Nog niet klaar Babette - Op vakantie

[MaxDL]

Korte samenvatting van wat vooraf ging:

Babette en Stefan zijn samen een avontuur aangegaan en hebben elkaar gevonden in Babette’s voorliefde voor luiers. Samen zijn ze op ontdekkingsreis gegaan en steeds dieper gedoken in de wereld van ABDL. Babette is steeds meer het luiermeisje geworden dat ze diep van binnen altijd al had willen zijn en Stefan gaf haar steeds weer de mogelijkheid om dat te ontdekken. Luiers, kleding, speeltjes en ondeugende avontuurtjes brachten het koppel steeds dichter bij elkaar en nu Stefan niet in het buitenland is gaan werken staat niets meer in de weg van verdere avonturen.

Lees: “Babette – Hoe het is begonnen” hoe het precies allemaal zat.

Ook dit verhaal is in grove lijnen al klaar maar op leuke ideetjes of verzoeken wil ik altijd ingaan.

Maar nu het woord weer aan Babette……



Hoofdstuk 1

Het is daarna verschrikkelijk snel gegaan, we zijn gaan samenwonen en al spoedig waren we trouwplannen aan het smeden. Helaas gooide ons drukke bestaan roet in het eten en moesten we alles op een laag pitje zetten. Het Nieuw-Zeeland plan was weliswaar niet doorgegaan maar Stefan had toch promotie gekregen en was nu regelmatig voor zijn werk op pad en als hij al thuis was kwam hij vaak laat van zijn werk weer terug. Van thuiswerken kwam nu niets meer, hij had regelmatig overleg op kantoor en moest daar ook presentaties voorbereiden waarmee hij vervolgens weer naar klanten ging. Om deze redenen had ik ook zelf op mijn werk aangegeven dat ik wel wat extra kon werken, ik zat anders toch maar alleen thuis. De trouwplannen bestonden nog steeds maar we deden het op dat vlak iets rustiger aan.

Het samenwonen was ook niet vanzelf gegaan, we hadden beide een huurwoning maar bedachten al snel dat we beter konden kopen. Nu is de huizenmarkt vrij lastig dus het duurde best even voor we iets konden kopen wat ons aanstond met een goede ligging ten opzichte van ons beider werk. Daarna begon natuurlijk het grote werk. Klussen, schilderen, parket… het hield niet op. Daarna alles verhuizen dus van leuke weekeindjes was even geen sprake. Het eerste doel was zorgen dat we fatsoenlijk konden wonen en daarna konden we nadenken over leukere zaken, met name het inrichten van de babykamer. Er was natuurlijk totaal nog geen sprake van op komst zijnde baby’s maar we hadden al bedacht dat ik af en toe de tijdelijke bewoner kon zijn en ook Sofie kon er natuurlijk gebruik van maken als ze kwam logeren.

Stefan opperde een kinderbed met spijlen dat groot genoeg was zodat ik er in kon slapen maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De bedjes zijn meestal te klein en ook niet geschikt voor Sofie. Bij toeval konden we iets overnemen dat bruikbaar was. Het was een iets hoger bed met kastjes eronder waar Stefan zelf een soort spijlenconstructie op timmerde dat open kon en weer dicht. Dat idee hadden we van de box overgenomen uit ons vakantiehuisje. Het idee van een dergelijke grote box op de kinderkamer lieten we al snel varen. Daar was geen ruimte voor en we hadden onze zinnen gezet op een commodekast die als verschoontafel kon dienen en die moest natuurlijk stevig genoeg zijn voor mij. Geheel in stijl stond ik in mijn luier te behangen en te schilderen terwijl Stefan het zware werk deed. Het eindresultaat mocht er zijn. We hadden een speelkamer en tegelijkertijd een babykamer annex logeerkamer zonder dat het direct opviel dat het voorlopig voor mij bedoeld was. De commode en de bed kastjes werden gelijk ingericht met onze voorraad luiers en kleding zodat alles netjes uit het zicht was en direct bij de hand als we het nodig hadden.

Daarna probeerden we de weekenden zoveel mogelijk voor onszelf te houden en die begonnen traditiegetrouw op de vrijdagavond. Normaal gesproken was ik als eerste thuis en dan wisselde ik mijn nette kantoorkleding in voor een iets speelsere outfit. De éne keer mijn roze prinsessenjurkje de andere keer een kort rokje met een leuk truitje of shirt met een printje. Natuurlijk alles gecombineerd met een luier en daarbij soms met een romper of een maillot. Mijn haar in een staart of staartjes en vanzelfsprekend met een speentje die ik handig aan een clip bevestigde zodat die niet steeds op de grond viel.

In de tussentijd hadden we heel wat leuke kleding en spulletjes verzameld die we konden gebruiken in ons spel. De laatste aanwinst was een babyflesje met een iets groter gat in het speentje zodat hij mij de fles kan geven. Heerlijk achterover liggen op zijn schoot terwijl ik kon sabbelen aan een flesje, dat was pas echt tot rust komen na een drukke werkweek. Op mijn werk had ik mijn luiergebruik redelijk onder controle, doordat ik het druk had ontbrak de tijd om over luiers na te denken en dan had ik ook geen ongelukjes. Zodra er rustige momenten waren dwaalden mijn gedachten af en moest ik goed in de gaten houden dat ik geen ongelukjes had. Van lieverlede had ik wel in de gaten wanneer het mis kon gaan dus die dagen koos ik voor “veilig” ondergoed. Ik had gemerkt dat ik met een niet te strakke rok op lengte een luier prima kon verbergen en ik kon altijd terugvallen op de moeder van Tess.

Zo vlogen de dagen voorbij tot aan de grote vakantie. De maanden daarvoor had Stefan geopperd om een vakantiehuisje te huren in Duitsland of Oostenrijk. We waren geen van beiden te vinden om op één of ander strand in zuiden te liggen bakken, bovendien zou dat ook moeilijk te combineren zijn met ons spel. We gingen wel af en toe naar het strand aan de kust maar dat was meer om te wandelen of te fietsen. We waren dan wel in Duitsland of Oostenrijk niet gegarandeerd van mooi weer maar we zouden ons binnen ook wel goed kunnen vermaken. Even hadden we lopen spelen met de gedachte om iets in een hotel te boeken, dat was qua ontbijt wel gemakkelijk maar stuitte natuurlijk weer op praktische bezwaren dat je na het ontbijt je kamer opgeruimd moest achter laten. Nee, een vakantiehuisje gaf meer privacy en kwam ons beter van pas.

Uiteindelijk werd het Oostenrijk en we kozen voor een gebied waar we heerlijk konden wandelen en in de bergen konden klauteren. Geen bergbeklimmen, dat was ook weer het uiterste maar het zou zeker een sportieve vakantie worden. Na enige aarzeling had ik erin toegestemd dat ik 24 op 7 in luiers zou rondlopen en ik verdenk Stefan ervan dat hij daarmee ook bedoelde dat toiletbezoek ook niet de bedoeling was. Ik had dus op voorhand een rugzakje samengesteld voor dagelijks gebruik met de noodzakelijke zaken voor verschoning tijdens onze uitjes. Voldoende luiers lagen ook al klaar en ik had uit mijn kledingkast al de meest nuttige kleding klaargelegd. Korte broeken, tuinbroek, ruim vallende rokjes en natuurlijk ook iets van een trui en een regenjas. De dag van vertrek kon niet snel genoeg komen en ik had er reuze zin aan om 3 weken met Stefan samen te zijn en weer eens echt mijzelf te zijn.

 

[luierdromertje]

Mooi begin.

 

[luierdikkie]

 

[MaxDL]

Hoofdstuk 2

We zijn die Zaterdag vroeg vertrokken, ik kreeg van Stefan een wat dikkere luier aan met een inlegger zodat we zo lang mogelijk door konden rijden. Dat was wel even omschakelen van de discrete luier op mijn werk naar de stevige prop tussen mijn benen die ik nu had aangekregen. Mijn korte broek paste er nauwelijks overheen! Dit moest haast wel opvallen maar wie kent ons in het buitenland dus ik had mij voorgenomen om mij nergens wat van aan te trekken. Wie het zag, zag het maar en die moesten hun eigen conclusies maar trekken. We konden om beurten rijden en stopten regelmatig om de benen te strekken, koffie te drinken en onze meegenomen broodjes te eten aan een bankje op een parkeerplaats langs de snelweg. Stefan maakte dan gebruik van de toiletten bij een wegrestaurant en ik bewaakte de auto wel.

Na de middag merkte ik dat het verstandiger zou zijn dat we een verschoonrondje gingen doen. De inlegger was verzadigd en ook de luier eronder begon steeds meer op te zwellen. Stefan zocht een rustig plekje achterop een grote parkeerplaats en haalde uit de tas op de achterbank een schone luier. Tot mijn stomme verbazing was het dus niet de bedoeling om een damestoilet op te zoeken zodat ik mij kon verschonen maar ik werd als een klein kind op een doek op de achterbank gelegd. Korte broek uit, speentje in mijn mond en het feest kon beginnen. Ik was doodsbenauwd dat er iemand eens nieuwsgierig polshoogte ging nemen of dat er een niets vermoedende voorbijganger dit schouwspel zou gadeslaan maar dat ging allemaal goed. Dit was zoals gewoonlijk enorm spannend en het wond mij enorm op maar tegelijkertijd bleef de angst dat iemand het zou zien. Waarschijnlijk was die combi van factoren de reden waarom ik het eigenlijk zo leuk vond. Na een paar vochtige doekjes en schone luier kon mijn broek weer omhoog en Stefan zocht een vuilnisbak om mijn luier in te deponeren. We wisselden gelijk en ik maakte mij weer klaar om te gaan rijden. Vergeet je niets?, was de reactie van Stefan. Ik keek hem verbaasd aan, wat vergeet ik dan? Gordel om, stoel en spiegels verzet, tanken was nog niet noodzakelijk want dat hadden we bij de vorige wissel gedaan. Weet je het niet, lachte Stefan, nou rij dan maar door en sabbel rustig verder. Ineens besefte ik dat ik mijn speentje nog in mijn mond had en spuugde het snel uit om vervolgens te constateren dat het nu vrolijk aan de clip op mijn shirt bungelde. Ja, dat zou wel heel vreemd hebben gestaan voor wie ons inhaalde of voor wie wij inhaalden. Ik maakte de clip toch ook maar los en Stefan stak het in de tas op de achterbank. Straks mag je hem weer terug, nu nog even doen alsof je volwassen bent.

Die rol bleek mij ook wel te liggen want de autorit ging goed vooruit met zijn 2-tjes en tegen de avond kwamen we op onze bestemming aan. We hadden een privé huisje genomen en niet zo’n huisje in een groot park. We hadden al een berichtje gestuurd aan de verhuurder en die stond al klaar toe we arriveerden. Het duurde dus niet lang of we kregen de uitleg over beddengoed, handdoeken, vuilnisbakken en gescheiden sorteren en waar we bakker, supermarkt, restaurantjes e.d. konden vinden. In het huisje lag een map met foldertjes en de wifi-code en alle noodzakelijke telefoonnummers. Het huisje lag op een heuvelrug dichtbij een dorpje waar de verhuurder woonde. Om ons heen wat landerijen en de bosrand die de glooiing van het landschap volgde. Er was een ruime tuin achter ons huisje die uit het zicht lag van de straat en andere huizen.

Nu eerst de auto uitladen en iets te eten scharrelen maar als allereerste een luiercheck. Als een kleuter stond ik in de woonkamer, broek omlaag en Stefan controleerde mijn luier, die kon nauwelijks nog helemaal droog aangezien mijn vorige wissel al enige uren terug lag. Stefan mopperde iets over vieze kleine meisjes en ik reageerde zoals het een kleine kleuter betaamd, voor de vorm protesterend en bewerend dat ik het niet in mijn broek had gedaan. Daarna dirigeerde hij mij naar de slaapkamer en ik kreeg een verschoonbeurt. Heerlijk was dat, wat mij betreft was de vakantie nu al geslaagd.

In het dorpje was een klein restaurant dat ook als dorpscafé diende volgens de verhuurder en aangezien we best trek hadden na de lange reis was dat ons eerste doel. Het was een typische stamkroeg zoals je die wel meer ziet in Duitsland en Oostenrijk. Gokkast aan de muur en langwerpige tafels. Het geheel kwam ouderwets over. De man aan de bar was heel vriendelijk, wees ons een tafeltje en bracht de kaart. Het menu was simpel, schnitzel in allerlei varianten en enkele gerechten die ons niet bekend voorkwamen en ons niet aanlokkelijk leken gezien de uitspraak van de woorden. Tussendoor werden we uitgehoord en men was heel tevreden dat we het huisje vlak buiten het dorp huurden en nog dezelfde avond bij hun waren beland. Ze konden iedere ochtend verse broodjes bezorgen, gewoon aan de klink van de buitendeur, afrekenen kwam later wel. Met plezier gingen we op het aanbod in, dat was nog eens gemakkelijk. Stefan bestelde bier en even aarzelde ik maar besloot brutaal er ook één te nemen voordat Stefan op de gedachten kwam om limonade voor me te bestellen. Hij fronste zijn wenkbrauwen maar zei niets. Na de schnitzels en het bier namen we afscheid met de belofte dat we spoedig weer terug zouden komen. Montag und Dienstag Ruhetag, kregen we nog mee, dus dan moesten we iets anders regelen.

In ons huisje aangekomen had ik eigenlijk wel commentaar verwacht op mijn bierbestelling maar Stefan zweeg er nog over. We pakte onze spullen uit en deelden de kastruimtes in. Het huisje had 2 slaapkamers op de bovenverdieping met balkon aan de voorzijde van het huisje. Op de bovenverdieping ook de badkamer met douche en wc. Beneden ook een wc. Keuken met eettafel en buitendeur richting de tuin. Ruime woonkamer die weer openslaande deuren had richting de tuin. Aangezien het een vermoeiende dag was geweest besloten we om vlot te gaan slapen. Stefan vouwde een schone luier open en verschoonde mij op het bed van de 2de slaapkamer, het bier had zijn werk al gedaan. Sorry, zei ik terwijl hij de luier dicht maakte. Waarom, vroeg hij. Dat ik een biertje bestelde was mijn reactie. Hij moest lachen en zei waarom niet, tenslotte was je nog in de rol van volwassene maar als je dat graag wil zal ik het hierbij verbieden. Nee, nee, het is best wel eens lekker en tenslotte hebben we vakantie. Bij gelegenheid zei hij mysterieus zal ik het nog wel eens toestaan. Wat bedoelde hij daar nu weer mee, maar daar zal ik nog wel achter komen. Stiekem was ik een beetje teleurgesteld dat hij er zo makkelijk over dacht. Misschien had ik toch nog een rebelse kant die ik niet van mijzelf kende, ik besloot dat ik dat nog wel een keer zou uitproberen maar nu eerst slapen en voorlopig braaf zijn.