Korte samenvatting van wat vooraf ging:
Babette en Stefan zijn samen een avontuur aangegaan en hebben elkaar gevonden in Babette’s voorliefde voor luiers. Samen zijn ze op ontdekkingsreis gegaan en steeds dieper gedoken in de wereld van ABDL. Babette is steeds meer het luiermeisje geworden dat ze diep van binnen altijd al had willen zijn en Stefan gaf haar steeds weer de mogelijkheid om dat te ontdekken. Luiers, kleding, speeltjes en ondeugende avontuurtjes brachten het koppel steeds dichter bij elkaar en nu Stefan niet in het buitenland is gaan werken staat niets meer in de weg van verdere avonturen.
Lees: “Babette – Hoe het is begonnen” hoe het precies allemaal zat.
Ook dit verhaal is in grove lijnen al klaar maar op leuke ideetjes of verzoeken wil ik altijd ingaan.
Maar nu het woord weer aan Babette……
Hoofdstuk 1
Het is daarna verschrikkelijk snel gegaan, we zijn gaan samenwonen en al spoedig waren we trouwplannen aan het smeden. Helaas gooide ons drukke bestaan roet in het eten en moesten we alles op een laag pitje zetten. Het Nieuw-Zeeland plan was weliswaar niet doorgegaan maar Stefan had toch promotie gekregen en was nu regelmatig voor zijn werk op pad en als hij al thuis was kwam hij vaak laat van zijn werk weer terug. Van thuiswerken kwam nu niets meer, hij had regelmatig overleg op kantoor en moest daar ook presentaties voorbereiden waarmee hij vervolgens weer naar klanten ging. Om deze redenen had ik ook zelf op mijn werk aangegeven dat ik wel wat extra kon werken, ik zat anders toch maar alleen thuis. De trouwplannen bestonden nog steeds maar we deden het op dat vlak iets rustiger aan.
Het samenwonen was ook niet vanzelf gegaan, we hadden beide een huurwoning maar bedachten al snel dat we beter konden kopen. Nu is de huizenmarkt vrij lastig dus het duurde best even voor we iets konden kopen wat ons aanstond met een goede ligging ten opzichte van ons beider werk. Daarna begon natuurlijk het grote werk. Klussen, schilderen, parket… het hield niet op. Daarna alles verhuizen dus van leuke weekeindjes was even geen sprake. Het eerste doel was zorgen dat we fatsoenlijk konden wonen en daarna konden we nadenken over leukere zaken, met name het inrichten van de babykamer. Er was natuurlijk totaal nog geen sprake van op komst zijnde baby’s maar we hadden al bedacht dat ik af en toe de tijdelijke bewoner kon zijn en ook Sofie kon er natuurlijk gebruik van maken als ze kwam logeren.
Stefan opperde een kinderbed met spijlen dat groot genoeg was zodat ik er in kon slapen maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De bedjes zijn meestal te klein en ook niet geschikt voor Sofie. Bij toeval konden we iets overnemen dat bruikbaar was. Het was een iets hoger bed met kastjes eronder waar Stefan zelf een soort spijlenconstructie op timmerde dat open kon en weer dicht. Dat idee hadden we van de box overgenomen uit ons vakantiehuisje. Het idee van een dergelijke grote box op de kinderkamer lieten we al snel varen. Daar was geen ruimte voor en we hadden onze zinnen gezet op een commodekast die als verschoontafel kon dienen en die moest natuurlijk stevig genoeg zijn voor mij. Geheel in stijl stond ik in mijn luier te behangen en te schilderen terwijl Stefan het zware werk deed. Het eindresultaat mocht er zijn. We hadden een speelkamer en tegelijkertijd een babykamer annex logeerkamer zonder dat het direct opviel dat het voorlopig voor mij bedoeld was. De commode en de bed kastjes werden gelijk ingericht met onze voorraad luiers en kleding zodat alles netjes uit het zicht was en direct bij de hand als we het nodig hadden.
Daarna probeerden we de weekenden zoveel mogelijk voor onszelf te houden en die begonnen traditiegetrouw op de vrijdagavond. Normaal gesproken was ik als eerste thuis en dan wisselde ik mijn nette kantoorkleding in voor een iets speelsere outfit. De éne keer mijn roze prinsessenjurkje de andere keer een kort rokje met een leuk truitje of shirt met een printje. Natuurlijk alles gecombineerd met een luier en daarbij soms met een romper of een maillot. Mijn haar in een staart of staartjes en vanzelfsprekend met een speentje die ik handig aan een clip bevestigde zodat die niet steeds op de grond viel.
In de tussentijd hadden we heel wat leuke kleding en spulletjes verzameld die we konden gebruiken in ons spel. De laatste aanwinst was een babyflesje met een iets groter gat in het speentje zodat hij mij de fles kan geven. Heerlijk achterover liggen op zijn schoot terwijl ik kon sabbelen aan een flesje, dat was pas echt tot rust komen na een drukke werkweek. Op mijn werk had ik mijn luiergebruik redelijk onder controle, doordat ik het druk had ontbrak de tijd om over luiers na te denken en dan had ik ook geen ongelukjes. Zodra er rustige momenten waren dwaalden mijn gedachten af en moest ik goed in de gaten houden dat ik geen ongelukjes had. Van lieverlede had ik wel in de gaten wanneer het mis kon gaan dus die dagen koos ik voor “veilig” ondergoed. Ik had gemerkt dat ik met een niet te strakke rok op lengte een luier prima kon verbergen en ik kon altijd terugvallen op de moeder van Tess.
Zo vlogen de dagen voorbij tot aan de grote vakantie. De maanden daarvoor had Stefan geopperd om een vakantiehuisje te huren in Duitsland of Oostenrijk. We waren geen van beiden te vinden om op één of ander strand in zuiden te liggen bakken, bovendien zou dat ook moeilijk te combineren zijn met ons spel. We gingen wel af en toe naar het strand aan de kust maar dat was meer om te wandelen of te fietsen. We waren dan wel in Duitsland of Oostenrijk niet gegarandeerd van mooi weer maar we zouden ons binnen ook wel goed kunnen vermaken. Even hadden we lopen spelen met de gedachte om iets in een hotel te boeken, dat was qua ontbijt wel gemakkelijk maar stuitte natuurlijk weer op praktische bezwaren dat je na het ontbijt je kamer opgeruimd moest achter laten. Nee, een vakantiehuisje gaf meer privacy en kwam ons beter van pas.
Uiteindelijk werd het Oostenrijk en we kozen voor een gebied waar we heerlijk konden wandelen en in de bergen konden klauteren. Geen bergbeklimmen, dat was ook weer het uiterste maar het zou zeker een sportieve vakantie worden. Na enige aarzeling had ik erin toegestemd dat ik 24 op 7 in luiers zou rondlopen en ik verdenk Stefan ervan dat hij daarmee ook bedoelde dat toiletbezoek ook niet de bedoeling was. Ik had dus op voorhand een rugzakje samengesteld voor dagelijks gebruik met de noodzakelijke zaken voor verschoning tijdens onze uitjes. Voldoende luiers lagen ook al klaar en ik had uit mijn kledingkast al de meest nuttige kleding klaargelegd. Korte broeken, tuinbroek, ruim vallende rokjes en natuurlijk ook iets van een trui en een regenjas. De dag van vertrek kon niet snel genoeg komen en ik had er reuze zin aan om 3 weken met Stefan samen te zijn en weer eens echt mijzelf te zijn.
Babette en Stefan zijn samen een avontuur aangegaan en hebben elkaar gevonden in Babette’s voorliefde voor luiers. Samen zijn ze op ontdekkingsreis gegaan en steeds dieper gedoken in de wereld van ABDL. Babette is steeds meer het luiermeisje geworden dat ze diep van binnen altijd al had willen zijn en Stefan gaf haar steeds weer de mogelijkheid om dat te ontdekken. Luiers, kleding, speeltjes en ondeugende avontuurtjes brachten het koppel steeds dichter bij elkaar en nu Stefan niet in het buitenland is gaan werken staat niets meer in de weg van verdere avonturen.
Lees: “Babette – Hoe het is begonnen” hoe het precies allemaal zat.
Ook dit verhaal is in grove lijnen al klaar maar op leuke ideetjes of verzoeken wil ik altijd ingaan.
Maar nu het woord weer aan Babette……
Hoofdstuk 1
Het is daarna verschrikkelijk snel gegaan, we zijn gaan samenwonen en al spoedig waren we trouwplannen aan het smeden. Helaas gooide ons drukke bestaan roet in het eten en moesten we alles op een laag pitje zetten. Het Nieuw-Zeeland plan was weliswaar niet doorgegaan maar Stefan had toch promotie gekregen en was nu regelmatig voor zijn werk op pad en als hij al thuis was kwam hij vaak laat van zijn werk weer terug. Van thuiswerken kwam nu niets meer, hij had regelmatig overleg op kantoor en moest daar ook presentaties voorbereiden waarmee hij vervolgens weer naar klanten ging. Om deze redenen had ik ook zelf op mijn werk aangegeven dat ik wel wat extra kon werken, ik zat anders toch maar alleen thuis. De trouwplannen bestonden nog steeds maar we deden het op dat vlak iets rustiger aan.
Het samenwonen was ook niet vanzelf gegaan, we hadden beide een huurwoning maar bedachten al snel dat we beter konden kopen. Nu is de huizenmarkt vrij lastig dus het duurde best even voor we iets konden kopen wat ons aanstond met een goede ligging ten opzichte van ons beider werk. Daarna begon natuurlijk het grote werk. Klussen, schilderen, parket… het hield niet op. Daarna alles verhuizen dus van leuke weekeindjes was even geen sprake. Het eerste doel was zorgen dat we fatsoenlijk konden wonen en daarna konden we nadenken over leukere zaken, met name het inrichten van de babykamer. Er was natuurlijk totaal nog geen sprake van op komst zijnde baby’s maar we hadden al bedacht dat ik af en toe de tijdelijke bewoner kon zijn en ook Sofie kon er natuurlijk gebruik van maken als ze kwam logeren.
Stefan opperde een kinderbed met spijlen dat groot genoeg was zodat ik er in kon slapen maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De bedjes zijn meestal te klein en ook niet geschikt voor Sofie. Bij toeval konden we iets overnemen dat bruikbaar was. Het was een iets hoger bed met kastjes eronder waar Stefan zelf een soort spijlenconstructie op timmerde dat open kon en weer dicht. Dat idee hadden we van de box overgenomen uit ons vakantiehuisje. Het idee van een dergelijke grote box op de kinderkamer lieten we al snel varen. Daar was geen ruimte voor en we hadden onze zinnen gezet op een commodekast die als verschoontafel kon dienen en die moest natuurlijk stevig genoeg zijn voor mij. Geheel in stijl stond ik in mijn luier te behangen en te schilderen terwijl Stefan het zware werk deed. Het eindresultaat mocht er zijn. We hadden een speelkamer en tegelijkertijd een babykamer annex logeerkamer zonder dat het direct opviel dat het voorlopig voor mij bedoeld was. De commode en de bed kastjes werden gelijk ingericht met onze voorraad luiers en kleding zodat alles netjes uit het zicht was en direct bij de hand als we het nodig hadden.
Daarna probeerden we de weekenden zoveel mogelijk voor onszelf te houden en die begonnen traditiegetrouw op de vrijdagavond. Normaal gesproken was ik als eerste thuis en dan wisselde ik mijn nette kantoorkleding in voor een iets speelsere outfit. De éne keer mijn roze prinsessenjurkje de andere keer een kort rokje met een leuk truitje of shirt met een printje. Natuurlijk alles gecombineerd met een luier en daarbij soms met een romper of een maillot. Mijn haar in een staart of staartjes en vanzelfsprekend met een speentje die ik handig aan een clip bevestigde zodat die niet steeds op de grond viel.
In de tussentijd hadden we heel wat leuke kleding en spulletjes verzameld die we konden gebruiken in ons spel. De laatste aanwinst was een babyflesje met een iets groter gat in het speentje zodat hij mij de fles kan geven. Heerlijk achterover liggen op zijn schoot terwijl ik kon sabbelen aan een flesje, dat was pas echt tot rust komen na een drukke werkweek. Op mijn werk had ik mijn luiergebruik redelijk onder controle, doordat ik het druk had ontbrak de tijd om over luiers na te denken en dan had ik ook geen ongelukjes. Zodra er rustige momenten waren dwaalden mijn gedachten af en moest ik goed in de gaten houden dat ik geen ongelukjes had. Van lieverlede had ik wel in de gaten wanneer het mis kon gaan dus die dagen koos ik voor “veilig” ondergoed. Ik had gemerkt dat ik met een niet te strakke rok op lengte een luier prima kon verbergen en ik kon altijd terugvallen op de moeder van Tess.
Zo vlogen de dagen voorbij tot aan de grote vakantie. De maanden daarvoor had Stefan geopperd om een vakantiehuisje te huren in Duitsland of Oostenrijk. We waren geen van beiden te vinden om op één of ander strand in zuiden te liggen bakken, bovendien zou dat ook moeilijk te combineren zijn met ons spel. We gingen wel af en toe naar het strand aan de kust maar dat was meer om te wandelen of te fietsen. We waren dan wel in Duitsland of Oostenrijk niet gegarandeerd van mooi weer maar we zouden ons binnen ook wel goed kunnen vermaken. Even hadden we lopen spelen met de gedachte om iets in een hotel te boeken, dat was qua ontbijt wel gemakkelijk maar stuitte natuurlijk weer op praktische bezwaren dat je na het ontbijt je kamer opgeruimd moest achter laten. Nee, een vakantiehuisje gaf meer privacy en kwam ons beter van pas.
Uiteindelijk werd het Oostenrijk en we kozen voor een gebied waar we heerlijk konden wandelen en in de bergen konden klauteren. Geen bergbeklimmen, dat was ook weer het uiterste maar het zou zeker een sportieve vakantie worden. Na enige aarzeling had ik erin toegestemd dat ik 24 op 7 in luiers zou rondlopen en ik verdenk Stefan ervan dat hij daarmee ook bedoelde dat toiletbezoek ook niet de bedoeling was. Ik had dus op voorhand een rugzakje samengesteld voor dagelijks gebruik met de noodzakelijke zaken voor verschoning tijdens onze uitjes. Voldoende luiers lagen ook al klaar en ik had uit mijn kledingkast al de meest nuttige kleding klaargelegd. Korte broeken, tuinbroek, ruim vallende rokjes en natuurlijk ook iets van een trui en een regenjas. De dag van vertrek kon niet snel genoeg komen en ik had er reuze zin aan om 3 weken met Stefan samen te zijn en weer eens echt mijzelf te zijn.
Laatst bewerkt:
