het rugstuk van mijn tuinbroek, en daarmee heeft ze me minstens zo goed vast als met een harnas. Met de schouderbanden is een tuinbroek eigenlijk toch al een beetje een broek met een harnas er boven, en daar wordt nu dus goed gebruik van gemaakt. Van wegrennen kan geen sprake zijn, en ze kan me ook prima sturen zo.

Aan de ontbijttafel hangen er aan mijn stoel korte bandjes in de hoeken van zitting en rugleuning, die om mijn riemlussen gedaan worden, en opnieuw met slotjes worden dichtgemaakt. Daarmee kan ik niet alleen niet opstaan, maar moet ik ook goed rechtop blijven zitten, wat ik niet gewend ben, zeker niet als ik net wakker ben. Eigenlijk zit dat misschien wel beter; ik kan makkelijker bij de uitgestalde etenswaren. Nadat mijn eerste honger gestild is, probeer ik onopvallend uit of ik mezelf los kan maken, maar opnieuw hebben mijn ouders de veiligheid goed op orde, en kan ik de bandjes aan de riemlussen van mijn tuinbroek niet loskrijgen.

Maar misschien hebben ze toch één ding over het hoofd gezien. Als mijn vader, die naast me zit, even de keuken inloopt om iets te pakken, zie ik mijn kans schoon, schuif mijn stoel naar achteren, en sta op. De stoel zit als aan mijn achterwerk geplakt, waardoor mijn heupen gevouwen blijven, en mijn hoofd en knieën naar voren staan, maar ik kan toch nog aardig lopen vanuit mijn onderbenen. Ik probeer een sprintje te trekken naar de voordeur: ik hoef tenslotte niet naar buiten: aanraken is genoeg. Omkijken lukt niet goed; ik moet opletten waar ik loop, dus ik weet niet goed hoe snel mijn ouders reageren, maar ik kom de woonkamer zonder problemen door. Maar net als ik de hal bereik, en de deur nog maar een paar meter weg is, wordt mijn stoel vastgepakt en teruggezet op zijn 4 poten. Verdraaid, mislukt. En ik was al zo dichtbij!

‘Sorry Josie, dat was een goede poging, maar net niet goed genoeg. Blijf zo doorgaan, dan weten wij waar we eventueel nog extra maatregelen moeten nemen.’ Mijn vader pakt me bij mijn pols, en leidt me terug naar de tafel. Hij maakt geen aanstalten om me los te maken zodat ik makkelijker terug kan lopen.

Ik probeer nog, ‘Pap, niet zo snel,’ in de hoop dat ik alsnog losgemaakt wordt, maar hij antwoordt gewoon, ‘Je was zonet anders snel genoeg,’ en blijft me voorttrekken. Bij de tafel staan ze even te kijken wat ze kunnen verbeteren, en besluiten mij te parkeren in de andere hoek van de tafel, die normaal leeg blijft omdat je daar lastig wegkomt zonder dat mijn moeder moet opstaan. Ze laten mij daarvoor wel weer een moment los, maar ik besef dat het geen nut zal hebben weer proberen weg te rennen, en daarnaast zijn mijn kuiten gevoelig van de spijl tussen de poten waar ze tijdens het lopen tegenaan botsten. Nadat ik in de veilige hoek ben geïnstalleerd maken we het ontbijt rustig af, en daarna wordt ik losgemaakt en wordt ik weer naar de bank gebracht, waar dezelfde ketting van gisteravond nu aan de achterkant van mijn tuinbroek wordt vastgeklikt. Daarvoor zit er nu blijkbaar een connectie-punt op het achterstuk. Dit keer heb ik een stuk minder speelruimte, en kan ik nauwelijks opstaan.

Zoals gebruikelijk op zondagochtend drinken we nog gezamenlijk koffie. Sinds kort mag ik ook 1 kopje per dag, met veel melk. Eigenlijk vind ik het nog niet zo lekker, maar met genoeg suiker smaakt het een beetje als mokka. En het is natuurlijk wel stoer om met de volwassenen mee te drinken; van mijn vriendinnen ben ik de eerste die dat mag. Na een poosje verdwijnt mijn vader in zijn kantoortje; hij heeft nog veel te doen. Mijn moeder houdt mij gezelschap, en als we even niets meer te bepraten hebben, gaat de TV aan, en zapt ze wat rond. Als er toevallig Barbie Dreamtopia langskomt doet dat haar denken aan een pop die ik vroeger had, en praten we daar even over.

Dan gaat de voordeurbel. Ik kijk mijn moeder verschrikt aan – er zou toch niemand langskomen? Blijkbaar is het ook voor haar onverwacht, want ze haalt haar schouders op en gaat kijken wie daar is. Ik meen de stem van de buurvrouw te horen, en er is blijkbaar iets, want er ontstaat een druk gesprek. In ieder geval lijkt mijn moeder haar niet binnen te vragen, maar ik kijk toch even kritisch naar mezelf. De tuinbroek is natuurlijk hopeloos, maar lijkt in ieder geval goed te verbergen dat er een luier onder zit, en de kabelbinders die zorgen dat ik hem niet uit kan doen zijn ook nauwelijks zichtbaar. Zolang ik met mijn rug tegen de leuning van de bank zit kan je de ketting waarmee ik op mijn plek gehouden wordt ook niet zien. Er moet wel wat anders op TV; ik kan natuurlijk niet gezien worden in zo’n tuinbroek terwijl ik ook nog naar zo’n kinderlijk programma kijk. Maar de ketting is te kort, en ik kan de afstandsbediening op de salontafel niet bereiken. En mijn telefoon, die daar nog steeds ligt, ook niet.

Ik ga maar weer snel tegen de leuning zitten om in ieder geval de ketting te verbergen, en dan maar hopen dat er inderdaad niemand binnenkomt. Na een tijdje ontspan ik wat meer; ze schijnen in de deuropening te blijven praten. Ik heb niets beters te doen, dus kijk ik dan maar naar de avonturen van Barbie, en al snel wordt ik toch het verhaal in gezogen. Dan komen toch de stemmen dichterbij, en komen de twee vrouwen de kamer in. Ik pak snel een kussen en houd die in mijn armen, zodat in ieder geval de bovenkant van de tuinbroek bedekt is. Mijn moeder zegt, ‘Josie, we moeten even in de tuin kijken; er is iets met de schutting. Blijf maar lekker TV kijken,’ en loopt dan snel door naar de keuken, waar de deur naar de tuin zit. De buurvrouw zegt even hallo tegen me, en omdat mijn moeder tegen haar blijft praten terwijl ze doorloopt, snelt ze dan achter haar aan. Ik zie geen verbazing bij haar over mijn outfit of TV programma, maar ze is ook maar kort in mijn gezichtsveld.

Noodgedwongen richt ik me weer op Chelsea en haar oudere zus Barbie. De volgende episode is al bezig tegen de tijd dat de twee vrouwen weer terugkomen, en opnieuw lopen ze snel door de woonkamer, om nog even bij de voordeur afscheid te nemen. Dan komt mijn moeder terug de kamer in. Stilletjes gaat ze weer op haar plek zitten, en kijkt met mij de aflevering uit. Dan zet ze de TV uit, en zegt, ‘Ik ben blij dat er iets op stond wat je leuk vond.’ Voordat ik mezelf kan verdedigen gaat ze verder, ‘De buurvrouw had ontdekt dat de schutting beschadigd was bij de recente storm, en moest ook even aan onze kant kijken en foto’s nemen voor de verzekering. Ik heb geprobeerd haar af te wimpelen, en gezegd dat jij je vandaag niet zo lekker voelt en even rust nodig hebt, maar ze accepteerde geen nee, omdat ze blijkbaar de schade snel moest melden.’

Ik voel me nog wel boos, maar mijn moeder heeft haar best blijkbaar gedaan, en ze heeft ook de buurvrouw zo snel mogelijk door de woonkamer geloodst, dus heb ik weinig om haar kwalijk te nemen. Behalve, ‘Je had me ook niet deze stomme tuinbroek aan moeten doen; ik zie er uit als een klein kind, dat ook nog naar Barbie op TV kijkt. De buurvrouw zal wel gedacht hebben, en straks vertelt ze het de hele buurt.’

‘Nou overdrijf je, schatje. Die tuinbroek staat je juist leuk, en draagt heel comfortabel als je je niet zo lekker voelt, zoals ik haar vertelde. Daarnaast was ze alleen met de schutting bezig, en heb ik er helemaal niets van gemerkt dat er haar iets is opgevallen. Nogmaals, ik had het liever niet gehad, maar ik denk serieus dat er niets aan de hand is.’

‘Ik hoop het maar,’ antwoord ik wat bedrukt.

Daarop komt mijn moeder naast me zitten op de bank, geeft me een stevige omhelzing, en geeft een aai over mijn hoofd. ‘Het komt allemaal wel goed, lieverd. We waarderen het erg dat je ons hiermee helpt. En eerlijk gezegd heb ik je in tijden niet zo ontspannen gezien, zoals je net TV zat te kijken. Geen gejaag of commentaar, niet elk moment op je telefoon kijken, en niet continue die oordopjes in met muziek. Ik wou dat je vaker zo was.’ Ook al voel ik op een bepaalde manier wel dat ze gelijk heeft, en dat het eigenlijk wel lekker is om zo even te ontspannen, ga ik dat natuurlijk nooit toegeven. Maar ik weet ook niet goed wat ik er op moet zeggen, dus kom ik niet verder dan mijn tong naar haar uit te steken. Mijn moeder negeert het; misschien merkt ze toch aan me dat ik het wel een beetje met haar eens ben. Ze geeft me opnieuw een knuffel.

En dan moet ik plotseling huilen. Mama vraagt bezorgd wat er is, maar ik weet het zelf ook niet goed. Tussen de snikken door zeg ik, ‘Weet ik niet. Het is allemaal zo vreemd. En dan de buurvrouw. En nu ben je plotseling zo lief voor me…’

‘Waarschijnlijk is het gewoon de stress die er even uit moet. Laat maar lekker gaan, dat lucht op.’ Ze blijft me stevig vasthouden en wiegt me wat heen en weer.

Na een poosje is het redelijk plotseling ook weer over, en mijn moeder geeft me wat zakdoekjes om mijn tranen te wissen en mijn neus te snuiten. ‘Dank je Mama, het gaat nu weer.’ Ik slaak een diepe zucht, en voel me op een één of andere manier lichter. Het heeft inderdaad opgelucht.

‘Ik moet helaas nog wat aan het huishouden doen, want ik heb vandaag niets aan jou,’ beweert mijn moeder met een knipoog. ‘Wil je verder Barbie kijken, of toch liever een poosje op je mobiel?’

Ha Ha. Tenminste, ik ga er van uit dat mijn moeder hier een grapje maakt. Daarom doe ik even mee, en doe alsof ik een peuter ben die ergens niet bij kan, en strek ik mijn armen uit naar mijn mobiel, ‘Mobi, Mobi.’ Natuurlijk is het niet zo moeilijk om te doen alsof ik er niet bij kan, want mijn tuinbroek houdt me inderdaad tegen. Als ik dan mijn telefoon eindelijk weer in mijn handen heb, begin ik snel mijn achterstand weg te werken van alle berichtjes.

Ondertussen is er behoorlijk wat druk op mijn blaas, na de koffie. Ik realiseer me dat vragen of ik naar de WC kan geen zin heeft, en dat ik het in mijn luier moet doen. Maar hoe ongemerkt dat tijdens de nacht blijkbaar ging, hoe lastig is het om overdag bewust los te laten terwijl je aangekleed op de bank zit. Ik probeer een houding te zoeken waarin het lukt, maar daarin ben ik nogal beperkt. Uiteindelijk lukt het toch door op de rand van de bank te zitten in dezelfde houding alsof ik op de WC zit. Wat een opluchting. Door de grote stroom voel ik het vocht ook naar de zijkanten lopen, en lijkt het er op dat de luier het niet snel genoeg kan absorberen. Ik probeer op te springen om te zorgen dat het niet op de bank doorlekt, maar wordt abrupt tegengehouden, en val terug. Dan bedenk ik me dat het totaal de schuld van mijn ouders zal zijn als mijn kleren en de bank vies worden, en dat zij dat dan ook maar moeten oplossen. Ik voel echter nog geen nattigheid aan de buitenkant van de tuinbroek, en geleidelijk verdwijnt ook het natte gevoel van de luier. Het enige dat overblijft is dat die nu duidelijk dikker is geworden.

Ik concentreer me maar weer op mijn mobiel. De links naar leuke filmpjes sla ik nog maar even over; ik weet niet hoe lang ik de tijd krijg, en ik moet natuurlijk ook nog een poging doen te ontsnappen. Daar begin ik maar snel mee nadat ik de meest urgente berichtje heb bekeken en beantwoord. De ketting zit nog steeds stevig vast aan de bank, aan een ring verstopt achter de kussens, en de andere kant van de ketting zit met een klein hangslotje aan een D-ring die blijkbaar aan het achterpand van mijn tuinbroek is gezet. Dat voelt allemaal te stevig om los te krijgen. Dan maar kijken of ik mijn tuinbroek niet uit kan krijgen. De gespen zitten met de kabelbinders echter stevig vast, en ik heb niets binnen mijn bereik waarmee ik die zou kunnen doorknippen of -snijden. De schouderbanden zitten te strak om ze over mijn schouders heen te kunnen trekken, en zoals mijn moeder al noemde kan ik ze ook niet langer maken. Het voelt frustrerend om mijn eigen kleren niet eens uit te kunnen doen, maar tegelijkertijd moet ik mijn ouders wel bewonderen om hun grondigheid.

Maar misschien hebben ze toch een fout gemaakt: ik kan de rits aan de zijkant namelijk wel openmaken, en daarmee misschien mijn luier bereiken. Daarvoor moet ik wel eerst de romper uit de weg krijgen, en die zit met knoopjes vast in mijn kruis, dus gewoon trekken helpt niet. Het lukt me echter om met 1 arm de tuinbroek in te komen, en mijn kruis te bereiken. Doordat de schouderbanden zo strak zitten, en de luier is opgezwollen, is er maar heel weinig ruimte voor mijn hand, maar na veel gepriegel krijg ik toch het eerste knoopje van de romper open. Dan heeft mijn arm even rust nodig, dus trek ik hem weer naar buiten, en doe voor de zekerheid de rits weer even dicht. Dat is maar goed ook, want voordat ik er mee verder kan gaan komen beide ouders de woonkamer weer in en gaan we lunchen. Ik wordt weer vastgezet op de stoel in de hoek. Er zijn wat extra lekkere dingen, en zelfs een waterijsje toe – ze lijken wel hun best te doen om het nog een beetje leuke dag voor me te maken.
 
Thread starter Similar threads Forum Replies Date
hiawatha Aluminium spijlenbed met schuifbare zijkanten Volwassen Baby's / Luierliefhebbers 5
Similar threads

Bovenaan