Nog niet klaar De afspraak

[toet]

Hieronder is er een verhaaltje (ongeveer 16 bladzijdes in word) waar ik al geruime tijd over aan het fantaseren was. Lang geleden heeft iemand een keer een verwijzing gemaakt naar vakantiehuisjes met aangepaste accommodatie, met daarnaast nog ook een post op dit forum van een caregiver en dat samen heeft mij uren lang doen fantaseren, waarna ik een poging gedaan heb om dit tot een verhaaltje te gieten.
De accommodatie bestaat niet meer, de zorgmeubels zijn er uit en het huisje staat te koop.

Veel leesgenot





We hadden afgesproken ergens onderweg op een parking, om van daaruit samen verder te reizen. Het afspreken had een paar redenen. Met twee onderweg is gewoon veel gezelliger dan alleen achter dat stuur te zitten bollen. Het bespaart ook wat op de benzine, die laatste 130 km was voor ons beiden toch hetzelfde traject.
De laatste reden was voor mij eigenlijk de fijnste reden. Vanaf het moment dat ik bij je in de auto stapte zou ik mijn kleine ik mogen zijn, waar ik zo naar verlangde.
In mijn koffer lagen een paar grote en kleinere tassen klaar met wat spullen die ik beloofd had om mee te nemen: mijn eigen onesies, body's, pyjama's, mijn eigen speen...

Onder mijn gewone kleren had ik de grootste maat drynite aan. Deze paste nog goed, ondanks dat ik toch een stukje groter ben dan de geadverteerde gewichtsklasse. Onderbroeken waren totaal afwezig. Niet aan, niet in de bagage, nergens in mijn auto.

Ruim voor het afgesproken uur draai ik de parking op. Ik rijd een rondje om me te vergewissen dat je er nog niet bent en vervolgens parkeer ik me in een hoekje op een lege en veilige plek. We zijn maandag middag, mijn auto kan hier blijven staan tot donderdag.
Doodop van de voorbije weken laat ik de bestuurdersstoel waar ik zit naar achteren kantelen en ik sluit mijn ogen. Ik ben eigenlijk uitgeput. Zowel fysiek als mentaal van het harde werk dat ik de voorbije weken of misschien wel maanden heb moeten doen. Eigenlijk was de rit naar hier al gevaarlijk en onverantwoord door mijn vermoeidheid, maar ik relativeer dat met de gedachte aan wat gaat komen. Slapen lukt niet maar het lukt me wel om alles van mijn werk een plekje te geven in mijn hoofd zodat ik er de komend dagen niet aan hoef te denken.

Tien minuten voor het afgesproken uur zie ik ook jou de parking oprijden. Vlot zet je de auto naast mij in het parkeervak en met een brede ontwapenende glimlach stap je uit.
Ik probeer terug te glimlachen, maar dat lukt niet zo goed. Alhoewel dat ik er echt wel hard naar uitkijk vind ik het ook wel spannend. Voor een eerste keer een oppas, bovendien iemand die ik enkel nog maar gesproken heb via mail en videobellen, en dan ook meteen op een vreemde locatie voor een paar dagen. Het is wel al een geruststelling dat ze er net hetzelfde uitziet in het echt. Je hebt kleren aan die uitstralen dat je tegelijkertijd vrolijk maar ook streng kunt zijn.
Ik heb je leren kennen via een gemeenschappelijke kennis. Één van mijn beste vrienden, die net als ik abdl is, heeft al een paar keer met je afgesproken, en hij heeft ons met elkaar in contact gebracht.

“Kom, zeg eens flink gedag en geef mij eens een zoentje op de wang.” spreekt ze vriendelijk tegen mij.

“Hoi” zeg ik stilletjes waarna ik haar de gevraagde zoen geef. Haar directheid helpt niet om me minder verlegen te maken, maar ik voel me er wel al meteen een stukje kleiner door. Ik ben wel blij dat ze die leiding neemt.

Terwijl ik een klein stapje achteruit wil zetten nadat ik haar begroet had, houd ze me tegen. “Heb je iets van bescherming aan, ben je nog droog?” vraagt ze me terwijl ze, zonder te wachten op een antwoord, me meteen aan een kleine inspectie onderwerpt. Ze trekt mijn broek net voldoende open om te zien dat ik de afgesproken drynite draag en dat deze droog is, maar ze doet het wel discreet zonder dat het opvalt, we staan immers op een openbare parking.

“Flink zo.” prijst ze me met een grote grijns. Ze lijkt er wel van te genieten dat mijn wangen lijken op rode stoplichten.

Ik geniet er van om als een kleintje behandeld te worden, maar ik blijf mijn verlegen zelve en weet niet goed welke houding ik moet aannemen.

“Maak je zakken maar leeg.” zegt ze terwijl ze haar hand openhoud. Braaf graaf ik in mijn zakken en haal ik er alles uit. Gsm, portefeuille en horloge legt ze in haar eigen auto in het handschoenkastje. Deze heb ik niet meer nodig tot donderdag, iedereen dat het moet weten, weet gewoon dat ik onbereikbaar ben de volgende dagen. De autosleutel steekt ze nog voor even weg in haar eigen zak.

Samen met dat alles geef ik haar ook nog een enveloppe aan. Ze kijkt er even in en knikt tevreden. Het huisje was niet gratis en hoewel zij de boeking gedaan had, moet ik ook mijn deel betalen. Ik had het gepaste geld in contanten voorzien. Glimlachend kijkt ze naar de verrassing dat ik mee in de enveloppe gedaan heb. Ik heb mijn best gedaan een mooie tekening te maken en alhoewel ik zelf niet eens goed herken wat er op het papier staat, kan zij er blijkbaar wel wat uit opmaken want ze geeft me nog een knuffel terwijl ze door mijn haar roefelt.

“Zo leuk knulletje. Zet je nu maar in de auto.”

Ze begeleid me mee naar de achterportier en laat me plaatsnemen in een grote autostoel op de achterbank. Ik krijg een 5-punts gordel omgedaan waar ze eerst de linten nog van bijstelt en tenslotte alles goed afsluit met een sleuteltje dat ze in haar eigen zak steekt. Ik geraak hier zelf niet meer uit weg. Ze wijst me nog vlug op een noodhamer met gordelsnijder die binnen mijn handbereik ligt 'enkel voor het geval dat' waarna ze de autoportier sluit.
Vanop de stoel zie en hoor ik nog hoe ze mijn bagage overlaad naar haar auto waar ik nu in zit. Ze kijkt er ook al eens vluchtig in om te selecteren welke zak ze straks als eerste nodig heeft. Ze sluit mijn auto af en gaat vervolgens zitten op de bestuurdersplek en bergt mijn autosleutel op bij mijn portefeuille en gsm in het handschoenkastje.

“Klaar voor je grote avontuur?” vraagt ze me terwijl ze zich omdraait.

"Jaaaaa” komt er nu vlot bij mij uit. Zittend in de autostoel en met de deuren dicht begin ik me veiliger te voelen. Langzaam worden de emoties van verlegenheid vervangen door die van opwinding. De spanning voor de komende dagen blijft nog altijd wel aanwezig.

Op voorhand hadden wel wel al veel afgesproken van wat we niet gingen doen, maar er blijft veel ruimte over voor wat wel allemaal zou kunnen.


Ze start de auto op en voorzichtig rijd ze de parkeerplaats uit. Het is nog een uur en een half rijden tot we op het vakantieterrein zijn waar we het huisje gehuurd hebben. Ik leg me met mijn hoofd achterover en kijk naar het voorbij zoevende landschap. “Kan dat wel?” vraag ik me stilletjes af. Tegelijkertijd me wat ontspannen voelen, maar ook spanning voelen over wat komen gaat?
Je weet dat ik een lief knulletje ben, maar wel veel aandacht vraag onder de vorm van supervisie. Alhoewel ik het goed bedoel, zou ik wel eens vlug kunnen vergeten welke regels er allemaal gelden.

“We zijn er!” klinkt vrolijk van achter het stuur als we stoppen voor een slagboom. “blijf nog eventjes zitten, ik ben dadelijk terug.” ze stapt uit en loopt de receptie binnen. Niet veel later stapt ze terug buiten met een sleutel en een plannetje in haar handen. Ze bestudeerd het nog eventjes nadat ze is ingestapt en rijd dan traag het park binnen.
Ik kijk zo goed mogelijk rond en ik probeer alles te zien. Hier ga ik verblijven de komende dagen. Ik had wel al wat foto's bekeken op internet maar in het echt is toch altijd anders.

 

[toet]

“Hier zou het moeten zijn.” zegt ze terwijl ik goed het huisje bekijk.
Ik kijk door het autovenster naar buiten naar het huisje. Behalve een hoge schutting aan de zijkanten en een gereserveerde parkeerplaats kan ik geen verschil zien met de huisjes er rond. Het lijkt gewoon op het zoveelste in de rij.
De deur naast mij gaat open, de gordel wordt losgemaakt en voorzichtig wordt ik bij de hand mee naar binnen genomen.
Hier is wel meteen duidelijk dat dit geen gewoon huisje is. De woonkamer wordt gedomineerd door een grote box die een hoek van de ruimte inneemt. De box is ongeveer twee meter lang en de wanden hoog genoeg zodat een volwassene er niet zomaar over kan. Dit is echter niet de eindbestemming want we lopen de woonkamer door tot een kamer geschilderd in felle kleuren. Ook hier word de kamer gedomineerd door de meubelstukken. Langs de ene kant staat een grote verschoontafel, langs de andere kant staat een groot ledikant met doorzichtige wanden.

Ik word naar de verschoontafel toegeleid waar ik nog even voor mag blijven staan. Stuk voor stuk gaan al mijn kleren uit en worden deze aan de kant gelegd tot ik enkel in T-shirt en een natte Drynite voor haar sta. Nu mag ik plaatsnemen op de verschoontafel, de randen van de Drynite worden stuk gescheurd en nadat ik mijn billen wat ophef wordt de Drynite vanonder mijn billen verwijderd. Ondertussen is er een reactie zichtbaar in mijn kruis. Ik schaam me er voor en het is ook helemaal niet de bedoeling. Ik zou het wel willen tegenhouden maar ik kan er niets aan doen. Ik ben blij dat ik je op voorhand had laten weten dat er een grote kans was dat dit ging gebeuren. Vlug maak je een washandje nat met koud water en legt dat er over. Terwijl je even wacht bekijk je de aparte tas die ik moest klaarleggen naast de rest van de bagage. Je haalt alle spullen er uit, en haalt vervolgens het koude washandje terug weg dat zijn werk goed had gedaan. Nu alles terug wat kleiner is geworden ga je door met de verzorging. Je frist alles een beetje op met een paar doekjes en smeert daarna preventief wat zalf in de liezen en op mijn billen.
In de tas zit een luier klaar met een mooie prent op. Je doet deze vakkundig bij me om en laat me daarna terug rechtstaan.

In de aparte tas zat ook een tuigje. Het is nieuw voor jou dus het is even zoeken hoe het aan moet, maar eenmaal je het gevonden hebt worden alle sluitingen dicht geklikt en span je de riempjes aan totdat het goed aansluit. Om het af te werken klip je een speen met speenkoord vast op mijn T-shirt. Omdat het warm en droog weer is neem je me mee naar buiten in de tuin. Alhoewel we midden op een camping zitten zijn we door de schutting goed van iedereen afgeschermd en ziet buiten niemand hoe ik er bij loop, met enkel een luier, een T-shirt en een tuigje.

Het snoer van het tuigje maak je vast aan één van de palen waar een schommel hangt.
“Speel maar een beetje, ik ga nu eerst alle bagage uit de auto halen en een plekje geven in huis.”
Vrij van alle zorgen zet ik me neer op mijn billen. Ik weet en ik voel gewoon dat er mij niets kan overkomen met jou in de buurt. Dat geeft een fantastisch gevoel.
Ik weet dat het tuigje er niet is om mij te straffen, ik weet dat ik een heel lief kleintje ben, maar ik weet ook dat ik wel eens durf te vergeten wat ik wel en niet mag doen. Het tuigje dient als bescherming, als preventie, om te voorkomen dat ik foutjes maak waar we dan beiden ongelukkig over zijn. Het tuigje is een soort bescherming tegen de wrede wereld die er is. Ik hoef me nu geen zorgen meer te maken want jij weet wat gevaarlijk voor mij is en wat niet. In jou handen ben ik veilig. En zo voel ik me ook.

Ik laat het kleintje dat ik voor de komende paar daagjes geadopteerd heb achter in de tuin. Ik keek zelf uit naar dit weekend. Het geeft zo veel voldoening om die glimlach op hun gezicht te kunnen toveren, het is zo fijn om iemand zo te kunnen laten ontspannen, het is leuk om iemand zo een fijne tijd te kunnen geven.
We hadden uitgebreid gemaild, gebeld, gesproken voor dit weekend en ik wist daarmee goed hoe ik hem wel en niet gelukkig kan maken. Hij weet ook gelukkig goed wat hij wel en niet hoeft te verwachten van mij, seks en dergelijke hoort er niet bij, we hebben beiden ook nog onze gewone relatie.
Voor ik naar binnen ga laat ik een draagbare babyfoon achter in de tuin. Je hebt niet eens door dat ik dat doe, je zit al met grote ogen rondom jou te kijken naar wat je kan doen. De ontvanger van de babyfoon steek ik in mijn broekzak.
De tekening die hij gemaakt had wilde ik graag omhoog hangen aan de ijskast, maar ik vind niet meteen plakband of een magneet om hem op te hangen. Jammer, ik zet hem dan maar ergens recht op een kast, maar wel in het zicht.
Ik begin nu met al de rest van mijn en zijn spullen uit de auto te halen en op te ruimen in de kast. Mijn eigen kleren gaat vlot, voor die van hem heb ik wat meer tijd nodig. Ik bekijk alles goed wat hij mee heeft en vouw het daarna terug op en maak gesorteerde hoopjes. Het zijn wel schattige kleren die hij mee heeft.

De lijn van het tuigje is redelijk lang en ik kan tot in de zandbak. Onderzoekend met mijn handen kijk ik wat ik allemaal kan doen. Ik graaf wat putjes, ik laat het zand tussen mijn vingers doorstromen en ik kijk of het me lukt er iets mee te maken.
Tussen het zand vind ik ook een paar stukjes schelp die ik aandachtig bekijk. Nog nooit eerder was mij het prachtige lijnenspel opgevallen die op de schelpen getekend zijn.
Vrij van alle zorgen heb ik nu eens wel de tijd om dit te bestuderen.

Vanuit de keuken kijk ik de tuin in. Ik zie dat hij midden in de zandbak aan het spelen is. Hij is lekker rustig bezig dus ik heb nog wat tijd. Ik neem wat fruit, fruitsap en wat granen en niet lang daarna staat er een fruitpapje klaar.
Ik vind het wel fijn dat hij dat tuigje mee had. Het zorgt ervoor dat als ik hem ergens zet, ik er ook zeker van kan zijn dat ik hem eventjes alleen kan laten, dat hij niets mis doet en ik hem terugvind waar ik hem ook achtergelaten heb. Het doet me ook wel wat om die macht over iemand te krijgen, het geeft me een trots gevoel dat hij zoveel vertrouwen in mijn handen durft te geven. Ik hoop dat ik zijn vertrouwen niet beschaam.

Zonder dat ik het had gemerkt sta je opeens weer naast mij met de lijn al in je handen. “Kom maar even mee aan tafel zitten, ik heb een hapje voor jou.”
Je begeleid me naar een tafel buiten op het terras en maakt mijn tuigje vast aan de stoel zodat ik mooi op de stoel moet blijven zitten. Je doet me een slab om vervolgens ga je binnen een potje en lepel gaan halen. Nadat je alle bagage hebt uitgeladen heb je nog een fruitpapje gemaakt.
Als ik het fruitpapje zie merk ik hoeveel honger dat ik heb. Ik geniet van elke lepel die je in mijn mond stopt, het smaakt lekker. “Dank je wel” mompel ik nadat ik het laatste hapje gegeten heb. Je kuist mijn mond nog af en daarna neem je me terug mee naar binnen.

 

[toet]

“We gaan eerst al het zand wegwassen en daarna doen we je wat meer gepaste kledij aan.”

Voor de douche kleed je me helemaal uit. Mijn t-shirt gaat aan de kant en daarna gaat ook mijn luier uit. Zenuwachtig wip ik op mijn voeten voor wat komen gaat. Ik zie hoe je het water over je eigen hand laat stromen om de temperatuur te testen.
Eenmaal de temperatuur goed zit neem je mijn schouder vast en begeleid me onder de waterstraal. Ik sluit vlug mijn ogen voor het water dat over mijn gezicht stroomt en kan dan niet anders dan genieten van de weldadige warmte die over mijn lijf stroomt.

“Zet je even op je knieën, dan kan ik goed aan je haar.” zeg je. Meteen voer ik je vraag uit en kijk ik naar boven. Nu ik letterlijk een stuk kleiner ben, voel ik me figuurlijk ook heel wat kleiner. Ik snuif de geur van baby zeep en shampoo op waarmee je me helemaal insmeert. Ik geniet er van hoe alles wordt schoongewassen en gespoeld onder jou zorgende handen.

Onder de douche geef ik hem een goede sopbeurt. Ik houd van de geur van zwitsal en het is fijn die volwassen geurtjes te kunnen wegwassen en in die plaats de lekkere kleine geurtjes te ruiken. Ik laat hem op zijn knieën zitten, dat is gemakkelijker voor mij, maar het is iets wat ik wel meer doe bij de kleintjes waar ik al voor gezorgd heb. Ze zijn dan ook niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk een stuk kleiner.
Tijdens de hele verzorging tot nu toe ben ik aandachtig of ik iets merk van stress of afkeer. We hadden voor deze reis een stopsysteem afgesproken en ik ben de hele tijd aandachtig of ik één van de woorden hoor. We hadden een woord afgesproken voor 'voorzichtig, dit gaat misschien te ver', ook eentje die staat voor 'stop met wat je nu doet' en nog een laatste waarmee we beiden ook een eind aan het weekend kunnen maken. Onderweg in de auto hadden we ze nog even herhaald en afgetoetst bij elkaar. Zoals de eerste momenten al gelopen hebben, denk ik niet dat ik ze zelf ga moeten gebruiken.

Nadat je de zeep volledig hebt weggespoeld neem je me mee naar mijn slaapkamer en leg je me neer op de verschoontafel.
Je hebt de tijd die ik in de zandbak zat goed gebruikt. Mijn valies is helemaal leeg gehaald en je hebt alle spullen en kleding die ik mee had opgeborgen in de kasten, samen met nog wat spullen die je zelf mee had.
Nadat je mij een schone luier hebt aangedaan doe je mij een body aan met daar over een kruippakje met voetjes waarvan de sluiting achteraan zit.
Thuis heb ik een touwtje dat ik aan de rits kan haken om het kruippakje open of dicht te doen, maar dat touwtje heb ik nu niet mee.
Het voelt heerlijk voor mij. Helemaal op jou zorgen aangewezen zijn. Met jij die stuurt weet ik dat alles goed komt, dat je er wel voor zorgt dat ik flink ben, ik niets mis kan doen. En tegelijkertijd voel ik dat je op me zult toezien dat ik me goed voel, dat je me koestert.

Je neemt me mee naar de woonkamer waar ik mag plaatsnemen op de bank. Het tuigje van daarnet gaat terug aan zodat ik niet ver weg uit ze zetel kan. Je zet voor mij de televisie op, legt de afstandsbediening buiten mijn bereik en gaat dan een flesje met water voor mij gaan halen. Het was dorstig weer geweest en ik ben blij dat ik mag drinken. Terwijl je toekijkt drink ik het flesje leeg waarna je het gaat bijvullen en mij een tweede flesje toesteekt.
Het tweede flesje drink ik wat langzamer terwijl mijn aandacht afglijd naar de TV, ondertussen maak je in de keuken een kleine maaltijd klaar: Worst, appelmoes en puree.

Ik vind dat tuigje wel gemakkelijk. Ik heb al eens voor een ander kleintje gezorgd dat er een spelletje van maakte om de hele tijd verstoppertje te spelen. Met dit tuigje weet ik tenminste zeker dat ik hem terugvind waar ik hem heb achtergelaten. Het geeft me ook wat meer rust en ademruimte, wetende dat hij veilig is en niets kan mispeuteren. Ik weet wel dat hij een goede inborst heeft, maar ik zie zijn ondeugende oogjes wel twinkelen en ik vermoed dat als hij het kind in hem volledig loslaat, hij gewoon zou kunnen vergeten wat veilig is en niet voor dat kleine kindje in hem. Gerust dat hij veilig vast zit in de buurt van de zetel laat ik hem achter en ga ik naar de keuken om het avondeten voor te bereiden.

Met op de achtergrond het geluid van de potten en pannen in de keuken en de etensgeuren die steeds sterker worden geniet ik van het programma. Ik leef mee met het hoofdpersonage dat allerlei gekke en spannende avonturen beleeft. Ik leg me neer op mijn zij, drink van het water en ga helemaal op in de shop op TV.
Als de aflevering bijna is afgelopen kom je naast me zitten en aait me over mijn haar. “Als het filmpje is afgelopen is het etenstijd.” waarschuw je me alvast dat de TV dadelijk uit gaat.

“Nee!” jammer ik als de televisie op zwart springt na het einde van de aflevering. “Ik wil verder kijken.”
Je onderbreekt mijn gejammer: “Ik had het je gezegd. Het is etenstijd nu.”
Het komt nu in mij op dat je inderdaad wel zo iets gezegd hebt. Ik zwijg en ik volg je naar de tafel waar er een speciale stoel voor mij klaar staat.
Op mijn plek staat er een plastic bord klaar met appelmoes, worst en puree. De worst heb je al in kleine stukjes gesneden. Van bestek krijg ik niets, bij jou ligt er een kleine lepel voor mij klaar. Er staat bij mij ook nog een beker met water klaar.
Voor ik mag beginnen met eten knoop je eerst nog een slab rond mijn nek. “Ik wil niet dat je kleren vuil worden.”

Ik kijk ook even naar jou bord. Naast je bord staat een glas wijn. “Jakkes” denk ik “vies.” Maar ik ben wel blij voor jou dat je ook wat aan jezelf denkt. Je eet ook niet helemaal hetzelfde, bij jou zijn er gewone aardappelen en een slaatje met olijfjes en feta kaas.

Doordat de lepel zo klein is kan ik telkens maar een beetje in mijn mond krijgen. Het eten duurt er wat langer door, maar in mijn volwassen leven eet ik eigenlijk altijd te snel. Nu ik wel trager moet eten geniet ik meer van elke hap. Je zit naast mij en helpt me met eten. Je wisselt tussen een of twee hapjes zelf eten en daarna wat eten in mijn mond steken. Je let niet zo goed op en af en toe beland er een deel van het eten op mijn wangen, kin of neus. Stiekem denk ik dat je bewust voor deze plakboel zorg.
Het zorgt er in elk geval voor dat als we klaar zijn, je mijn handen en mond te lijf gaat met vochtige doekjes totdat alles weer proper is.

Hij deed even moeilijk toen ik de TV uit zette. Ik heb het gevoel dat ik met een echt kleintje bezig ben. Als het nodig is zal ik hem wel kort houden en hem herinneren aan zijn plaats binnen dit huishouden. Ik zet hem na de film op een stoel in de keuken voor het avondeten. Ik heb voor hem voor een klassieker voor kinderen gezorgd, appelmoes, wortel en puree krijgt hij te eten vanavond. Ik hoop maar dat het voldoende voor hem is.
Terwijl ik zelf eet geef ik hem tussendoor ook eten zodat onze borden ongeveer gelijk opgaand leeg komen. Af en toe plaag ik hem wat en duw ik met het eten wat naast zijn mond. Ik vind de gezichten die je daarbij trekt wel grappig. Tussen het moment dat ik je op de parking zag en nu zie ik een groot verschil. Eerst was er geen enkele emotie behalve verlegenheid. Je gezicht was ook vlak en toonde niet veel. Ondertussen toon je veel meer expressie en kan ik van je gezicht heel wat emoties aflezen. Ik zie dat je aan het genieten bent. Jou dessertje, een klein potje yoghurt met fruit, laat ik je zelf opeten met een lepel en ik zie dat je stiekem je best doet om de plekjes op je gezicht die nog niet vuil waren, nog wat bij te beplakken.
Voor we verder gaan met de rest van de avond zorg ik eerst dat je propere handen en een proper gezicht hebt.

Als we uiteindelijk beiden onze maaltijd op hebben neem je me terug mee naar mijn kamer. “We gaan je pyjama al aan doen, nadien mag je nog eventjes opblijven tot het voor jou ook helemaal tijd is om te gaan slapen.”

Ik word terug naar de verschoontafel begeleid waar je me, nadat het kruippakje uit gedaan is, me terug vastlegt op de verschoontafel. Van de body worden de flapjes tussen mijn benen open gemaakt, het is niet nodig dat deze uitgaat nu. Je geeft me terug een schone luier. Ik had deze maar kort aan, maar je wilt me wel droog de nacht in laten gaan. Het verschil is ook merkbaar tussen de twee luiers. De vorige was een dunne supermarktluier, nu doe je me een dikke abdl luier aan die het tot morgen zou moeten uithouden.
Na het krijgen van een nieuwe luier wordt het kruippakje gewisseld voor een ander waar er niet alleen voetjes aan vast zitten, maar ook wanten. Mijn handen worden nu grotendeels onbruikbaar.

Je begeleid me terug naar de woonkamer waar ik nog eventjes op de bank verder naar TV mag kijken terwijl jij rondloopt en wat opruimt. Je brengt het vuilnis met de vuile luiers vlug naar het afvalstraatje buiten en in de keuken zorg je dat de vaat proper is.

“Bedtijd” roep je vanuit de keuken als je het laatste in de kast zet. Ik kijk automatisch naar mijn pols maar mijn horloge ligt nog bij jou in de auto in het handschoenkastje. Ik kijk even rond door de ruimte en ik zie nergens een klok hangen. Buiten is het nog lang niet donker, maar dat is normaal deze periode van het jaar. Ik kan niet anders dan jou vertrouwen dat het inderdaad bedtijd is. Het is nog één van die dingen waarvan ik de controle heb afgegeven aan jou, wat me helpt om me klein te doen voelen.

Je neemt me mee naar de badkamer. Ik moet gaan zitten op een stoel waarna je achter me gaat staan. “laat je tanden maar zien als een tijger!” roep je vrolijk. Grommend trek ik mijn lippen weg zodat mijn tanden bloot staan. Meteen val je mijn tanden aan met een tandenborstel en onder jou deskundige handen worden ze in de drie volgende minuten proper gepoetst.

Met propere tanden en grommend als een tijger kruip ik op handen en knieën naar de slaapkamer waar jij het ledikant open maakt en me er in stuurt. Je maakt de fopspeen met een lintje vast aan mijn pyjama en steekt die nog in mijn mond. Ik moet vervolgens in een trappelzak kruipendie je dichtritst van boven naar beneden toe. Op deze rits zit een slotje dat je nog even uittest waarna je de sleutel in je eigen zak steekt.
Je laat de deuren van het ledikant nog even open, neemt een prentenboek en zet je neer naast mij. Met een rustige stem lees je me voor, ik merk dat je dit al veel gedaan hebt. Ik geniet van het verhaal dat je verteld en de prenten om naar te kijken.
Als het verhaal is afgelopen plant je nog een zoen op mijn voorhoofd en sluit je het ledikant van buiten af. Zelfs als mijn handen vrij waren geweest had ik het nog niet zelf kunnen openen.
“Ik zet de babyfoon hier aan. Als je mij nodig hebt mag je me altijd roepen.” stel je mij gerust.
“Ok” mompel ik vanachter de fopspeen uit.
Je sluit de gordijnen en doet het licht uit waarna je met een “slaapwel!” uit de kamer verdwijnt en de deur achter je sluit.

Met alles dicht, opgesloten te zijn in het ledikant voel me toch niet helemaal op mijn gemak. Ik probeer het gevoel te negeren maar dat lukt niet, het wordt steeds sterker.
“Hallo?” probeer ik tenslotte eerst een keer zachtjes maar daarna harder. Ik zie dat bij de babyfoon een groen lampje oplicht elke keer als ik iets zeg.
Na de derde 'hallo?' kom je de kamer binnen.
“Wat scheelt er?” vraag je bezorgd terwijl je binnenstapt.

“Ik ben een beetje bang” antwoord ik zachtjes.

“Ik weet wel wat, ik ben direct terug.” Je draait je om, terwijl je uit de kamer gaat laat je de deur open staan. Benieuwd en ongerust voor wat komt wacht ik tot je terug binnenkomt met een knuffelbeer in je handen. “Deze waren we nog vergeten denk ik.” zei je terwijl je de deur van het ledikant opent en me de knuffel aanreikt.
“Ik ben vlak bij jou, ik heb je gehoord door de babyfoon. Als er iets is ben ik niet veraf.” verzeker je mij.
Ik antwoord met een glimlach. De angst die daarjuist aan het opkomen is, is meteen al wat minder. Nu besef ik pas echt hoe irrationeel deze angst was. Maar nu ik gemerkt heb hoe goed de babyfoon werkt heb ik nog eens gemerkt hoe veilig ik ben in jou handen.
“Dank je wel. Slaapwel ook voor jou.” zeg ik als ik me neerleg op mijn hoofdkussen om te proberen slapen.
Ik lig nog eventjes wakker. Ik ben eigenlijk een avondmens en nachtvogel en ik voel dat ik veel vroeger in bed lig dan ik thuis zou gaan slapen, maar het was afgesproken met jou dat ik op tijd in bed zou liggen.

Je had op voorhand aangegeven dat je ook tijd voor jezelf ging willen hebben, en dat ik me daar als kleintje maar aan aan te passen zou hebben. Je had me verteld dat het toch wat energie vraagt en soms heel intensief is, zo zorgen voor een kleintje. Je had me ook verteld wat je ging doen. Eerst nog even opruimen en nadien lekker in de bank hangen met een drankje, een versnapering en een boek of iets op TV, afhankelijk van wat je op dat moment zin in hebt.

Ik kijk nog eens rond in de badkamer, keuken, tuin en living en nadat ik alles goed heb opgeruimd en mijn kleintje nog eens heb gerustgesteld zet ik me voldaan neer in de zetel. Ik schenk me een tweede glas wijn in en zet deze voor mij op tafel naast een schaaltje nootjes die ik al had klaar gezet. Het is half tien ondertussen en ik besluit nog een uurtje te lezen voor ik zelf ook in bed kruip. Ik denk terug aan de afgelopen dag en ik ben blij met hoe hij gelopen is. Ik heb er zelf van genoten en ik heb het gevoel dat hij dat ook gedaan heeft. Ik voel me wat meer moe dan ik thuis zou zijn op dit uur, maar dat komt omdat mijn voelsprieten toch mat meer uitgestoken staan. Ik wil zeker zijn dat hij het naar zijn zin heeft en alles goed met hem is, dat hij er ook van geniet. Voor ik zelf in bed kruip zet ik het alarm aan voor morgen ochtend. Ik heb een verrassing voor hem voorzien waar hij zelf niet aan gedacht heeft.
Met een voldaan gevoel kruip ik zelf uiteindelijk ook in bed.

Voor ik in slaap val laat ik mijn blaas leegstromen in de luier. Ik lig op mijn rug en het duurt eventjes voor het lukt maar uiteindelijk voel ik de luier opzwellen tussen mijn benen en onder mijn billen. Ik klem de knuffel stevig vast onder mijn arm, leg me op mijn zijde en zo val ik uiteindelijk in slaap.