luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Weer vele mooie delen achter elkaar gelezen
Prachtig, en herkenbaar
Prachtig, en herkenbaar
Nog niet klaar Doorlekken?
- Onderwerp starter LuierJoch
- Startdatum
LuierJoch
Superlid
"Heb je iets van een tablet waar we dat op kunnen zoeken?", vraag ik Ilse. Ze staat op van de bank en geeft aan dat ze die even zal pakken. Als ze weer gaat zitten, klopt ze naast haar op de bank en begrijp ik dat ze me uitnodigt naast haar te komen zitten. "Wat draag je dan nu?", vraag ik. Ze heeft een lange rok aan vandaag en terwijl ze zegt "deze" tilt ze haar rok zo hoog op, dat ik zicht krijg op een Tena pants. Ik kijk snel weg, als ik het gezien heb. "Dat zijn pants", zeg ik, "ik neem aan de lichtste vorm." Ilse vertelt dat ze bij de apotheek toen in zo'n hokje had gezeten met een assistente en dat ze uiteindelijk uitkwamen op een normale slip voor de nacht en de normale pants voor overdag. "Ik neem aan dat de normale dan de lichtste vorm is, toch?", kijkt ze me vragend aan. "Ik denk het," zeg ik. "Ik heb Tena slips maxi en ultima thuis, want dat zijn de dikste slips van Tena." Ik vertel haar dat slips de luiers zijn en dat ze die het dikst kunnen maken in principe. Als ik haar vertel dat er naast Abena en Tena nog veel merken zijn, wordt ze opnieuw nieuwsgierig.
We zoeken op incontinentiemateriaal en vinden nog vele merken. Er gaat duidelijk een wereld voor haar open. "Als je echt interesse hebt in het dragen van luiers en niet alleen omdat je dat moet, maar ook omdat je dat echt lekker vindt, dan raad ik je toch aan om ook op het luierforum te gaan kijken." Op mijn vraag of ik even de tablet mag vasthouden, rijkt ze me die aan en log ik in. Ik laat haar kort zien hoe die eruit ziet, maar ze is vooral verbaasd over de grote hoeveelheid mensen die op deze manier hun voorliefde voor luiers met elkaar delen. Ik log ook weer uit en geef de tablet aan haar terug. "Ik heb hier veel aan gehad om te leren mezelf te accepteren, dat ik luiers dragen fijn vind en dat ik daar dus niet per se raar in ben. Er zijn nog veel meer mensen, die luiers lekker vinden", zeg ik. "Als je dus eventueel dikkere luiers wil, dan zijn de medische luiers prima, maar er zijn ook speciale luiers voor mensen met deze hobby", vertel ik haar. Ik laat haar plaatjes zien van Rearz en Northshore. Ze kijkt haar ogen uit. Ik sta op, pak mijn koffie en ga weer tegenover haar zitten.
Ik drink rustig mijn tweede koffie, terwijl ik haar de kans geef om rustig op haar tablet te kijken naar al het nieuws wat ze te zien krijgt. "Ongelooflijk", mompelt ze. De koffie heeft bij mij het gewenste en ongewenste effect. Ik laat een plas lopen en ondertussen probeer ik zacht een wind te laten. Helaas is die iets luider dan mijn bedoeling. Ilse kijkt op. "Gebruik jij je luiers ook daarvoor?", vraagt ze. "Nou", zeg ik, "ik moest nu alleen plassen en er ontsnapte wat lucht, verder niks." Ilse knikt en zegt: "Maar dat vroeg ik niet..." "Wat vroeg je dan wel?", vraag ik. "Oké, dan vraag ik het duidelijk: poep jij ook in je luier?" Weer zo'n vraag die eigenlijk niet zomaar makkelijk te beantwoorden is. "Uhhmm, kijk", begin ik hakkelend. Ik leg haar uit dat ik niet continu draag en dus enigszins kan mikken wanneer ik mijn luier aan doe. "Maar ik spreek altijd met mezelf af dat ik er alles in doe wat ik moet, als ik eenmaal een luier aanheb. Vroeger niet, dan poepte ik niet, want dat vond ik vies. Maar tegenwoordig zie ik dat als de consequentie van dat ik een luier heb aangetrokken. Daar hoort dan bij dat ik ook in mijn luier poep als ik moet. Hoe doe jij dat eigenlijk?"
Ilse zegt dat ze eigenlijk een soort onderbroeken draagt, dus dat ze voor het poepen gewoon naar de wc gaat. Ze zegt erbij: "Behalve dus in de ochtend, laat ik eigenlijk mijn plas niet bewust lopen. Overdag probeer ik normaal naar de wc te gaan, maar dat gaat niet altijd voor 100% goed en daarom is het wel fijn dat ik die luierbroekjes draag." "En heb je interesse in meer?", vraag ik. "Ik weet het niet...", mompelt ze, "misschien wel." Ik realiseer me hoe bijzonder het eigenlijk is, dat ik met haar dit gewoon openlijk bespreek en dat ik bij haar gewoon een luier draag en dat ik die al aardig nat geplast heb. Ik wil haar dat zeggen, maar ik vind het moeilijk om daar de juiste woorden voor te vinden. Ilse ziet het en zegt: "Wat is er?"
Hakkelend begin ik: "Ik realiseer me dat ik hier in een natte luier zit en dat ik het eigenlijk wel fijn vind dat je me aangetikt hebt en gevraagd heb of ik misschien doorlek. Thuis is een luier dragen geen vanzelfsprekendheid en dat ik daar met jou zo over kan praten, vind ik fijn en bijzonder tegelijk." Ilse knikt terug en zegt dat ze ook blij is dat ze het aangedurfd heeft. "Ik zou het fijn vinden als we contact zouden kunnen houden, waarbij we allebei gewoon luiers zouden kunnen dragen en dat dat er dan gewoon mag zijn", vervolg ik. "Ik ga je niet verschonen ofzo, hoor", zeg Ilse. "Nee, nee, nee, dat bedoel ik ook zeker niet", zeg ik snel, "maar het voelt wel fijn en vertrouwd." Ilse knikt en zegt: "Misschien zouden we af en toe een gezamenlijke werkdag kunnen hebben ofzo." "Wat voor werk doe je dan?", vraag ik.
We zoeken op incontinentiemateriaal en vinden nog vele merken. Er gaat duidelijk een wereld voor haar open. "Als je echt interesse hebt in het dragen van luiers en niet alleen omdat je dat moet, maar ook omdat je dat echt lekker vindt, dan raad ik je toch aan om ook op het luierforum te gaan kijken." Op mijn vraag of ik even de tablet mag vasthouden, rijkt ze me die aan en log ik in. Ik laat haar kort zien hoe die eruit ziet, maar ze is vooral verbaasd over de grote hoeveelheid mensen die op deze manier hun voorliefde voor luiers met elkaar delen. Ik log ook weer uit en geef de tablet aan haar terug. "Ik heb hier veel aan gehad om te leren mezelf te accepteren, dat ik luiers dragen fijn vind en dat ik daar dus niet per se raar in ben. Er zijn nog veel meer mensen, die luiers lekker vinden", zeg ik. "Als je dus eventueel dikkere luiers wil, dan zijn de medische luiers prima, maar er zijn ook speciale luiers voor mensen met deze hobby", vertel ik haar. Ik laat haar plaatjes zien van Rearz en Northshore. Ze kijkt haar ogen uit. Ik sta op, pak mijn koffie en ga weer tegenover haar zitten.
Ik drink rustig mijn tweede koffie, terwijl ik haar de kans geef om rustig op haar tablet te kijken naar al het nieuws wat ze te zien krijgt. "Ongelooflijk", mompelt ze. De koffie heeft bij mij het gewenste en ongewenste effect. Ik laat een plas lopen en ondertussen probeer ik zacht een wind te laten. Helaas is die iets luider dan mijn bedoeling. Ilse kijkt op. "Gebruik jij je luiers ook daarvoor?", vraagt ze. "Nou", zeg ik, "ik moest nu alleen plassen en er ontsnapte wat lucht, verder niks." Ilse knikt en zegt: "Maar dat vroeg ik niet..." "Wat vroeg je dan wel?", vraag ik. "Oké, dan vraag ik het duidelijk: poep jij ook in je luier?" Weer zo'n vraag die eigenlijk niet zomaar makkelijk te beantwoorden is. "Uhhmm, kijk", begin ik hakkelend. Ik leg haar uit dat ik niet continu draag en dus enigszins kan mikken wanneer ik mijn luier aan doe. "Maar ik spreek altijd met mezelf af dat ik er alles in doe wat ik moet, als ik eenmaal een luier aanheb. Vroeger niet, dan poepte ik niet, want dat vond ik vies. Maar tegenwoordig zie ik dat als de consequentie van dat ik een luier heb aangetrokken. Daar hoort dan bij dat ik ook in mijn luier poep als ik moet. Hoe doe jij dat eigenlijk?"
Ilse zegt dat ze eigenlijk een soort onderbroeken draagt, dus dat ze voor het poepen gewoon naar de wc gaat. Ze zegt erbij: "Behalve dus in de ochtend, laat ik eigenlijk mijn plas niet bewust lopen. Overdag probeer ik normaal naar de wc te gaan, maar dat gaat niet altijd voor 100% goed en daarom is het wel fijn dat ik die luierbroekjes draag." "En heb je interesse in meer?", vraag ik. "Ik weet het niet...", mompelt ze, "misschien wel." Ik realiseer me hoe bijzonder het eigenlijk is, dat ik met haar dit gewoon openlijk bespreek en dat ik bij haar gewoon een luier draag en dat ik die al aardig nat geplast heb. Ik wil haar dat zeggen, maar ik vind het moeilijk om daar de juiste woorden voor te vinden. Ilse ziet het en zegt: "Wat is er?"
Hakkelend begin ik: "Ik realiseer me dat ik hier in een natte luier zit en dat ik het eigenlijk wel fijn vind dat je me aangetikt hebt en gevraagd heb of ik misschien doorlek. Thuis is een luier dragen geen vanzelfsprekendheid en dat ik daar met jou zo over kan praten, vind ik fijn en bijzonder tegelijk." Ilse knikt terug en zegt dat ze ook blij is dat ze het aangedurfd heeft. "Ik zou het fijn vinden als we contact zouden kunnen houden, waarbij we allebei gewoon luiers zouden kunnen dragen en dat dat er dan gewoon mag zijn", vervolg ik. "Ik ga je niet verschonen ofzo, hoor", zeg Ilse. "Nee, nee, nee, dat bedoel ik ook zeker niet", zeg ik snel, "maar het voelt wel fijn en vertrouwd." Ilse knikt en zegt: "Misschien zouden we af en toe een gezamenlijke werkdag kunnen hebben ofzo." "Wat voor werk doe je dan?", vraag ik.
luiers zijn lekker
Superlid
Leuk verhaal je plast makkelijk in je luier tijdens het lezen heb ik gisteravond nog gedaan
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
prachtig
luierdrager15
Toplid
Blijf door gaan!!
LuierJoch
Superlid
Ilse vertelt dat ze in de administratie van een kinderopvang werkt. Ze werkt op woensdag, donderdag en vrijdag. Vaak kan ze het wel zo regelen dat ze een van die dagen thuis werkt. Ik knik geïnteresseerd. Ze vertelt wat er allemaal bij komt kijken en wat er allemaal te regelen valt achter de schermen van zo'n organisatie. Dat is meer dan ik me had kunnen voorstellen. Hoe langer ik er ondertussen over nadenk, hoe meer ik het idee zie zitten dat we een dag kiezen, waarop we gezamenlijk bij Ilse thuis gaan werken. Ik heb dan zelf meer zekerheid dat ik met voldoende regelmaat een luier kan dragen. En ik hoef het er dan niet steeds over te hebben, maar het is ook geen geheim. Dat zie ik wel zitten.
Ik knik ondertussen, terwijl ik alle voordelen voor mezelf op een rijtje zet. Ik zie weinig nadelen tot nu toe. "Heb je een idee hoe dat er dan uit kan zien?", vraag ik Ilse. Ik zeg erbij dat ik het idee wel een goed idee vind om een dag samen te werken. Ilse zegt dat we dan samen aan de keukentafel zouden kunnen werken. Als een van ons moet bellen, dan is er ook wel plek in de keuken en als we met een koptelefoon eventuele online vergaderingen hebben, dan storen we de ander ook niet heel erg. "Als jij dan tussen half negen en negen uur bij mij bent, dan kun je hier een luier aantrekken en op de badkamer is ook voldoende ruimte om je te verschonen als dat nodig is. Dat doe ik zelf op de wc of op de badkamer. Dat wisselt een beetje", vervolgt ze. "Ik denk wel dat we moeten afspreken dat we niet poepen in een luier en iets seksueels zie ik ook niet zitten." Ik knik. "Dat lijkt me heel redelijk", antwoord ik.
Dan bedenk ik dat Ilse natuurlijk niet alleen in dit huis woont. "En hoe zit het met Esther?", vraag ik. Ilse kijkt me vragend aan. "Hoe laat komt ze bijvoorbeeld uit school, wat vertellen we haar, dat soort dingen?" Ilse knikt begrijpend en zegt: "Esther komt ergens in de middag thuis, maar dan ben ik normaal gewoon nog aan het werk. Zij gaat haar huiswerk maken of gaat naar vriendinnen ofzo. Ze weet dat als ik thuis aan het werk ben, dat het niet handig is om hier af te spreken." Ik ben op zich al een beetje blij met het antwoord, maar maak me toch nog een beetje zorgen over het dragen van een luier in die situatie. Voorzichtig probeer ik daar bij Ilse naar te vragen.
"Oh, dat? Esther weet toch dat je een luier draagt en blaasproblemen hebt?", antwoordt ze. "Ik heb toch geen blaasproblemen", zeg ik. "Dat weet zij toch niet?", antwoordt Ilse nuchter. "En dat hoeven we haar dan toch ook niet te vertellen? Jij hebt blaasproblemen, draagt daarvoor een luier en moet daar dan af en toe voor verschonen." Het klinkt me overtuigend in de oren, maar ergens voel ik dat de redenatie tot een probleem gaat leiden. Ik krijg alleen niet scherp hoe dan precies. Ik knik nadenkend en zeg Ilse dat we dit idee dan maar eens moeten gaan proberen. Ik pak meteen mijn mobiele telefoon erbij, zodat ik in mijn agenda kan kijken wanneer de eerste dag kan zijn dat ik ook prima thuis kan werken. In overleg met Ilse komen we uit op de woensdag over 3 weken. Dat spreken we dus af.
We praten nog wat over koetjes en kalfjes en ik doe ondertussen nog een plas en merk dat het goed vol begint te worden daaronder. Richting het einde van het gesprek vraag ik Ilse nog: "Ga jij dan ook nog dikkere luiers bestellen of laat je het toch maar zoals het is?" Ze weet het nog niet zo goed. Ze heeft het vermoeden dat de eerst volgende keer dat ze er bewust voor kiest om haar plas te laten lopen in de ochtend, dat dat al anders zal gaan zijn. Ze wacht dat gevoel eerst nog even af en kijkt van daaruit wel verder. Ik knik. We hebben lang met elkaar gesproken deze ochtend en dat was fijn. Dat zeg ik Ilse ook en zeg haar dat ik richting huis moet. Iets minder ongemakkelijk dan aan het begin geven we elkaar een omhelzing en we zeggen contact te houden voor de afspraak over 3 weken. Ik stap in de auto en rij in mijn natte luier naar huis. Als ik de voordeur achter me dicht doe, hoor ik Fleur van boven: "Hoi, ben je weer thuis?" Ik denk alleen maar: 'ze zou toch naar haar werk zijn?'
Ik knik ondertussen, terwijl ik alle voordelen voor mezelf op een rijtje zet. Ik zie weinig nadelen tot nu toe. "Heb je een idee hoe dat er dan uit kan zien?", vraag ik Ilse. Ik zeg erbij dat ik het idee wel een goed idee vind om een dag samen te werken. Ilse zegt dat we dan samen aan de keukentafel zouden kunnen werken. Als een van ons moet bellen, dan is er ook wel plek in de keuken en als we met een koptelefoon eventuele online vergaderingen hebben, dan storen we de ander ook niet heel erg. "Als jij dan tussen half negen en negen uur bij mij bent, dan kun je hier een luier aantrekken en op de badkamer is ook voldoende ruimte om je te verschonen als dat nodig is. Dat doe ik zelf op de wc of op de badkamer. Dat wisselt een beetje", vervolgt ze. "Ik denk wel dat we moeten afspreken dat we niet poepen in een luier en iets seksueels zie ik ook niet zitten." Ik knik. "Dat lijkt me heel redelijk", antwoord ik.
Dan bedenk ik dat Ilse natuurlijk niet alleen in dit huis woont. "En hoe zit het met Esther?", vraag ik. Ilse kijkt me vragend aan. "Hoe laat komt ze bijvoorbeeld uit school, wat vertellen we haar, dat soort dingen?" Ilse knikt begrijpend en zegt: "Esther komt ergens in de middag thuis, maar dan ben ik normaal gewoon nog aan het werk. Zij gaat haar huiswerk maken of gaat naar vriendinnen ofzo. Ze weet dat als ik thuis aan het werk ben, dat het niet handig is om hier af te spreken." Ik ben op zich al een beetje blij met het antwoord, maar maak me toch nog een beetje zorgen over het dragen van een luier in die situatie. Voorzichtig probeer ik daar bij Ilse naar te vragen.
"Oh, dat? Esther weet toch dat je een luier draagt en blaasproblemen hebt?", antwoordt ze. "Ik heb toch geen blaasproblemen", zeg ik. "Dat weet zij toch niet?", antwoordt Ilse nuchter. "En dat hoeven we haar dan toch ook niet te vertellen? Jij hebt blaasproblemen, draagt daarvoor een luier en moet daar dan af en toe voor verschonen." Het klinkt me overtuigend in de oren, maar ergens voel ik dat de redenatie tot een probleem gaat leiden. Ik krijg alleen niet scherp hoe dan precies. Ik knik nadenkend en zeg Ilse dat we dit idee dan maar eens moeten gaan proberen. Ik pak meteen mijn mobiele telefoon erbij, zodat ik in mijn agenda kan kijken wanneer de eerste dag kan zijn dat ik ook prima thuis kan werken. In overleg met Ilse komen we uit op de woensdag over 3 weken. Dat spreken we dus af.
We praten nog wat over koetjes en kalfjes en ik doe ondertussen nog een plas en merk dat het goed vol begint te worden daaronder. Richting het einde van het gesprek vraag ik Ilse nog: "Ga jij dan ook nog dikkere luiers bestellen of laat je het toch maar zoals het is?" Ze weet het nog niet zo goed. Ze heeft het vermoeden dat de eerst volgende keer dat ze er bewust voor kiest om haar plas te laten lopen in de ochtend, dat dat al anders zal gaan zijn. Ze wacht dat gevoel eerst nog even af en kijkt van daaruit wel verder. Ik knik. We hebben lang met elkaar gesproken deze ochtend en dat was fijn. Dat zeg ik Ilse ook en zeg haar dat ik richting huis moet. Iets minder ongemakkelijk dan aan het begin geven we elkaar een omhelzing en we zeggen contact te houden voor de afspraak over 3 weken. Ik stap in de auto en rij in mijn natte luier naar huis. Als ik de voordeur achter me dicht doe, hoor ik Fleur van boven: "Hoi, ben je weer thuis?" Ik denk alleen maar: 'ze zou toch naar haar werk zijn?'
bluesbrother1984
Toplid
Lek verhaal
mtj diaper
Toplid
Zeker leuk verhaal ben benieuwd hoe het verder gaat
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Mooi vervolg, en wat een cliffhanger
LuierJoch
Superlid
Ik weet niet goed wat ik moet doen in deze situatie. Ik word me extra bewust van die natte luier tussen mijn benen en denk alleen maar aan hoe ik die op een goede manier uit kan krijgen zonder dat Fleur dat in de gaten heeft. Ik ben door de lichte paniek te lang stil. Ik hoor haar al de trap af komen en ze zegt nogmaals: "Hallo? Chris, ben jij dat?" Ik zeg gauw "hoi" terug, maar Fleur komt al naar beneden. Ik hang rustig mijn jas op en doe alsof er niets aan de hand is. Ze komt op me af, geeft me een kus en zegt: "Hoe was het? Zullen we even wat thee drinken en zo samen lunchen?" Ik probeer mezelf rustig te krijgen in mijn hoofd en in mijn lijf en zeg: "Ja, da's prima. Zet jij vast thee?"
Ze knikt, maar zegt erbij dat ze graag hoort hoe het was. Daarmee is mijn kans om eerst even op de badkamer mijn natte luier uit te doen voorbij. Zo normaal mogelijk lopend waggel ik voor mijn gevoel naar de eettafel. Dan komt mijn onderlijf onder tafel en zou ik daar best ontspannen moeten kunnen zitten. Fleur komt met glazen naar de tafel en gaat tegenover me zitten. Nonchalant vraag ik: "Hoe komt het dat je nog thuis bent?" Ze vertelt dat ze op het punt stond om naar het werk te gaan vanmorgen, toen ze gebeld werd door Machteld, een collega van haar, waar ze later in de ochtend een overleg mee zou hebben. Het brandalarm was net afgegaan en iedereen was netjes via de nooduitgangen het pand uitgegaan in de veronderstelling dat er een oefening zou zijn. Toen ze buiten stonden, kwam er echt rook uit een van de bovenste ramen en bleek er een kleine brand te zijn. Voorlopig was nog niet in te schatten hoe lang het zou duren. Maar ze moesten er vanuit gaan dat ze in de ochtend in ieder geval niet meer aan het werk zouden kunnen in het gebouw. "Toen heb ik maar besloten thuis te blijven werken. De afspraken die ik nog heb staan, zijn misschien telefonisch of online en anders moeten we ze verzetten. Ik weet het nog niet precies."
Ik begrijp waarom ze nog thuis is. Gelukkig bleek het niet ernstig te zijn, maar daardoor zit ik dus nu wel tegenover mijn vrouw in een natte luier. Vanmorgen in een droge luier was al heel raar en bijzonder, maar nu weet ik me niet goed een houding aan te nemen. Het lijkt ook wel of Fleur vergeten is dat ik in een luier vertrokken ben vanmorgen. Ik geef aan dat ik schrik van wat ze vertelt. Ondertussen loopt ze even heen en weer om een pot thee te zetten. Even later zit ze weer tegenover me en vraagt me: "Hoe was het bij... uuhhh..." "Ilse", zeg ik. "Ja, hoe was het bij Ilse?" Ik geef aan dat het fijn was om daar te zijn. "We hebben over van alles gepraat. Ik heb over jou en onze kinderen verteld en Ilse heeft verteld wat voor werk ze doet." Ik zie aan Fleur dat ze prima in de gaten heeft, dat ik er een beetje omheen draai, maar ze laat me eerst rustig vertellen. "We hebben besloten dat we eens in de paar weken samen gaan werken", eindig ik mijn verhaal.
"Ze weet dus inmiddels van jouw vorm van blaasproblemen?", vraagt ze met een lichte glimlach om haar mond. Ondertussen schenkt ze de thee in onze glazen en kijkt me onderzoekend aan. "Ja, daar heb ik ook over verteld", zeg ik hakkelend. Daarna ben ik weer stil. Het is niet een makkelijk onderwerp en alles wat ik daar niet over hoef te zeggen, is meegenomen momenteel. Ik krijg steeds meer de indruk dat ze vergeten is dat ik een luier aangetrokken heb. En als het er niet te veel over gaat en ik kan straks de badkamer bereiken zonder dat ze daar uitgebreid naar gekeken heeft, dan heb ik kans dat ze die luier niet eens meer meekrijgt. Ik pak gauw mijn glas thee, maar die is nog veel te heet om op te drinken. Ik begin er dus maar in te blazen, zodat ik niks hoef te zeggen.
"En hoe reageerde ze daar dan op?", vraagt Fleur toch verder. Met horten en stoten en zoekend naar de juiste woorden probeer ik Fleur uit te leggen dat Ilse het niet raar vindt, dat ik een luier ook wel lekker vind. Ik vertel verder dat Ilse ook een paar keer per week bewust haar plas laat lopen in de luier die ze draagt en dat ze dat eigenlijk ook wel lekker vindt, maar dat ze dat nog moeilijk vond om dat toe te geven. "Dat heeft ze vandaag tegen mij eigenlijk een soort van voor het eerst gedaan." Door mijn verhaal vooral op Ilse te focussen, probeer ik het weer af te leiden van mijn situatie. Voor even lukt dat, want Fleur vraagt door over Ilse en ik vertel haar in wat voor situatie zij zit, hoe het komt dat ze incontinentiemateriaal nodig heeft en hoe ze daar nu mee omgaat. "Straks krijg ik daar ook nog last van...", zegt ze na mijn uitleg. "Je weet het nooit", zeg ik. Het idee dat ze ook een luier zou dragen, bevalt wel, maar het idee dat ze een luier moet dragen... dat hoop ik toch niet voor haar.
Dan blijkt dat ze toch niet vergeten is, dat ik met een luier vertrokken ben. "En...", begint ze, "heb jij jouw luier van vanmorgen dan nog gebruikt en is die al uit?" Al blozend zeg ik dat ik mijn luier inderdaad vanmorgen gebruikt heb. Als ik verder niets zeg over waar die luier nu is, trekt ze zelf al de juiste conclusie. "Je hebt die natte luier nu dus nog aan! Ga eens staan, laat eens kijken wat daar van te zien is." "Moet dat echt?", vraag ik. "Ja, tuurlijk. Als je bij Ilse in een natte luier kan zitten, kan je die toch ook wel aan mij laten zien, nu je die toch aanhebt?", zegt ze. "En onze afspraak dan?", probeer ik nog. "Vandaag was de uitzondering, dat hebben we gisteren afgesproken. Kom op, nou wil ik het zien." Schoorvoetend ga ik staan.
Ze knikt, maar zegt erbij dat ze graag hoort hoe het was. Daarmee is mijn kans om eerst even op de badkamer mijn natte luier uit te doen voorbij. Zo normaal mogelijk lopend waggel ik voor mijn gevoel naar de eettafel. Dan komt mijn onderlijf onder tafel en zou ik daar best ontspannen moeten kunnen zitten. Fleur komt met glazen naar de tafel en gaat tegenover me zitten. Nonchalant vraag ik: "Hoe komt het dat je nog thuis bent?" Ze vertelt dat ze op het punt stond om naar het werk te gaan vanmorgen, toen ze gebeld werd door Machteld, een collega van haar, waar ze later in de ochtend een overleg mee zou hebben. Het brandalarm was net afgegaan en iedereen was netjes via de nooduitgangen het pand uitgegaan in de veronderstelling dat er een oefening zou zijn. Toen ze buiten stonden, kwam er echt rook uit een van de bovenste ramen en bleek er een kleine brand te zijn. Voorlopig was nog niet in te schatten hoe lang het zou duren. Maar ze moesten er vanuit gaan dat ze in de ochtend in ieder geval niet meer aan het werk zouden kunnen in het gebouw. "Toen heb ik maar besloten thuis te blijven werken. De afspraken die ik nog heb staan, zijn misschien telefonisch of online en anders moeten we ze verzetten. Ik weet het nog niet precies."
Ik begrijp waarom ze nog thuis is. Gelukkig bleek het niet ernstig te zijn, maar daardoor zit ik dus nu wel tegenover mijn vrouw in een natte luier. Vanmorgen in een droge luier was al heel raar en bijzonder, maar nu weet ik me niet goed een houding aan te nemen. Het lijkt ook wel of Fleur vergeten is dat ik in een luier vertrokken ben vanmorgen. Ik geef aan dat ik schrik van wat ze vertelt. Ondertussen loopt ze even heen en weer om een pot thee te zetten. Even later zit ze weer tegenover me en vraagt me: "Hoe was het bij... uuhhh..." "Ilse", zeg ik. "Ja, hoe was het bij Ilse?" Ik geef aan dat het fijn was om daar te zijn. "We hebben over van alles gepraat. Ik heb over jou en onze kinderen verteld en Ilse heeft verteld wat voor werk ze doet." Ik zie aan Fleur dat ze prima in de gaten heeft, dat ik er een beetje omheen draai, maar ze laat me eerst rustig vertellen. "We hebben besloten dat we eens in de paar weken samen gaan werken", eindig ik mijn verhaal.
"Ze weet dus inmiddels van jouw vorm van blaasproblemen?", vraagt ze met een lichte glimlach om haar mond. Ondertussen schenkt ze de thee in onze glazen en kijkt me onderzoekend aan. "Ja, daar heb ik ook over verteld", zeg ik hakkelend. Daarna ben ik weer stil. Het is niet een makkelijk onderwerp en alles wat ik daar niet over hoef te zeggen, is meegenomen momenteel. Ik krijg steeds meer de indruk dat ze vergeten is dat ik een luier aangetrokken heb. En als het er niet te veel over gaat en ik kan straks de badkamer bereiken zonder dat ze daar uitgebreid naar gekeken heeft, dan heb ik kans dat ze die luier niet eens meer meekrijgt. Ik pak gauw mijn glas thee, maar die is nog veel te heet om op te drinken. Ik begin er dus maar in te blazen, zodat ik niks hoef te zeggen.
"En hoe reageerde ze daar dan op?", vraagt Fleur toch verder. Met horten en stoten en zoekend naar de juiste woorden probeer ik Fleur uit te leggen dat Ilse het niet raar vindt, dat ik een luier ook wel lekker vind. Ik vertel verder dat Ilse ook een paar keer per week bewust haar plas laat lopen in de luier die ze draagt en dat ze dat eigenlijk ook wel lekker vindt, maar dat ze dat nog moeilijk vond om dat toe te geven. "Dat heeft ze vandaag tegen mij eigenlijk een soort van voor het eerst gedaan." Door mijn verhaal vooral op Ilse te focussen, probeer ik het weer af te leiden van mijn situatie. Voor even lukt dat, want Fleur vraagt door over Ilse en ik vertel haar in wat voor situatie zij zit, hoe het komt dat ze incontinentiemateriaal nodig heeft en hoe ze daar nu mee omgaat. "Straks krijg ik daar ook nog last van...", zegt ze na mijn uitleg. "Je weet het nooit", zeg ik. Het idee dat ze ook een luier zou dragen, bevalt wel, maar het idee dat ze een luier moet dragen... dat hoop ik toch niet voor haar.
Dan blijkt dat ze toch niet vergeten is, dat ik met een luier vertrokken ben. "En...", begint ze, "heb jij jouw luier van vanmorgen dan nog gebruikt en is die al uit?" Al blozend zeg ik dat ik mijn luier inderdaad vanmorgen gebruikt heb. Als ik verder niets zeg over waar die luier nu is, trekt ze zelf al de juiste conclusie. "Je hebt die natte luier nu dus nog aan! Ga eens staan, laat eens kijken wat daar van te zien is." "Moet dat echt?", vraag ik. "Ja, tuurlijk. Als je bij Ilse in een natte luier kan zitten, kan je die toch ook wel aan mij laten zien, nu je die toch aanhebt?", zegt ze. "En onze afspraak dan?", probeer ik nog. "Vandaag was de uitzondering, dat hebben we gisteren afgesproken. Kom op, nou wil ik het zien." Schoorvoetend ga ik staan.
Laatst bewerkt:
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Prachtig met weer een super cliffhanger
| Thread starter | Similar threads | Forum | Replies | Date |
|---|---|---|---|---|
| K | Plastic broek en toch doorlekken?! | Volwassen Baby's / Luierliefhebbers | 5 | |
|
Doorlekken voorkomen | Plastic broekjes liefhebbers | 8 |