luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
mooi benieuwd naar de middag
Nog niet klaar Doorlekken?
- Onderwerp starter LuierJoch
- Startdatum
mooi benieuwd naar de middag
LuierJoch
Superlid
Terwijl ik mijn boterhammen, een appel en peer uit mijn tas pak, vraagt Ilse of ik zin heb in een kopje mosterdsoep. Ze heeft nog over van eerder deze week. Ik zeg dat ik dat wel lekker vind. "En wil je ook nog koffie?", vraagt ze. Ik zeg dat ik wel genoeg koffie heb gehad. "Anders moet ik straks nog meer poepen, dat lijkt me niet zo handig. Heb je ook thee? Wacht... ik loop even mee, dan kun je me laten zien waar alles staat. Dan kan ik dat ook af en toe doen." Ilse waardeert het dat ik moeite doe om er op alle fronten een gezamenlijke werkdag van te maken. Het spreekt redelijk voor zich. De waterkoker en de kraan zijn snel aangewezen en het laatje met de verschillende soorten thee is ook vrij eenvoudig. Naast de waterkoker staat de theepot en in een bovenkastje vind ik de glazen. Ik loop met de spullen heen en weer, terwijl de waterkoker is aangezet. Ilse warmt de soep op.
Even later zitten we met soep en thee weer aan tafel. "Hoe bevalt jou de dag tot nu toe?", vraagt Ilse. Ik denk er even over na en zeg dat ik het fijn vind op deze manier. Het geeft me rust om te weten dat ik met voldoende regelmaat een luier kan dragen. Dat dat dan ook nog kan bij iemand, waar dat mag en kan, maakt het bijzonder. "Ik krijg wel normaal mijn werk gedaan en dat vind ik ook belangrijk. Dus mij bevalt het wel, ja. En jij?" Nu is Ilse even stil voor zij antwoord geeft. "Ik vind het wel fijn, geloof ik, maar het is ook wel anders. Ik werk wel vaker thuis, maar nooit met iemand anders erbij. Ik heb geen last van jou ofzo, maar tja... ik weet niet. Het is gewoon anders. Ik vind het fijn dat je dan ook met de koffie en thee iets wil doen. Dat maakt het meer een gezamenlijke werkdag en minder dat jij bij mij op visite bent." Ik knik. "En hoe is het met je luier?", vraag ik.
"Die is goed nat", zegt ze met een lach. Dat antwoord had ik niet verwacht. "Ik wil 'lekker' zeggen, maar ik weet helemaal niet of je het lekker vindt...", reageer ik na een korte stilte. "Ja, toch wel lekker", antwoordt Ilse. Ze vertelt dat ze eigenlijk vrijwel iedere ochtend haar ochtendplas laat lopen tegenwoordig. Dat is een warm begin van de dag, zoals ze dat zelf zegt. Daarna doet ze haar broekjes aan, want gedoe overdag heeft ze weinig zin in, maar deze ochtend vond ze het leuk om samen met mij een dikkere luier aan te hebben en te ontdekken wat dat met haar doet. Ze vindt dat zeker voor herhaling vatbaar, maar wil hem straks ook wel uit, denkt ze. "Het wordt echt nat en dik. En ook wel wat kouder. Ik weet niet of ik dat zo lekker vind." "Je moet ook regelmatig blijven plassen, dan hou je het warm", zeg ik lachend. Ze knikt en we eten even rustig zonder met elkaar te praten.
Richting het eind van de lunch vraag ik Ilse of er nou dingen zijn die niet meer kunnen, doordat ze incontinent geworden is. "Ik laat me daar niet door tegenhouden", antwoordt ze. Ze vertelt dat ze de normale dingen gewoon is blijven doen en nog steeds uitgaat met vriendinnen. Het gewone leven is prima te doen. Zo zwaar incontinent is ze nou ook weer niet, vindt ze. "Dus er is eigenlijk niks veranderd?", vraag ik. "Nou", zegt ze, "er is wel één ding wat ik echt mis." Ik kijk haar vragend aan. "Toen mijn man nog leefde, kon ik hem om mijn vinger winden als ik mooie lingerie aan had. Na zijn dood heb ik mezelf eigenlijk altijd wel verwend met mooie lingerie. Als ik bijvoorbeeld uitging met vriendinnen, dan droeg ik dat. Dat gaf me een zelfverzekerd gevoel. Dat ligt nu dus al maanden onaangeraakt in de kast. Een mooie bh met zo'n luierbroekje eronder, geeft niet hetzelfde gevoel." Ik knik. "Maar dat zal je vast herkennen bij jouw vrouw", vervolgt ze. "Nee, niet echt eigenlijk", zeg ik, "Fleur draagt eigenlijk alleen maar functioneel ondergoed. Wel een goedzittende bh, maar verder slips van de hema." "Grappig", zegt Ilse, "ik dacht dat iedere vrouw ook wel een set in huis heeft." Ik geef aan dat Fleur dat dus niet heeft.
We ruimen de spullen weer af, spoelen de soepkommen even om en zetten het in de vaatwasser en gaan weer aan het werk met een volgende kop thee erbij. Ook Ilse gaat weer tegenover mij zitten. Ik dacht toch dat ze naar het toilet moest en daarna een broekje ging aandoen. Maar ik hoef me niet te bemoeien met de toiletgang van een volwassen vrouw, dus ik laat het maar. Geconcentreerd op mijn taken werk ik verder, maar zie ik in mijn ooghoek Ilse steeds meer wiebelend op haar stoel. Opeens hoor ik een luide wind. "Oh, sorry", zegt ze. "Ik dacht dat je naar de wc zou gaan", zeg ik. "Ja, maar ik wil niet. Het is echt dubbel. Ik wil van die luier af en hij zit zo lekker, maar ik moet wel poepen", antwoordt ze. "Dan doe je het toch in je luier en ga je je daarna verschonen", zeg ik. Een beetje met een blik alsof ik haar ergens op betrapt heb, kijkt ze me aan. "Van mij mag je, hoor. Het is je eigen huis."
Even later zitten we met soep en thee weer aan tafel. "Hoe bevalt jou de dag tot nu toe?", vraagt Ilse. Ik denk er even over na en zeg dat ik het fijn vind op deze manier. Het geeft me rust om te weten dat ik met voldoende regelmaat een luier kan dragen. Dat dat dan ook nog kan bij iemand, waar dat mag en kan, maakt het bijzonder. "Ik krijg wel normaal mijn werk gedaan en dat vind ik ook belangrijk. Dus mij bevalt het wel, ja. En jij?" Nu is Ilse even stil voor zij antwoord geeft. "Ik vind het wel fijn, geloof ik, maar het is ook wel anders. Ik werk wel vaker thuis, maar nooit met iemand anders erbij. Ik heb geen last van jou ofzo, maar tja... ik weet niet. Het is gewoon anders. Ik vind het fijn dat je dan ook met de koffie en thee iets wil doen. Dat maakt het meer een gezamenlijke werkdag en minder dat jij bij mij op visite bent." Ik knik. "En hoe is het met je luier?", vraag ik.
"Die is goed nat", zegt ze met een lach. Dat antwoord had ik niet verwacht. "Ik wil 'lekker' zeggen, maar ik weet helemaal niet of je het lekker vindt...", reageer ik na een korte stilte. "Ja, toch wel lekker", antwoordt Ilse. Ze vertelt dat ze eigenlijk vrijwel iedere ochtend haar ochtendplas laat lopen tegenwoordig. Dat is een warm begin van de dag, zoals ze dat zelf zegt. Daarna doet ze haar broekjes aan, want gedoe overdag heeft ze weinig zin in, maar deze ochtend vond ze het leuk om samen met mij een dikkere luier aan te hebben en te ontdekken wat dat met haar doet. Ze vindt dat zeker voor herhaling vatbaar, maar wil hem straks ook wel uit, denkt ze. "Het wordt echt nat en dik. En ook wel wat kouder. Ik weet niet of ik dat zo lekker vind." "Je moet ook regelmatig blijven plassen, dan hou je het warm", zeg ik lachend. Ze knikt en we eten even rustig zonder met elkaar te praten.
Richting het eind van de lunch vraag ik Ilse of er nou dingen zijn die niet meer kunnen, doordat ze incontinent geworden is. "Ik laat me daar niet door tegenhouden", antwoordt ze. Ze vertelt dat ze de normale dingen gewoon is blijven doen en nog steeds uitgaat met vriendinnen. Het gewone leven is prima te doen. Zo zwaar incontinent is ze nou ook weer niet, vindt ze. "Dus er is eigenlijk niks veranderd?", vraag ik. "Nou", zegt ze, "er is wel één ding wat ik echt mis." Ik kijk haar vragend aan. "Toen mijn man nog leefde, kon ik hem om mijn vinger winden als ik mooie lingerie aan had. Na zijn dood heb ik mezelf eigenlijk altijd wel verwend met mooie lingerie. Als ik bijvoorbeeld uitging met vriendinnen, dan droeg ik dat. Dat gaf me een zelfverzekerd gevoel. Dat ligt nu dus al maanden onaangeraakt in de kast. Een mooie bh met zo'n luierbroekje eronder, geeft niet hetzelfde gevoel." Ik knik. "Maar dat zal je vast herkennen bij jouw vrouw", vervolgt ze. "Nee, niet echt eigenlijk", zeg ik, "Fleur draagt eigenlijk alleen maar functioneel ondergoed. Wel een goedzittende bh, maar verder slips van de hema." "Grappig", zegt Ilse, "ik dacht dat iedere vrouw ook wel een set in huis heeft." Ik geef aan dat Fleur dat dus niet heeft.
We ruimen de spullen weer af, spoelen de soepkommen even om en zetten het in de vaatwasser en gaan weer aan het werk met een volgende kop thee erbij. Ook Ilse gaat weer tegenover mij zitten. Ik dacht toch dat ze naar het toilet moest en daarna een broekje ging aandoen. Maar ik hoef me niet te bemoeien met de toiletgang van een volwassen vrouw, dus ik laat het maar. Geconcentreerd op mijn taken werk ik verder, maar zie ik in mijn ooghoek Ilse steeds meer wiebelend op haar stoel. Opeens hoor ik een luide wind. "Oh, sorry", zegt ze. "Ik dacht dat je naar de wc zou gaan", zeg ik. "Ja, maar ik wil niet. Het is echt dubbel. Ik wil van die luier af en hij zit zo lekker, maar ik moet wel poepen", antwoordt ze. "Dan doe je het toch in je luier en ga je je daarna verschonen", zeg ik. Een beetje met een blik alsof ik haar ergens op betrapt heb, kijkt ze me aan. "Van mij mag je, hoor. Het is je eigen huis."
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Het blijft geweldig
LuierJoch
Superlid
"Nee, joh... Nee... Dat kan ik toch niet doen?", zegt Ilse. "Waarom niet?", vraag ik. "Waarom niet, waarom niet? Waarom wel?", reageert ze vlot. "Nou, omdat je al een luier aan hebt en je die dikke luier ook al behoorlijk nat geplast hebt. Omdat je zelf gezegd hebt, dat je goed kunt snappen dat dat de consequentie is van het dragen van een luier", begin ik aan een antwoord. "Dat van die consequentie heb jij gezegd", reageert Ilse, maar ondertussen blijft ze wel al wiebelend gewoon zitten en praten we er over verder. Ik realiseer me dat als ik lang genoeg met haar blijf praten, ze te laat zal zijn om de wc nog te halen. Ik voel aan haar dat ze dat eigenlijk wel wil, maar niet durft. Door laat richting de wc te gaan, kan het lijken alsof het per ongeluk is en heeft ze er niks aan kunnen doen. Ik glimlach in mezelf en besluit haar daarbij te gaan helpen. "Ik mag het dan als eerste gezegd hebben... maar jij zei net zelf dat je dat goed kon snappen, dus je zegt het ook zelf. Maar goed, ik heb nu al aardig wat antwoorden gegeven waarom je dit wel zou doen. Geef jij nou eens antwoord waarom niet?", probeer ik haar aan de praat te houden.
"Nou... gewoon... dat hoort niet", zegt ze uiteindelijk. "Dat hoort niet?", zeg ik schamper. "En dat zeg je, terwijl je een lichte vorm van incontinentie hebt, maar wel een dikke natte luier aanhebt, omdat je daar meerdere keren deze ochtend lekker in geplast hebt? Dat hoort toch ook niet. Wat we maatschappelijk normaal vinden, is hier aan tafel gewoon anders. Dus dat argument telt niet. Probeer nog eens wat: waarom niet?" Een beetje verbouwereerd kijkt Ilse me aan. Ze realiseert zich dat de maatschappelijke normaal inderdaad al niet meer geldt, als wij in luiers tegenover elkaar zitten en onze plas daarin laten lopen. Het wiebelen neemt steeds grotere vormen aan en ik vermoed dat ze het niet lang meer zal kunnen houden. Ik vind het nu op zich niet opwindend ofzo. Alhoewel ik wel heel nieuwsgierig ben naar hoe het eruit ziet als zij in haar luier poept. Het poepen zelf in een luier vind ik wel mooi en licht opwindend om te zien op de filmpjes op internet, maar daarna vind ik het eigenlijk gewoon vies. "Ik kan toch niet voor jouw neus in mijn luier gaan poepen?", haalt Ilse mij uit mijn gedachten.
"Dat hoeft toch ook niet", reageer ik snel. "Je kunt naar jouw slaapkamer gaan, je kunt op de wc gaan zitten zonder dat je je luier uit doet, je kunt naar de keuken gaan. Je hoeft het niet voor mijn neus te doen. Je hebt mogelijkheden genoeg. Heb je nog meer argumenten voor waarom niet?", ga ik verder. Ilse schudt haar hoofd. "Eigenlijk is er maar één reden waarom je het niet zou doen", zeg ik. Ilse kijkt me vragend aan. "Als je het niet wilt, moet je het niet doen." Ilse knikt. Een volgende wind ontsnapt in haar luier en ze zegt: "Hoooohhh." Ze staat op en ik wacht rustig af in welke richting ze loopt. Ik zeg haar nog dat als ze er voor kiest het in de luier te doen, ik het leuk zou vinden als ze eerst nog even terugkomt, voordat ze zich gaat verschonen. Ze loopt moeilijk richting de keuken. Ze loopt niet snel. Blijkbaar kost het veel moeite om het nog binnen te houden. Als ze de deur van de keuken pakt, zie ik dat ze iets voorover buigt en iets door haar knieën gaat. Met een lichte kreun blijkt de wc echt veel te ver weg te zijn geweest. Ilse heeft zojuist voor mijn ogen haar natte luier vol gepoept.
Met wat angst en onzekerheid, maar ook een glimlach om haar lippen draait ze zich voorzichtig om. Ze durft duidelijk niet te bewegen. Ze heeft de deur nog steeds vast en ze kijkt me onzeker aan. Ik loop naar haar toe en zeg: "Kom, het blijft wel in je luier zitten. Je kunt rustig lopen." Ik pak haar bij haar ellenboog en begeleid haar weer naar haar stoel bij de tafel. Voorzichtig loopt ze met me mee. De afstand is niet groot, maar halverwege staat ze even stil en kijkt ze me aan. "Dit voelt heel bijzonder...", zegt ze met een lichte twinkeling in haar ogen. Over vies of lekker ga ik het nu niet hebben. Ik knik alleen. Ik geef een lichte duw tegen haar ellenboog en we lopen weer verder richting de tafel. "Ik denk dat je hier eerst even van bij moet komen", zeg ik, "ga eerst maar even zitten." Langzaam zakt Ilse richting de stoel, maar als ze halverwege is, schiet ze omhoog en zegt ze: "Viezerik, ik ga toch niet in mijn poepluier op de stoel zitten!" Het leek mij wel leuk, maar ik ga misschien ook wel iets te ver. Ik haal mijn schouders op en zeg: "Dan blijf je staan. Dat mag natuurlijk ook. Kom je al weer een beetje bij?"
Doordat ze bijna met haar vieze luier op de stoel was gaan zitten, is ze weer helemaal met haar gedachten erbij. Ik ga wel weer zitten op mijn stoel en zeg: "Nou, wees eerlijk. Dit wilde je graag voelen. Hoe voelt het nu?" Ilse houdt de rugleuning van de stoel nog vast en is bewust aan het voelen wat ze nu precies voelt. Met een glimlach op haar lippen zegt ze: "Ik voel me een beetje ondeugend. Ik vind het niet zo vies als ik misschien wel had verwacht." Ze kijkt me streng aan en zegt: "Maar ik ga hier niet op mijn stoel zitten, hoor." Ik zeg alleen maar: "Hier geldt hetzelfde als net. Als je het niet wilt, moet je het niet doen." Ilse knikt. We kijken elkaar alleen maar aan. Ik voel dat ze ook dit wel lekker vind, maar ik vermoed dat ze dit niet iedere dag gaat doen. Ze heeft nog geen idee hoeveel werk het is om het weer schoon te maken. Dat denk ik allemaal, terwijl Ilse me onderzoekend aankijkt. Dan verschijnt er weer een ondeugende blik in haar ogen, een glimlach om haar lippen, schuift ze haar stoel naar achteren en gaat ze demonstratief toch op haar stoel zitten. "Hoeh", zegt ze verrast.
"Nou... gewoon... dat hoort niet", zegt ze uiteindelijk. "Dat hoort niet?", zeg ik schamper. "En dat zeg je, terwijl je een lichte vorm van incontinentie hebt, maar wel een dikke natte luier aanhebt, omdat je daar meerdere keren deze ochtend lekker in geplast hebt? Dat hoort toch ook niet. Wat we maatschappelijk normaal vinden, is hier aan tafel gewoon anders. Dus dat argument telt niet. Probeer nog eens wat: waarom niet?" Een beetje verbouwereerd kijkt Ilse me aan. Ze realiseert zich dat de maatschappelijke normaal inderdaad al niet meer geldt, als wij in luiers tegenover elkaar zitten en onze plas daarin laten lopen. Het wiebelen neemt steeds grotere vormen aan en ik vermoed dat ze het niet lang meer zal kunnen houden. Ik vind het nu op zich niet opwindend ofzo. Alhoewel ik wel heel nieuwsgierig ben naar hoe het eruit ziet als zij in haar luier poept. Het poepen zelf in een luier vind ik wel mooi en licht opwindend om te zien op de filmpjes op internet, maar daarna vind ik het eigenlijk gewoon vies. "Ik kan toch niet voor jouw neus in mijn luier gaan poepen?", haalt Ilse mij uit mijn gedachten.
"Dat hoeft toch ook niet", reageer ik snel. "Je kunt naar jouw slaapkamer gaan, je kunt op de wc gaan zitten zonder dat je je luier uit doet, je kunt naar de keuken gaan. Je hoeft het niet voor mijn neus te doen. Je hebt mogelijkheden genoeg. Heb je nog meer argumenten voor waarom niet?", ga ik verder. Ilse schudt haar hoofd. "Eigenlijk is er maar één reden waarom je het niet zou doen", zeg ik. Ilse kijkt me vragend aan. "Als je het niet wilt, moet je het niet doen." Ilse knikt. Een volgende wind ontsnapt in haar luier en ze zegt: "Hoooohhh." Ze staat op en ik wacht rustig af in welke richting ze loopt. Ik zeg haar nog dat als ze er voor kiest het in de luier te doen, ik het leuk zou vinden als ze eerst nog even terugkomt, voordat ze zich gaat verschonen. Ze loopt moeilijk richting de keuken. Ze loopt niet snel. Blijkbaar kost het veel moeite om het nog binnen te houden. Als ze de deur van de keuken pakt, zie ik dat ze iets voorover buigt en iets door haar knieën gaat. Met een lichte kreun blijkt de wc echt veel te ver weg te zijn geweest. Ilse heeft zojuist voor mijn ogen haar natte luier vol gepoept.
Met wat angst en onzekerheid, maar ook een glimlach om haar lippen draait ze zich voorzichtig om. Ze durft duidelijk niet te bewegen. Ze heeft de deur nog steeds vast en ze kijkt me onzeker aan. Ik loop naar haar toe en zeg: "Kom, het blijft wel in je luier zitten. Je kunt rustig lopen." Ik pak haar bij haar ellenboog en begeleid haar weer naar haar stoel bij de tafel. Voorzichtig loopt ze met me mee. De afstand is niet groot, maar halverwege staat ze even stil en kijkt ze me aan. "Dit voelt heel bijzonder...", zegt ze met een lichte twinkeling in haar ogen. Over vies of lekker ga ik het nu niet hebben. Ik knik alleen. Ik geef een lichte duw tegen haar ellenboog en we lopen weer verder richting de tafel. "Ik denk dat je hier eerst even van bij moet komen", zeg ik, "ga eerst maar even zitten." Langzaam zakt Ilse richting de stoel, maar als ze halverwege is, schiet ze omhoog en zegt ze: "Viezerik, ik ga toch niet in mijn poepluier op de stoel zitten!" Het leek mij wel leuk, maar ik ga misschien ook wel iets te ver. Ik haal mijn schouders op en zeg: "Dan blijf je staan. Dat mag natuurlijk ook. Kom je al weer een beetje bij?"
Doordat ze bijna met haar vieze luier op de stoel was gaan zitten, is ze weer helemaal met haar gedachten erbij. Ik ga wel weer zitten op mijn stoel en zeg: "Nou, wees eerlijk. Dit wilde je graag voelen. Hoe voelt het nu?" Ilse houdt de rugleuning van de stoel nog vast en is bewust aan het voelen wat ze nu precies voelt. Met een glimlach op haar lippen zegt ze: "Ik voel me een beetje ondeugend. Ik vind het niet zo vies als ik misschien wel had verwacht." Ze kijkt me streng aan en zegt: "Maar ik ga hier niet op mijn stoel zitten, hoor." Ik zeg alleen maar: "Hier geldt hetzelfde als net. Als je het niet wilt, moet je het niet doen." Ilse knikt. We kijken elkaar alleen maar aan. Ik voel dat ze ook dit wel lekker vind, maar ik vermoed dat ze dit niet iedere dag gaat doen. Ze heeft nog geen idee hoeveel werk het is om het weer schoon te maken. Dat denk ik allemaal, terwijl Ilse me onderzoekend aankijkt. Dan verschijnt er weer een ondeugende blik in haar ogen, een glimlach om haar lippen, schuift ze haar stoel naar achteren en gaat ze demonstratief toch op haar stoel zitten. "Hoeh", zegt ze verrast.
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Wat een mooi vervolg, benieuwd hoe ver Ilse uiteindelijk gaat
| Thread starter | Similar threads | Forum | Replies | Date |
|---|---|---|---|---|
| K | Plastic broek en toch doorlekken?! | Volwassen Baby's / Luierliefhebbers | 5 | |
|
Doorlekken voorkomen | Plastic broekjes liefhebbers | 8 |