Nog niet klaar De afspraak

[toet]

Hieronder is er een verhaaltje (ongeveer 16 bladzijdes in word) waar ik al geruime tijd over aan het fantaseren was. Lang geleden heeft iemand een keer een verwijzing gemaakt naar vakantiehuisjes met aangepaste accommodatie, met daarnaast nog ook een post op dit forum van een caregiver en dat samen heeft mij uren lang doen fantaseren, waarna ik een poging gedaan heb om dit tot een verhaaltje te gieten.
De accommodatie bestaat niet meer, de zorgmeubels zijn er uit en het huisje staat te koop.

Veel leesgenot





We hadden afgesproken ergens onderweg op een parking, om van daaruit samen verder te reizen. Het afspreken had een paar redenen. Met twee onderweg is gewoon veel gezelliger dan alleen achter dat stuur te zitten bollen. Het bespaart ook wat op de benzine, die laatste 130 km was voor ons beiden toch hetzelfde traject.
De laatste reden was voor mij eigenlijk de fijnste reden. Vanaf het moment dat ik bij je in de auto stapte zou ik mijn kleine ik mogen zijn, waar ik zo naar verlangde.
In mijn koffer lagen een paar grote en kleinere tassen klaar met wat spullen die ik beloofd had om mee te nemen: mijn eigen onesies, body's, pyjama's, mijn eigen speen...

Onder mijn gewone kleren had ik de grootste maat drynite aan. Deze paste nog goed, ondanks dat ik toch een stukje groter ben dan de geadverteerde gewichtsklasse. Onderbroeken waren totaal afwezig. Niet aan, niet in de bagage, nergens in mijn auto.

Ruim voor het afgesproken uur draai ik de parking op. Ik rijd een rondje om me te vergewissen dat je er nog niet bent en vervolgens parkeer ik me in een hoekje op een lege en veilige plek. We zijn maandag middag, mijn auto kan hier blijven staan tot donderdag.
Doodop van de voorbije weken laat ik de bestuurdersstoel waar ik zit naar achteren kantelen en ik sluit mijn ogen. Ik ben eigenlijk uitgeput. Zowel fysiek als mentaal van het harde werk dat ik de voorbije weken of misschien wel maanden heb moeten doen. Eigenlijk was de rit naar hier al gevaarlijk en onverantwoord door mijn vermoeidheid, maar ik relativeer dat met de gedachte aan wat gaat komen. Slapen lukt niet maar het lukt me wel om alles van mijn werk een plekje te geven in mijn hoofd zodat ik er de komend dagen niet aan hoef te denken.

Tien minuten voor het afgesproken uur zie ik ook jou de parking oprijden. Vlot zet je de auto naast mij in het parkeervak en met een brede ontwapenende glimlach stap je uit.
Ik probeer terug te glimlachen, maar dat lukt niet zo goed. Alhoewel dat ik er echt wel hard naar uitkijk vind ik het ook wel spannend. Voor een eerste keer een oppas, bovendien iemand die ik enkel nog maar gesproken heb via mail en videobellen, en dan ook meteen op een vreemde locatie voor een paar dagen. Het is wel al een geruststelling dat ze er net hetzelfde uitziet in het echt. Je hebt kleren aan die uitstralen dat je tegelijkertijd vrolijk maar ook streng kunt zijn.
Ik heb je leren kennen via een gemeenschappelijke kennis. Één van mijn beste vrienden, die net als ik abdl is, heeft al een paar keer met je afgesproken, en hij heeft ons met elkaar in contact gebracht.

“Kom, zeg eens flink gedag en geef mij eens een zoentje op de wang.” spreekt ze vriendelijk tegen mij.

“Hoi” zeg ik stilletjes waarna ik haar de gevraagde zoen geef. Haar directheid helpt niet om me minder verlegen te maken, maar ik voel me er wel al meteen een stukje kleiner door. Ik ben wel blij dat ze die leiding neemt.

Terwijl ik een klein stapje achteruit wil zetten nadat ik haar begroet had, houd ze me tegen. “Heb je iets van bescherming aan, ben je nog droog?” vraagt ze me terwijl ze, zonder te wachten op een antwoord, me meteen aan een kleine inspectie onderwerpt. Ze trekt mijn broek net voldoende open om te zien dat ik de afgesproken drynite draag en dat deze droog is, maar ze doet het wel discreet zonder dat het opvalt, we staan immers op een openbare parking.

“Flink zo.” prijst ze me met een grote grijns. Ze lijkt er wel van te genieten dat mijn wangen lijken op rode stoplichten.

Ik geniet er van om als een kleintje behandeld te worden, maar ik blijf mijn verlegen zelve en weet niet goed welke houding ik moet aannemen.

“Maak je zakken maar leeg.” zegt ze terwijl ze haar hand openhoud. Braaf graaf ik in mijn zakken en haal ik er alles uit. Gsm, portefeuille en horloge legt ze in haar eigen auto in het handschoenkastje. Deze heb ik niet meer nodig tot donderdag, iedereen dat het moet weten, weet gewoon dat ik onbereikbaar ben de volgende dagen. De autosleutel steekt ze nog voor even weg in haar eigen zak.

Samen met dat alles geef ik haar ook nog een enveloppe aan. Ze kijkt er even in en knikt tevreden. Het huisje was niet gratis en hoewel zij de boeking gedaan had, moet ik ook mijn deel betalen. Ik had het gepaste geld in contanten voorzien. Glimlachend kijkt ze naar de verrassing dat ik mee in de enveloppe gedaan heb. Ik heb mijn best gedaan een mooie tekening te maken en alhoewel ik zelf niet eens goed herken wat er op het papier staat, kan zij er blijkbaar wel wat uit opmaken want ze geeft me nog een knuffel terwijl ze door mijn haar roefelt.

“Zo leuk knulletje. Zet je nu maar in de auto.”

Ze begeleid me mee naar de achterportier en laat me plaatsnemen in een grote autostoel op de achterbank. Ik krijg een 5-punts gordel omgedaan waar ze eerst de linten nog van bijstelt en tenslotte alles goed afsluit met een sleuteltje dat ze in haar eigen zak steekt. Ik geraak hier zelf niet meer uit weg. Ze wijst me nog vlug op een noodhamer met gordelsnijder die binnen mijn handbereik ligt 'enkel voor het geval dat' waarna ze de autoportier sluit.
Vanop de stoel zie en hoor ik nog hoe ze mijn bagage overlaad naar haar auto waar ik nu in zit. Ze kijkt er ook al eens vluchtig in om te selecteren welke zak ze straks als eerste nodig heeft. Ze sluit mijn auto af en gaat vervolgens zitten op de bestuurdersplek en bergt mijn autosleutel op bij mijn portefeuille en gsm in het handschoenkastje.

“Klaar voor je grote avontuur?” vraagt ze me terwijl ze zich omdraait.

"Jaaaaa” komt er nu vlot bij mij uit. Zittend in de autostoel en met de deuren dicht begin ik me veiliger te voelen. Langzaam worden de emoties van verlegenheid vervangen door die van opwinding. De spanning voor de komende dagen blijft nog altijd wel aanwezig.

Op voorhand hadden wel wel al veel afgesproken van wat we niet gingen doen, maar er blijft veel ruimte over voor wat wel allemaal zou kunnen.


Ze start de auto op en voorzichtig rijd ze de parkeerplaats uit. Het is nog een uur en een half rijden tot we op het vakantieterrein zijn waar we het huisje gehuurd hebben. Ik leg me met mijn hoofd achterover en kijk naar het voorbij zoevende landschap. “Kan dat wel?” vraag ik me stilletjes af. Tegelijkertijd me wat ontspannen voelen, maar ook spanning voelen over wat komen gaat?
Je weet dat ik een lief knulletje ben, maar wel veel aandacht vraag onder de vorm van supervisie. Alhoewel ik het goed bedoel, zou ik wel eens vlug kunnen vergeten welke regels er allemaal gelden.

“We zijn er!” klinkt vrolijk van achter het stuur als we stoppen voor een slagboom. “blijf nog eventjes zitten, ik ben dadelijk terug.” ze stapt uit en loopt de receptie binnen. Niet veel later stapt ze terug buiten met een sleutel en een plannetje in haar handen. Ze bestudeerd het nog eventjes nadat ze is ingestapt en rijd dan traag het park binnen.
Ik kijk zo goed mogelijk rond en ik probeer alles te zien. Hier ga ik verblijven de komende dagen. Ik had wel al wat foto's bekeken op internet maar in het echt is toch altijd anders.

 

[toet]

“Hier zou het moeten zijn.” zegt ze terwijl ik goed het huisje bekijk.
Ik kijk door het autovenster naar buiten naar het huisje. Behalve een hoge schutting aan de zijkanten en een gereserveerde parkeerplaats kan ik geen verschil zien met de huisjes er rond. Het lijkt gewoon op het zoveelste in de rij.
De deur naast mij gaat open, de gordel wordt losgemaakt en voorzichtig wordt ik bij de hand mee naar binnen genomen.
Hier is wel meteen duidelijk dat dit geen gewoon huisje is. De woonkamer wordt gedomineerd door een grote box die een hoek van de ruimte inneemt. De box is ongeveer twee meter lang en de wanden hoog genoeg zodat een volwassene er niet zomaar over kan. Dit is echter niet de eindbestemming want we lopen de woonkamer door tot een kamer geschilderd in felle kleuren. Ook hier word de kamer gedomineerd door de meubelstukken. Langs de ene kant staat een grote verschoontafel, langs de andere kant staat een groot ledikant met doorzichtige wanden.

Ik word naar de verschoontafel toegeleid waar ik nog even voor mag blijven staan. Stuk voor stuk gaan al mijn kleren uit en worden deze aan de kant gelegd tot ik enkel in T-shirt en een natte Drynite voor haar sta. Nu mag ik plaatsnemen op de verschoontafel, de randen van de Drynite worden stuk gescheurd en nadat ik mijn billen wat ophef wordt de Drynite vanonder mijn billen verwijderd. Ondertussen is er een reactie zichtbaar in mijn kruis. Ik schaam me er voor en het is ook helemaal niet de bedoeling. Ik zou het wel willen tegenhouden maar ik kan er niets aan doen. Ik ben blij dat ik je op voorhand had laten weten dat er een grote kans was dat dit ging gebeuren. Vlug maak je een washandje nat met koud water en legt dat er over. Terwijl je even wacht bekijk je de aparte tas die ik moest klaarleggen naast de rest van de bagage. Je haalt alle spullen er uit, en haalt vervolgens het koude washandje terug weg dat zijn werk goed had gedaan. Nu alles terug wat kleiner is geworden ga je door met de verzorging. Je frist alles een beetje op met een paar doekjes en smeert daarna preventief wat zalf in de liezen en op mijn billen.
In de tas zit een luier klaar met een mooie prent op. Je doet deze vakkundig bij me om en laat me daarna terug rechtstaan.

In de aparte tas zat ook een tuigje. Het is nieuw voor jou dus het is even zoeken hoe het aan moet, maar eenmaal je het gevonden hebt worden alle sluitingen dicht geklikt en span je de riempjes aan totdat het goed aansluit. Om het af te werken klip je een speen met speenkoord vast op mijn T-shirt. Omdat het warm en droog weer is neem je me mee naar buiten in de tuin. Alhoewel we midden op een camping zitten zijn we door de schutting goed van iedereen afgeschermd en ziet buiten niemand hoe ik er bij loop, met enkel een luier, een T-shirt en een tuigje.

Het snoer van het tuigje maak je vast aan één van de palen waar een schommel hangt.
“Speel maar een beetje, ik ga nu eerst alle bagage uit de auto halen en een plekje geven in huis.”
Vrij van alle zorgen zet ik me neer op mijn billen. Ik weet en ik voel gewoon dat er mij niets kan overkomen met jou in de buurt. Dat geeft een fantastisch gevoel.
Ik weet dat het tuigje er niet is om mij te straffen, ik weet dat ik een heel lief kleintje ben, maar ik weet ook dat ik wel eens durf te vergeten wat ik wel en niet mag doen. Het tuigje dient als bescherming, als preventie, om te voorkomen dat ik foutjes maak waar we dan beiden ongelukkig over zijn. Het tuigje is een soort bescherming tegen de wrede wereld die er is. Ik hoef me nu geen zorgen meer te maken want jij weet wat gevaarlijk voor mij is en wat niet. In jou handen ben ik veilig. En zo voel ik me ook.

Ik laat het kleintje dat ik voor de komende paar daagjes geadopteerd heb achter in de tuin. Ik keek zelf uit naar dit weekend. Het geeft zo veel voldoening om die glimlach op hun gezicht te kunnen toveren, het is zo fijn om iemand zo te kunnen laten ontspannen, het is leuk om iemand zo een fijne tijd te kunnen geven.
We hadden uitgebreid gemaild, gebeld, gesproken voor dit weekend en ik wist daarmee goed hoe ik hem wel en niet gelukkig kan maken. Hij weet ook gelukkig goed wat hij wel en niet hoeft te verwachten van mij, seks en dergelijke hoort er niet bij, we hebben beiden ook nog onze gewone relatie.
Voor ik naar binnen ga laat ik een draagbare babyfoon achter in de tuin. Je hebt niet eens door dat ik dat doe, je zit al met grote ogen rondom jou te kijken naar wat je kan doen. De ontvanger van de babyfoon steek ik in mijn broekzak.
De tekening die hij gemaakt had wilde ik graag omhoog hangen aan de ijskast, maar ik vind niet meteen plakband of een magneet om hem op te hangen. Jammer, ik zet hem dan maar ergens recht op een kast, maar wel in het zicht.
Ik begin nu met al de rest van mijn en zijn spullen uit de auto te halen en op te ruimen in de kast. Mijn eigen kleren gaat vlot, voor die van hem heb ik wat meer tijd nodig. Ik bekijk alles goed wat hij mee heeft en vouw het daarna terug op en maak gesorteerde hoopjes. Het zijn wel schattige kleren die hij mee heeft.

De lijn van het tuigje is redelijk lang en ik kan tot in de zandbak. Onderzoekend met mijn handen kijk ik wat ik allemaal kan doen. Ik graaf wat putjes, ik laat het zand tussen mijn vingers doorstromen en ik kijk of het me lukt er iets mee te maken.
Tussen het zand vind ik ook een paar stukjes schelp die ik aandachtig bekijk. Nog nooit eerder was mij het prachtige lijnenspel opgevallen die op de schelpen getekend zijn.
Vrij van alle zorgen heb ik nu eens wel de tijd om dit te bestuderen.

Vanuit de keuken kijk ik de tuin in. Ik zie dat hij midden in de zandbak aan het spelen is. Hij is lekker rustig bezig dus ik heb nog wat tijd. Ik neem wat fruit, fruitsap en wat granen en niet lang daarna staat er een fruitpapje klaar.
Ik vind het wel fijn dat hij dat tuigje mee had. Het zorgt ervoor dat als ik hem ergens zet, ik er ook zeker van kan zijn dat ik hem eventjes alleen kan laten, dat hij niets mis doet en ik hem terugvind waar ik hem ook achtergelaten heb. Het doet me ook wel wat om die macht over iemand te krijgen, het geeft me een trots gevoel dat hij zoveel vertrouwen in mijn handen durft te geven. Ik hoop dat ik zijn vertrouwen niet beschaam.

Zonder dat ik het had gemerkt sta je opeens weer naast mij met de lijn al in je handen. “Kom maar even mee aan tafel zitten, ik heb een hapje voor jou.”
Je begeleid me naar een tafel buiten op het terras en maakt mijn tuigje vast aan de stoel zodat ik mooi op de stoel moet blijven zitten. Je doet me een slab om vervolgens ga je binnen een potje en lepel gaan halen. Nadat je alle bagage hebt uitgeladen heb je nog een fruitpapje gemaakt.
Als ik het fruitpapje zie merk ik hoeveel honger dat ik heb. Ik geniet van elke lepel die je in mijn mond stopt, het smaakt lekker. “Dank je wel” mompel ik nadat ik het laatste hapje gegeten heb. Je kuist mijn mond nog af en daarna neem je me terug mee naar binnen.

 

[toet]

“We gaan eerst al het zand wegwassen en daarna doen we je wat meer gepaste kledij aan.”

Voor de douche kleed je me helemaal uit. Mijn t-shirt gaat aan de kant en daarna gaat ook mijn luier uit. Zenuwachtig wip ik op mijn voeten voor wat komen gaat. Ik zie hoe je het water over je eigen hand laat stromen om de temperatuur te testen.
Eenmaal de temperatuur goed zit neem je mijn schouder vast en begeleid me onder de waterstraal. Ik sluit vlug mijn ogen voor het water dat over mijn gezicht stroomt en kan dan niet anders dan genieten van de weldadige warmte die over mijn lijf stroomt.

“Zet je even op je knieën, dan kan ik goed aan je haar.” zeg je. Meteen voer ik je vraag uit en kijk ik naar boven. Nu ik letterlijk een stuk kleiner ben, voel ik me figuurlijk ook heel wat kleiner. Ik snuif de geur van baby zeep en shampoo op waarmee je me helemaal insmeert. Ik geniet er van hoe alles wordt schoongewassen en gespoeld onder jou zorgende handen.

Onder de douche geef ik hem een goede sopbeurt. Ik houd van de geur van zwitsal en het is fijn die volwassen geurtjes te kunnen wegwassen en in die plaats de lekkere kleine geurtjes te ruiken. Ik laat hem op zijn knieën zitten, dat is gemakkelijker voor mij, maar het is iets wat ik wel meer doe bij de kleintjes waar ik al voor gezorgd heb. Ze zijn dan ook niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk een stuk kleiner.
Tijdens de hele verzorging tot nu toe ben ik aandachtig of ik iets merk van stress of afkeer. We hadden voor deze reis een stopsysteem afgesproken en ik ben de hele tijd aandachtig of ik één van de woorden hoor. We hadden een woord afgesproken voor 'voorzichtig, dit gaat misschien te ver', ook eentje die staat voor 'stop met wat je nu doet' en nog een laatste waarmee we beiden ook een eind aan het weekend kunnen maken. Onderweg in de auto hadden we ze nog even herhaald en afgetoetst bij elkaar. Zoals de eerste momenten al gelopen hebben, denk ik niet dat ik ze zelf ga moeten gebruiken.

Nadat je de zeep volledig hebt weggespoeld neem je me mee naar mijn slaapkamer en leg je me neer op de verschoontafel.
Je hebt de tijd die ik in de zandbak zat goed gebruikt. Mijn valies is helemaal leeg gehaald en je hebt alle spullen en kleding die ik mee had opgeborgen in de kasten, samen met nog wat spullen die je zelf mee had.
Nadat je mij een schone luier hebt aangedaan doe je mij een body aan met daar over een kruippakje met voetjes waarvan de sluiting achteraan zit.
Thuis heb ik een touwtje dat ik aan de rits kan haken om het kruippakje open of dicht te doen, maar dat touwtje heb ik nu niet mee.
Het voelt heerlijk voor mij. Helemaal op jou zorgen aangewezen zijn. Met jij die stuurt weet ik dat alles goed komt, dat je er wel voor zorgt dat ik flink ben, ik niets mis kan doen. En tegelijkertijd voel ik dat je op me zult toezien dat ik me goed voel, dat je me koestert.

Je neemt me mee naar de woonkamer waar ik mag plaatsnemen op de bank. Het tuigje van daarnet gaat terug aan zodat ik niet ver weg uit ze zetel kan. Je zet voor mij de televisie op, legt de afstandsbediening buiten mijn bereik en gaat dan een flesje met water voor mij gaan halen. Het was dorstig weer geweest en ik ben blij dat ik mag drinken. Terwijl je toekijkt drink ik het flesje leeg waarna je het gaat bijvullen en mij een tweede flesje toesteekt.
Het tweede flesje drink ik wat langzamer terwijl mijn aandacht afglijd naar de TV, ondertussen maak je in de keuken een kleine maaltijd klaar: Worst, appelmoes en puree.

Ik vind dat tuigje wel gemakkelijk. Ik heb al eens voor een ander kleintje gezorgd dat er een spelletje van maakte om de hele tijd verstoppertje te spelen. Met dit tuigje weet ik tenminste zeker dat ik hem terugvind waar ik hem heb achtergelaten. Het geeft me ook wat meer rust en ademruimte, wetende dat hij veilig is en niets kan mispeuteren. Ik weet wel dat hij een goede inborst heeft, maar ik zie zijn ondeugende oogjes wel twinkelen en ik vermoed dat als hij het kind in hem volledig loslaat, hij gewoon zou kunnen vergeten wat veilig is en niet voor dat kleine kindje in hem. Gerust dat hij veilig vast zit in de buurt van de zetel laat ik hem achter en ga ik naar de keuken om het avondeten voor te bereiden.

Met op de achtergrond het geluid van de potten en pannen in de keuken en de etensgeuren die steeds sterker worden geniet ik van het programma. Ik leef mee met het hoofdpersonage dat allerlei gekke en spannende avonturen beleeft. Ik leg me neer op mijn zij, drink van het water en ga helemaal op in de shop op TV.
Als de aflevering bijna is afgelopen kom je naast me zitten en aait me over mijn haar. “Als het filmpje is afgelopen is het etenstijd.” waarschuw je me alvast dat de TV dadelijk uit gaat.

“Nee!” jammer ik als de televisie op zwart springt na het einde van de aflevering. “Ik wil verder kijken.”
Je onderbreekt mijn gejammer: “Ik had het je gezegd. Het is etenstijd nu.”
Het komt nu in mij op dat je inderdaad wel zo iets gezegd hebt. Ik zwijg en ik volg je naar de tafel waar er een speciale stoel voor mij klaar staat.
Op mijn plek staat er een plastic bord klaar met appelmoes, worst en puree. De worst heb je al in kleine stukjes gesneden. Van bestek krijg ik niets, bij jou ligt er een kleine lepel voor mij klaar. Er staat bij mij ook nog een beker met water klaar.
Voor ik mag beginnen met eten knoop je eerst nog een slab rond mijn nek. “Ik wil niet dat je kleren vuil worden.”

Ik kijk ook even naar jou bord. Naast je bord staat een glas wijn. “Jakkes” denk ik “vies.” Maar ik ben wel blij voor jou dat je ook wat aan jezelf denkt. Je eet ook niet helemaal hetzelfde, bij jou zijn er gewone aardappelen en een slaatje met olijfjes en feta kaas.

Doordat de lepel zo klein is kan ik telkens maar een beetje in mijn mond krijgen. Het eten duurt er wat langer door, maar in mijn volwassen leven eet ik eigenlijk altijd te snel. Nu ik wel trager moet eten geniet ik meer van elke hap. Je zit naast mij en helpt me met eten. Je wisselt tussen een of twee hapjes zelf eten en daarna wat eten in mijn mond steken. Je let niet zo goed op en af en toe beland er een deel van het eten op mijn wangen, kin of neus. Stiekem denk ik dat je bewust voor deze plakboel zorg.
Het zorgt er in elk geval voor dat als we klaar zijn, je mijn handen en mond te lijf gaat met vochtige doekjes totdat alles weer proper is.

Hij deed even moeilijk toen ik de TV uit zette. Ik heb het gevoel dat ik met een echt kleintje bezig ben. Als het nodig is zal ik hem wel kort houden en hem herinneren aan zijn plaats binnen dit huishouden. Ik zet hem na de film op een stoel in de keuken voor het avondeten. Ik heb voor hem voor een klassieker voor kinderen gezorgd, appelmoes, wortel en puree krijgt hij te eten vanavond. Ik hoop maar dat het voldoende voor hem is.
Terwijl ik zelf eet geef ik hem tussendoor ook eten zodat onze borden ongeveer gelijk opgaand leeg komen. Af en toe plaag ik hem wat en duw ik met het eten wat naast zijn mond. Ik vind de gezichten die je daarbij trekt wel grappig. Tussen het moment dat ik je op de parking zag en nu zie ik een groot verschil. Eerst was er geen enkele emotie behalve verlegenheid. Je gezicht was ook vlak en toonde niet veel. Ondertussen toon je veel meer expressie en kan ik van je gezicht heel wat emoties aflezen. Ik zie dat je aan het genieten bent. Jou dessertje, een klein potje yoghurt met fruit, laat ik je zelf opeten met een lepel en ik zie dat je stiekem je best doet om de plekjes op je gezicht die nog niet vuil waren, nog wat bij te beplakken.
Voor we verder gaan met de rest van de avond zorg ik eerst dat je propere handen en een proper gezicht hebt.

Als we uiteindelijk beiden onze maaltijd op hebben neem je me terug mee naar mijn kamer. “We gaan je pyjama al aan doen, nadien mag je nog eventjes opblijven tot het voor jou ook helemaal tijd is om te gaan slapen.”

Ik word terug naar de verschoontafel begeleid waar je me, nadat het kruippakje uit gedaan is, me terug vastlegt op de verschoontafel. Van de body worden de flapjes tussen mijn benen open gemaakt, het is niet nodig dat deze uitgaat nu. Je geeft me terug een schone luier. Ik had deze maar kort aan, maar je wilt me wel droog de nacht in laten gaan. Het verschil is ook merkbaar tussen de twee luiers. De vorige was een dunne supermarktluier, nu doe je me een dikke abdl luier aan die het tot morgen zou moeten uithouden.
Na het krijgen van een nieuwe luier wordt het kruippakje gewisseld voor een ander waar er niet alleen voetjes aan vast zitten, maar ook wanten. Mijn handen worden nu grotendeels onbruikbaar.

Je begeleid me terug naar de woonkamer waar ik nog eventjes op de bank verder naar TV mag kijken terwijl jij rondloopt en wat opruimt. Je brengt het vuilnis met de vuile luiers vlug naar het afvalstraatje buiten en in de keuken zorg je dat de vaat proper is.

“Bedtijd” roep je vanuit de keuken als je het laatste in de kast zet. Ik kijk automatisch naar mijn pols maar mijn horloge ligt nog bij jou in de auto in het handschoenkastje. Ik kijk even rond door de ruimte en ik zie nergens een klok hangen. Buiten is het nog lang niet donker, maar dat is normaal deze periode van het jaar. Ik kan niet anders dan jou vertrouwen dat het inderdaad bedtijd is. Het is nog één van die dingen waarvan ik de controle heb afgegeven aan jou, wat me helpt om me klein te doen voelen.

Je neemt me mee naar de badkamer. Ik moet gaan zitten op een stoel waarna je achter me gaat staan. “laat je tanden maar zien als een tijger!” roep je vrolijk. Grommend trek ik mijn lippen weg zodat mijn tanden bloot staan. Meteen val je mijn tanden aan met een tandenborstel en onder jou deskundige handen worden ze in de drie volgende minuten proper gepoetst.

Met propere tanden en grommend als een tijger kruip ik op handen en knieën naar de slaapkamer waar jij het ledikant open maakt en me er in stuurt. Je maakt de fopspeen met een lintje vast aan mijn pyjama en steekt die nog in mijn mond. Ik moet vervolgens in een trappelzak kruipendie je dichtritst van boven naar beneden toe. Op deze rits zit een slotje dat je nog even uittest waarna je de sleutel in je eigen zak steekt.
Je laat de deuren van het ledikant nog even open, neemt een prentenboek en zet je neer naast mij. Met een rustige stem lees je me voor, ik merk dat je dit al veel gedaan hebt. Ik geniet van het verhaal dat je verteld en de prenten om naar te kijken.
Als het verhaal is afgelopen plant je nog een zoen op mijn voorhoofd en sluit je het ledikant van buiten af. Zelfs als mijn handen vrij waren geweest had ik het nog niet zelf kunnen openen.
“Ik zet de babyfoon hier aan. Als je mij nodig hebt mag je me altijd roepen.” stel je mij gerust.
“Ok” mompel ik vanachter de fopspeen uit.
Je sluit de gordijnen en doet het licht uit waarna je met een “slaapwel!” uit de kamer verdwijnt en de deur achter je sluit.

Met alles dicht, opgesloten te zijn in het ledikant voel me toch niet helemaal op mijn gemak. Ik probeer het gevoel te negeren maar dat lukt niet, het wordt steeds sterker.
“Hallo?” probeer ik tenslotte eerst een keer zachtjes maar daarna harder. Ik zie dat bij de babyfoon een groen lampje oplicht elke keer als ik iets zeg.
Na de derde 'hallo?' kom je de kamer binnen.
“Wat scheelt er?” vraag je bezorgd terwijl je binnenstapt.

“Ik ben een beetje bang” antwoord ik zachtjes.

“Ik weet wel wat, ik ben direct terug.” Je draait je om, terwijl je uit de kamer gaat laat je de deur open staan. Benieuwd en ongerust voor wat komt wacht ik tot je terug binnenkomt met een knuffelbeer in je handen. “Deze waren we nog vergeten denk ik.” zei je terwijl je de deur van het ledikant opent en me de knuffel aanreikt.
“Ik ben vlak bij jou, ik heb je gehoord door de babyfoon. Als er iets is ben ik niet veraf.” verzeker je mij.
Ik antwoord met een glimlach. De angst die daarjuist aan het opkomen is, is meteen al wat minder. Nu besef ik pas echt hoe irrationeel deze angst was. Maar nu ik gemerkt heb hoe goed de babyfoon werkt heb ik nog eens gemerkt hoe veilig ik ben in jou handen.
“Dank je wel. Slaapwel ook voor jou.” zeg ik als ik me neerleg op mijn hoofdkussen om te proberen slapen.
Ik lig nog eventjes wakker. Ik ben eigenlijk een avondmens en nachtvogel en ik voel dat ik veel vroeger in bed lig dan ik thuis zou gaan slapen, maar het was afgesproken met jou dat ik op tijd in bed zou liggen.

Je had op voorhand aangegeven dat je ook tijd voor jezelf ging willen hebben, en dat ik me daar als kleintje maar aan aan te passen zou hebben. Je had me verteld dat het toch wat energie vraagt en soms heel intensief is, zo zorgen voor een kleintje. Je had me ook verteld wat je ging doen. Eerst nog even opruimen en nadien lekker in de bank hangen met een drankje, een versnapering en een boek of iets op TV, afhankelijk van wat je op dat moment zin in hebt.

Ik kijk nog eens rond in de badkamer, keuken, tuin en living en nadat ik alles goed heb opgeruimd en mijn kleintje nog eens heb gerustgesteld zet ik me voldaan neer in de zetel. Ik schenk me een tweede glas wijn in en zet deze voor mij op tafel naast een schaaltje nootjes die ik al had klaar gezet. Het is half tien ondertussen en ik besluit nog een uurtje te lezen voor ik zelf ook in bed kruip. Ik denk terug aan de afgelopen dag en ik ben blij met hoe hij gelopen is. Ik heb er zelf van genoten en ik heb het gevoel dat hij dat ook gedaan heeft. Ik voel me wat meer moe dan ik thuis zou zijn op dit uur, maar dat komt omdat mijn voelsprieten toch mat meer uitgestoken staan. Ik wil zeker zijn dat hij het naar zijn zin heeft en alles goed met hem is, dat hij er ook van geniet. Voor ik zelf in bed kruip zet ik het alarm aan voor morgen ochtend. Ik heb een verrassing voor hem voorzien waar hij zelf niet aan gedacht heeft.
Met een voldaan gevoel kruip ik zelf uiteindelijk ook in bed.

Voor ik in slaap val laat ik mijn blaas leegstromen in de luier. Ik lig op mijn rug en het duurt eventjes voor het lukt maar uiteindelijk voel ik de luier opzwellen tussen mijn benen en onder mijn billen. Ik klem de knuffel stevig vast onder mijn arm, leg me op mijn zijde en zo val ik uiteindelijk in slaap.

 

[baby Robin]

Heel mooi geschreven. Dank voor dit mooie verhaal tot nu toe

Ben benieuwd naar het vervolg

 

[luierdromertje]

Erg Gaaf verhaal

 

[toet]

Heel mooi geschreven. Dank voor dit mooie verhaal tot nu toe

Ben benieuwd naar het vervolg

Dank je wel, ik hoop dat je van het volgende deel geniet.

Erg Gaaf verhaal

Bedankt voor je reactie.

 

[toet]

“Opstaan!” roep je vrolijk. “We gaan zwemmen!” terwijl je me ruw uit mijn slaap wekt door je stem en het gordijn te openen.
“Zwemmen?” vraag ik verbaasd. “Maar,.. Dat was toch helemaal niet afgesproken? Ik kan toch niet met een luier tussen de mensen?”
“Je hoeft er niet ongerust over te zijn. Het zwembad is speciaal voor ons een uurtje gereserveerd in de ochtend voor het open gaat. Wij gaan de enigen zijn.” stel je me gerust.

Terwijl ik aan het wakker worden ben vul je vliegensvlug een tas met spullen die je gaat mee nemen naar het zwembad en leg je kleren voor mij klaar.

Ik zag de bezorgdheid op zijn gezicht toen ik hem wekte met de boodschap dat we gingen zwemmen, maar ik was wel blij dat ik hem snel kon geruststellen. Hij heeft ook geen enkele van de stopwoordjes gebruikt, ook niet nadat ik hem eraan herinnerde, dus weet ik dat ik verder kan. Speciaal voor hem had ik een zwemluier voorzien. Niet dat deze nodig is, maar ik wilde hem wel deze ervaring geven.

Je opent het slotje van de slaapzak en ritst hem open zodat ik er uit kan. Nadien open je de pyjama en laat je me ook daar uitstappen. Nog voor ik het goed door heb sta je klaar met een wijde broek en trek je vervolgens een trui naar beneden. Ik krijg nog kousen en schoenen aan van jou en voor we buiten stappen bind je nog een jas rond mijn middel. Zo kan niemand de contouren van mijn natte nachtluier zien.
“Ik ga je nu geen schone luier aandoen als we binnen vijf minuten bij het zwembad hem terug moeten uitdoen.” geef je me nog van uitleg.
Je neemt me bij de hand en samen vertrekken we naar het zwembad. Je neemt me mee naar een zijdeur waar je gisteren op de receptie de sleutel van gekregen hebt. Terwijl je aan het zoeken bent in je zakken naar de juiste sleutel laat ik mijn ochtendplas nog in de luier lopen. Ik vermoed dat het nu het beste moment is daarvoor. We komen rechtstreeks in een kleine ruimte die met een andere deur verbonden is met het zwembad. Nadat we binnen zijn draai je de deur van binnenuit terug op slot. Er staan daar een paar kasten en een grote verschoontafel waar je me op laat zitten. Terwijl je me uitkleed kijk je op je eigen horloge. “We hebben ongeveer een half uurtje dat we rustig in het zwembad kunnen, nadien gaan we er best al uit als we niemand willen tegenkomen.”
Ook de nachtluier gaat uit waarna je alles opfrist met wat vochtige doekjes. Bezorgd bedenk ik me dat ik thuis geen zwembroek heb ingepakt, maar je lijkt mijn gedachten te lezen want triomfantelijk houd je iets omhoog voor mij. “Kijk, een zwemluier” laat je me trots weten. Benieuwd kijk ik er naar terwijl je ze onder mijn billen schuift en vervolgens als een echte luier tussen mijn benen omhoog trekt. Het is een stoffen herbruikbare luier die met twee velcro strips wordt vastgemaakt.

“Deze zijn niet gemaakt om urine op te vangen, enkel voor stoelgang.” vertel je me terwijl je me van de verschoontafel afhelpt. “Maar stoelgang was nooit de afspraak dus in principe zijn ze eigenlijk niet nodig, maar ik wilde je wel deze ervaring geven.”

“Het is wel bijzonder dat je dit alles voor elkaar hebt gekregen.” bemerk ik zachtjes.

“Het is voor de ervaring dat we het doen.” zeg je me beslist terwijl je me mee neemt door de andere deur rechtstreeks het zwembad in.

Samen volgen we de rand van het zwembad naar het stuk waar iedereen binnenkomt. Daar hangen er zwemvesten omhoog voor gemeenschappelijk gebruik. Je kiest er de grootste uit en doet me deze aan. “Veiligheid voor alles.” zeg je me met een knipoog terwijl je de bandjes bijstelt.
Je neemt me opnieuw mee bij de hand naar het peuterbad. Ik neem er in plaats en speel met de potjes en figuurtjes die je me toesteekt.
Het is een vreemd ervaring, met een zwemluier aan het water in. Vanaf ik ga zitten voel ik meteen het zwembadwater de luier inlopen. Ik voel elke keer als ik mij verzet en mijn billen boven het water uitkomen, hoe al het water dat er in was, terug uit de luier sijpelt.
Terwijl ik geniet van de fysieke sensaties laat ik een paar speelgoedbootjes ronddrijven. Ik maak golven, ik laat de schepen stormen overleven, vecht zeeslagen uit met de bootjes en laat ze tenslotte allemaal kelderen door een gigantisch zeemonster dat niets liever doet dan de arme matrozen oppeuzelen die de pech hebben om te dicht bij het zeemonster te varen.
Voor ik het goed en wel besef onderbreek je mijn spel. “Eigenlijk wilde ik nog eventjes in het bubbelbad, maar je was je zo goed aan het amuseren dus doen we dat vandaag toch maar niet.” zei je terwijl je de speeltjes allemaal in een netje verzamelde. “Maar nu moeten we er echt uit. Binnen een kwartiertje gaat het zwembad open en het personeel zal hier dadelijk beginnen rondlopen.”
Ik ben wat teleurgesteld maar ik snap het wel. Langer kunnen we echt niet blijven.

Ik wissel mijn blik tussen de grote klok op de muur en mijn kleintje dan in het bad aan het plonsen is. Hij is druk in de weer met alle speeltjes die ik mee had voor hem. Mijn plan was om hem een half uur te laten spelen in het zwembad, dan nog een kwartiertje samen te genieten van het bubbelbad en er dan weg zijn voor er iemand anders het zwembad in komt. Maar ik zie hem zo opgaan in zijn spel met de bootjes en het zeemonster dat ik dat gezamenlijke kwartiertje in het bubbelbad laat schieten.
Als ik niet meer kan wachten onderbreek ik zijn spel, we verzamelen samen alle speeltjes en ik hang de geleende zwemvest terug op de plaats waar hij vandaan kwam.

Je neemt me mee de ruimte in waarlangs we ook zijn binnengekomen, je draait de binnendeur op slot en terwijl ik nog recht sta, ontdoe je me van de zwemluier. Met een handdoek droog je me af waarna je die op de koude plastic van de verschoontafel legt. “Leg je maar neer, dan kleden we je terug lekker aan.”
Een zalfje, poedertje, luier, body, trainingsbroek en trui later sta ik klaar aan de deur om terug naar het huisje te wandelen. Ik kijk hoe je alle spullen in de zak steekt en de ruimte opgeruimd achterlaat. “Kom, we vertrekken.” zeg je terwijl je je hand uitsteekt.
Ik neem je hand vast en samen lopen we door het domein terug naar ons eigen huisje.
Ik voel dat ik nog geen ontbijt heb gegeten en ik wil me graag terug haasten. Maar elke keer dat ik versnel houd je me tegen aan mijn hand. “Hier blijven, niet te rap.” herhaal je steeds op een geduldige manier.

Terug in het huisje neem je me mee naar mijn kamer. “Eerst even wat meer gepaste kledij aan doen.” vertel je me als je mijn broek en trui uittrekt. Je houd nu een kledingstuk uit 1 stuk voor me, met korte mouwen en korte pijpen. Je laat me voetje voor voetje er in stappen waarna je op mijn rug de rits omhoog trekt. Op deze rits zit een klein slotje dat je op slot draait. De sleutel bewaar je in je eigen zak. Je doet me ook nog een tuigje aan.
“Kom maar mee aan tafel.” Je helpt me eerst nog om mijn handen te wassen en vervolgens zet je me neer op een gewone stoel.
Behendig bevestig je het tuigje aan de stoel waardoor ik niet meer weg kan. Ik hoor je in de keuken wat klaarmaken maar ik zie niet wat. Nadat even later het belletje van de microgolf gaat zet je een lepel en een kommetje met ontbijtpap op tafel, wel nog buiten mijn bereik. “We gaan het nog eventjes laten afkoelen.”
Na het kommetje zet je ook nog een flesje met koude melk op tafel. Dit zet je wel voor mijn neus en ik steek het meteen in mijn mond.
Tijdens het zwemmen heb ik wel al wat water binnengekregen, maar de melk smaakt beter dan het chloorwater.

Ik ben blij met alle kleertjes die je hebt mee genomen. Ik kan fijn veel afwisselen tussen de verschillende kledingstukken, de kleertjes zien er echt allemaal schattig uit en nog meer als je ze aan hebt. Ik geniet van het uitzicht dat ik heb op dat opgeblazen kontje van jou en ik vind het ook fijn dat ik kan afwisselen tussen kleding waarin je gemakkelijk speelt en andere kleding die meer gemaakt is voor te knuffelen of slapen.

Terwijl je de ontbijtpap laat afkoelen leg je ook je eigen spullen op tafel. Je hebt voor jezelf een paar croissants voorzien met chocolade smeerpasta. Wanneer je je terug wegdraait van tafel grijp ik naar de pot choco, die wel binnen mijn bereik staat, draai hem open en steek ik er een vinger in. Met gesloten ogen geniet ik van de smaak.

“Wat is hier de bedoeling van jongeheer!”
Ik schrik op en open mijn ogen. “Niets.” zeg ik voorzichtig. “Ik doe helemaal niets.” Maar mijn vinger en mond die vol choco hangt verraad dat het veel meer is dan niets.
Ik zie aan jou dat je een beetje boos bent maar tegelijkertijd er ook wel mee moet lachen.
“Dit was dus helemaal niet de bedoeling.” zeg je gemaakt streng. “De choco is voor mij, jou eten staat daar.” zeg je terwijl je het bordje ontbijtpap aanwijst.

“Wat is die jongen vlug!” dacht ik daarjuist bij mezelf. Ik had net mijn eten op tafel gezet en ging mijn koffie halen toen ik plots achter mijn rug de pot choco over tafel hoorde glijden. Nadat ik me had omgedraaid en al terug bij hem stond zat hij overduidelijk met zijn vingers uit de pot te eten. Ben ik toch eventjes blij dat ik hem zijn handen heb laten wassen vlak voor het eten.

Je neemt de choco weg en voor ik de kans krijg om de choco die aan mijn vinger hangt ergens aan af te smeren, heb je die ook al gewassen.
Terwijl jij geniet van je eigen ontbijt eet ik met een klein lepeltje mijn ontbijtpap op. Eerlijk is eerlijk, hij smaakt ook wel goed.

Nadat we gegeten hebben sta je recht van tafel. Terwijl ik nog even in de stoel mag wachten zet je eerst voor jezelf nog een extra kopje koffie, nadien vul je mijn flesje nog eens bij. “Het is belangrijk om goed te drinken.” zeg je me nog.

Ik geniet van een tas koffie terwijl hij vertelt over alle avonturen vanuit het zwembad, ik begrijp niet alles wat hij verteld over de zeemonsters, ik mis wat samenhang in het verhaal, maar ik beleef er plezier in dat hij volledig is losgekomen en alle ruimte geeft aan zijn kleine ik om te genieten van elk moment.

Terwijl jij geniet van je kopje koffie vertel ik nog eens over alles zeemonsters uit het zwembad en hoe de schepen het zeemonster uiteindelijk toch verslagen hebben. Als jou koffie en mijn melk op is ga je nog een keertje met een washandje over mijn gezicht en handen waarna je de slab weg doet. Je laat me nog eventjes zitten terwijl je alles van de tafel opruimt. Uiteindelijk mag ik uit de stoel, maar breng je me meteen naar de grote box/park die de living domineert. Je maakt alle bandjes los van het tuigje, maar het tuigje zelf laat je aan.

Vlak voor je de deur sluit haal je nog een verrassing achter je rug vandaan.
“LEGO!” roep ik blij uit.
Het was halvelings wel afgesproken. Je had gemeld dat ik wat extra centjes in de enveloppe moest voorzien voor onkosten en ik wist wel dat je ook iets ging kopen, maar ik wist niet wat. De set is toch wat groter dan ik verwacht had. Het is een set van Ninjago, een huisje met 4 mannetjes. De grote 4+ die links onderaan de doos staat beloofd dat het gemakkelijk gebouwd kan worden.
Eigenlijk zou ik het liefst ridders hebben van Lego, maar daar verkopen ze op dit moment jammer genoeg geen kleine setjes van.

Het is altijd fijn om cadeautjes uit te delen. Ik heb een paar lange gesprekken met hem gehad op voorhand en zo heb ik voor hem het ideale cadeau kunnen kiezen. Als ik kijk naar zijn gezicht, hoe hij zijn handen uitstrekt voor de doos aan te nemen, weet ik dat ik goed gekozen heb.

Terwijl ik de doos aanneem en kijk om hem te openen geef je me nog een plastic kommetje om de losse blokjes in te doen, dan kan ik niets verliezen. Ik ben zo gefixeerd op het nieuwe speelgoed, dat ik niet merk hoe je de deur van het park afsluit. Ik kan er zelf niet meer uit nu.

Ik open de doos, laat het plannetje eventjes aan de kant liggen, scheur alle zakjes door elkaar open en als eerste zet ik de lego poppetjes in elkaar. Het huisje heb ik nog niet meteen nodig, ik speel eerst enkel met de mannetjes. Het huisje bouw ik later wel eens.
Terwijl ik me rustig bezig houd met de Lego neem jij tijd voor jezelf. Ik zie je aan tafel zitten met een laptop voor jou waarop je geconcentreerd op zit te werken. Als je ziet dat ik aan het kijken ben glimlach je naar mij. 'Mijn werk,' zeg je terwijl je naar de laptop wijst. 'Dat stopt jammer genoeg nooit.'
Ik ben blij dat het voor mij nu wel eventjes gestopt is. Rustig laat ik mijn blaas leeglopen en mijn luier vollopen terwijl ik mijn aandacht terug op de Lego richt. “Véél beter.” denk ik bij mezelf. Ik laat je (voor nu) rustig verder werken. Ik ben gewoon blij dat je op me wilt passen, ik voel me veilig onder jou hoede.

Ik heb eventjes tijd nodig voor mijn werk. Met mijn kleintje in het afgesloten park ben ik er gerust in dat hij niet de hele tijd mijn volle aandacht nodig heeft. Ik heb nog wat achterstallige mails van mijn werk die een dringend antwoord nodig hebben en daar bovenop heb ik nog een paar verslagen te schrijven. Ik installeer me aan tafel maar ik zorg er voor dat ik ondertussen gemakkelijk het park in het oog kan houden. Vanuit het park komen speelse geluiden en ik zie hem zwaaien met de Lego poppetjes. Met een gerust hart en een koffie naast de laptop begin ik kalmpjes te typen. Als ik opeens niets meer hoor van geluid uit het park kijk ik op en zie ik dat je met je gezicht tegen de baren aanleunt en nieuwsgierig naar mij kijkt. "Mijn werk" zeg ik terwijl ik naar de laptop wijs. "Dat stopt jammer genoeg nooit." Je glimlacht naar mij en even worden je ogen wat glazig. Ik denk dat je luier net wat natter geworden is, maar het is een premium luier en die kan wel wat hebben. Ik laat je nog even met rust en dan kan ik zelf ondertussen ook wat verder werken.

Als het bijna middag is doe je je laptop dicht en begin je het middageten op te warmen. Je zet pasta op en warmt twee porties Bolognaise saus op voor ons.
Terwijl alles aan het opwarmen is haal je me uit het park. “Tijd om te eten.” zeg je vrolijk. Terwijl ik recht sta voel je even aan mijn luier. “Na het eten zullen we je verschonen.”
Aan tafel doe je me niet alleen een slab om, met een aantal handdoeken die je over en rond mij bindt zorg je dat ik goed beschermd ben tegen spatten van de spaghettisaus;

Je hebt alles voor mij fijn gesneden en geeft me een klein lepeltje waarmee ik zelf mag eten.

Terwijl ik aan het eten ben luister ik naar alles wat je verteld over je werk. Het lijd me wel wat af en regelmatig beland de lepel naast mijn mond in plaats van er in. Als mijn bord leeggegeten is hangen mijn wangen, neus en kin vol met spaghetti.

Voor ik terug van tafel mag ga je nogmaals met een washandje over mijn handen en wangen zodat er geen spaghetti sporen meer aanhangen. Je lacht vrolijk met de gezichten die ik trek als je met het natte washandje over mijn gezicht gaat. Ik denk dat van die gezichten trekken iets universeels is. Je ruimt eerst de tafel nog verder af en pas als dat allemaal gedaan is maak je mij los uit de stoel.

Ik denk niet dat hij het door had, maar zijn gezicht was al proper na twee keer er over te zijn geweest, maar de verschillende gezichtsuitdrukkingen die hij maakte terwijl ik over zijn gezicht ging was zo grappig, dat ik er nog een paar keer extra ben over geweest. 'Ik mag ook wel mijn pleziertje hebben' dacht ik.

“We gaan niet de hele dag binnen blijven zitten.” kondig je aan terwijl je me mee neemt naar de verschoontafel. “Het is ook tijd voor een verschoning.” Vooraleer je me laat plaatsnemen op de verschoontafel verwijder je het tuigje, open je het slotje op mijn rug en laat je me uit de onesie stappen.
Op de verschoontafel gaan de linten rond mijn buik en polsen vast, waarna de luier uit gaat. Ik krijg vervolgens een grondige verschoonbeurd van jou vooraleer je mijn billen in een nieuwe en dunnere luier steekt.
De body maak je terug vast, vervolgens heb je een tuinbroek voor mij en ten slotte gaat mijn trui er over. Je laat me even in de spiegel een rondje maken en ik zie dat het niet opvalt dat ik een luier aan heb.
“eventjes het park terug in, dan kan ik alles verzamelen.” zeg je terwijl je me terug het park in laat gaan. Vooraleer je het deurtje sluit bevestig je nog een fopspeen aan mijn trui en steek je hem in je mond.
Nieuwsgierig kijk ik naar hoe je een rugzak vult met alles wat misschien wel nodig zou kunnen zijn tijdens een uitstap.

“Wat gaan we gaan doen?” vraag ik, ook eigenlijk een beetje angstig voor wat gaat komen.

“Een wandeling maken, maar we gaan eerst een klein stukje rijden met de auto.”

“ok” knik ik terwijl je heen en weer vliegt door het huisje totdat je alles verzamelt hebt.

Je plaatst jou eigen spullen in de auto, samen met een rugzak en jassen voor ons allebei. Als uiteindelijk alles er in zit haal je me eindelijk uit het park. Je doet me mijn kousen en schoenen aan en vervolgens neem je me mee naar de auto en laat me achteraan plaats nemen in de autostoel. Als je de vijfpuntsgordel hebt vastgeklikt sluit je de deur en ga je voorin zitten.

Nieuwsgierig trek ik zelf langs binnen aan de klink van de autodeur. Je kijkt me van voor met een glimlach aan. “Er is een kinderslot langs jou kant, ik wist wel dat dat nodig ging zijn.” Betrapt trek ik mijn hand terug en leg ze beiden op mijn schoot. Je zet aan met de auto, en zoals beloofd was het niet lang rijden. Na een klein half uurtje rijden komen we aan op de parking van een groot natuurdomein.

“Hier moeten we zijn.” zeg je als je me laat uitstappen. “Hier zijn veel te veel andere mensen rondom, dus we gaan geen tuigje aandoen.” fluister je me toe. “Maar ik verwacht wel van jou dat je bij mij blijft. Is dat duidelijk?”
“Ja” zeg ik waarna de fopspeen uit mijn mond valt.
“Oei, die ook nog weg.” zeg je terwijl je de fopspeen losmaakt en deze in mijn broekzak steekt. “We willen niet dat hier andere mensen aanstoot nemen aan ons.”

Je neemt me wel bij de hand en samen beginnen we aan een kleine wandeling in het natuurdomein. Je weet duidelijk wel waar je naartoe wilt en ik merk dat je de pijltjes volgt die wijzen naar een blotevoetenpad. Daar aangekomen help je me met mijn kousen en schoenen uit te doen en plooi je de onderkant van mijn broekspijpen op zodat ze niet nat of vuil kunnen worden.

Voorzichtig stap ik aan jou hand het pad op en voel ik onderaan mijn voeten de verschillende sensaties van zacht, hard, scherp, bol, droog, nat aan de hand van alle materialen dat er liggen om mijn tastzin te prikkelen.

Daarjuist had ik bijna een foutje gemaakt. Het is niet de bedoeling om andere mensen te shockeren, dus de fopspeen moest uit, maar ik was hem bijna vergeten. Een blotevoetenpad lijkt me een fijne activiteit voor een kleintje, het ontdekken en stimuleren van de sensoren lijkt me iets ideaal voor kleine kindjes, maar zo raar is het niet als je dat als volwassene ook eens uitprobeert.

Voor ik het weet zijn we op het einde waar er nog een cafetaria is. Je kiest er voor om daar nog eventjes iets te drinken. Terwijl jij geniet van een koffie en een stukje taart bestel je voor mij een aardbijenmelk en een versierde cupcake. Ik geniet van het cakeje. Ik geniet er ook van om me klein te kunnen voelen door al die kleine aspecten samen, de melk, de versiering, de luier onder mijn billen.

Terug in het huisje doe je me een dikke luier aan en bovenop de body doe je de onesie van eerder aan, die met korte mouwen en korte pijpen maar met de rits en slotje op de rug. Je steekt de fopspeen nog in mijn mond en laat me dan terug plaatsnemen in het park. Voor je het afsluit geef je me nog een dekentje, een knuffelbeer en een boek aan.
Vanaf acht jaar, staat er op het boek. Ik bekijk de kaft en ik lees dat het gaat over ridders. Benieuwd naar het verhaal sla ik het open en begin ik te lezen. Al vlug heb ik niet meer door wat er in de rest van de ruimte gebeurd.

Voor ik het weet sta je weer naast mij. “Kom, ik heb pannenkoeken gemaakt.”
Verheugd kijk ik op. Dat is inderdaad hetgeen dat ik ruik.
“mmm, lekker. Daar heb ik wel zin in.”
Voordat je me laat plaatsnemen aan tafel steek je je hand tussen mijn benen en voel je aan de luier die al een paar kleine plasjes heeft opgenomen.
“Die kan nog wel eventjes wachten tot na het eten.” zeg je terwijl je me verder mee neemt.

Deze keer heb ik het bord genomen waar er dino's op staan, de vorige keren was het altijd het bord met de brandweerwagen. Ik heb het bord samen met een klein vorkje en een tuitbeker met vanillemelk op zijn plaats al klaar gelegd. De suiker en stapel pannenkoeken staan helemaal aan de andere kant van de tafel klaar. Ver buiten zijn bereik. Ik heb na de spaghetti van daarjuist een schone slab klaargelegd, de vorige was te vuil van de tomatensaus.

Op tafel staat een grote stapel met pannenkoeken te dampen en staat er een assortiment van suiker klaar. Alles staat buiten bereik van mijn handen behalve een tuitbeker met melk.
“Welke suiker wil je graag?” vraag je terwijl je achter me staat en me een slab ombind.
“die bruine graag!” vraag ik terwijl ik wijs naar de lichtbruine suiker.
Je zet je ook aan tafel en maakt voor mij de pannenkoek klaar, je doet er suiker op, rolt hem op en snijd hem in kleine stukjes zodat ik ze op mijn vork kan prikken. Je geeft mij het plastieken bord aan en met veel smaak eet ik mijn eerste pannenkoek op terwijl je ook eentje voor jezelf maakt.

Het is geen gewone melk proef ik als ik van de tuitbeker drink, er zit een lekker smaakje vanille aan. Gretig drink ik de beker leeg en tijdens het eten vul je hem een paar keer bij.

Terwijl je afruimt laat je me nog eventjes zitten in de stoel. Als je uiteindelijk klaar bent met de vaat laat je in de badkamer het bad vollopen en vervolgens laat je me uit de stoel en neem je me mee naar de kamer waar je me uitkleed tot ik helemaal naakt ben.
Je neemt me mee naar de badkamer waar je de kraan van het bad dichtdraait, nog eens voelt aan het water om te weten of het niet te warm of koud is en als je het goed bevonden hebt laat je me plaatsnemen in bad. Je geeft me twee badeendjes aan en daarna begin je me zachtjes met een washandje helemaal in te zepen. Ik geniet van alle zeepsop, ik geniet van het spelen en ik geniet ook van het zachte washandje dat overal het zweet en de vuiligheid weg wast.

Nadat je me helemaal gewassen hebt, zonder ook maar een plekje over te slaan laat je me nog eventjes alleen in bad terwijl jij op de slaapkamer alles klaar legt voor de nacht.
Niet veel later kom je de badkamer in en onverbiddelijk en tot mijn grote teleurstelling maak je de stop open en laat je het water weglopen. Met de douchekop spoel je vlug nog wat zeepresten weg terwijl ik recht sta en vervolgens laat je me voorzichtig voetje voor voetje uit bad stappen waarna je me helemaal afdroogt.
Je doet me opnieuw dezelfde combinatie aan als de vorige avond. Een dikke nachtluier, body, een pyjama met een rits op de rug, voetjes en wanten en als je me in bed laat kruipen ligt daar dezelfde slaapzak klaar waar de rits van wordt afgesloten met een slotje.

Ik zag hem gewoon stralen tijdens het bad, niet letterlijk natuurlijk, maar het blijft fijn om te zien hoe hij kan genieten van de aandacht, hoe hij kan genieten van het toezicht en dat iemand zich over hem ontfermt. De zorgen geven vraagt energie, maar die lach die je terugkrijgt de hele tijd is zoveel waard.

Als laatste speld je nog de fopspeen vast waarna je het bed afsluit. Je haast je nog even naar de woonkamer en komt terug met een stoel voor jezelf om op te zitten, een voorleesboek en een flesje voor mij.
Met een rustige stem lees je uit het grote boek een paar verhaaltjes voor tot het tijd is voor mij om te gaan slapen. Je geeft me nog een flesje aan waarna je de kamer verlaat en het licht uit doet. Ik hoor dat je naar de living gaat en daar de TV opzet. Ik hoor hem zachtjes murmelen op de achtergrond. Ik weet niet of je actief kijkt naar iets, of dat je hem gewoon hebt opgezet als achtergrond terwijl je nog voor het werk bezig bent, maar de wetenschap dat je nabij bent als er iets is, de wetenschap dat je voor mij zorgt maakt dat ik mij geborgen voel. Helemaal ontspannen leg ik me op mijn zij, neem de knuffelbeer vast, sluit mijn ogen en val in een diepe slaap.

Vanavond had ik nog eens zin in een film. Niets ingewikkeld of diepzinnig, gewoon hersenloos genieten van iets leuks. Ik kies voor een romantische komedie terwijl ik knabbel van een zak chips en de rest van de fles wijn op drink. Ik zet de televisie niet te luid zodat mijn kleintje er niet door gestoord wordt. Als de film voorbij is kruip ik zelf ook in bed. Ik zet mijn alarm terug op, morgen moeten we er opnieuw op tijd uit.