Leven volgens een reglement

[Lauwie]

Vandaag op de kop af drie jaar geleden belde ik bij dit stel aan. Ik kan wel stellen dat ik er al een eens zo lange periode van vriendschap op had zitten. We kende elkaar via een gemeenschap dat ons verbind. Het gemeenschap van recreatieve dragers van luiers, al dan niet medisch reden onderlegd.

Via georganiseerde ontmoetingen kwam het tot een vriendschap en exact drie jaar geleden zette ik het proces in werking wat moest leiden tot het helen van mijn ziel.
We hadden het er al zo vaak gekscherend over gehad. Over hoe het zou zijn om je gevestigde leventje achter je te laten en te kiezen voor je hartelijke verlangens.
Ze hadden zelf de weg al ruimschoots ingezet, nog voor ze moesten kiezen tussen normaal en dit.

Ikzelf leefde min of meer in mijn eigen 'Thorbeckeplein' waarnaar ik drie jaar terug besloot om degene van wie ik ziels veel hield niet méér pijn te doen dan wat er nodig was om deze deur achter me dicht te doen.

Het onthaal van beide was warm en liefdevol, maar al snel verzandde ik in een donkere periode van schaamte en misschien ook wel spijt.
Tot op de dag van vandaag dank ik hen voor het steevast steunen in deze moeilijke tijd.

Zoals de eerste lente dag ons doet op laten klaren uit een lange, donkere en koude winterslaap, zo knapte ik als donderslag bij heldere hemel op en wist toch, dit is goed.

Juist in die donkere dagen concludeerde wij drieën dat het proces bevorderend zou kunnen zijn wanneer de 'gekscherende' dromen wel beetje bij beetje zouden kunnen worden nageleefd.
En zo sleet de rolverdeling in het huis, waar we vanaf toen heus met drieën woonde, er langzaam in.

Vanaf het eerste gesprek werden de rollen op automatisme verdeeld en zo belandde ik na één week op schoot bij Els, voor mijn allereerste afgesproken bedtijd.
Samen doorliepen we de afspraken, die mij in meerdere opzichten deed huiveren.
Met blote billen voorover gebogen over Els haar schoot ontving ik mijn allereerste spanking.
Een ritueel wat zich permanent voor bedtijd plaats zou vinden.

Bij wijzen van boetedoening, voor hetgeen ik had bewerkstelligd bij mijn naasten door dit pad te kiezen. Niet om extra schuldgevoel bij te brengen maar juist om het schuldgevoel te temperen.
De eerste keren was het 50 klappen met de pollepel op karakter doorstaan. Maar het werd met de avond moeilijker.

Gevoerd door verschillende statussen van stemming kwam (en eigenlijk komt) het regelmatig tot dikke tranen over mijn wang.
Het huilen was niet altijd van de pijn.
Soms ook door randzaken, soms toch nog dat schuldgevoel en ja, soms ook van geluk.
Geluk dat ik deze stap heb durven nemen.

Vijftig klappen met de pollepel, verdeeld over twee billen, maakte van mijn achterwerk een gehavend gebied. Met een dikke vinger uit de pot met zalf werd vervolgens op de grote aankleed tafel de wonden geheeld alvorens ze achter slot en grendel van de strakke nachtluier zouden verdwijnen.

Zo verging het mij de eerste zestal maanden bij Els en Ans, zij waar ik nu ruim 3 jaar al mee samen woon en die erop staan dat ik jullie dit verhaal vertel.

 

[Lauwie]

De eerste tien keer dat ik een georganiseerde ontmoeting voor recreatieve dragers van luiers binnen stapte deed ik dat eens zoveel alleen. De ene keer had ik een leuke middag met veel gezelschap, de andere keer een wat mindere.
Alle tien de keren waren sowieso in totale nervositeit.
Maar hoe nerveus ik er ook voor was, ik ging toch.

Eens op zaterdag vond ik een plaatsje ergens aan een bar. Het was ongeveer een uurtje voordat het evenement van start zou gaan en ik zat juist vijf tellen op de kruk van een naburig gelegen etablissement om bij te komen van de trein reis.
Twee dames zaten drie plaatsen verderop maar ik had het eerste kwartier helemaal niet in de gaten dat zij mij aan het begluren waren.

Dat besef kwam pas toen één van de dames al gniffelend achter mij mijn omhoog gekropen t-shirt naar beneden trok.
Ik verschoot van haar.
Ik was ten eerste compleet met mijn gedachte bij de naderende meeting, harstikke nerveus en bezig met het Cafe Noirtje. Één van mijn aller favorietste koekje voor bij de koffie.

Ik had haar direct bij mijn oor.
"Voordat iedereen het ziet" zei de zachte stem.
En direct besefte ik dat ik een flinke luier rand op mijn rug bloot had liggen.
Toch wel flink beschaamd ben ik terug in dat lekkere koekje gedoken met de gedachte; als ik niet naar jou kijk, zie ik je niet, ben je er niet, zien we elkaar ook niet.

Ik besloot om naar de ontmoeting te gaan maar vlak voordat ik evengoed contactloos mijn koffie had afgerekend stapte de dame van het corrigeren van mijn ondergoed tesamen met de persoon ernaast van de kruk.

In een net iets minder vlot tempo als het mijne bleek het duo dezelfde route op google maps te hebben opgezocht als ik. Dezelfde route, naar de zelfde ontmoeting.
Eenmaal binnen is het vrij snel tot een conversatie gekomen wat uitmondde in gelach om mijn beschamend momentje.
Contact werd leuk contact, leuk contact werd super leuk contact.
En super leuk contact werd vriendschap met bezoekjes over een weer.

Els en Ans, twee dames van middelbare leeftijd. Beide op hun eigen manier alleen in het leven komen te staan. Els haar situatie was vergelijkbaar met het mijne. Haar toenmalige partner bleek geen partij voor de dominante, kracht vrouw waar Els voor door gaat.
Ans is helaas weduwe. Haar zachte vriendelijke karakter kreeg een dikke knauw door die ene ziekte met de letter K die haar partner van d'r afpakte.

Beide hadden het leven echter weer aardig op de rit, mede dankzij het feit ze gevoelens hadden die ze konden delen. De vriendschap werd een liefdesrelatie en zodoende kwam het tot een naadloos verbond waarbij de dominantie van Els en de onderdanige rol van Ans als een Ying en Yang samen kwamen.

De bezoekjes begonnen onschuldig maar we vonden elkaar op een vlak wat grenst aan het onschuldige. We speelden spellen, bezochten ontmoetingen en zo werd langzaam een drie eenheid gevormd waarbij Els, al dan niet zelf voorzien van een dikke pamper, leiding nam over twee onderdanige 'kleintjes' van middelbare leeftijd.

Echter, zoals reeds eerder gemeld, deed mijn situatie lijken op de kwestie van het lied 'Thorbeckeplein' van Robert Long.
Ik was niet vrij.
Ik deed mijn bezoekjes stiekem voor thuis.
De bezoekjes waren onschuldig maar niet eerlijk.
En ondanks dat ik dit, denk ik, goed verborgen wist te houden zette het een scheve relatie in gang.

Zaken die belangrijk zijn binnen een liefdes relatie namen af.
Er was weinig tot geen sprake meer van seksuele toenadering en zo veel lol als we in het prille begin hadden zo weinig werd er op het eind gelachen.

En toen belde ik aan.

 

[Lauwie]

Het leven was tot voor dit moment te vrij geweest. Te vrij en daardoor te beknellend. In de talloze gesprekken kwamen we steevast tot de conclusie dat het leven veel meer waarde voor ons kent wanneer het juist minder vrij zou zijn. Minder vrij zou ons helpen.
Als ik voor mezelf spreek was ik in mijn leven te vrij in willen wat ik wil.
Dat maakte dat ik, voor mijn gevoel, te ontevreden bleek over hetgeen ik had.
En hoewel mijn stap niet als lichtzinnig kan worden bestempeld kwamen wij drieën steeds weer overeen dat nederigheid juist de kwaliteit van het leven zou verbeteren.
Het was niet de dominante Els die de kartrekker bleek van een dergelijke kijk op het leven.
Juist Ans, misschien ook wel mede door wat zij had meegemaakt, drukte ons vaak met onze neus op dit feit.

En zo kwam het dat wij in de nachtelijke uurtjes, als wij drieën rouwde en onze ziel blootgaven, tot compromissen kwamen voor een lang en gelukkig leven met zijn drieën.

De eerste figuurlijk klap bleek een letterlijke daalder waard.
Mijn desertie vanuit mijn vertrouwelijk habitat kwam natuurlijk niet als donderslag bij heldere hemel.
Dit maakte het entree in het huis wel verdrietig maar nog meer als een opluchting.
De neuzen stonden ver voor het aanbellen al zo goed als dezelfde kant op en na een week van landen was het juist Els die de rol van leiderschap over mij en Ans volledig op zich nam. Puur ten behoefte van haar eigen geneugten, exact zoals de bedoeling was.

Hetgeen ik nu als normaal beschouw startte het tweede weekend sinds ik het huis betrad.
Nadat we gegeten en wel het huis gezamenlijk in orde hadden gemaakt riep Els mij en Ans bij zich.
Els gebood ons naast elkaar op een stoel aan de keukentafel plaats te nemen.
Met haar billen tegen de keukentafel aangeleund sprak ze ons toe;

"Luister lieve Ans, lieve Lauw. Ik wil dat jullie jezelf even gaan wassen, dus even de douche in. Zodra je klaar bent kom je ongekleed bij mij"

Een gevoel van verliefdheid nam mijn onderbuik over. Ans zou later hetzelfde bevestigen.
Samen deden wij wat ons werd opgedragen, hetzij één voor één. Dames natuurlijk eerst.
Afgedroogd en wel begaf ik me weer terug naar beneden.
Daar stond Ans, evengoed ontkleed op Els te wachten.
Ik riep; "Ik ben er"
En vanuit de woonkamer kwam Els met twee cadeautjes in haar handen aangelopen.
"Hier, voor jullie. Maak maar open"
En ietwat zenuwachting opende ik het pakje.
In het pakje zat een prachtige, op het oog super dikke pyjama met daarop een heuse trein van in het echt.
In het pakje zat ook een super dikke luier met plaatjes.
Bij Ans zat hetzelfde, behalve dat op haar pyjama dan iets anders stond.
Op haar pyjama stond een afbeelding van Minnie Mouse.

Toen voelde het nog niet direct zo, maar als ik er nu op terug kijk kan ik dit moment als een start van een nieuw leven definiëren.

"Kom schatten, dan gaan we ons klaarmaken voor bed"
En zoals dit veelvuldig is besproken mocht Ans eerst plaats nemen over Els haar schoot.
Ondanks wij dit, bij eerdere afspraakjes, al eens deden voelde het toch onwennig.
De regels, waar ik vanaf nu in mee zou gaan waren duidelijk.
Zodra Els voor ons de keuze had gemaakt dat het bedtijd zou zijn was het ritueel hetzelfde.
Zonder extra notie was het belangrijk onszelf te wassen en ons te melden bij Els en kregen wij beide een flinke pak voor onze billen.
De dikke luier, die in het cadeautje mee was ingepakt ging om onze billen en het ritueel werd afgesloten met een intense dikke knuffel.
Een knuffel van Els voor Ans, voor Els aan mij en van mij voor Ans.

Dit zal voortaan zo zijn.