Nog niet klaar Olaf en Marjolein

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 138 HET BLIJFT HEFTIG

Hoewel een complete instorting uitbleef, koste het Alice wel moeite om Wilma te laten bedaren.
Toen dat uiteindelijk beetje bij beetje lukte, zodat Wilma deze vrijdag uiteindelijk toch tot zichzelf kwam.
Hierdoor kon Alice die Wilma de hele tijd terzijde had gestaan, even op adem komen.
Bijna direct nadat Alice zich had teruggetrokken, zag Wilma dat de vrouw die net binnen was naar haar toe kwam.
Keek haar aan, en vroeg dan, " hoi Wilma, jij ook hier?"
"Hm ja mijn zoon, en dochter zijn met hun club op zeilkamp, en mede door de rust, en stilte die dat geeft kom ik ineens tot stilstand".
"Dat is blijkbaar de spreekwoordelijke druppel geweest".
Dan keek de net binnengekomen vrouw Wilma aan, en vroeg "Wilma ken je mij nog?"
"Ok dacht jou namelijk wel te kennen, maar weet niet meer waarvan!.

CARLA

"Ook weet ik niet meer hoe je heet:"
Dit zeggende merkte Wilma dat zij zich schaamde.
Gelukkig bleef de vrouw rustig, ging zitten, en zei dan Wilma aankijkend " Wilma ik ben Carla, en ik heb als taxichauffeur jullie kinderen van, en naar Arnhem gebracht".
"Eigenlijk verbaasd het mij dat zij het op een valide basisschool mochten proberen".
Voor Wilma kon reageren vervolgde Carla met de vraag, "Wilma hebben Olaf, en Marjolein op die school gepresteerd zoals jullie hadden verwacht?"
Nu keek Wilma Carla aan haalde diep adem, en antwoorde " ja Carla, en meer dan dat".
"Hoewel ze ondanks dat zij ouder zijn en zij bij lange na niet de beste van de klas zijn".
"Gaat het heel goed, en zitten ze op of net boven het gemiddelde".
"Bovendien worden hun resultaten precies zo beoordeeld als dat van al hun klasgenoten".
Iets wat Olaf, en Marjolein zelf ook wilden".
Dan vertelde Wilma van de discussie in de klas toen klasgenoten dachten dat de juf hun resultaten strenger beoordeelde dan die van Marjolein, en Olaf".
Helemaal toen de klas dacht dat de juf Olaf, en Marjolein geen onvoldoende durfde te geven".

Dat dit niet waar was kon hun juf bewijzen door wat resultaten van het lezen, en het schoonschrijven.
"Vooral bij het lezen hadden ze in het begin soms moeite om de klas bij te benen."
"Waardoor ze bij het schoonschrijven een paar onvoldoendes hebben, en bij het lezen puur op inzet een krappe voldoende scoorden".
Waarna Wilma nog vertelde over de gymles. maar ook over de achteruitgang van Marjolein, maar ging dan door over het bijna even snelle herstel van het lopen van haar dochter.
Wat tegen alle verwachtingen in was geweest.
Al was dat tegenwoordig achter een rollator.
Wat Olaf betreft was die verbazing nog veel groter, toen we merkten dat hij niet zonder succes ineens recht overeind stond".
"Laat staan toen we hoorden, maar vooral zagen hoe hij bij de crea-club steunend op een tafel zijn eerste stapjes zette.
"Iets wat hij nog nooit eerder gedaan had."
Na dit verhaal wilde Wilma nog meer vertellen, maar werd zij onderbroken door Harmen die haar wilde verschonen.
"Mevrouw de Vries loopt u even mee?"
"Dan kan ik u verschonen, en met een beetje geluk urine opvangen".
"Bovendien wordt u rond half 4 bij het lab verwacht".

Terwijl Wilma van de stoel in de rolstoel stapte merkte ze dat haar luier inderdaad zo vol zat dat ze moest verschonen, of verschoond moest worden,
Terwijl Alice de rolstoel met Wilma deze zondagmiddag bij de tafel wegtrok. en ook Carla verzocht werd mee te komen vertelde Wilma nog dat ze ook vanochtend weer energie had gekregen van de kerkdienst.
Tijdens het verhaal van Wilma waren ze in de verzorgingsruimte gekomen.
Hier aangekomen pakte Alice een po, en verzocht zij Carla om haar broek. en slip uit te trekken, en op de po te gaan zitten.
Op dit bevel keek Carla Alice aan, en mompelde" zuster ik hoef nu helemaal niet te plassen".
Tot haar verbazing moest, en zou ze op de po gaan zitten.
Eénmaal op de po gezeten kreeg ze een glas, en een literfles met water aangereikt.
"Mevrouw Bergsma u drinkt dit rustig leeg, en blijft op de po zitten tot u geplast heeft".
Aan het gezicht van Carla zag Wilma dat Carla niet van plan was om hier vrijwillig aan mee te werken.
Wat weer tot gevolg had dat Alice die bezig was de broek van de op de verzorgingstafel liggende Wilma uit te trekken, en deze net omlaag trok.
Waarna ze Wilma even met de broek op de enkels liet liggen, waarna ze een fixatiebroekje, en riem uit een la trok.
Waarna Alice zich met een ruk omdraaide, en Carla die op wilde staan strak aan te kijken, en dan zei" mevrouw u blijft zitten tot u geplast hebt, begrepen?"
"Zo niet dan ben ik genoodzaakt om u te fixeren".
Terwijl Alice zich na dit dreigement naar Wilma draaide haar romper opende, en dan haar luier verwijderde inclusief alle viezigheid.
Toen dat zo ver was zag Wilma dat Alice in plaats van een luier twee thermometers pakte.
Iets wat Wilma hier nog niet eerder had gehad, zodat ze niet begreep waar die tweede thermometer voor nodig was.
Pas toen de eerste thermometer in haar anus zat, en Alice met haar vinger over de vagina van Wilma wreef begreep Wilma dat de tweede hier in zou gaan.
Hierop volgde Wilma elke beweging die Alice met de thermometer maakte.

Na een paar seconden merkte Wilma dat haar vagina vochtig werd, en er een kleine opening ontstond.
Dan merkte Wilma dat Alice met haar linker vinger bleef wrijven terwijl ze met haar rechterhand te thermometer in haar vagina duwde.
Toen dat gebeurt was trok Wilma de deken over Wilma heen, en liet haar alleen.
Waarna Alice zich op de nog steeds op de po zittende Carla richtte, en vroeg!
"Heeft u inmiddels geplast mevrouw?"
Uit de reactie van Carla begreep Alice dat Carla onder protest op de po geplast had.
Toen Alice liet merken dat dit toch tot haar tevredenheid was verlopen, werd Carla losgemaakt, en mocht ze op de tweede behandel tafel gaan liggen.
Hier moest ze wachten totdat Alice die ondertussen de thermometers bij Wilma verwijderde, met Wilma klaar was.
Waarna ze thermometers uitlezend zag dat de uitslagen goed waren.
Nadat Alice Wilma had schoongemaakt pakte Alice een Tena Ultima, en een inlegger voor Wilma.
Die ze terwijl Wilma zo goed mogelijk mee werkte, bij Wilma omdeed
Waarna Wilma hier nog een plasticbroek overheen kreeg, weke direct op slot ging.
Hierna mocht Wilma overeind komen, en zich verder aankleden.
Tenminste dat dacht Wilma!

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 139 HET ZUIDERZEE MUSEUM


WILMA
Dat bleek niet het geval.
Om niet af te koelen trok ze haar ochtendjas aan.
Omdat ze uiteindelijk toch in de rolstoel mocht gaan zitten.
Waar Alice haar vastzette, en Wilma even later zag dat Carla op de tafel moest gaan liggen.
Waar Wilma net had gelegen, om het zelfde onderzoek te ondergaan wat Wilma net had gehad.
Direct merkte Wilma dat Carla het hier absoluut niet mee eens was, maar zij niet de moed had om te protesteren.
Iets wat ook niet eenvoudig geweest zou zijn, aangezien Carla de speen-gag nog in haar mond had.
Waardoor ze nauwelijks geluid kon maken.
Iets anders wat Wilma zich ineens besefte was dat ze soms een beetje in de war was, wat ze vooral merkte doordat ze de dagen door elkaar haalde.
Deze constatering zorgde nu opnieuw voor verwarring, ze wist het nu helemaal niet meer.
Dat merkte ook Eva toen die even later Wilma's bloeddruk opnam, en zei dan.
"Wilma het is vandaag Dinsdag 11 Augustus 2026".
"Wat ook betekend dat jou zoon, en dochter al bijna een halve week genieten van hun zeilvakantie.
Dit antwoord deed Wilma zuchtten, maar ook beseffen dat dit de week was waar wij al het hele jaar naar uitkeken.
Toch wist Wilma nauwelijks dat de zeilweek nu gaande was.
Terwijl ze natuurlijk helemaal niet wist van de cruisevakantie van Johan, en Aleida.
Aleida kende ze niet eens, en Johan alleen nog als klasgenoot van haar zoon, en dochter op de mytylschool.
Bovendien had Wilma haar handen nu vol aan haar eigen sores, hoewel ze wel nieuwsgierig was naar onze belevenissen.
Dit bedenkend sloot ze weer op haar kamer haar ogen om wat te rusten.

HET MIDDAGPROGRAMMA

Ondertussen was de lunch in het Zuiderzeemuseum teneinde, en nadat Mathieu zowel Aleida als Johan verschoond had vervolgden ze hun weg door het museum.
Waarbij ze vanmiddag niet alleen oog hadden voor de oude huisjes, en andere gebouwen, maar ook voor de demonstraties van oude ambachten.
Zoals spinnen met een spinnenwiel of het repareren van vissersnetten.
Ook zagen ze hoe er in de 19e eeuw turf gewonnen werd, en machines hierop draaiden.
Hierdoor hadden ze op den duur totaal geen besef van tijd meer, totdat Mathieu na verloop van tijd zei!
"Jongelui het is bijna 5 uur, en dat betekend dat we het hier afsluiten, en teruggaan naar naar het schip".
Hoewel broer, en zus nog niet uitgekeken waren. stemden beide in.
Op weg naar het schip liet vooral Johan merken dat hij vanmiddag veel geleerd had.
Terwijl hij ook genoten had van alle demonstraties, en dan vooral van het palingroken.

Toen Matthijs vroeg of ze wisten waarom paling gerookt werd was Johan direct stil.
Aleida echter vertelde dat er in de 19e eeuw nog geen elektriciteit was, laat staan koelkasten.
"Waardoor vlees of vis, maar kort houdbaar was, en om dat te rekken werd vis en vlees ge zout".
Deze uitleg deed Mathieu opmerken dat Aleida met geschiedenis goed had opgelet.
Aangekomen bij, en het schip opkomend bleken er al wel deelnemers terug te zijn, maar nog niet allemaal.
Binnenkomend werden Johan, en Aleida verwelkomd door Chantal Reina, en Charlie.
Direct vroegen Reina, en Chantal, " hebben jullie het leuk gehad ?"
Aan de gezichten van beide vrouwen zag Aleida dat beide vrouwen hun twijfels hadden.
Zodat Aleida Chantal aankeek, en zei, "ja echt, ik heb dit onderwerp op school al wel gehad, maar om het met eigen ogen te zien."
"Heeft toch indruk gemaakt".
Na Aleida vertelde ook Johan dat hij zijn ogen had uitgekeken, en hij nu bovendien besefte hoe zwaar, en primitief het leven vroeger was.
Nu knikte Anna, en Chantal, en zei Chantal!

"Jongelui als ik jullie was zou ik me nu laten verschonen
"Zodat we om 6 uur kunnen eten".
Direct knikten beiden, en wilden dan Mathieu vragen om hen te helpen.
Leonie echter was sneller, en zei "komen jullie, maar mee".
Eenmaal in hun hut zei Leonie dat Johan op zijn bed mocht gaan liggen, en Aleida even moest wachtten.
Hoewel Johan zijn luier best vol zat, was hij ervan overtuigd dat hij vanmiddag alleen had geplat.
Toen hij op verzoek van Leonie ging liggen sloeg echter de twijfel toe.
Nauwelijks lag Johan of Leonie kwam al met schone luiers binnen lopen, die duidelijk twijfelde aan het verhaal van Johan.
Toen Leonie de luier van Johan open had, en opmerkte dat Johan gepoept had, terwijl Aleida bevestigde dat beide echt een leuke middag hadden gehad.
Dan vertelde Leonie, " eerlijk gezegd hebben we als vrijwilligers echt getwijfeld of we jullie mee moesten laten gaan".
"Niet alleen omdat een museum meestal niet de meest favoriete bestemming van jullie leeftijdsgenoten is".
"Een andere rede was dat het Zuiderzeemuseum best vermoeiend is".

Nu wilde Aleida terwijl Leonie de luier van Johan omhoog trok , en dicht plakte wat zeggen, maar Leonie ging al door!
" Doordat Mathieu aan jullie gekoppeld was, waren we ervan overtuigd dat het wel goed zou komen".
Ook nu wilde Leonie doorvertellen, maar zei Aleida, terwijl Johan klaar was, en opstond!
"Leonie Mathieu is mijn wiskundeleraar"
" Hm dat verklaard veel"
"Ja, en bovendien heb ik dit al bij geschiedenis gehad".
"Zo kon ik Johan er over vertellen terwijl hij zijn ogen uitkeek".
Ondertussen had Aleida met veel hulp van Leonie de plaats van Johan ingenomen.
Nu probeerde Aleida niet alleen om zo goed, en kwaad als het ging om mee te werken, maar vooral niet te laten merken dat ze door dit uitsapje doodmoe was.
Doodsbang dat Leonie haar als ze klaar was naar bed zou brengen.

 

[luierdromertje]

HOOFDSTUK 140

Toen Aleida even later weer schoon was stelde Leonie de rolstoel meer naar de ligstand in.
Waarna ze Aleida in haar stoel hielp te gaan zitten.
Een actie die Aleida verbaasde aangezien zij dacht dat Leonie haar naar bed zou brengen.
Helemaal toen haar gevraagd werd of zij nog naar de grote zaal wilde.
Toen zij antwoorde, "ja graag ging het ook naar de grote zaal.
Hier aangekomen keek Aleida Leonie aan, en merkte op, "Leonie eerlijk gezegd dacht ik dat je me na de verzorging naar bed zou brengen".
Op deze opmerking keek Leonie haar aan lachte, en antwoorde "ben je mal meid".
"Daar is het veel te mooi weer voor".
"Bovendien zal Chantal zo het programma voor morgen bekend maken, en ik neem aan dat jullie dat ook willen weten?"
Nauwelijks stonden ze even later aan dek of Aleida merkte dat ook alle mede reizigers inmiddels terug waren van hun trip.
Waarbij de meesten nu aan dek zaten.

Hoewel er ook reizigers waren die bewust voor de salon hadden gekozen, om daar wat te drinken.
Door dat laatste vreesde Aleida dat ze voor de presentatie zo naar beneden moesten komen.
Bijna direct bleek dit niet nodig, aangezien er aan dek luidsprekers waren, zodat ze aan dek konden horen wat Chantal vertelde.
Pas toen iedereen binnen was begon Chantal haar verhaal, terwijl op hetzelfde moment de loopplank werd ingehaald, en de trossen loskwamen.
Waarna zoals Chantal vertelde er koers gezet wed richting Stavoren, waar we naar verwachting morgenochtend tegen 9 uur zouden aankomen.
Direct vervolgde Chantal haar verhaal met het vertellen van de mogelijkheid om mee te gaan met een excursie naar 7 van de elf steden, die in de zuidwesthoek van Friesland lagen.
Ondertussen merkten Aleida, en Johan dat het schip los was, en ze het IJsselmeer opvoeren.
Al snel na vertrek bleek het tijd te zijn om naar binnen, en aan tafel te gaan.
Dat had ook tot gevolg dat Chantal haar tempo van vertellen versnelde.
Toen zij haar verhaal had verteld merkte broer, en zus dat Chantal met de microfoon rondging om gasten te vragen hoe die de reis tot nu toe hadden ervaren.
Toen Aleida dat zag vermoede ze serieus dat Chantal broer, en zus wel over zou slaan, omdat gezien hun leeftijd hun mening er niet toe deed.
Wat even later bevestigd leek te worden toen Chantal zei, "mensen we zijn nu op weg naar Lelystad, maar nu is het zo tijd om aan tafel te gaan".
Tot verbazing van Aleida vervolgde Chantal, "voor we afsluiten wil ik ook van onze jongste gasten hun belevenissen horen".
"Dus of ook zij een leuke dag hebben gehad".
Waar Johan intussen rustig afwachtte werd Aleida vuurrood, want dit had zij totaal niet verwacht.
Dan stond Chantal naast hen, en vroeg ze, " en hoe was jullie middag in het Zuiderzeemuseum?"
Het eerste wat Aleida deed was een tegenvraag stellen, "Chantal waarom zou je dat van ons willen weten?"
"Wijl vallen ondanks alles toch buiten de doelgroep?
"Dus doet onze mening er niet toe"

Nu keek Chantal Aleida aan, en antwoorde, "Aleida juist omdat jullie onze jongste deelnemers ooit zijn wil ik weten hoe jullie dag was".
"Want als jullie het naar jullie zin hebben, is dat een goed teken".
"Bovendien maakt dat het misschien mogelijk is om een reis als deze te organiseren voor jongere deelnemers met een grote zorgvraag".
Na dit verhaal haalde Aleida diep adem, om dan te antwoorden, " ik begrijp het, en eerlijk is eerlijk, Johan, en ik hebben een topdag gehad".
" Ik vond het machtig interessant om in het echt te zien, wat ik puur uit de geschiedenisboeken kende".
"Bovendien merkte ik dat ook Johan zijn ogen uitkeek toen ik vertelde wat ik er van wist."
Dan wilde Aleida verder vertellen, maar stopte Chantal haar, omdat zij van Johan zelf wilde horen hoe hij het bezoek aan het Zuiderzeemuseum had ervaren.
Direct gaf Johan aan dat het voor hem allemaal nieuw was, maar hij zijn ogen had uitgekeken.
Het verhaal van Johan, en Aleida horend slaakte Chantal een zucht van opluchting, omdat haar jongste gasten tegen haar verwachting in een leuke middag hadden gehad.
Dan was het echt tijd om aan tafel te gaan voor het diner.
Op het moment dat de groep naar binnen ging merkten Johan, en Aleida niet alleen dat ze alweer een tijd onderweg waren, maar vooral dat er een heerlijke geur uit de kombuis kwam.
Al snel zaten beide aan tafel, en toen ook alle andere deelnemers zaten werd er als aperitief een cocktail uitgedeeld.
Hoewel hier alcohol in zat kregen ook Johan, en Aleida dit aangeboden.
Na een korte aarzeling proefden Aleida, en Johan er toch van, en vonden beiden het best lekker.
Toen ze de cocktail op hadden keek Aleida Johan aan, zuchtte eens, en zei dan!
" Johan dat was heerlijk".
Ook Johan gaf aan dat hij het lekker had gevonden.
Uiteindelijk was ook de rest van het vijf gangen diner heerlijk, toen dat op was keek Aleida op de grote klok, en zag dat het al best laat was.

DINSDAGAVOND NA HET DINER

Ondertussen was het dinsdagavond tien uur, en spraken Aleida, en Johan nog even met beide meiden.
Als ook met het echtpaar waarmee maandag al kennis was gemaakt.
Toen Chantal verscheen om de hele club uit te nodigen voor de presentatie van het programma van woensdag.
Waar ze het gezelschap rondkijkend aan toevoegde, "dan kunnen degene die willen daarna naar bed."
Nauwelijks was Chantal uitgesproken of Johan merkte dat vooral de laatste opmerking van Chantal goed viel bij Aleida.
Dan verdwenen de gasten stuk voor stuk naar binnen, en nauwelijks geïnstalleerd, of nadat iedereen van drinken, en wat lekkers was voorzien verscheen Chantal op het podium.
"Mensen morgenochtend komen we rond 10 uur in Sneek aan."
"Hier heeft u de mogelijkheid om met busjes de zeven steden in de zuidwesthoek van Friesland te bezoeken."
"Een andere mogelijkheid is om alleen de stad Sneek te bezoeken, en hier een terrasje te pakken".
Terwijl Chantal vertelde zag zij de groep enthousiast reageren, maar ook dat een aantal gasten.
Waaronder Aleida hun bedenkingen hadden, iets wat Chantal heel goed begreep, maar ook serieus nam.
Zoals Johan, en Aleida al snel merkten, want Chantal zei nog eens, "mensen we gaan met kleine busjes".
"Bovendien zal er rustig, en voorzichtig gereden worden".
"Iets anders is dat er na terugkomst voldoende tijd is om te rusten, en te herstellen ".
Dan keek ze het clubje rond Johan, en Aleida aan, en merkte dan op.

"Natuurlijk doen we er alles aan om eventuele klachten te voorkomen".
"Ondanks dit risico willen we jullie toch wat laten zien van de omgeving waar we aanleggen".
"Mensen aangezien we dit als zonnebloem vaker doen, weten we waar we aan beginnen".
Dan keek Chantal Aleida aan, en merkte op, "Aleida van het feit dat jij pas sinds kort weer kan zitten zijn we op de hoogte "
"Bovendien weten we ook dat jouw rug kwetsbaar, en uiterst gevoelig is".
"Ondanks dat denken wij dat het risico wat we nu nemen verantwoord is".
"Al waarschuwen we wel dat je er rekening mee moet houden dat je na terugkomst totaal opgebrand bent".
"Zodat jij de rest van de dag waarschijnlijk niet meer kan zitten, en dus op bed ligt".
Na deze waarschuwing keek Aleida Chantal aan lachte, en liet merken dat zij zich dit bewust was, maar dat dit Risico haar niet tegen hield.
Waar ze aan toevoegde, "bovendien kan het nu niet zo erg worden als na het ongeluk."
" Toch hoop ik dat ik morgen na afloop nog aan dek kan zitten".
Terwijl Aleida zich inmiddels echt op de excursie verheugde, vroeg Johan zich af hoe het in Loosdrecht ging.