"Heb je iets van een tablet waar we dat op kunnen zoeken?", vraag ik Ilse. Ze staat op van de bank en geeft aan dat ze die even zal pakken. Als ze weer gaat zitten, klopt ze naast haar op de bank en begrijp ik dat ze me uitnodigt naast haar te komen zitten. "Wat draag je dan nu?", vraag ik. Ze heeft een lange rok aan vandaag en terwijl ze zegt "deze" tilt ze haar rok zo hoog op, dat ik zicht krijg op een Tena pants. Ik kijk snel weg, als ik het gezien heb. "Dat zijn pants", zeg ik, "ik neem aan de lichtste vorm." Ilse vertelt dat ze bij de apotheek toen in zo'n hokje had gezeten met een assistente en dat ze uiteindelijk uitkwamen op een normale slip voor de nacht en de normale pants voor overdag. "Ik neem aan dat de normale dan de lichtste vorm is, toch?", kijkt ze me vragend aan. "Ik denk het," zeg ik. "Ik heb Tena slips maxi en ultima thuis, want dat zijn de dikste slips van Tena." Ik vertel haar dat slips de luiers zijn en dat ze die het dikst kunnen maken in principe. Als ik haar vertel dat er naast Abena en Tena nog veel merken zijn, wordt ze opnieuw nieuwsgierig.
We zoeken op incontinentiemateriaal en vinden nog vele merken. Er gaat duidelijk een wereld voor haar open. "Als je echt interesse hebt in het dragen van luiers en niet alleen omdat je dat moet, maar ook omdat je dat echt lekker vindt, dan raad ik je toch aan om ook op het luierforum te gaan kijken." Op mijn vraag of ik even de tablet mag vasthouden, rijkt ze me die aan en log ik in. Ik laat haar kort zien hoe die eruit ziet, maar ze is vooral verbaasd over de grote hoeveelheid mensen die op deze manier hun voorliefde voor luiers met elkaar delen. Ik log ook weer uit en geef de tablet aan haar terug. "Ik heb hier veel aan gehad om te leren mezelf te accepteren, dat ik luiers dragen fijn vind en dat ik daar dus niet per se raar in ben. Er zijn nog veel meer mensen, die luiers lekker vinden", zeg ik. "Als je dus eventueel dikkere luiers wil, dan zijn de medische luiers prima, maar er zijn ook speciale luiers voor mensen met deze hobby", vertel ik haar. Ik laat haar plaatjes zien van Rearz en Northshore. Ze kijkt haar ogen uit. Ik sta op, pak mijn koffie en ga weer tegenover haar zitten.
Ik drink rustig mijn tweede koffie, terwijl ik haar de kans geef om rustig op haar tablet te kijken naar al het nieuws wat ze te zien krijgt. "Ongelooflijk", mompelt ze. De koffie heeft bij mij het gewenste en ongewenste effect. Ik laat een plas lopen en ondertussen probeer ik zacht een wind te laten. Helaas is die iets luider dan mijn bedoeling. Ilse kijkt op. "Gebruik jij je luiers ook daarvoor?", vraagt ze. "Nou", zeg ik, "ik moest nu alleen plassen en er ontsnapte wat lucht, verder niks." Ilse knikt en zegt: "Maar dat vroeg ik niet..." "Wat vroeg je dan wel?", vraag ik. "Oké, dan vraag ik het duidelijk: poep jij ook in je luier?" Weer zo'n vraag die eigenlijk niet zomaar makkelijk te beantwoorden is. "Uhhmm, kijk", begin ik hakkelend. Ik leg haar uit dat ik niet continu draag en dus enigszins kan mikken wanneer ik mijn luier aan doe. "Maar ik spreek altijd met mezelf af dat ik er alles in doe wat ik moet, als ik eenmaal een luier aanheb. Vroeger niet, dan poepte ik niet, want dat vond ik vies. Maar tegenwoordig zie ik dat als de consequentie van dat ik een luier heb aangetrokken. Daar hoort dan bij dat ik ook in mijn luier poep als ik moet. Hoe doe jij dat eigenlijk?"
Ilse zegt dat ze eigenlijk een soort onderbroeken draagt, dus dat ze voor het poepen gewoon naar de wc gaat. Ze zegt erbij: "Behalve dus in de ochtend, laat ik eigenlijk mijn plas niet bewust lopen. Overdag probeer ik normaal naar de wc te gaan, maar dat gaat niet altijd voor 100% goed en daarom is het wel fijn dat ik die luierbroekjes draag." "En heb je interesse in meer?", vraag ik. "Ik weet het niet...", mompelt ze, "misschien wel." Ik realiseer me hoe bijzonder het eigenlijk is, dat ik met haar dit gewoon openlijk bespreek en dat ik bij haar gewoon een luier draag en dat ik die al aardig nat geplast heb. Ik wil haar dat zeggen, maar ik vind het moeilijk om daar de juiste woorden voor te vinden. Ilse ziet het en zegt: "Wat is er?"
Hakkelend begin ik: "Ik realiseer me dat ik hier in een natte luier zit en dat ik het eigenlijk wel fijn vind dat je me aangetikt hebt en gevraagd heb of ik misschien doorlek. Thuis is een luier dragen geen vanzelfsprekendheid en dat ik daar met jou zo over kan praten, vind ik fijn en bijzonder tegelijk." Ilse knikt terug en zegt dat ze ook blij is dat ze het aangedurfd heeft. "Ik zou het fijn vinden als we contact zouden kunnen houden, waarbij we allebei gewoon luiers zouden kunnen dragen en dat dat er dan gewoon mag zijn", vervolg ik. "Ik ga je niet verschonen ofzo, hoor", zeg Ilse. "Nee, nee, nee, dat bedoel ik ook zeker niet", zeg ik snel, "maar het voelt wel fijn en vertrouwd." Ilse knikt en zegt: "Misschien zouden we af en toe een gezamenlijke werkdag kunnen hebben ofzo." "Wat voor werk doe je dan?", vraag ik.