Nog niet klaar Xantia (1)

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 100 NA EEN INTENSIEVE DAG

Want nauwelijks ingedommeld merkte ik net als vele andere dat Simon ons weer bij de les trok omdat hij ons nog het nodige wilde vertellen.
Bovendien konden ze de nodige handjes gebruiken bij het leegruimen van de pont, en het in het huis opruimen van de spullen.
Inmiddels weer half wakker liet ik de afgelopen dag nog eens aan me voorbij trekken, en dan vooral wat ik vandaag van Jan-Willem had gezien bij het pannenkoeken eten.
Namelijk dat Hein de pannenkoek van Jan-Willem wel voor hem gesneden had, maar vooral dat Jan-Willem deze vervolgens zelf had opgegeten.
Dat verbaasde me echt!
Al snel merkte ik dat ook Olaf, en Marjolein het hadden gezien dat Jan-Willem met enige moeite een stukje pannenkoek aan zijn vork prikte, en deze naar zijn mond bracht, en hapte.
Welke direct gevolgd door een volgende, wat ik zag terwijl ik zelf zat te smullen van mijn ham-kaas pannenkoek.
Terwijl ik me bleef verbazen over Jan-Willem, vooral omdat hij dit al lange tijd niet had laten zien.
Deze middag ging het echter best goed, ook al merkten we allemaal dat hij meer tijd nodig had, en meer knoeide.
Dat het hem lukte verbaasde zoals ik merkte de hele club, en hemzelf misschien nog wel het meest.
Helemaal toen Jan-Willem tot het besef kwam dat het voor het eerst in bijna een jaar was dat hij überhaupt bestek vast kon houden.
Op af en toe een broodje of een krentenbol na dan.
Dat zijn slab zo goed gebruik was dat deze bij terugkomst op het eiland direct de was in kon, mocht volgens Marga, en Jeanette geen naam hebben.

Bovendien merkte Jan-Willem dat ook Nelleke Olaf, en Marjolen hun slab goed gebruikt hadden.
Iets anders was dat Jan-Willem merkte was dat er na nog een ijsje een stormloop op de toiletten ontstond.
Terwijl Marga Hein Willem, Sien, en Jeanette aan de deelnemers die nu verschoond moesten worden vroegen of ze mee kwamen naar het invalidetoilet.
Wat hier best een probleem was omdat er wel een aangepast toilet was, maar geen verschoontafel zodat de incontinente deelnemers nu niet liggend verschoond konden worden.
Hierdoor was hulp van Simon Heleen, en Guus meer dan welkom vandaag.
Toen uiteindelijk alle deelnemers naar he toilet waren geweest, of waren verschoond, volgde er nog een korte wandeling om bij de pont te komen.
Eenmaal daar aangekomen, aan boord gegaan, en te zijn vertrokken, zette Simon direct koers richting Loosdrecht.
Omdat er ruimte genoeg was, en het redelijk rustig was vroeg Simon toen we de plassen bereikt hadden wie er onder zijn leiding de pont wilde besturen.
Direct reageerden er velen, zodat er zelfs geloot moest worden, en het dus, maar de vraag was wie vanmiddag de gelukkigen zouden zijn.
Op het moment dat er geloot werd dwaalden mijn gedachten af naar thuis, en wilde ik graag weten hoe het met Mirella, maar ook hoe het met mama ging.
Wat Mirella betreft wilde ik vooral weten hoe haar het verblijf bij de vrolijke boefjes beviel.

Uiteindelijk besloot ik dat ik dit zou laten rusten totdat we zaterdag aan het eind van de middag weer in Ede zouden zijn.
Dit had wel tot gevolg dat ik vooral met mij zelf bezig was, en nauwelijks op de groep lette.
Zodat Willem me na een tijdje op de schouder tikte, mij aankeek, en dan vroeg waar ik met mijn gedachten zat.
Nu vertelde ik lichtelijk rood wordend over hoe het met mama, maar vooral over hoe het met Mirella de laatste maanden was gegaan.
"Wat ik vooral fijn vindt is dat Mirella ondanks alles een leuk voetbalkamp heeft gehad".
"Ondanks dat mijn zus al maanden vooral ervaart wat ik ervaar als ik een slechte dag heb".
Terwijl ik vertelde kwam Loosdrecht steeds dichterbij, aangekomen bij het eiland hielp iedereen naar vermogen mee me opruimen.
Om daarna na een nieuwe verschoning bij de grote tafel aan te schuiven.

Toen we allemaal zaten besprak Simon na een terugblik op de donderdag de vrijdag, onze laatste hele dag op het eiland.
Uit zijn verhaal bleek mij dat er in de ochtend gevaren kon worden met de hier aanwezige kleine bootjes.
Terwijl de middag was ingeruimd om in Loosdrecht souvenirs te scoren.
Direct merkte ik dat de meeste dit voorstel wel aanstond.
Na deze mededeling, en met deze gedachte kregen we nog een keer koffie thee of cappuccino.
Toen dat opwas spoorden Sien, en Jeanette ons aan om naar de badkamer te gaan om tanden te poetsen, en op te frissen.
Een advies waar door meerdere deelnemers vrij snel gehoor aan werd gegeven omdat velen na deze lange dag echt moe waren.
Zoals ik snel merkte.
Toen ik mijn cappuccino op had, trok ik de rollator naar mij toe.
Zette deze op de rem, en trok mezelf omhoog, tenminste dat was de bedoeling.
Helaas merkte ik dat het me na bijna een week, en deze drukke dag nauwelijks lukte, en het zelfs pijn deed.
Wat er voor zorgde dat ik toen ik probeerde op te staan, net zo snel terugviel, en best hard op mijn billen lande.
Wat ondanks het dempende effect van de luier best pijnlijk was.
Bovendien merkte ik dat de luier bijna vol was, zodat ik snel verschoond moest worden.
Alleen ws door de ervaring van net, nu de vraag hoe ik nu bij de meidenslaapkamer kwam.

EEN ONVERWACHT AANBOD

Mij bedenkend wat ik nu moest doen merkte ik dat Willemien naar mij toe kwam, en gevolgd werd door Sanne.
Toen beide meiden bij mij stonden merkte ik dat Sanne, maar vooral Willemien, en Renske me aankeken.
Terwijl het vooral Renske, en Willemien opviel dat ik nu totaal op was, en wilde douchen, en naar bed, maar echt hulp nodig had.
Ook hadden de meiden begrepen dat ik zo moe was, en nu niet wist hoe ik in de badkamer moest komen.
Toen ik die gedachte bevestigde keek Renske, maar vooral Willemien mij aan, en antwoorde de laatste!
"Xantia ik ga nu ook douchen, en als ik aan het douchen ben kan jij met mijn rolstoel naar de badkamer".
Dan dacht ik bij mijzelf( dat hebben Renske, en Willemien goed bedacht)
Dat ook de ouders mijn vermoeidheid hadden opgemerkt, merkte ik toen Hein, en Marga bijna op het zelfde moment ineens naast mij stonden.
Waarbij al snel merkte dat zij mij samen naar de badkamer wilden dragen.
Op het moment dat Hein mij omhoog wilde helpen keek Willemien hem, en Marga aan, en merkte op!
"Spaar jullie krachten", nu keken Marga, en Hein haar aan, en vroeg Marga!
"Hoe wil jij Xantia dan naar de badkamer krijgen Willemien?"
"Ik ga nu naar de badkamer om te douchen, en als ik zo aan het douchen ben..."..
Hierop keek Hein naar Willemien, naar Marga, en dan naar mij!
Uit de reacties van de volwassenen begreep ik dat Hein Willemien begrepen had, maar dat bij Marga het kwartje nog niet gevallen was.
Toen Marga eindelijk wilde reageren merkte ze dat Hein, en Willemien al weg waren.
Dat Willemien ondanks dat zij niet kon lopen vrij zelfstandig was, en dus relatief weinig hulp nodig had merkte ik doordat Hein al snel terug kwam.
Doordat Hein de rolstoel op de rem zette, er achter bleef staan, en de handvaten waarmee je de rolstoel kon duwen vasthield kon ik me aan de zij steunen optrekken, me draaien, en gaan zitten.
Ondanks dat Marga mij moest ondersteunen ging het vrij rap, en koste het haar doorat ik zoveel als mogelijk meewerkte weinig kracht.
Toen ik even later in de badkamer was aangekomen merkte ik ondanks dat ik in staat was om me omhoog te duwen, te draaien, en daarna te gaan zitten, ik de hulp van Marga wat betreft het uitkleden vanavond hard nodig had.

Een feit wat ik al vervelend genoeg vond.
Nog vervelender vond ik het dat ondanks het leunen van mij op de rolstoel Hein mij moest ondersteunen terwijl Marga mij uitkleedde.
Hierbij merkte ik dat het van boven al moeite kost, wat betekende dat het nog een hele tour zou worden om mij uit mijn broek te helpen.
Dat ze hier een compleet douchebed hadden wist ik, sterker de ruimte waar deze staat daar stonden we inmiddels vlak voor.
Waarna Hein de deur had geopend, en mij samen met Marga naar binnen hielp.
Binnen gekomen zag ik niet alleen het douchebed, maar ook een tillift.
Hoewel ik wist dat Hein als verpleegkundige in een verpleeghuis werkte, en dus wel wat gewend was, en vaker met cliënten te maken had die onbewust niet meewerkten.
Wilde ik zoveel als mogelijk mijn best doen om mee te werken.
Terwijl Marga mij inmiddels ondersteunde merkte ik dat Hein mij via onder mij liggende stevig corset waar ik al snel in vast zat aan de tillift bevestigde.
Toen gecontroleerd was of ik er goed in zat, en of alles goed vast zat hees Hein mij omhoog, en stuurde het geheel boven het douchebed.
Toen ik op het douchebed lande merkte ik direct dat dit in een behoorlijke vieze drab was.
Helaas bleek het hier niet bij te blijven.

 

[luierdromertje]

Na dit hoofdstuk volgen er nog wat met als onderwerp, het vervolg van de zomervakantie.
Deze moeten nog geschreven worden, maar daarna zal het voornamelijk gaan over Xantia die met Engels, en maatschappijleer meedoet met de brugklas.
Hoewel zij nog maar 10 jaar is.
Veel van die hoofdstukken zijn al best een tijdje geleden geschreven.
Namelijk in de tijd dat ze in dit verhaal op proef meedeed met de brugklas.
Dat roept nu bij mij deze vraag op.
1 Doorgaan met dit verhaal, eventueel met een toelichting.?
2 Dit verhaal( voorlopig) afsluiten, en het verhaal in een nieuw topic vervolgen?
Bijvoorbeeld onder de titel, Xantia in de brugklas, of Jong in de brugklas, of Het talent van Xantia.
Of iets anders?
Ben benieuwd naar jullie reacties

 

[luierdromertje]

Normaal gesproken proberen we verhalen over dezelfde personages zoveel mogelijk in één topic te houden, maar er komt natuurlijk altijd zo'n punt waarop het tijd voelt voor 'iets nieuws' als je lang genoeg doorschrijft. Wat misschien een goed idee is.. het vervolg van dit verhaal ook een titel geven die begint met Xantia.. dan staat hij vlakbij dit topic. Dan kun je in de titel (1) en (2) toevoegen om de volgorde aan te geven. Is voor lezers de meest makkelijke manier om 'gewoon' door te lezen.

Heb het tijdens de verhalencheck ook met een aantal andere verhalen zo opgelost. De verhalen zijn zo tegelijkertijd duidelijk gescheiden en toch ook weer duidelijk verbonden. Nogmaals, het is maar een idee.. puur in het kader van wat het makkelijkste zou werken. Succes met de nieuwe stukken!

Dank voor dit advies Snakebite.
Denk dat ik hier wel wat mee kan.
De bedoeling was om wat ik heb liggen te gaan posten als de zomervakantie in het verhaal voorbij is.
Echter zijn er in de ontwikkelingen rond haar zelf, maar ook rond Mirella, en hun moeder de nodige dingen gebeurt die ik totaal niet had voorzien toen die episode in mij opkwam.
De stap terug in de tijd zou lijkt mij het verhaal rommelig maken, vandaar de vraag aangezien ik het zonde vindt om wat er ligt niet te gebruiken.
Denk in dat geval aan een titel als Xantia, In de brugklas met in de intro een korte toelichting, of Xantia De jongste van de Brugklas.
Ben er verder ook nog niet over uit of dit het einde van het verhaal Xantia betekend, maar denk wel er aan dit verhaal dan een eind gaat komen.
In elk geval bedankt voor je advies.

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 101 NA EEN INTENSIEVE DONDERDAG

Dat merkte ik toen Hein mijn broek, en vlak daarna mijn romper, en luier opende.
Direct toen Hein mijn broek open had, en mijn romper lostrok bleek mijn broek droog, maar mijn romper van onder nat.
Wat dus betekende dat ik gelekt had.
Om het nog erger te maken had ik niet alleen urine, maar ook ontlasting gelekt.
Zodat de romper onder de poepvlekken zat.
Dit zorgde ervoor dat ondanks dat ik mijn schaamte hiervoor probeerde te verbergen, ik die schaamte niet kon verbergen.
Helemaal niet toen er op de deur geklopt werd, en deze na een "ja kom maar binnen "open ging.
Waarna ik Renske binnen zag komen.
Toch merkte ik al snel dat Renske Hein niet alleen duidelijk maakte dat ze wegens vermoeidheid niet zelf kon verschonen, maar net als ik verschoond wilde worden.
Ook merkte ik dat haar luier er minstens zo erg aan toe was als de mijne daarnet.
Want terwijl ik inmiddels verlost was van de vieze luier, en Hein mij grondig gewassen had, bleef er een poeplucht hangen.
Wat dus, maar één ding kon betekenen, namelijk dat ook Renske vanavond een bruine luier had.

Dat dit feit deze keer los stond van het feit dat mijn vriendin spier verslappende medicatie slikte, kon ik moeilijk geloven.
Toch bleek dat het geval te zijn.
Iets anders was dat terwijl Renske languit op de verzorgingstafel lag, ik duidelijk urine bij haar zag lopen.
Terwijl Renske zo kalm bleef liggen, dat ik begreep dat zij dit zelf niet merkte.
Even dacht ik dat dit het nu wel was, maar dan volgde er totaal uit het niets nog een flinke scheet.
Terwijl dit gaande was, was ik verzorgt, en weer aangekleed, en lag Renske inmiddels op de verschoontafel.
Toen ik nog eens keek wist ik niet wat ik zag, maar zag ik duidelijk poep uit de anus van Renske stromen.
Terwijl Er van Renske geen enkele reactie kwam, maar zij juist stil bleef liggen.
Dat wees er dus op dat Renske ook dit echt niet voelde, laat staan dat ze het tegen kon houden, en ook Renske nu dus een erg vieze luier had.
Ondertussen had Hein alles wat hij voor de verzorging van Renske nodig had verzameld.
Op het moment dat ik in de rolstoel van Willemien naar de wasbak reed merkte ik dat Renske Hein aankeek, en opmerkte dat zij bij nader inzien op wilde staan om zich in de douche schoon te spoelen.
De hierop volgende stap verbaasde mij minstens net zo, want al snel had Hein Renske overeind geholpen.
Waarna zij al snel in één van de douchecabines stond, en Hein in eerste instantie beduide dat ze zich verder zelf wel redde.
Dat dit laatste grootspraak was merkte ik toen ik even later mij mond zat te spoelen.
Want nu hoorde ik duidelijk dat Renske toch vroeg wie haar wilde komen helpen.
Direct zei Hein dat er hulp onderweg was, en zag ik dat Sien al onderweg was, terwijl ze naar mij opmerkte.
"Xantia, niet alleen jij of bijvoorbeeld Marjolein, en Olaf, maar eigenlijk alle deelnemers zijn na een intensieve dag als deze wel moe".
"Dat betekend dus dat er vanavond al meer om hulp gevraagd hebben, en er nog wel wat zullen volgen".
Toen ik even later onze slaapkamer inreed wist ik al helemaal niet wat ik nu zag.

Om te beginnen kwam al snel Renske ondersteund door Sien binnen, maar zag ik ook dat zij een rompertje met korte mouwtjes aanhad.
Direct ging mijn vriendin op een op haar bed liggende onderlegger liggen.
Nauwelijks lag Renske of ik zag dat ze op haar zij draaide.
Terwijl Renske dat deed Sien een betterdrey luier, en twee inleggers gepakt had.
Dan de luier openvouwde onder Renske legde, en toen de inleggers op hun plaats lagen Renske terug op haar rug draaide.
Toen de billen, en schaamstreek bij Renske van talkpoeder waren voorzien, en Sien de luier omhoogtrok, en dichtplakte viel het mij pas op hoe dik de luier die Renske net had gekregen wel niet was.
Niet alleen koste het Sien de nodige moeite om de luier te sluiten, ook de hier overheen komende romper paste, maar net.
Aangezien het rompertje korte mouwtjes had, en het na deze warme donderdag nog best zwoel was, was dit onder het dunne dekbed ruim voldoende.
Terwijl Renske klaar was, en werd toegedekt deed ik zelf mijn nachtluier om, en een romper met korte mouwtjes aan, waarna ook ik in bed kroop.
Waarna voor ik het licht uit zou doen, en mijn ogen zou sluiten nog even rondkeek.
Direct zag ik dat zowel Willemien als Sanne inmiddels sliepen.
Toen ik echter nog even naar Renske keek keek ik verbaasd op.

 

[jjcvdk]

Weer een mooi hoofdstuk heer luierdromer u hebt uwzelf weer overtroffen mvg jjcvdk

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 102 GESPALKT SLAPEN.

Niet alleen zag ik dat Renske vanavond een speengag in haar mond had.
Die bovendien achter haar hoofd vast zat.
wat mij nog meer verbaasde was dat Renske compleet met een leiband vastlag aan het bed.
Waardoor ze alleen, maar op haar rug kon liggen.
Hoewel ik wist dat Renske niet alleen van het dragen, en gebruiken van luiers rustig werd, maar ze het ook fijn vond om vastgelegd te worden, had ik dat hier niet verwacht.
Hoewel?
Wel had ik de afgelopen dagen soms gezien dat ze met een speen in haar mond lag te slapen.
Net voor ik het kleine lampje bij mijn bed uit zou doen merkte ik dat Sien toen die vlak voor zijzelf naar bed ging nog even kwam kijken merkte dat ik wakker was.
Dit deed haar mijn kant opkijken, en een vraag stellen die ik nu wel verwachtte, maar toch van schrok.
"Xantia wil jij dat ik ook jou vastleg als Renske, en je een speen in je mond stop?"

Doordat ik deze vraag niet verwachtte, twijfelde ik.
Niet alleen omdat ik merkte dat Renske hier heel rustig van werd, iets wat me ook bij Mirella al was opgevallen.
Vooral als Mirella een slechte dag had.
Ook herinnerde ik me ineens dat toen ik op mijn vijfde te groot was voor het ledikantje, en ik een gewoon bed zonder hekjes kreeg ik in het begin ook vastgelegd werd.
Voor nu begreep ik direct dat als ik in zou stemmen ik vannacht hoe dan ook alles in mijn luier moest doen.
Een feit wat dit voorstel niet echt aantrekkelijk maakte, zodat ik even aarzelde.
Doordat ik aarzelde keek Marga mij aan, en vroeg dan "toch, maar niet Xantia?"
Door deze vraag twijfelde ik nog meer, maar dan voelde ik mijn darmen in beweging komen.
Wat betekende dat de grote boodschap eraan kwam.
Deze constatering deed mij naar Marga kijken, en dan zei ik, " Marga ik ga nu naar het toilet om om te drukken".
"Als ik klaar ben., en hier terug kom mag je mij net als Renske vastleggen".
Waar ik er rekening mee hield dat Marga me nu tegen zou houden, maar tot mijn verbazing, en vooral opluchting gebeurde dat niet.
Sterker nog, door haar hulp hield ik alles binnen tot ik op de wc zat, maar toen ik de sluizen, figuurlijk dan open zette liep ik direct leeg.
Hoewel dat deze keer heel bewust gebeurde.
Bovendien kon ik nu aan de hoeveelheid merken dat ik zowel mijn urine als mijn ontlasting al enige tijd had opgehouden.
Uiteindelijk was ik binnen 5 minuten helemaal klaar
Toen ik mijzelf even later had schoongepoetst wilde ik een nachtluier pakken, en terplekke omdoen, en me verder aankleden.
Opdat moment zei Marga, " Xantia als je vastgelegd wil worden betekend dit ook dat ik nu de luier bij jou omdoe, en je verder aankleed."
Nu dacht ik nog eens na, maar zei " Marga dan mag je me nu de luier omdoen aankleden, en naar bed helpen".
Nauwelijks had ik ingestemd of ik zag dat Marga talkpoeder, en de klaarliggende luier pakte.
Nu verwachte ik dat ik mijn billen op moest heffen, maar in plaats daarvan duwde Marga mij voorzichtig op mijn zij schoof de inmiddels geopende luier onder mij, en voorzag mijn billen dan van talkpoeder, waarna ik op mijn rug moest gaan liggen.

Dan trok ze de luier tot vlak onder de navel, strak, en plakte deze dicht.
Dan trok ze de romper omlaag, en drukte de knoopjes vast.
Toen ik ook de onesie aan had vroeg Marga om zowel mijn benen als mijn armen te strekken.
Nu voelde ik dat Marga de spalken naast mijn benen legde, en een riempje om mijn rechteronderbeen trok.
Toen deze goed zat deed ze hetzelfde bij mijn bovenbeen, en toen dat gebeurt was volgde dezelfde procedure aan de linkerkant.
Toen dat allemaal vastlag moest ik ook mijn armen iets van het lichaam languit leggen, en volgde hetzelfde proces.
Op het moment dat de spalken goed zaten pakte Marga de riemen, en maakte deze eerst aan de inkepingen van de spalken, en dan aan haken onder het bed vast.
Toen ik het één, en ander vroeg zei Marga, "Xantia los liggen betekend dat er een risico is dat jij jezelf kan verwonden, en dat wil je toch niet?"
Na deze opmerking knikte ik ten teken dat ik Marga begrepen had.
"Een ander gevaar is dat je probeert te draaien, en je je dan bezeert, en dat willen we ook niet Xantia".
Ook nu knikte ik dat ik Marga begrepen had, ondertussen merkte ik dat ik mijn benen als mijn armen niet meer kon buigen.
Ook merkte ik dat ik muurvast lag, zodat bewegen überhaupt onmogelijk was.
Toen me dit allemaal duidelijk was duwde Marga me een speen in de mond, en zette deze achter mijn hoofd vast.
Tot slot dekte Marga mij toe, en verliet dan onze kamer om dan zelf naar bed te gaan.

VRIJDAGMORGEN VROEG

Tegen al mijn verwachtingen in was mijn één na laatste nacht in Loosdrecht een goeie nacht.
Zodat ik deze ochtend uitgerust wakker werd.
Doordat het even duurde voor ik goed wakker was, duurde het ook even voor ik besefte dat ik vastlag, en hoe dat was gekomen.
Ondertussen werden ook Sanne, en Willemien wakker.
Nadat beide meiden hun ogen hadden uitgewreven zagen Renske, en ik dat ze beiden verbaasd naar ons lagen te kijken.
Even later stonden Sanne, en Willemien op om naar het toilet te gaan, en te douchen.
Hierbij viel het Renske, en mij ook nu weer op hoe zelfredzaam Willemien was.
Voor Renske, en ik het beseften had ze alles wat ze nodig had, en was ze de kamer uitgereden, tenminste?
Ineens stond ze naast ons, en vroeg dan " wat is er met jullie gebeurt?"
Door onze vastzittende spenen konden we niet praten, terwijl inmiddels ook Sanne ons vreemd aankeek.
Alsof zij water zag branden.
Ondertussen werd er op de deur geklopt, en ging deze na een , " kom maar binnen" van Sanne open.
Nauwelijks was de deur open of Willem, en Jeanette stapten binnen.
Binnengekomen zag Jeanette dat vooral Sanne vol vragen zat, terwijl Willem mij intussen van het dekbed, de riemen, en de spalken verloste,
Nu was ik benieuwd hoe onze spieren zouden reageren!

 

[jjcvdk]

weer een heel mooi vervolg heer luierdromer mvg

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 103 VRIJDAG, DE LAATSTE VOLLE DAG OP HET EILAND

Hoewel het allemaal nog strammer was als over het algemeen gebruikelijk.
Was het toch minder erg dan ik vreesde.
Helaas was het wel een feit dat ik vanochtend nat was. en bovendien alle hulp die Marga, en Jeanette me boden kon gebruiken.
Iets wat niet alleen de crew van het eiland, maar ook alle jongens, en meisjes opviel.
Toen ik het verhaal vertelde, zag ik dat zij zich het verhaal over de bevers wat Marjolein verteld had herinnerden.
Toen Marga haar aankeek, en er naar vroeg, vertelde Marjolein nogmaals dit verhaal.
Wat zij beleefd had met het kamp in het clubgebouw van scoutinggroep de Langenberg.
"Het begon ermee dat Cindy geheel onbewust opmerkte dat je een gevulde koek zo met je handen oppakt, en in je mond stopt".
"Terwijl ze duidelijk zag dat dit José veel moeite koste."
"Waarna José mij met tranen in de ogen vroeg hoe Cindy dat durfde te zeggen."
"Hoewel ik zowel José als Cindy wel begreep, wat gelukkig ook voor Marjan, en Nathalie gold."
"Vertelde Marjan dat hoewel José Sofieke Ronald, en Rudolf welkom waren, en uiteindelijk leuk mee deden, zij toch aan hun aanwezigheid hadden moeten wennen."
"Terwijl Marjan vertelde had ook Sofieke door wat er speelde, en dat leidde er toe dat zij even later met spalken aan kwam lopen".
"Toen Cindy dat zag, begreep zij uit de reacties die hier op volgden dat die spalken voor haar waren."
" Zodat zij dus zelf zou ervaren wat onder andere Sofieke, en José bijna dagelijks voelden" ging Marjolein verder.
Na dit verhaal reageerde zowel Renske als ik dat we er rustig van werden, maar dat ook wij de gewichten aam onze armen, en benen zwaar vonden.
Terwijl wij vertelden zaten we te ontbijten.

WIE GAAT ER MET jAN-WILLEM IN DE KANO?

Gelukkig merkten we al bij het ontbijt dat onze spieren ontspanden, en soepeler werden.
Terwijl we ook merkten dat Simon zijn verhaal wel eens wilde beginnen.
Toen Simon even later het woord had, vertelde hij dat we deze vrijdag een kano dag zouden hebben.
"Dus we houden een tocht per kano over de plassen" vervolgde Simon.
"Dat betekend dat we op plekjes kunnen komen waar we met de hier aanwezige zeilboten niet kunnen of mogen komen."
Dan vervolgde Simon, "in principe mogen jullie vandaag allemaal solo, tenzij je dat zelf niet wil".
Direct merkte Simon dat eigenlijk alleen Jan-Willem liet merken dat hij liever met iemand samen ging.
Bovendien liet hij duidelijk merken dat hij niemand wilde dwingen, en het ook niet erg vond als dit betekenen dat hij met een volwassene zou gaan.
Waar zowel Simon als Jan-Willem zelf verwachtten dat het daar wel op uit zou draaien, merkte ik, maar ook Simon, en Jan-Willem zelf dat Karel Iris Arjan Annemarie, en Martijn allemaal aanboden om Jan-Willem te helpen.
Waar wij allemaal dachten dat wij het, het team lastig maakten, omdat ze nu moesten kiezen, bleek dat niet zo te zijn!
Integendeel, want direct keek Simon het clubje aan, en zei, " jongelui wij zijn juist blij verrast dat jullie Jan-Willem willen helpen".
"Vooral omdat wij merken dat er zich meerdere kandidaten aanbieden.
Hoewel wij allemaal begrepen waar dit heen ging, bevestigde Simon dat ook.
"Jongelui, in tegenstelling tot wat jullie misschien denken zijn wij juist blij dat meerdere van jullie zich gemeld hebben om te helpen."
"Zo kunnen we regelmatig wisselen van plaats".
Eigenlijk was dit een logische antwoord op onze ongestelde vraag, maar toch!
Niet alleen was Jan-Willem blij dat er velen met hem wilde kanoën, ook gaf hij aan dat hij hoewel niet continu van tijd tot tijd ook wel achterin wilde zitten, zodat hij moest sturen.
Toen Simon dat hoorde nam hij dat direct over, keek Jan-Willem aan, en zei "die belofte staat vriend".
"oftewel hier houdt ik je aan".

Nu knikte Jan-Willem, en antwoorde, " ik wil juist zelf ervaren hoe lang ik het vol houdt".
Op deze opmerking merkte Simon op dat hij dit aanbod van Jan-Willem al geweldig vond, maar ook dat zij hier op zouden letten.
Ondertussen waren we klaar met het ontbijt, en aan het afruimen, dit tot tevredenheid van Simon die rond tien uur iedereen in de kano's wilde hebben.
Iets waarvan ik toen ik zag dat het inmiddels bijna half 10 was, me afvroeg of we dat zouden redden.

 

[jjcvdk]

Dit is weer een op en top vervolg van dit toch al mooie topverhaal en ben benieuwt na wat xantia en de rest van de creaclub/scouting groep gaan beleven mvg jjcvdk

 

[luierdromertje]

Helaas voor degenen die denken dat dit verhaal klaar is.
Bijna, maar nog niet helemaal, ook al was ik al begonnen aan Xantia(2)
Denk nog 3 a 4 hoofdstukken, die zich na thuiskomst van Xantia de rest van de zomervakantie afspelen.

 

[luierdromertje]

Helaas voor degenen die denken dat dit verhaal klaar is.
Bijna, maar nog niet helemaal, ook al was ik al begonnen aan Xantia(2)
Denk nog 3 a 4 hoofdstukken, die zich na thuiskomst van Xantia de rest van de zomervakantie afspelen.

Fijn om te zien dat het onderwerp opnieuw op nog niet klaar staat.
Aan het het einde van het laatste hoofdstuk zal ik voor de duidelijkheid afsluiten met EINDE, maar zo ver is het nog niet

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 104 HET VERVOLG VAN DE KANOTOCHT

Even later op de plaats aangekomen werd er aangelegd, en toen dat gebeurt was toverde Guus kannen met koffie tevoorschijn.
Op hetzelfde moment haalden Simon, en Heleen mokken koffiemelk, en suiker uit de bagageruimte van hun kano.
Toen dat zo ver was merkte ik dat koffie inschenken vanuit een deinende kano een kunst op zich was.
Hetzelfde bleek te gelden voor het doorgeven van de mokken koffie naar de volgende kano.
Toch lukte het, net als het doorgeven van broodjes.
Ook mij lukte dat redelijk, tot mijn eigen verbazing, terwijl ik ook merkte dat de meesten hier net als ik moeite mee hadden.
Dat maakte ik op uit opmerkingen van onder ander andere Anneke Carola Joost, en Mirte,
Dit verbaasde mij dit, ondanks dat ik het zelf zag.
Iets anders wat me in positieve zin verbaasde was dat ook Marjolein, en Olaf, ja zelfs Jan-Willem zich prima redde.
Vooral bij het aanpakken verbaasde dit me bij het bakje met broodjes, maar vooral bij de mokken koffie.

Toch was het feit dat Jan-Willem zelf kon eten, en drinken nog het meest verbazend.
Bovendien zag ik dat het hierdoor ook voor alle begeleiders makkelijker was dan zij hadden verwacht.
Uiteindelijk begonnen we na een pauze van drie kwartier aan de terugtocht naar Robinson Crusoë .
Onderweg merkte ik na een tijdje dat ik ondanks de vele kanotraining dat ik moe werd, en mijn armen begon te voelen.
Even dacht ik dat dit aan mij lag, maar om me heen kijkend merkte ik echter dat naast mij Olaf Jan-Willem, en Marjolein ook Mirte Paul Marco Paul, Mirte Suzanne en Renske dit aangaven.
Toen we na bijna een uur in de buurt van het eiland kwamen, en Guus mij vroeg hoe het nu ging, vertelde ik dat ik nu vermoeid werd, maar ook wat me aan de andere deelnemers opviel.
Op deze opmerking moest Guus lachen, en merkte dan op!
" Xantia dit is best een pittige tocht, waar niet alleen jullie het gaan voelen, maar zelfs deelnemers die het vooral van armkracht moeten hebben in deze situatie spierpijn krijgen".
"Ja zelfs volwassenen met een lichte beperking zijn na een lange dag kanoën meestal goed moe".

Terwijl ik tijdens het peddelen met Guus in gesprek was naderden we het eiland.
Eénmaal aangelegd, hielpen Heleen, en Guus ons aan land, en indien nodig in de rolstoel.
Waar ik dacht dat ik fit genoeg was om lopend naar het huis te gaan, merkte ik direct toen ik op de steiger stond dat me dit vanavond niet gegund was.
Wat ik vooral merkte aan het gevoel dat ik figuurlijk dan leeg was.
Terwijl ik voelde dat ik intussen ook van onder leeg liep, zodat als ik nu ging zitten ik in zowel gele als bruine drab zou landen.
Dit maakte dat ik snel moet verschonen, of verschoond moet worden.
Nu merkte ik dat ik nu zo moe was dat ik geen stap meer kon zetten, zodat ik me afvroeg, wat nu?
Een rolstoel lokte nu echt niet, aangezien ik dan in mijn eigen poep moest zitten, toch moest er snel iets gebeuren.
Al wist ik niet wat, laat staan hoe!
Geluk bij een ongeluk was dat dit niet alleen de crew, maar ook Hein, en Willem was opgevallen.
Ook zagen ze dat ik onbewust tot het uiterste was gegaan, met als gevolg dat ik nu totaal uitgeput was.

Nu zag ik beide vaders overleggen met Guus om te kijken wat er nu moest gebeuren.
Terwijl ook Marjolein Renske Carola, en Anneke kwamen aanlopen, bijna direct gevolgd door Mark.
Die de situatie in zich opnam, en dan opmerkte, dat hij twee kussens een stoel, en een plasticzak ging halen.
Wat dit met mij te maken had begreep ik niet, totdat Mark de daad bij het woord had gevoegd, en met al het gehaalde op de steiger verscheen.
Waar Willem de spullen direct van Mark overnam, en uitspreidde op de steiger achter mij.
Op het moment dat dit zo ver was kwam Hein achter mij, en Guus voor mij staan.
Hieruit begreep ik dat zij mij samen op de kussens zouden leggen.
Direct werd ik wat bang omdat ik dacht dat ik zo vanaf de plas zichtbaar zou zijn.
Al snel bleek dat dit wel meeviel, maar echt gerustgesteld was ik niet.
Stel dat er ineens een boot naar het eiland zou komen.

Op deze opmerking wilde Simon mij gerust stellen.
Door te zeggen dat de kans hierop zo goed als nul was.
Nog voor Simon echter was uitgesproken hoorden we motorgeronk, wat rechtstreeks naar het eiland leek te komen.
Terwijl ik me afvroeg wat dit was hadden Hein, en Willem me van mijn vieze luier verlost.
Waarna ik voelde dat Hein mijn benen omhoog trok, en Willem mij schoonpoetste.
Precies toen ik zo lag kwam er een speedboot de hoek om, en recht op de steiger af.
Wat me deed schrikken, en mompelen "wat is dat nou?"

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 105 PIZZA EN POLITIE

Voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde, kwam er een speedbootje van de politie de hoek om.
Eenmaal naast de steiger gelegen keek de oudere man vooral naar mij.
Knipoogde eens, en vroeg dan, " wat zie ik nu Simon, mishandel jij jonge meisjes?"
Op deze opmerking keek Simon de spreker aan, en merkte dan op!
"Hé Tom, natuurlijk niet, ook al kan ik me wel voorstellen dat toevallige voorbijgangers die iets zagen, en Sailwise niet kennen vreemd opkijken.
"In dit geval komen we net terug van een best intensieve kanotocht, en was dit meisje hier zo moe dat ze niet meer op haar benen kan staan".
"Dan blijft over, een rolstoel, maar aangezien Xantia ook nog eens incontinent is, en haar luier zo goed als vol zit is dat ook geen pretje".
'het risico dat zij in haar eigen viezigheid moest gaan zitten, en zou gaan lekken neem ik niet ".
"Normaal gesproken loopt zij met een rollator, maar dat is gezien de vermoeidheid nu ook geen optie".
Dan keek de aangesproken agent Simon aan, en antwoorde, "Simon ik begrijp het, en zal het de melder vertellen".
"Helaas voor jullie zijn we bij een melding verplicht om te gaan kijken".
"Wees gerust, wij gaan nu terug naar de melders, en zal ik vertellen wat er aan de hand was".
Vooral de laatste opmerking deed Simon, maar ook mij opgelucht ademhalen.
dan namen we afscheid van de agenten, en terwijl die hun weg vervolgden zochten wij de groep op.

Aangekomen bij de groep merkte ik dat de meesten inmiddels de helft van een lege pizza hadden belegd, en terwijl er op de pizza gewacht werd.
Ondertussen hadden Guus, en Heleen de groep een vragenlijst gegeven.
Toen ik dat zag keek ik verbaasd van Simon naar Guus. en weer terug.
Op mijn ongestelde vraag keek Simon mij aan, en begon dan. "Xantia net als bij individuele boekingen wis Sailwise graag weten hoe het verblijf bij Sailwise bevallen is".
"Ook willen we weten of jullie anderen positief over Sailwise zullen vertellen".
"Iets anders waar we nieuwsgierig naar zijn is bijvoorbeeld, wat er goed of niet goed ging of tegen gevallen is".
Terwijl Simon mij pen, en papier gaf vertelde Simon dat Sailwise juist graag wilde weten waar de groep tegenop gelopen was.
"Zodat we dat kunnen verbeteren, zodat we kunnen proberen dat te realiseren".
Op deze opmerking reageerde zoals ik hoorde Renske, Carola Mark, en Jeroen, "wat hebben jullie nou aan onze mening?"
" Het grootste deel van de groep valt niet onder de doelgroep van Sailwise".
Op deze opmerking lachten Simon, en Guus heel even, maar antwoorde Simon!

"Jongelui, juist de mening van relatieve buitenstaanders horen we graag".
"Omdat we juist willen weten hoe groot de verschillen tussen valide, en minder valide deelnemers werkelijk zijn".
"Eerlijk gezegd valt ons juist op dat door de aanpassingen de verschillen zo goed als wegvallen".
"Vooral als jullie eenmaal in de boten zitten".
"Dat maakt dat we graag van jullie, maar vooral ook van jullie begeleiders horen of jullie dat ook vinden".
Zoals vooral Simon hoopte werd er tijdens het wachtten op de pizza serieus naar de vragen gekeken, en ingevuld.
Die net zo serieus werden beantwoord, zodat sailwise er wat mee kon.
Uiteindelijk werden alle formulieren ook netjes ingeleverd, die in vogelvlucht door Simon, en Guus werden bekeken.
Bijna direct bleek dat het grootste deel van de deelnemers inderdaad was opgevallen dat door de aanpassingen de verschillen veel kleiner waren.
Zodat de hele groep zo goed als gelijk was.
Bovendien viel het mij weer op dat vooral Jan-Willem vooruit ging, en hij ook vanavond in staat was om zelf te eten.
In tegenstelling tot Olaf, en Jan-Willem waren Marjolein, en ik nu wel in staat om de vragenlijst zonder hulp in te vullen.

Uiteindelijk was het Heleen die beide jongens apart nam om eerst met Jan-Willem, en toen hij klaar was met Olaf de vragen in te vullen.
Waar ze na het inleveren de groep aankijkend alleen over zei "ook dit is voor ons heel gewoon".
Waarna Simon het woord nam, en verschillende formulieren of delen hiervan voorlas.
Waardoor wij terwijl we smulden van onze pizza al snel merkten verschillen door handicaps hier vrijwel wegvielen.
Wat tot gevolg had dat hoewel er door Renske Pim Paul Miranda Jeroen, en veel anderen toch wat kritische noten gekraakt werden.
Toch lieten we bijna unaniem weten dat een week als deze voor herhaling vatbaar was.
Dat bleek niet alleen voor Kimberley, en jan, maar ook voor Simon Guus, en Heleen een groot compliment te zijn.
Vooral omdat dit dus niet alleen van de deelnemers uit de doelgroep van sailwise kwam, maar vooral ook uit de rest van de groep .
Terwijl er ondertussen nog gesmuld werd van de zelf samengestelde pizza's was het inmiddels al veel later dan gedacht.
Zodat er aan het gezellige samenzijn langzamerhand, maar eens een eind moest komen, als we morgen tenminste een beetje op tijd wilden vertrekken.
Na de afsluiting hielpen we ook nu allemaal mee met opruimen, waarna verschillende jongens, en meisjes naar hun kamer gingen om te beginnen met het inpakken van de bagage.
Toen ook ik wilde gaan hield Heleen mij tegen, terwijl ik geen idee had wat ze nu van mij wilde!
Bleef ik toch verbaasd staan

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 106 WEER NAAR HUIS

Toch keek ook Heleen verbaasd, toen ik haar verbaasd aankeek.
Van verbazing bekomen pakte Heleen een pakje van de tafel, pas toen zij het mij in de handen drukte begreep ik wat het was!
Helemaal toen Heleen me aankeek, en zei, "Xantia op jou vraag voor een t shirt voor Mirella ".
"Heeft Jan contact opgenomen met jou vader, die direct instemde met jou vraag.".
"Toen hebben we afgesproken dat we het stil zouden houden tot aan de thuiskomst".
nu begreep ik Heleen pakte het pakje, en stopte het zorgvuldig tussen mijn eigen kleren.
Toen dat gebeurt was ging ik direct douchen tandenpoetsen, en naar bed.
Eenmaal in bed merkte ik dat niet alleen Sanne, en Willemien, maar ook Renske al in slaap gevallen was.
Ook ik viel direct toen ik de slaapzak dicht had in slaap.

ZATERDAGOCHTEND

Deze zaterdagochtend werden we rond half 8 gewekt.
Direct kwam de vraag of we rond half 9 aan tafel konden zitten voor het ontbijt.
Dan zouden we op ons gemak kunnen ontbijten, en opruimen.
Na een bevestiging van onze kant, en een eerste aanzet om op te staan vertelde Kimberley nog dat de bus rond half elf zou arriveren.
Waar ze nog aan toevoegde, "dan zijn we tegen 12 uur bij het restaurant".
In welke plaats het restaurant was vertelde Kimberley niet.
Ondertussen merkte ik terwijl Renske, en ik opstonden, en Willemien inmiddels in haar rolstoel zat, en ook Sanne was opgestaan dat Willem, en Hein inmiddels met de ingepakte bagage liepen te zeulen.
Toen wij na ons te hebben gewassen, en aangekleed met onze handbagage bij de steiger kwamen merkte ik dat bijna alle bagage inmiddels aan boord was.
Zodat als we klaar waren met het ontbijt, en dit was opgeruimd, we konden vertrekken.
Zoals Jan, en Kimberley hoopten aten we we vrij snel, zodat we ruim voor de geplande tijd klaar waren.
Waarna we na onze tanden te hebben gepoetst alvast afscheid namen van Heleen Guus, en Simon..
Om ons dan naar de steiger te begeven, en aan boord te gaan.
Op het moment dat wij aan boord gingen liepen Kimberley, en Jan nog door, en om het huis om te controleren of er niets vergeten was.
Tot ieders opluchting was alles inmiddels aan boord, zodat we konden vertrekken, om uiteindelijk snel bij de wal aan te leggen.
Waar onze bus inmiddels stond te wachten.
Nauwelijks aangelegd, en nog voor de loopplank uitlag stonden Guus, en Heleen op de kant om bagage aan te pakken.
Zodat de chauffeur kon gaan laden.

Zodat toen wij na nog enige minuten handen te hebben geschud waren ingestapt, we direct konden vertrekken.
Waar we op de heenweg vooral toeristische route hadden gereden, namen we nu de autosnelweg.
Al snel merkte ik dat verschillende jongens, en meisjes na een intensieve week tot stilstand kwamen.
Om me heen kijkend zag ik dat velen inmiddels in slaap gevallen waren.
Zelf probeerde ik juist wakker te blijven, maar helaas merkte ik dat ook bij mij de vermoeidheid nu toesloeg.
Heel lang slapen zat er niet in, want al snel reden we bij Breukelen, waar we bij Van Der Valk zouden lunchen.
Eenmaal gearriveerd koste het heel even tijd om alle slapers wakker te krijgen, de opmerking dat het tijd was voor de beloofde lunch bracht de groep toch in beweging.

HET AFSLUITENDE DINER ]

Binnengekomen werden we verwelkomd door twee serveersters, die wij mochten volgen.
Naar een zaaltje waar twee lange tafels stonden, waar we plaats mochten nemen.
nauwelijks hadden we allemaal een plekje gevonden of er werd al gevraagd wat we wilden drinken.
Bijna direct merkte ik dat er veel om koffie cappuccino of thee gevraagd werd.
Ook zag ik dat zowel Olaf, en Marjolein als Jan-Willem hun speciale mokken lieten pakken.
Eigenlijk moet ik wel toegeven dat ik dat ook sterk overwoog, toch had ik al besloten daar vanaf te zien.
Hoewel ik wel moe werd, maar uit schaamte wilde ik niet.
Toen de serveerster even later naast me stond, merkte ik dat ze in mijn ogen zag dat ik twijfelde.
Een feit waar ik duidelijk van schrok, maar uit een opmerking van zowel Mark als Carola, maar ook Renske, en Suzanne bleek me dat dit nergens voor nodig was.
Een conclusie die door de serveerster ronduit bevestigd werd, in tegendeel!
Ze nam de bekers stuk voor stuk aan, en beloofde ze gewoon te vullen.
Ook voor zaken als helpen met eten of het gebruik van een slab hoefden we ons niet te schamen, zo zeiden de serveersters.
Uit deze opmerking maakte niet alleen ik op dat ze hier vaker gasten met beperkingen over de vloer kregen.
Nauwelijks bedaard werd de gesloten mok met de bestelde cappuccino zonder blikken of blozen voor me neergezet.

Nauwelijks zaten we aan onze drankjes of we zagen dat er sauzen, groentes, appelmoes, met kers, en dergelijke op de tafels werden gezet.
Waarna de borden met schnitzels, werden geserveerd, wat we dus zelf met aardappeltjes of frietjes, en groente konden aanvullen.
Ook kwamen er nog kroketjes bij.
Waar Jan, en Kimberley even vreesden dat wij de groentes links zouden laten liggen, merkten ze al snel dat die vrees niet nodig was.
Ook de groentes werden in grote getalen genuttigd, en moesten net als de aardappeltjes appelmoes, en frietjes regelmatig aangevuld worden.
Tot niet alleen mijn, maar ook de verbazing van Olaf Marjolein, maar vooral Jan-Willem konden we het ook vanmiddag zelf.
Wat bovendien zeker gezien alle vermoeidheid best goed ging, hoewel de slabbers geen overbodige luxe waren, helaas!
Uiteindelijk smaakte het iedereen geweldig, en was het voor ik het wist tijd voor het afsluitende toetje.
Hier had niet alleen ik wel hulp bij nodig, maar het ijs smaakte geweldig.

Dan werd het samenzijn afgesloten, en begaven we ons na nog een verschoning, of in elk geval een bezoek aan het toilet naar de bus.
Weer onderweg pakte Kimberley de microfoon, en vertelde dan dat we nog een kleine anderhalf uur voor de boeg hadden, als we tenminste geen files zouden hebben.
"Dus als het een beetje mee zit zijn we tegen 5 uur weer thuis."
"Als we straks gearriveerd zijn zouden we het fijn vinden als jullie ook nu wachtten met uitstappen tot we alle bagage gelost hebben".
Terwijl Kimberley aan het woord was schoten we flink op, ondanks dat het deze zaterdagmiddag best druk was.
Dan keek ik op de voor in de bus hangende klok, en viel het me op dat we ondanks de drukte voorlagen op het schema.
Zoals ons verteld was.
Dit had tot gevolg dat al om even voor half 5 Ede in reden, en om 10 over half vijf de parkeerplaats bij het clubhuis opreden.
Nauwelijks stilstaand, en naar buiten kijkend zag ik dat oom, en tante op me stonden te wachtten, maar dat was niet alles.
Want nog eens kijkend zag ik pappa staan, en toen ik voor de derde keer keek zakte mijn mond open van verbazing .

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 107 ANDERS DAN VERWACHT

Want tot mijn grote verbazing stonden niet alleen oom, en tante te wachten.
Want ook pappa stond zo zag ik klaar om mij te begroeten, maar dat was nog niet alles.
Wan ook mama was er, maar doordat zij in een rolstoel zat, duurde het even voor ik haar zag.
Ondanks haar enthousiasme merkte ik dat dit uitstapje haar energie koste.
Nadat ik mijn familie begroet had, en hun vraag hoe het geweest was had beantwoord door te zeggen dat, het een geweldige week geweest was.
En ook nog had verteld dat Mirella mij gebeld had, vroeg ik op mijn beurt naar Mirella, en de nichtjes.
Op deze vraag zei Arend, " Xantia stap maar vast in, dan help ik mama in de bus".
Al snel zat ik, en stond mama in haar rolstoel naast mij.
Waarna papa haar vastzette de achterdeur sloot, en voorin stapte.
Waar ik verwachtte dat wij achter oom en tante aan zouden rijden, maar in plaats daarvan reden we richting de vrolijke boefjes.
Dat ik Mirella daar zou treffen was volgens verwachting, maar toch trof ik haar totaal anders dan verwacht.

MIJN BINNENKOMST BIJ DE VROLIJKE BOEFJES

Voor dit echter zo ver was werd ik toen we tegen kwart over 5 aankwam verwelkomd door Samira.
Die vanavond samen met Leontien dienst had, en net Michelle, en Vincent hadden afgelost.
Binnengekomen zag ik dat Leontien die ik nog kende van de kennismaking, met Renate de tafel voor het avondeten aan het dekken was.
Verder kijkend zag ik dat Mirella samen met wat adult baby's en adult todlers in een grote kring zat.
Waar ze de kleintjes voorlas uit pinkeltje.
Op het moment dat Mirella merkte dat ik samen met papa, en mama binnen was zei ze dat de kindjes even moesten wachtten.
Waarna ze snel opstond, en zowat struikelend onze kant op sprintte.
Bij ons gekomen keek ze eerst met een big smile, maar dan met ogen vol verbazing naar José.
Om dan te vragen hoe het met mama ging.
Nog voor mama antwoord had gegeven merkten we dat Mirella naar mama een schuldgevoel had.
Tot opluchting van Mirella liet José direct merken dat dit nergens voor nodig was.
" Lieverd ik ben al lang blij dat jullie voetbalkamp geslaagd id, en ook dat jij je hier nuttig kan maken".
De laatste opmerking van mama deed mij verbaasd van mama naar Mirella, en weer terug kijken.
Helemaal toen er een jongeman die zich voorstelde als Vincent er bij kwam, en aan Mirella vroeg of zij mij mijn kamer wilde wijzen.
En mij te helpen met mijn bagage.

Voor dit zo ver was dronken we eerst koffie, terwijl ik vertelde over de afgelopen zeilweek.
Terwijl Mirella direct hierna nog eens vertelde over haar voetbalkamp op Texel.
Toen Mirella bijna klaar was kwam Renate onze kant op, en Mirella vroeg of zij Renate kwam helpen met het voeden van Melissa, en Johan.
Bij deze vraag keek Mirella mij aan, en vroeg dan, "Xantia ga je mee?"
"dan brengen we je bagage naar je kamer".
Op deze vraag stond ook Leontien naast ons, die samen met Mirella mijn bagage opnam.
Direct volgde ik beide meiden de huiskamer uit naar de slaapzaal.
Daar binnengekomen, hier binnengekomen zag ik dat hier alleen, maar ledikantjes in groot formaat stonden,
Tenminste, want behalve de ledikantjes, en de nodige kasten stonden er twee commodes.
Dan begon ik mijn bagage in de mij toegewezen kast te leggen, terwijl Leontien ondertussen vertelde over het baantje van Mirella, en Renate,
Die zo hoorde ik nu het animatieteam van de vrolijke boefjes vormde, wat betekende dat zij de kindjes voorlazen, liedjes met hen zongen, en spelletjes met hen speelden.
"Ook helpen zij met het geven van flesjes, of fruithapjes" sloot Leontien voor nu het verhaal af.
Ondertussen keek ik eens goed rond in de slaapzaal, en zag nu dat de ene commode leeg was.
Terwijl er op de andere wel een kleintje verschoond werd.
Dichterbij gekomen zag ik pas dat het Brenda was, die door Vincent verschoond werd.

Hierbij viel het mij de kleine Brenda goed kennende direct op dat ze ook nu een anderhalf jarige peuter was.
Niet alleen lag ze terwijl de vieze luier was verwijderd, en Vincent haar schoonpoetste rustig op een speen te sabbelen.
Iets anders was dat terwijl Vincent Brenda waste, zij totaal onbewust lag te drukken.
Nadat alles was opgeruimd keek ik Leontien aan, en vertelde best trots dat ik de laatste tijd tegen alle verwachtingen in bezig leek om alsnog zindelijk te worden.
Een opmerking die zo zagen Mirella, en ik Leontien duidelijk verbaasden.
Helemaal toen ik liet merken dat ik dacht dat ik moest plassen.
Hoewel Leontien hoogst verbaasd was zei ze, " kom, maar Xantia dan zal ik je op het potje laten plassen".
Terwijl Leontien een groot formaat kinderpotje pakte, en mij dan de broek uit trok, romper opende, en mijn wel natte luier verwijderde!
Zette Vincent de net verschoonde Brenda op de grond, die direct mijn kant op kroop.
Toch was dit nog niet alles, wan op het moment dat Leontien mij op het potje wilde zetten ging de deur open, en stond er weer een nieuwe gast aan de hand van haar moeder in de deuropening.

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 108 MET ZUS EN NICHT IN DE KINDEROPVANG 1

Nu was ik even bang dat ik te laat zou zijn, maar dat viel mee.
Dat kwam omdat ik alles om me heen, dus ook het binnenkomende meisje los kon laten.
Om me nu puur met mij zelf bezig te houden.
Op het moment dat Leontien mij hielp om op het potje te gaan zitten, zag ik dat Mirella met papa, en mama stond bij te praten.
Waarbij vooral mama nieuwsgierig was naar de ervaringen van Mirella met het afgelopen voetbalkamp.
Om te beginnen vertelde Mirella over haar aarzeling om mee gaan, maar dat ze op Texel van Marloes begrepen had, dat ook zij getwijfeld had.,
Terwijl Mirella stond te vertellen keek ik wat rond, en nam de ruimte in mij op.
Onder andere zag ik dat Brenda met andere grote peuters aan het spelen was.
Dan merkte ik dat ik me door Brenda had laten afleiden, en niet had gezien wie er binnengekomen was.
Dat maakte dat ik direct van het potje af wilde komen. maar dat belette Leontien, en Renate mij.
Terwijl Renate mij een speen in de mond duwde, dan mocht ik van het vol geplaste potje afkomen.
Waarna ik al Sabbelend met Mirella meeliep.
Op de grote slaapkamer bleek dat ik samen met Brenda Mirella, en het net binnengekomen meisje een kamer zou delen.
Wie dat zou zijn wilde Mirella, en Renate niet zeggen, maar ik vermoede intussen iets.

Terwijl Mirella verder vertelde zag ik dat Renate weer binnenkwam.
Direct gevolgd door Renske, samen met haar moeder.
Precies hoe ik eigenlijk verwacht had, even overwoog ik om direct naar Renske toe te gaan, maar liet haar maar even.
pas toen Renske afscheid van haar moeder nam, ging ik haar kant op.
In de buurt gekomen hoorde ik nog net, toen moeder, en dochter afscheid namen!
"Zal je lief zijn , en luisteren Renske?"
"Ja mama ik zal lief zijn, en luisteren" dan gaf moeder kleine Renske een kus, en vertrok.
Dat Renske hier verscheen verbaasde mij op zich niet, maar vanavond had ik haar nog niet verwacht.
Bovendien had ze zowel in Loosdrecht als op weg naar huis hier niets over gezegd.
Toen ik na een kort welkom Renske probeerde uit te horen reageerde ze niet, sterker nauwelijks binnen zat ze bijna direct in de peuterrol.
Zodat ze al snel met andere adult todlers aan het spelen was, de grote mensenwereld totaal vergetend.
Hoewel ik dit prachtig vond om te zien besefte ik dat ik nog steeds niet wist wat ik zelf wilde.
Om mij af te lijden zei Vincent, die merkte dat de spanning hier opliep, " Mirella neem, maar even pauze dan kan je even bijpraten met je ouders, en je jongere zusje".

OVER HET VERBLIJF OP TEXEL

Dat laatste liet Mirella zich geen twee keer zeggen, maar zette mama voorzichtig bij de grote tafel.
Nadat ik, maar ook papa, en Mirella waren gaan zitten, begon Mirella nog eens te vertellen over het kamp op Texel.
Wat zo begreep ik nu pas echt, veel leuker waas geweest dan Mirella verwacht had.
Dat was niet alleen het gevolg van het feit dat ook alle andere meiden verplicht werden om luiers te dragen, maar ook te gebruiken,
Een tweede rede was de aanwezigheid van 3 g teams, die het veel beter deden dan het team van Mirella verwacht had. sloot Mirella haar verhaal af

Bovendien merkte ik nu echt dat 10 dagen Texel veel leuker waren geweest dan Mirella verwacht had.
Niet alleen het feit direct na de medische keuring allemaal verplicht werden om luiers te dragen, en te gebruiken.
Wat voor Mirella een grote opluchting was. een tweede opluchting was dat Renate, en Saskia net als Mirella werden behandeld.
Dat wat betreft Renate, en Saskia verbaasde mij, maar werd direct door Renate bevestigd.
"Xantia niet alleen Mirella, maar ook ik slik weer pillen. direct na de medische keuring werden we door Karin, en Deborah opgevangen,"
"Toen kregen alle meiden of ze wilden of niet een luier om, met de verplichting deze te gebruiken waarvoor ze gemaakt waren".
Op de opmerking van Renate vervolgde Mirella.
"Xantia dat gebeurde toen ik verschoond werd, waardoor ik dit niet direct doorhad.
Dan vervolgde Renate, "Xantia het toilet was voor alle meiden van ons team verboden gebied , wat betekende dat we alles in onze luier moesten doen".
"Hu bedoel je dat ook Renate, en Carolien ook in hun luier moesten drukken?"
"Ja Xantia, en niet alleen alle meiden, maar ook Karin, en Deborah moesten een luier om, en gebruiken".
Deze laatste opmerking verbaasde mij nog veel meer.
Hoewel als zij alle meiden verplichten om te gedragen als waren ze net als Mirella volledig incontinent, dan kon je een tegenactie als dit verwachten.

Ondertussen tikte de klok door, wat bekende dat het inmiddels etenstijd was.
Wat ook nu betekende dat ook Renate, en Mirella in een kinderstoel moesten gaan zitten.
Terwijl beiden aan het verzoek voldeden, en direct toen zij vastzaten, en de kinderstoel gesloten was een slab voor kregen.
Merkte ik dat Vincent, en Michelle ook van mij verlangde dat ik in een kinderstoel ging zitten.
Waarna ook ik werd vastgezet, en een slab voor kreeg, wat ik na een actieve week tot stilstand komend eigenlijk niet eens erg vond.
Dat ook ik hulp zou krijgen vond ik minder, maar zou al snel merken dat dit geen overbodige luxe was.
Aangezien ik merkte dat ik na een week zeilen best moe was.
Terwijl ik ondertussen om me heen keek merkte ik dat ook Renske in een kinderstoel vast zat, en een slab had om gekregen.
Uiteindelijk verliep het eten volgens planning, en toen alles opwas merkte ik dat Renate, en Mirella de meeste kindjes meenamen om samen sesamstraat te kijken, en een verhaaltje voor te lezen.
Tot mijn verbazing zag ik dat Renske direct achter Brenda aan kroop om sesamstraat te kijken.
Al snel zat niet alleen Brenda, maar ook Renske in de kring, beide met hun duim in de mond.
Dit ziende, maar ook ziende dat Michelle, en Vincent geholpen door Leontien met de afwas bezig waren, terwijl Leontien de schone vaat opborg!
Stond ik vertwijfeld me te bedenken, wat ik nu zou doen.

LEONTIEN EN IK

Aangezien Michelle, en Vincent druk waren met huishoudelijke taken, en Mirella, en Renate hun handen vol hadden aan de kleintjes moest ik me nu zelf vermaken.
Tenminste dat dacht ik, want wat ik niet had gemerkt was dat Leontien ondanks dat zij wel aanwezig was, maar geen dienst had!
Op scherp stond.
Zo als ik merkte toen ze totaal onverwacht ineens naast mij stond.
Een feit waar ik best van schrok, maar bijna direct rustig was toen Leontien mij aankeek, en vroeg " Xantia zullen we samen gaan douchen?"
Hoewel ik even twijfelde, herinnerde ik me van het intakegesprek dat ook Leontien incontinent was, maar vooral hoe zij aan dit baantje gekomen was
Wat betekende dat als er buiten Renate, en Mirella hier iemand begreep wat ik nu voelde, het Leontien wel was.
Niet alleen wist dat Leontien incontinent was, maar bovendien merkte ik nu dat ook Leontien nat was,
Terwijl ik nu zwaar op mijn rollator leunde, zei Leontien, "Xantia wacht hier, dan ga ik een rolstoel voor je halen."

Op deze opmerking wilde ik protesteren aangezien ik nu niet alleen nat was, maar Leontien was me voor!
Keek me aan, en zei terwijl zij wegliep, "Xantia wacht hier, maar even dan haal ik een rolstoel voor je".
Op deze opmerking wilde ik protesteren, aangezien ik niet alleen nat was, maar Leontien was me voor.
"Xantia net als jij, tot voor kort, en Mirella nu voel ik niets, maar aan de geur om me heen. en het gewicht van mijn luier te voelen heb ook ik goed gedrukt".
"Zodat ik nu echt moet verschonen",
Op deze opmerking van Leontien was ik direct stil, en liet ik Leontien haar gang gaan.
Toen ik in de rolstoel ging zitten, lande ik weer eens in een stinkende bruine drab,
Gelukkig waren we snel in de badkamer waar Leontien het douchestoeltje uitklapte.
Waarna ze mij van de rolstoel naar het douchestoeltje begeleide.
Deze keer moest ze me echt ondersteunen, zo moe was ik vanavond.
Toen ze me na de sokken, en schoenen, die ze toen ik in de rolstoel zat uittrok, en toen ik steunend op de beugels mijn broek uittrok, en mijn romper opende merkte ik pas goed hoe vol mijn luier was.
De overvolle Tena luier viel met een doffe klap op de stenenvloer.
Terwijl Leontien mijn vuile luier dichtplakte, en in de afvalbak deponeerde wilde ik op het douchestoeltje gaan zitten.

TOTAAL VERRAST

Toen ik inmiddels met één hand een steun vast had, en met de andere hand naar de knop van de thermostaatkraan ging gaf Leontien me een tik op mijn vingers.
Waar ze aan toevoegde, "afblijven Xantia,, ik ga jou nu wassen, en dat betekend dat ik ook de kraan open of dicht draai"
Nu keek ik Leontien verbaasd aan, even niet wetende wat nu te zeggen.
Dat ik hier was omdat ik door mijn vermoeidheid best wat zorg nodig had was een feit, en da accepteerde ik ook.
Dat ik net als Renske of Brenda als een ukkie behandeld zou worden was nu net niet de bedoeling.
Bovendien wilde ik dat net als Renske, en Mirella niet accepteren.
Toen ik Leontien aankeek zag ik dat ook zij dat van mij begreep, en ook niet verwachtte.
Helemaal toen Leontien mij aankeek, en zei " Xantia het is niet wat jij misschien denkt, maar als je zo smerig bent is het belangrijk, dat je je goed wast, of gewassen wordt".
"Dat kan je zeker als je moe bent beter laten doen".
Nu knikte ik, en gaf me dan over aan Leontien.

Toen ik even later schoon was wilde ik de douchecabine verlaten, maar vroeg Leontien of ik haar wilde wassen.
Direct knikte ik dat dit goed was.
Zo was ik al snel Leontien aan het wassen, en werd ook zij weer lekker schoon.
Dan stapten we de douche cabine uit, en droogden elkaar af, waarna we elkaar ook nog hielpen met het omdoen van de nachtluier.
Iets wat me toen ik op de klok keek verbaasde, aangezien die maar net half 8 aangaf.
Dan vertelde Leontien dat hier niet alleen de kleintjes of zogenaamde kleintjes rond 7 uur dus vroeg naar bed gebracht werden.
"Dat geldt ook voor Mirella, Renate, en mij" zuchtte Leontien.
Direct begreep ik dat dit vanavond ook voor mij gold.
Dan gingen we bijna klaar naar de grote zaal, hier binnenkomend wist ik niet wat ik zag.

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 109 ALLEMAAL VROEG NAAR BED

Niet alleen zaten Renate, en Michelle samen met Vincent Mirella, en Renate aan de grote tafel.
Waar een ketel Heet water Cappuccinopoeder oploskoffie, en een kistje met theezakjes stonden.
Zodat iedereen kon pakken wat ze wilden hebben.
Iets anders was dat zowel Mirella als Renate in een onesie, met daaronder hun nachtluier aan tafel zaten.
Waar Leontien, en ik direct bij aanschoven, en Renate de cappuccino waar ik inmiddels om gevraagd had bereide.
Op het moment dat Leontien, en ik gingen zitten merkte ik hoe vol mijn hoofd was.
Om mezelf rustig te houden, maar ook om Mirella vlak voor het slapen te verrassen pakte ik van mijn kamer het pakje voor Mirella.
Ook trok ik zelf mijn sailwise shirt aan, met daarover een vest, waarna ik rustig terugliep naar de zaal.
Weer binnen ging ik precies tegenover Mirella zitten.
Legde het pakje op tafel, en duwde het weg, zodat het over de tafel richting Mirella schoof.

Terwijl het pakje richting Mirella zoefde, merkte ik dat haar nieuwsgierigheid gewekt was.
Toen het pakje bij haar was, ze het te pakken had, begon Mirella direct het papier er af te scheuren.
En, trok ik ondertussen het vest uit.
Ondertussen had Mirella al het papier eraf, en verwijderde zij nu de plasticbeschermlaag.
Waarna ze toen dat eraf was het t shirt open vouwde, en het belangstellend bekeek.
Heel even dacht ik aan haar gezicht te zien dat het tegenviel, maar dan verscheen er een grote glimlach op haar gezicht.
Waarna Mirella opstond, en mijn kant opkwam, bij mij gekomen kreeg ik een grote knuffel.
Waarna Mirella weer op haar plek ging zitten, en haar mok leegdronk.
Toen de drank op was ging het naar de badkamer waar we werden geholpen bij het tanden poetsen, en direct daarna naar onze kamer waar we stuk voor stuk in de ledikantjes werden gelegd.
Waar we direct op een openliggende trappelzak terecht kwamen.
Nauwelijks liggend werden de trappelzakken dichtgeritst, en ook de hekjes omhoog getrokken, en gesloten.
Nog voor dat laatste gebeurd was sliep ik al.

DE NACHT DE OCHTEND

Terwijl ik al sliep bespraken Renske, en Brenda op fluistertoon de afgelopen dag.
Uiteindelijk werden ook zij stil, en vielen ook zij in slaap.
Gelukkig sliepen we vannacht lekker door.
dat nu niet alleen Mirella, en ik in onze slaap alles onbewust lieten lopen, merkte ik pas toen ik zondagochtend rond half 9 wakker werd.
Nauwelijks wakker keek ik om me heen om te zien wie er ook wakker was of nog lag te slapen.
Rondkijkend merkte ik dat ook ik nu nat was, maar deze nacht ook gedrukt had.
Iets wat ik ook aan Mirella, die inmiddels rustig wakker werd dacht te merken.
Op het moment dat Mirella ontwaakte merkte ik dat ook Renske de oogjes had geopend, en ook zij in elk geval nat was.
Terwijl Brenda daarentegen nog heerlijk lag te slapen, dat veranderde pas toen de deur voorzichtig open ging.
Waarna Leontien samen met Samira, die ik nog niet kende onze kamer binnenkwam, en Samira zich direct voorstelde.
Toen ik nadat het hekje, en de trappelzak waren geopend op wilde staan, merkte ik pas goed dat ik na een intensieve sportieve tot stilstand was gekomen.
Niet alleen voelde ik me een goeie nachtrust moe, maar vervelender was dat zowel Mirella als ik zelf een goed gevulde luier had.
Nog erger vond ik het dat ik niet eens de kracht had om omhoog te komen, en te gaan zitten.
Om in afwachting van hulp de gedachten te verzetten, verschoof ik mijn aandacht naar Brenda, en Renske.
Die inmiddels ook heel langzaam wakker werden.
Nauwelijks wakker merkte zowel Renske als Mirella dat ik zo stram was, dat ik geen kant op kon.
Direct na deze constatering richtte Mirella zich tot Renske, en vroeg!
" Renske als jij even op Xantia, en Brenda wil letten, ga ik hulp halen".
Terwijl Mirella even later wegliep, merkte ik dat Renske de kleine versie voor even los liet.

Terwijl Brenda nauwelijks wakker alweer in de rol van peuter zat, en nauwelijks wilde luisteren.
Dat Renske zoals gevraagd oplette merkte ik, en ondervond Brenda al snel.
Niet alleen ondersteunde Renske mij zodat ik bleef zitten, maar trad ook op tegen Brenda toen die wat al te baldadig werd, en zei haar dat ze dat voor nu moest laten.
Tot mijn opluchting kalmeerde Brenda direct, en hield ze zich verder ook rustig.
Al snel na dit incidentje ging de deur open, en stapte Mirella weer binnen met Leontien, en een vrouw die ik nog niet kende.
Nauwelijks binnen stelde de laatste zich voor als Barbara, en vertelde zij dat ze dit werk vooral als invalkracht deed, maar doordat ze al jaren actief was, wel wat gewend was.
Terwijl Barbara met mij in gesprek was namen Mirella, en Leontien Brenda, en Renske mee om hen te douchen, en aan te kleden.
Op het moment da zij vertrokken waren pakte Barbara voor mij een rolstoel.
Hoewel ik dat, maar zo zo vond besefte ik direct dat, ik dat na de zeilweek beter voor lief kon nemen.

Eenmaal in de rolstoel besefte ik dat het vandaag wel eens een slechte dag zou kunnen worden.
Wat betekende dat ik net als Mirella met/ bij alles geholpen, en of verzorgt moet worden.
In een poging om deze gedachte van me af te zetten vertelde ik Barbara hoe het mij, en Mirella het afgelopen jaar vergaan was.
Toen ik uitverteld was, en inmiddels ook uitgekleed, en verzorgt werd vroeg ik me af!
Wat de zondag op de créche verder zou brengen!

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 110 ONZE ROLLEN WEER EENS OMGEDRAAID

Het eerste was dat Barbara me nadat ik was gedoucht, me grondig afdroogde.
Waarna ze me best een dikke Tena ultima met inlegger omdeed, en me verder aankleedde.
Hoewel ik probeerde om mee te werken, viel dat niet mee.
OP het moment dat ik klaar was, en Barbara me in de rolstoel had gezet, bracht zij mij naar de recreatiezaal.
Waar zo dadelijk gegeten zou worden.
Bij de tafel gezet zag ik dat Leontien geholpen door Renate, en Mirella het ontbijt voor deze zondagochtend voorbereide.
Terwijl Vincent, Michelle, en Barbara de andere kindjes uit hun bedjes haalden. en verzorgden.
terwijl zij ook de kindjes die voor de dagopvang kwamen opvingen.

ZONDAG OVERDAG

Dat zagen Brenda Renske, en ik toen we aan de hand van Renate de grote zaal binnenkwamen.
Waar we met hulp van Barbara in een kinderstoel geholpen werden, en in afwachting van de pap waar Leontien mee bezig was alvast een slab voor kregen.
Terwijl ondertussen ook Renske in de kinderstoel zat, en ook zij een slab voor kreeg.
Direct daarna haalden Mirella, en Renate de bordjes pap bij Leontien.
Waarmee Mirella tussen mij, en Renske kwam zitten.
Om ons dan om de beurt een hapje te geven.
Iets anders wat me tijdens het ontbijt opviel was dat er niet alleen kindjes werden gebracht, maar er ook kindjes werden opgehaald.
Terwijl Renske, en ik pap kregen werden Raymond Johan, en Annemiek in een kinderstoel gezet.
Ondertussen merkte ik terwijl ook Sita Pascal, en Simone binnenkwamen!
Dat de pap best smaakte, terwijl Hendrik, en Johan door hun moeders werden afgeleverd.

Terwijl Renske, en Brenda tijdens het eten zaten te kwijlen.
Bovendien merkte ik dat beide ook alweer geplast hadden.
Dat ik zelf inmiddels ook alweer nat was, en bovendien de slab gebruikt had, merkte ik pas toen we onze bordjes leeg hadden, en Leontien ons uit de kinderstoel haalde.
Om ons direct op de speelmat te droppen waar we mochten spelen.
Terwijl wij ons op de grote mat vermaakten zochten Mirella, en Renate verhaaltjes, en liedjes voor de pauze van half elf.
Voor dat echter aan de orde was merkte ik, terwijl ik naar Brenda, Renske, en Simone keek, dat die zich samen in de box met peuterspeelgoed vermaakten.
Terwijl ik aan Renske, maar vooral aan mijzelf merkte dat na een intensieve week Loosdrecht alles tot stilstand kwam.
Zodat ik nu al weer moe werd, iets wat ook Vincent, en Mirella opmerkten.
Toen ze na het opruimen bij de box, en het speelkleed kwamen kijken.
Waar Brenda pascal Simone, en Raymond een speentje in hun mond geduwd kregen, waar ook ik direct naar hapte

Iets wat ik van Brenda wel gewend was, maar ik zelf in geen jaren gedaan had,
Iets anders was dat ik op de speelmat met de over de speelmat bevestigde stellage lag te spelen als een peuter.
Ook al iets wat ik wel kende van Brenda, en heel soms van Mirella, maar niet van mijzelf verwacht had.
Wat een grote vertwijfeling veroorzaakte, en dat werd helaas ook opgemerkt door Barbara Leontien. en Michelle.
Toen zij ons tegen half 11 voor wat drinken kwamen halen, terwijl Barbara ook mijn schaamte, maar vooral mijn vermoeidheid opmerkte.
Gezien de staat van mijn luier wist ik dat als ik niet snel verschoonde, of verschoond werd, ik zou gaan lekken.
Hierop merkte ik dat Barbara Michelle, en Mirella vroeg om de grote kinderpotjes te halen.
Terwijl ze aan Mirella, en Renate vroeg om de flesjes, en tuitbekers te bereiden.

Nadat de taken waren verdeeld haalde Barbara Brenda, en mij van de speelmat, en legde ons op de naast de speelmat liggende verschoonmat.
Wat dus betekende dat we in de speelzaal op de grond verschoond zouden worden.
Dat ging mij echt te ver, en dat zou ik latenmerken ook, maar op het moment dat de grote Xantia haar mond opentrok, commentaar wilde geven waren ook Michelle Barbara, en Mirella terug.
Mijn onrust opmerkende kwam Mirella direct bij me staan, en duwde me voor ik de kans kreeg wat te zeggen een speen in mijn mond.
Die ze bovendien achter mijn hoofd vastmaakte, om dan bij Brenda dit proces herhaalde.
Toen dat was gebeurt hielp Mirella mij om op de verzorgingsmat te gaan liggen.
Waarna ze direct toen ik goed lag mijn broek opende, en omlaag trok.
Om dan ook mijn romper te openen.
Waarna ze mijn volle luier opende, en onder mij wegtrok.

Toen dit was gebeurt dacht ik dat Mirella mij schoon zou poetsen, en me een schone Tena om zou doen.
In plaats hiervan hielp ze me om hoog, om me dan op de po te zetten.
Nauwelijks zat ik met een speen in mijn mond op de po, of ik merkte dat ik een plas deed.
Om dan ook nog te drukken, terwijl ik zat te drukken zag ik dat Mirella Brenda uitkleedde, en ook Brenda op de po werd gezet.
Terwijl Renate ook Renske Raymond, en Pascal van hun volle luier afhielp, en ook hen op de po zette.
Toen Mirella mij even later van de po haalde, en mijn billen, en anus schoonpoetste, en me hielp om op de klaar liggende luier te gaan liggen vielen me ineens wat dingen op.