DL_man
Peter
Hoofdstuk 1. Goed voornemen
Zondag middag 4 januari 2026
Peter had het nieuwe jaar niet ingeluid met champagne of maar met stilte. De soort stilte die je pas hoort als het huis echt leeg is. Hij was twee jaar single inmiddels. Lang genoeg om te weten dat dit geen tussenfase meer was. Al een tijd had hij dit voornemen maar nu, in het nieuwe jaar, moest het er van komen.
Hij zette zijn laptop op tafel, schoof zijn koffiemok een paar centimeter opzij en ademde diep in.Voor het eerst ooit. Inschrijven op een datingsite. Zijn hart bonsde in de keel. En met trillende vingers begon hij te typen.
Naam: Peter
Leeftijd: 48
Relatiestatus: Single
Het voelde officieel. Bijna administratief. De vragen verschenen één voor één, keurig geformuleerd.
Werk:
“Verantwoordelijke, drukke baan.”
Hij typte het zonder aarzeling. Het klopte. Hij werkte hard, had verantwoordelijkheid, was betrouwbaar. Dat was altijd zijn kracht geweest. Maar soms werd de druk hem bijna te veel.
Sportief:
“Gaat regelmatig naar de fitness.”
Ook waar. Drie keer per week zelfs. Niet om gespierd te worden, maar om zijn hoofd leeg te maken.
Vrije tijd:
“Houdt van vrienden en familie.”
Hij glimlachte even. Ja, absoluut. Hij was diegene die verjaardagen onthield, die appjes stuurde, die er was. Maar sinds 2 jaar kwam hij wel alleen opdraven.
Cultuur:
“Gaat weleens naar theater en festivals.”
Ook dit klopte. Soms alleen. Soms met vrienden. En vooral ook om niet thuis te blijven.
Hij las zijn profiel terug.Het was… correct.
Netjes. Veilig. En doodsaai.
Peter leunde achterover in zijn stoel en zuchtte. Dit was hoe hij zichzelf presenteerde aan de wereld? Als een keurige opsomming van vinkjes? Alsof hij op Funda stond als een woning was met “drie slaapkamers en een zonnige tuin”.
Wat er níét stond en ook niet werd gevraagd:
– Dat hij soms wakker lag en zich afvroeg of hij niet te lang had volgehouden “het leven komt wel”.
– Dat hij warmte miste. Aanraking. Iemand die zijn dag echt wilde horen.
– Dat hij af en toe verlangde naar simpel samen zijn, zonder groot drama, zonder spelletjes.
– Dat hij hoopte op iemand bij wie hij niet hoefde te presteren.
Misschien was dit het echte begin van het nieuwe jaar, bedacht hij. Niet de perfecte zinnen, niet het ideale profiel, maar durven laten zien dat hij meer was dan een lijstje eigenschappen.
Peter typte daarom één zin extra, aarzelend maar eerlijk:
“Ik ben 48 jaar maar nog steeds speels. Het kind in mij verlangt ernaar om naar buiten te mogen komen.”
Hij las het nog een keer. Knipperde. En klikte op opslaan.
Het was geen spectaculair begin.
Maar het was wél een echt begin.
Zondag middag 4 januari 2026
Peter had het nieuwe jaar niet ingeluid met champagne of maar met stilte. De soort stilte die je pas hoort als het huis echt leeg is. Hij was twee jaar single inmiddels. Lang genoeg om te weten dat dit geen tussenfase meer was. Al een tijd had hij dit voornemen maar nu, in het nieuwe jaar, moest het er van komen.
Hij zette zijn laptop op tafel, schoof zijn koffiemok een paar centimeter opzij en ademde diep in.Voor het eerst ooit. Inschrijven op een datingsite. Zijn hart bonsde in de keel. En met trillende vingers begon hij te typen.
Naam: Peter
Leeftijd: 48
Relatiestatus: Single
Het voelde officieel. Bijna administratief. De vragen verschenen één voor één, keurig geformuleerd.
Werk:
“Verantwoordelijke, drukke baan.”
Hij typte het zonder aarzeling. Het klopte. Hij werkte hard, had verantwoordelijkheid, was betrouwbaar. Dat was altijd zijn kracht geweest. Maar soms werd de druk hem bijna te veel.
Sportief:
“Gaat regelmatig naar de fitness.”
Ook waar. Drie keer per week zelfs. Niet om gespierd te worden, maar om zijn hoofd leeg te maken.
Vrije tijd:
“Houdt van vrienden en familie.”
Hij glimlachte even. Ja, absoluut. Hij was diegene die verjaardagen onthield, die appjes stuurde, die er was. Maar sinds 2 jaar kwam hij wel alleen opdraven.
Cultuur:
“Gaat weleens naar theater en festivals.”
Ook dit klopte. Soms alleen. Soms met vrienden. En vooral ook om niet thuis te blijven.
Hij las zijn profiel terug.Het was… correct.
Netjes. Veilig. En doodsaai.
Peter leunde achterover in zijn stoel en zuchtte. Dit was hoe hij zichzelf presenteerde aan de wereld? Als een keurige opsomming van vinkjes? Alsof hij op Funda stond als een woning was met “drie slaapkamers en een zonnige tuin”.
Wat er níét stond en ook niet werd gevraagd:
– Dat hij soms wakker lag en zich afvroeg of hij niet te lang had volgehouden “het leven komt wel”.
– Dat hij warmte miste. Aanraking. Iemand die zijn dag echt wilde horen.
– Dat hij af en toe verlangde naar simpel samen zijn, zonder groot drama, zonder spelletjes.
– Dat hij hoopte op iemand bij wie hij niet hoefde te presteren.
Misschien was dit het echte begin van het nieuwe jaar, bedacht hij. Niet de perfecte zinnen, niet het ideale profiel, maar durven laten zien dat hij meer was dan een lijstje eigenschappen.
Peter typte daarom één zin extra, aarzelend maar eerlijk:
“Ik ben 48 jaar maar nog steeds speels. Het kind in mij verlangt ernaar om naar buiten te mogen komen.”
Hij las het nog een keer. Knipperde. En klikte op opslaan.
Het was geen spectaculair begin.
Maar het was wél een echt begin.
Laatst bewerkt:
