Nog niet klaar Peter en Carolien
- Onderwerp starter DL_man
- Startdatum
DL_man
Peter
Ik ben zelf ook wel benieuwd naar de volgende ontwikkelingen
. Dit weekend weer een volgend hoofdstuk
DL_man
Peter
Hoofdstuk 7. Een natte wandeling
Zaterdag 24 januari
Het een heerlijke winterdag. De lucht aan zee was koud, windkracht 3, het licht was helder.
Ze hadden afgesproken bij een strandtent net achter de duinen. Peter was er eerst. Hij stampte zijn voeten warm in het zand, trok zijn kraag hoger op en keek naar de grijze lijn van de horizon. Toen hij haar zag aankomen — dikke jas, sjaal half voor haar gezicht, rubberlaarzen onder een lange broek — moest hij glimlachen. Ze zwaaide niet. Ze liep gewoon op hem af, alsof ze hier samen hoorden te zijn.
Binnen was het warm. De houtkachel verspreidde gezellige warmte. Ze bestelden chocomel met slagroom.
Ze zaten dicht bij het raam. Buiten blies de wind schuimkopjes over de zee.
‘Weet je,’ begon Carolien terwijl ze met haar lepel door de slagroom roerde, ‘mensen denken vaak dat ik alleen maar zorgzaam ben. Begripvol. Zacht.’ Ze keek hem aan. Recht. Rustig. ‘Maar ik kan ook best dominant zijn,’ zei ze. ‘Ik weet vaak heel goed wat ik wil. En soms…’ ze leunde licht naar voren, ‘vind ik het fijn om dat ook te laten merken.’
Peter verstrakte en staarde haar een paar seconden zwijgend aan. ‘Dat verrast je?’ vroeg ze, bijna plagerig.
‘Nee,’ zei hij eerlijk. ‘Het… past eigenlijk wel.’ Ze glimlachte. Niet triomfantelijk. Meer tevreden.
Buiten trokken ze hun jassen weer aan. De wind sneed langs hun gezichten, maar ze liepen het strand op alsof de kou hen niets deed. Hun rubberlaarzen maakten doffe geluiden op het natte zand. ‘Zullen we?’ zei Carolien.
Zonder aarzelen liep ze het water in. Peter volgde. De zee klotste tegen hun laarzen
Ze draaide zich om. Haar ogen fonkelden. ‘Kom,’ zei ze. ‘Nog een stukje.’
‘Het is koud,’ zei hij.
‘Ik weet het,’ antwoordde ze. ‘Of durf je niet?’
Hij lachte. Natuurlijk lachte hij. En liep verder. Tot de golven hoger werden. Tot een plotselinge golf onverwacht hard tegen zijn benen sloeg. Hij voelde het meteen: zijn laarzen liepen vol, het water trok omhoog, zijn spijkerbroek werd zwaar en koud tot boven zijn knieën. Hij vloekte zacht.
Carolien barstte in lachen uit. ‘Kom!’ zei ze, en ze pakte zijn arm. Nat, verkleumd en nog steeds lachend liepen ze terug het strand op. De wind leek zachter nu. Of misschien voelden ze hem minder. ‘Ik moet plassen, laten we teruglopen naar de strandtent’ zei Peter.
Carolien bleef staan en keek hem aan. Even. Toen zei ze, heel rustig: ‘We kunnen inderdaad terug naar de strandtent, maar..’
Ze wachtte een fractie van een seconde. ‘..maar jij draagt toch een luier?’
Hij voelde zijn wangen warm worden. De kou leek even weg.
‘Nou,’ vervolgde ze, met een lichte kanteling van haar hoofd, ‘plas er dan eerst maar in.’
Ze keek hem aan. Uitdagend en een beetje plagend. ‘Of durf je dat niet onder mijn ogen?’
Zaterdag 24 januari
Het een heerlijke winterdag. De lucht aan zee was koud, windkracht 3, het licht was helder.
Ze hadden afgesproken bij een strandtent net achter de duinen. Peter was er eerst. Hij stampte zijn voeten warm in het zand, trok zijn kraag hoger op en keek naar de grijze lijn van de horizon. Toen hij haar zag aankomen — dikke jas, sjaal half voor haar gezicht, rubberlaarzen onder een lange broek — moest hij glimlachen. Ze zwaaide niet. Ze liep gewoon op hem af, alsof ze hier samen hoorden te zijn.
Binnen was het warm. De houtkachel verspreidde gezellige warmte. Ze bestelden chocomel met slagroom.
Ze zaten dicht bij het raam. Buiten blies de wind schuimkopjes over de zee.
‘Weet je,’ begon Carolien terwijl ze met haar lepel door de slagroom roerde, ‘mensen denken vaak dat ik alleen maar zorgzaam ben. Begripvol. Zacht.’ Ze keek hem aan. Recht. Rustig. ‘Maar ik kan ook best dominant zijn,’ zei ze. ‘Ik weet vaak heel goed wat ik wil. En soms…’ ze leunde licht naar voren, ‘vind ik het fijn om dat ook te laten merken.’
Peter verstrakte en staarde haar een paar seconden zwijgend aan. ‘Dat verrast je?’ vroeg ze, bijna plagerig.
‘Nee,’ zei hij eerlijk. ‘Het… past eigenlijk wel.’ Ze glimlachte. Niet triomfantelijk. Meer tevreden.
Buiten trokken ze hun jassen weer aan. De wind sneed langs hun gezichten, maar ze liepen het strand op alsof de kou hen niets deed. Hun rubberlaarzen maakten doffe geluiden op het natte zand. ‘Zullen we?’ zei Carolien.
Zonder aarzelen liep ze het water in. Peter volgde. De zee klotste tegen hun laarzen
Ze draaide zich om. Haar ogen fonkelden. ‘Kom,’ zei ze. ‘Nog een stukje.’
‘Het is koud,’ zei hij.
‘Ik weet het,’ antwoordde ze. ‘Of durf je niet?’
Hij lachte. Natuurlijk lachte hij. En liep verder. Tot de golven hoger werden. Tot een plotselinge golf onverwacht hard tegen zijn benen sloeg. Hij voelde het meteen: zijn laarzen liepen vol, het water trok omhoog, zijn spijkerbroek werd zwaar en koud tot boven zijn knieën. Hij vloekte zacht.
Carolien barstte in lachen uit. ‘Kom!’ zei ze, en ze pakte zijn arm. Nat, verkleumd en nog steeds lachend liepen ze terug het strand op. De wind leek zachter nu. Of misschien voelden ze hem minder. ‘Ik moet plassen, laten we teruglopen naar de strandtent’ zei Peter.
Carolien bleef staan en keek hem aan. Even. Toen zei ze, heel rustig: ‘We kunnen inderdaad terug naar de strandtent, maar..’
Ze wachtte een fractie van een seconde. ‘..maar jij draagt toch een luier?’
Hij voelde zijn wangen warm worden. De kou leek even weg.
‘Nou,’ vervolgde ze, met een lichte kanteling van haar hoofd, ‘plas er dan eerst maar in.’
Ze keek hem aan. Uitdagend en een beetje plagend. ‘Of durf je dat niet onder mijn ogen?’
luierjona
Superlid
Heerlijk!!
Nou zoveel ideeën, maar het is ook leuk om te lezen wat jij in je brein hebt.
Je beschrijft de inleiding goed, maar plassen onder dwang, de vernedering soort van (dat zou voor mij meer mogen), maar maak er vooral jouw verhaal van.
Dat dominante van haar spreekt me ook erg aan, dat mag je ook wel uitbuiten.
luieluieraar
ik in m'n tena maxi o yeah
Nice
DL_man
Peter
Hoofdstuk 8. De eerste plas?
De wind trok aan hun jassen. De zee ruiste achter hen
Peter stond stil. Carolien zag het meteen.
Daar is hij, dacht ze. Niet bang. Maar open. En dat is veel kwetsbaarder.
‘Kom eens hier,’ zei ze.
Ze hoorde zelf hoe rustig haar stem was. Dat was geen toeval.
Rust is leidend, dacht ze. Altijd.
Hij kwam dichterbij. Niet aarzelend, maar ook niet zeker. Precies ertussenin. Ze legde haar hand op zijn arm.
Niet vasthouden, zei ze in zichzelf. Alleen laten voelen dat hij er niet alleen in staat.
‘Ik ga niet bepalen wat jij doet,’ zei ze.
Ze voelde zijn adem versnellen. Ze zag hoe zijn schouders zich spanden, alsof hij zich schrap zette voor iets wat hij al zo vaak had meegemaakt: verwachtingen, eisen.
‘Maar,’ vervolgde ze, en ze liet haar hand liggen, stevig genoeg om aanwezig te zijn,
‘ik bepaal wel dat jij hier veilig bent. Dat niemand je ziet. Dat niemand iets van je wil. Dat je niets hoeft te bewijzen.’
Ze liet een stilte vallen.
Stilte geeft ruimte, dacht ze. En ruimte geeft keuzes.
Ze voelde het moment waarop hij het losliet. Niet in woorden, maar in zijn lichaam. Zijn schouders zakten. Zijn gezicht ontspande.
Ja, dacht ze. Daar. Dáár gebeurt het.
‘Ik wil het,’ zei hij.
Ze voelde geen triomf. Geen opwinding. Alleen iets zachts en warms.
Hij kiest, dacht ze. Niet voor mij. Hij kiest voor zichzelf, zo moet het.
Ze knikte en deed een halve stap achteruit. Ruimte geven. Dat was belangrijk.
‘Dan doe je het,’ zei ze rustig.
‘En ik blijf.’
Ze draaide haar hoofd een fractie weg. Niet uit ongemak maar uit respect.
De woorden van Carolien hadden een rustgevend effect. De ontspanning kwam over Peter. In zijn schouders, in zijn borstkas en daarna in zijn buik. Hij ging iets wijdbeens staan en keek naar de klotsende zee. En toen kwam de eerste warme plas. Die verspreidde zich in zijn luier. Ongemerkt deed hij zijn ogen halfdicht en liet de 2e golf komen. Hij voelde zich licht in zijn hoofd worden en kreunde zachtjes van genot. De warme luier werd dik tussen zijn benen. Het voelde warm en veilig. En opwindend.
‘Goed,’ zei ze zacht. ‘Ik ben trots op jou, Peter. Dat je dit durfde, en vooral dat je mij hebt vertrouwd’.
Ze liepen terug. Hun passen vonden vanzelf hetzelfde ritme. Zijn broek nat, zijn laarzen zompig. Haar vingers koud, maar haar borst warm.
Binnen in de strandtent sloeg de warmte hen tegemoet. Carolien trok haar jas uit en ging meteen bij de houtkachel zitten. Peter volgde. Ze zaten dicht genoeg bij elkaar om elkaars warmte te voelen, zonder elkaar aan te raken.
Ze hield haar handen naar het vuur.
Dit is het moment daarna, dacht ze. Dit is minstens zo belangrijk.
‘Gaat het?’ vroeg ze.
Hij knikte langzaam.
‘Ja. Ik… ik voel me rustig. Alsof ik eindelijk niets moet, maar alleen mag.’
Ze glimlachte.
‘Dat zag ik,’ zei ze. ‘Je lichaam snapte het eerder dan je hoofd.’
Hij keek haar aan.
‘Wat jij deed… dat was niet wat ik verwachtte.’
‘Nee,’ zei ze zacht. ‘Ik weet het.’
Ze dacht even na.
Zeg het simpel. Niet uitleggen. Niet mooier maken.
‘Ik geloof niet zo in macht,’ zei ze. ‘Ik geloof in verantwoordelijkheid. En vandaag voelde het alsof ik die even kon dragen, zodat jij mocht kiezen.’
Hij liet haar woorden binnenkomen. Ze zag het.
‘Dat is nieuw voor me,’ zei hij.
Ze knikte.
‘Voor mij ook,’ antwoordde ze eerlijk. ‘Maar het voelt… kloppend.’
Ze zaten een tijdje zwijgend. Het hout knetterde. Buiten viel de schemering over zee.
Carolien keek naar hem, zijn natte broek, zijn ontspannen houding, zijn blik die niet meer zocht naar goedkeuring.
Misschien, dacht ze, zoeken we geen rollen. Maar een plek waar we elkaar afwisselen. Elkaar onszelf laten zijn.
‘Zullen we straks nog een stukje lopen?’ vroeg ze. ‘Of is dit genoeg voor vandaag?’
Hij glimlachte.
‘Dit is precies genoeg.’
De wind trok aan hun jassen. De zee ruiste achter hen
Peter stond stil. Carolien zag het meteen.
Daar is hij, dacht ze. Niet bang. Maar open. En dat is veel kwetsbaarder.
‘Kom eens hier,’ zei ze.
Ze hoorde zelf hoe rustig haar stem was. Dat was geen toeval.
Rust is leidend, dacht ze. Altijd.
Hij kwam dichterbij. Niet aarzelend, maar ook niet zeker. Precies ertussenin. Ze legde haar hand op zijn arm.
Niet vasthouden, zei ze in zichzelf. Alleen laten voelen dat hij er niet alleen in staat.
‘Ik ga niet bepalen wat jij doet,’ zei ze.
Ze voelde zijn adem versnellen. Ze zag hoe zijn schouders zich spanden, alsof hij zich schrap zette voor iets wat hij al zo vaak had meegemaakt: verwachtingen, eisen.
‘Maar,’ vervolgde ze, en ze liet haar hand liggen, stevig genoeg om aanwezig te zijn,
‘ik bepaal wel dat jij hier veilig bent. Dat niemand je ziet. Dat niemand iets van je wil. Dat je niets hoeft te bewijzen.’
Ze liet een stilte vallen.
Stilte geeft ruimte, dacht ze. En ruimte geeft keuzes.
Ze voelde het moment waarop hij het losliet. Niet in woorden, maar in zijn lichaam. Zijn schouders zakten. Zijn gezicht ontspande.
Ja, dacht ze. Daar. Dáár gebeurt het.
‘Ik wil het,’ zei hij.
Ze voelde geen triomf. Geen opwinding. Alleen iets zachts en warms.
Hij kiest, dacht ze. Niet voor mij. Hij kiest voor zichzelf, zo moet het.
Ze knikte en deed een halve stap achteruit. Ruimte geven. Dat was belangrijk.
‘Dan doe je het,’ zei ze rustig.
‘En ik blijf.’
Ze draaide haar hoofd een fractie weg. Niet uit ongemak maar uit respect.
De woorden van Carolien hadden een rustgevend effect. De ontspanning kwam over Peter. In zijn schouders, in zijn borstkas en daarna in zijn buik. Hij ging iets wijdbeens staan en keek naar de klotsende zee. En toen kwam de eerste warme plas. Die verspreidde zich in zijn luier. Ongemerkt deed hij zijn ogen halfdicht en liet de 2e golf komen. Hij voelde zich licht in zijn hoofd worden en kreunde zachtjes van genot. De warme luier werd dik tussen zijn benen. Het voelde warm en veilig. En opwindend.
‘Goed,’ zei ze zacht. ‘Ik ben trots op jou, Peter. Dat je dit durfde, en vooral dat je mij hebt vertrouwd’.
Ze liepen terug. Hun passen vonden vanzelf hetzelfde ritme. Zijn broek nat, zijn laarzen zompig. Haar vingers koud, maar haar borst warm.
Binnen in de strandtent sloeg de warmte hen tegemoet. Carolien trok haar jas uit en ging meteen bij de houtkachel zitten. Peter volgde. Ze zaten dicht genoeg bij elkaar om elkaars warmte te voelen, zonder elkaar aan te raken.
Ze hield haar handen naar het vuur.
Dit is het moment daarna, dacht ze. Dit is minstens zo belangrijk.
‘Gaat het?’ vroeg ze.
Hij knikte langzaam.
‘Ja. Ik… ik voel me rustig. Alsof ik eindelijk niets moet, maar alleen mag.’
Ze glimlachte.
‘Dat zag ik,’ zei ze. ‘Je lichaam snapte het eerder dan je hoofd.’
Hij keek haar aan.
‘Wat jij deed… dat was niet wat ik verwachtte.’
‘Nee,’ zei ze zacht. ‘Ik weet het.’
Ze dacht even na.
Zeg het simpel. Niet uitleggen. Niet mooier maken.
‘Ik geloof niet zo in macht,’ zei ze. ‘Ik geloof in verantwoordelijkheid. En vandaag voelde het alsof ik die even kon dragen, zodat jij mocht kiezen.’
Hij liet haar woorden binnenkomen. Ze zag het.
‘Dat is nieuw voor me,’ zei hij.
Ze knikte.
‘Voor mij ook,’ antwoordde ze eerlijk. ‘Maar het voelt… kloppend.’
Ze zaten een tijdje zwijgend. Het hout knetterde. Buiten viel de schemering over zee.
Carolien keek naar hem, zijn natte broek, zijn ontspannen houding, zijn blik die niet meer zocht naar goedkeuring.
Misschien, dacht ze, zoeken we geen rollen. Maar een plek waar we elkaar afwisselen. Elkaar onszelf laten zijn.
‘Zullen we straks nog een stukje lopen?’ vroeg ze. ‘Of is dit genoeg voor vandaag?’
Hij glimlachte.
‘Dit is precies genoeg.’
plastic luiermannetje
Toplid
Leuk en spannend begin van misschien wel een lang verhaal, 't kan nog alle kanten op. ik wacht op het vervolg (in mijn natte luier!)
DL_man
Peter
Het verhaal zou best weleens lekker lang kunnen worden.
Luiers4real
Gewaardeerd Lid
Inspiratieloos waarschijnlijk
bluesbrother1984
Toplid
Leuk verhaal met goeie opbouw en geniet.
Wacht op vervolg . Zou Carolien een geheim hebben ?
Wacht op vervolg . Zou Carolien een geheim hebben ?
DL_man
Peter
Hoofdstuk 9. Haar geheim
Maandagavond. Peter opent zijn mail.
Hoi Peter,
Zaterdag. 16.00 uur. Strand.
Laarzen.
Regenponcho.
En een luier onder je spijkerbroek.
Geen discussie.
Be there.
Kus,
Carolien
Hij glimlacht. Typt niets terug. De rest van de week blijft het stil. Geen berichten. Geen uitleg. Alleen spanning.
Zaterdag.
Peter staat tien minuten te vroeg op het strand. Regenponcho aan, laarzen in het natte zand. Zijn hart klopt rustig maar stevig. 15:59. Voetstappen. Hij draait zich om. Carolien loopt op hem af. Geel regenjack, lichtblauwe spijkerbroek, zwarte Hunter laarzen.
Precies 16.00 uur staat ze voor hem. Ze kijkt hem aan. “Goed,” zegt ze zacht. “Je bent er.”
De zee ruist in de verte.
Carolien keek hem aan, serieuzer dan daarvoor. Indringend.
“Doe je ogen dicht.” Hij hoorde het zachte geritsel van een rugzak. Een rits die open ging. Iets wat tegen elkaar tikte. Metalen geluiden. “Blijf stil staan,” zei ze. Haar handen werkten rustig, precies, alsof ze dit eerder had gedaan. Eerst iets over zijn ogen. Een zware zonnebril. Stevig. Ongewoon zwaar. “Open je ogen maar.” Hij deed het. Zwart. Geen grijs, geen schaduw. Gewoon… niets.
“Het is een masker,” zei ze zacht. “Je ziet niets. Alleen voelen.”
Voor hij kon reageren, voelde hij haar handen bij zijn polsen. Koud metaal. Klik. Nog een klik. Polsboeien. Niet strak. Niet pijnlijk. Maar duidelijk aanwezig. Ze pakte zijn handen en stopte ze onder de poncho, uit het zicht. “Luister goed,” zei ze. “Je hoeft niets te beslissen. Alleen mij te vertrouwen.” “Kom,” vervolgde ze. “We gaan lopen.” Hij zette een eerste stap. Blind. Geleid.
Carolien nam hem mee. Stap voor stap, rustig. Haar hand stevig om zijn arm. Peter voelde het zand veranderen onder zijn laarzen. Natter. Zwaarder.
En toen… water. Koude golfjes tegen het rubber. Eerst zacht. Dan iets hoger. “Vertrouw op mij, Peter,” zei ze rustig.
“Ik leid je.” Hij knikte, al kon ze dat niet zien. Nog een paar stappen. De zee klotste tegen de randen van zijn laarzen. Nog één stap. Water over de rand. In één keer.
Zijn laarzen liepen vol, koud water trok omhoog langs zijn voeten. Zijn spijkerbroek werd zwaar en nat tot aan zijn knieën. Hij hapte kort naar adem. Toen voelde hij haar. Dichtbij. Haar handen om hem heen. Stevig. Warm, ondanks de kou. En daarna haar lippen op de zijne. “We doen dit samen,” fluisterde ze. “Ik ben ook nat.”
Ze draaide hem langzaam om en leidde hem terug. Zijn laarzen water zwaar van het zeewater. Zijn broek plakte tegen zijn benen. Het strand weer onder zijn voeten. Onderaan de duinen stopte ze. Haar handen bij zijn gezicht. De bril ging af.
Schemer licht. Het duurde even voor zijn ogen weer scherp zagen.
Carolien stond voor hem. Haar haren licht verwaaid, haar jeans donker en nat langs haar knieën. De zwarte Hunter laarzen glansden van het water.
Zij glimlachte. Zijn polsen zaten nog steeds in de metalen boeien. Ze deed een stap naar achteren. “Kijk naar mij, Peter,” zei ze zacht. “Ik heb een verrassing voor je.” Een korte stilte. Haar ogen bleven op de zijne rusten.
“Ik heb ook een geheim…”. Langzaam zag hij de spijkerbroek in het kruis van Carolien donker kleuren. Aan de binnenkant van haar benen maakte de donkere vlek contact met de rand van haar laarzen. Met haar ogen gesloten stond ze daar.
Ze plaste in haar broek. Voor hem….
Maandagavond. Peter opent zijn mail.
Zaterdag. 16.00 uur. Strand.
Laarzen.
Regenponcho.
En een luier onder je spijkerbroek.
Geen discussie.
Be there.
Kus,
Carolien
Zaterdag.
Peter staat tien minuten te vroeg op het strand. Regenponcho aan, laarzen in het natte zand. Zijn hart klopt rustig maar stevig. 15:59. Voetstappen. Hij draait zich om. Carolien loopt op hem af. Geel regenjack, lichtblauwe spijkerbroek, zwarte Hunter laarzen.
Precies 16.00 uur staat ze voor hem. Ze kijkt hem aan. “Goed,” zegt ze zacht. “Je bent er.”
De zee ruist in de verte.
Carolien keek hem aan, serieuzer dan daarvoor. Indringend.
“Doe je ogen dicht.” Hij hoorde het zachte geritsel van een rugzak. Een rits die open ging. Iets wat tegen elkaar tikte. Metalen geluiden. “Blijf stil staan,” zei ze. Haar handen werkten rustig, precies, alsof ze dit eerder had gedaan. Eerst iets over zijn ogen. Een zware zonnebril. Stevig. Ongewoon zwaar. “Open je ogen maar.” Hij deed het. Zwart. Geen grijs, geen schaduw. Gewoon… niets.
“Het is een masker,” zei ze zacht. “Je ziet niets. Alleen voelen.”
Voor hij kon reageren, voelde hij haar handen bij zijn polsen. Koud metaal. Klik. Nog een klik. Polsboeien. Niet strak. Niet pijnlijk. Maar duidelijk aanwezig. Ze pakte zijn handen en stopte ze onder de poncho, uit het zicht. “Luister goed,” zei ze. “Je hoeft niets te beslissen. Alleen mij te vertrouwen.” “Kom,” vervolgde ze. “We gaan lopen.” Hij zette een eerste stap. Blind. Geleid.
Carolien nam hem mee. Stap voor stap, rustig. Haar hand stevig om zijn arm. Peter voelde het zand veranderen onder zijn laarzen. Natter. Zwaarder.
En toen… water. Koude golfjes tegen het rubber. Eerst zacht. Dan iets hoger. “Vertrouw op mij, Peter,” zei ze rustig.
“Ik leid je.” Hij knikte, al kon ze dat niet zien. Nog een paar stappen. De zee klotste tegen de randen van zijn laarzen. Nog één stap. Water over de rand. In één keer.
Zijn laarzen liepen vol, koud water trok omhoog langs zijn voeten. Zijn spijkerbroek werd zwaar en nat tot aan zijn knieën. Hij hapte kort naar adem. Toen voelde hij haar. Dichtbij. Haar handen om hem heen. Stevig. Warm, ondanks de kou. En daarna haar lippen op de zijne. “We doen dit samen,” fluisterde ze. “Ik ben ook nat.”
Ze draaide hem langzaam om en leidde hem terug. Zijn laarzen water zwaar van het zeewater. Zijn broek plakte tegen zijn benen. Het strand weer onder zijn voeten. Onderaan de duinen stopte ze. Haar handen bij zijn gezicht. De bril ging af.
Schemer licht. Het duurde even voor zijn ogen weer scherp zagen.
Carolien stond voor hem. Haar haren licht verwaaid, haar jeans donker en nat langs haar knieën. De zwarte Hunter laarzen glansden van het water.
Zij glimlachte. Zijn polsen zaten nog steeds in de metalen boeien. Ze deed een stap naar achteren. “Kijk naar mij, Peter,” zei ze zacht. “Ik heb een verrassing voor je.” Een korte stilte. Haar ogen bleven op de zijne rusten.
“Ik heb ook een geheim…”. Langzaam zag hij de spijkerbroek in het kruis van Carolien donker kleuren. Aan de binnenkant van haar benen maakte de donkere vlek contact met de rand van haar laarzen. Met haar ogen gesloten stond ze daar.
Ze plaste in haar broek. Voor hem….
