Nog niet klaar Babette - Op vakantie
- Onderwerp starter MaxDL
- Startdatum
Hoofdstuk 18
De periode daarna vervielen we weer in onze normale routine, de vakanties waren voorbij en de drukte op het werk kwam weer terug. Tussendoor deden we klusjes aan ons huis (voor zover we zin hadden) en vanaf het moment dat ik vrijdagavond thuis kwam van het werk kroop ik weer in mijn kleine meisjes rol. Ik deed een extra leuke luier aan met een printje en een schattige outfit met veel roze, strikjes en vooral niet te lang of te los in het geval van een broekje zodat mijn luierkont ten allen tijde goed zichtbaar was. Ik kroop dan op de speelmat die in de logeer- annex speelkamer lag, pakte mijn poppen en ging rustig mijn gang tot Stefan thuiskwam. Die nam me dan mee naar beneden en maakte snel ons vaste vrijdagavond menu van frietjes, appelmoes en een snackje of vissticks. Als ik me nog echt klein wou voelen smeerde ik mij lekker onder en liet mij met een washandje door Stefan schoonpoetsen. Daarna ploften we op de bank en keken een film of gewoon iets op tv. Tegen het eind van de avond kreeg ik van Stefan een verschoonbeurt en afhankelijk van de inhoud van mijn luier ging dat gepaard met veel of weinig vochtige doekjes om alles schoon te krijgen. Ik merkte dat ik bij die gelegenheden het steeds prettiger vond om mij helemaal te laten gaan en het liefst mijn luier compleet te vullen zodat af en toe de verschoonbeurt noodgedwongen onder de douche voortgezet moest worden om mij volledig schoon te krijgen. Ik had inmiddels de gewoonte om over mijn luier ook een plastic broek aan te doen zodat de geurtjes iets meer binnenboord bleven maar dat is misschien meer een illusie dan werkelijkheid.
Aan het eind van zo’n speelweekend zat het al tijdens het spelen in mijn luier en ik had kennelijk goed mijn best gedaan want ik voelde dat tijdens het eten mijn romper al aan mijn rug begon te plakken. Ik zat te wiebelen op mijn stoel en Stefan vroeg al gelijk of ik een verschoonbeurt wou. Ik twijfelde maar besloot mij er een keer goed aan te onderwerpen en genoot van het plakkende gevoel zowel onderin mijn luier als aan de bovenkant. Dat was dan ook weer duidelijk dat ik me daar geen zorgen meer over te maken had. Ik was door de watervrees heen en kon er nu ook van genieten. Terwijl ik daar over na zat te denken ging mijn GSM af en met enig moeite kwam ik weer terug van mijn dagdroom in de werkelijkheid en constateerde dat Michaela ons belde. Ik schakelde over op het Duits en we wisselden enige plichtmatigheden uit. Hoe het ging, het weer en de werken aan het huis (waar ze ook vanaf wisten). Daarna kwam ze al snel tot de reden waarom ze belde. Binnenkort kwamen de Oktoberfeesten eraan en of we misschien in de gelegenheid waren om een weekje of een lang weekend naar hun te komen. Hier hadden we al eens over nagedacht maar omdat we ons niet wilden opdringen hadden we het initiatief aan hun gelaten. Misschien hadden ze wel helemaal geen belangstelling om het contact voort te zetten. Zowel Stefan als ik hadden al eens gekeken in onze agenda’s of dat mogelijk zou zijn en hadden beide nog een vakantieweekje. Al snel was er een afspraak gemaakt en we hadden al bedacht om niet met de auto maar met de trein naar München te gaan. Dat was vrij simpel via de NS en de Deutsche Bahn alleen het zou wat meer gesleep zijn aangezien er dirndl jurkjes mee moesten en natuurlijk ook de nodige verschoning.
Michaela moest lachen toen ik dat zei en stelde mij gerust. Dat luierspul hebben we in Duitsland ook en ik zorg wel dat het in voldoende mate aanwezig is. Wel beide jurken meenemen en voor Stefan regelen we hier wel een outfit. Michaela grapte of ik nog verschoond moest worden of dat ik nog OK was tijdens het gesprek. Stefan barstte in lachen uit en dat kwam ook in Duitsland over. Bah, viezerik zit ik met een vriendin te bellen met een volle luier? Overvol riep Stefan, het komt steeds verder naar boven kruipen. Ik werd rood en probeerde nog te suggereren dat Stefan maar een grapje maakte maar dat ging niet op want tijdens het bellen had Karl kennelijk contact gelegd met Stefan en die zat doodleuk een opname te maken van mijn achterzijde waar duidelijk bruine vlekken in mijn romper zichtbaar waren. Veel plezier ermee was de reactie uit Duitsland, zet dat maar vlot onder de douche of gebruik de tuinslang om haar schoon te krijgen.
We sloten af en voordat Stefan op het idee zou komen om mij naar buiten te slepen en inderdaad de tuinslang te gebruiken liep ik snel naar boven en begon de vieze kleding van mij af te stropen. Het was inderdaad wel een smeerboel geworden maar niets waar de wasmachine en een goede douchebeurt geen raad mee zouden weten. Dit ga ik niet doen in Duitsland want dat kan ik ze niet aandoen, hoor. Hoeft ook niet zei Stefan, doe dat maar gewoon als je het prettig vind om je te laten gaan in de privacy van ons huis. Na het douchen zocht ik in de kast mijn jurkjes op en besloot ze alvast uit te hangen maar ik kon de verleiding niet weerstaan de korte versie van het gekregen jurkje aan te doen. Leuke dikke luier en er 2 inleggers ingedaan zodat het broekje mooi zichtbaar werd vanonder het rokje. Ik draaide 2 vlechten in mijn haar, witte kniekousen en om het af te maken tekende ik wat sproetjes in mijn gezicht. Stefan was blij verrast mij zo te zien, ah ons baby meisje uit Tirol is daar. Deze outfit niet vies maken, dat zou zonde zijn. Wat heb je er allemaal onder aan gedaan want het is goed zichtbaar.
Twee inleggers, maar misschien vul ik het de volgende keer nog iets meer. Ik vind het wel leuk als ik een beetje waggel vanwege de dikke prop tussen mijn benen. Volgende keer, herhaalde ik voordat Stefan op ideeën zou komen, anders moet ik de tapes van deze luier open maken en dan ben ik bang dat het niet meer goed zal sluiten. Ik kroop tegen hem aan op de bank en we sloten af met een drankje. Verschonen was nog niet nodig maar dat zou dan zeker morgenochtend wel aan de orde zijn. Die nacht kon ik slecht slapen, ik verheugde me op het komende uitstapje naar Duitsland en onze vrienden weer eens te zien. Toch ben ik in slaap gevallen want ik droomde van grote bierpullen die steeds maar opnieuw voor me gezet werden maar toen er opeens een beeld kwam dat ik op zo’n lange tafel verschoond werd terwijl iedereen stond te kijken schrok ik wakker met het zweet op mijn voorhoofd. Stefan draaide zich om en keek mij aan. Wat is er, vroeg hij? Niets, ze ik, ga maar weer slapen. Hij keek op de wekker, ja lekker, nog 5 minuten slapen voordat ik er uit moet. Oh, dan heb ik nog een half uur meer en ik draaide mij nog eens om.
De periode daarna vervielen we weer in onze normale routine, de vakanties waren voorbij en de drukte op het werk kwam weer terug. Tussendoor deden we klusjes aan ons huis (voor zover we zin hadden) en vanaf het moment dat ik vrijdagavond thuis kwam van het werk kroop ik weer in mijn kleine meisjes rol. Ik deed een extra leuke luier aan met een printje en een schattige outfit met veel roze, strikjes en vooral niet te lang of te los in het geval van een broekje zodat mijn luierkont ten allen tijde goed zichtbaar was. Ik kroop dan op de speelmat die in de logeer- annex speelkamer lag, pakte mijn poppen en ging rustig mijn gang tot Stefan thuiskwam. Die nam me dan mee naar beneden en maakte snel ons vaste vrijdagavond menu van frietjes, appelmoes en een snackje of vissticks. Als ik me nog echt klein wou voelen smeerde ik mij lekker onder en liet mij met een washandje door Stefan schoonpoetsen. Daarna ploften we op de bank en keken een film of gewoon iets op tv. Tegen het eind van de avond kreeg ik van Stefan een verschoonbeurt en afhankelijk van de inhoud van mijn luier ging dat gepaard met veel of weinig vochtige doekjes om alles schoon te krijgen. Ik merkte dat ik bij die gelegenheden het steeds prettiger vond om mij helemaal te laten gaan en het liefst mijn luier compleet te vullen zodat af en toe de verschoonbeurt noodgedwongen onder de douche voortgezet moest worden om mij volledig schoon te krijgen. Ik had inmiddels de gewoonte om over mijn luier ook een plastic broek aan te doen zodat de geurtjes iets meer binnenboord bleven maar dat is misschien meer een illusie dan werkelijkheid.
Aan het eind van zo’n speelweekend zat het al tijdens het spelen in mijn luier en ik had kennelijk goed mijn best gedaan want ik voelde dat tijdens het eten mijn romper al aan mijn rug begon te plakken. Ik zat te wiebelen op mijn stoel en Stefan vroeg al gelijk of ik een verschoonbeurt wou. Ik twijfelde maar besloot mij er een keer goed aan te onderwerpen en genoot van het plakkende gevoel zowel onderin mijn luier als aan de bovenkant. Dat was dan ook weer duidelijk dat ik me daar geen zorgen meer over te maken had. Ik was door de watervrees heen en kon er nu ook van genieten. Terwijl ik daar over na zat te denken ging mijn GSM af en met enig moeite kwam ik weer terug van mijn dagdroom in de werkelijkheid en constateerde dat Michaela ons belde. Ik schakelde over op het Duits en we wisselden enige plichtmatigheden uit. Hoe het ging, het weer en de werken aan het huis (waar ze ook vanaf wisten). Daarna kwam ze al snel tot de reden waarom ze belde. Binnenkort kwamen de Oktoberfeesten eraan en of we misschien in de gelegenheid waren om een weekje of een lang weekend naar hun te komen. Hier hadden we al eens over nagedacht maar omdat we ons niet wilden opdringen hadden we het initiatief aan hun gelaten. Misschien hadden ze wel helemaal geen belangstelling om het contact voort te zetten. Zowel Stefan als ik hadden al eens gekeken in onze agenda’s of dat mogelijk zou zijn en hadden beide nog een vakantieweekje. Al snel was er een afspraak gemaakt en we hadden al bedacht om niet met de auto maar met de trein naar München te gaan. Dat was vrij simpel via de NS en de Deutsche Bahn alleen het zou wat meer gesleep zijn aangezien er dirndl jurkjes mee moesten en natuurlijk ook de nodige verschoning.
Michaela moest lachen toen ik dat zei en stelde mij gerust. Dat luierspul hebben we in Duitsland ook en ik zorg wel dat het in voldoende mate aanwezig is. Wel beide jurken meenemen en voor Stefan regelen we hier wel een outfit. Michaela grapte of ik nog verschoond moest worden of dat ik nog OK was tijdens het gesprek. Stefan barstte in lachen uit en dat kwam ook in Duitsland over. Bah, viezerik zit ik met een vriendin te bellen met een volle luier? Overvol riep Stefan, het komt steeds verder naar boven kruipen. Ik werd rood en probeerde nog te suggereren dat Stefan maar een grapje maakte maar dat ging niet op want tijdens het bellen had Karl kennelijk contact gelegd met Stefan en die zat doodleuk een opname te maken van mijn achterzijde waar duidelijk bruine vlekken in mijn romper zichtbaar waren. Veel plezier ermee was de reactie uit Duitsland, zet dat maar vlot onder de douche of gebruik de tuinslang om haar schoon te krijgen.
We sloten af en voordat Stefan op het idee zou komen om mij naar buiten te slepen en inderdaad de tuinslang te gebruiken liep ik snel naar boven en begon de vieze kleding van mij af te stropen. Het was inderdaad wel een smeerboel geworden maar niets waar de wasmachine en een goede douchebeurt geen raad mee zouden weten. Dit ga ik niet doen in Duitsland want dat kan ik ze niet aandoen, hoor. Hoeft ook niet zei Stefan, doe dat maar gewoon als je het prettig vind om je te laten gaan in de privacy van ons huis. Na het douchen zocht ik in de kast mijn jurkjes op en besloot ze alvast uit te hangen maar ik kon de verleiding niet weerstaan de korte versie van het gekregen jurkje aan te doen. Leuke dikke luier en er 2 inleggers ingedaan zodat het broekje mooi zichtbaar werd vanonder het rokje. Ik draaide 2 vlechten in mijn haar, witte kniekousen en om het af te maken tekende ik wat sproetjes in mijn gezicht. Stefan was blij verrast mij zo te zien, ah ons baby meisje uit Tirol is daar. Deze outfit niet vies maken, dat zou zonde zijn. Wat heb je er allemaal onder aan gedaan want het is goed zichtbaar.
Twee inleggers, maar misschien vul ik het de volgende keer nog iets meer. Ik vind het wel leuk als ik een beetje waggel vanwege de dikke prop tussen mijn benen. Volgende keer, herhaalde ik voordat Stefan op ideeën zou komen, anders moet ik de tapes van deze luier open maken en dan ben ik bang dat het niet meer goed zal sluiten. Ik kroop tegen hem aan op de bank en we sloten af met een drankje. Verschonen was nog niet nodig maar dat zou dan zeker morgenochtend wel aan de orde zijn. Die nacht kon ik slecht slapen, ik verheugde me op het komende uitstapje naar Duitsland en onze vrienden weer eens te zien. Toch ben ik in slaap gevallen want ik droomde van grote bierpullen die steeds maar opnieuw voor me gezet werden maar toen er opeens een beeld kwam dat ik op zo’n lange tafel verschoond werd terwijl iedereen stond te kijken schrok ik wakker met het zweet op mijn voorhoofd. Stefan draaide zich om en keek mij aan. Wat is er, vroeg hij? Niets, ze ik, ga maar weer slapen. Hij keek op de wekker, ja lekker, nog 5 minuten slapen voordat ik er uit moet. Oh, dan heb ik nog een half uur meer en ik draaide mij nog eens om.
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Prachtig, vooral het einde van dit hoofdstuk.
Hoofdstuk 19
Een paar weken later was het dan zover, ons reisje naar Duitsland. De Oktoberfeesten waren in de tussentijd in volle gang maar ze hadden ons verzekerd dat er nog genoeg te doen was en dat we ons goed zouden vermaken. Ze hadden kaarten gereserveerd voor een evenement en “de Wiesen” in München was dagelijks open voor iedereen. Het weer zou redelijk goed zijn maar voor de zekerheid had ik ook warme kleding ingepakt. Met de NS vertrokken we richting Duitsland met allebei een backpack en een rolkoffer. De jurkjes zaten in de koffer zodat ze netjes zouden blijven en mijn “voorraad” zat in mijn backpack. Stefan had geen rolkoffer nodig maar ik had hem overgehaald om er toch nog één mee te nemen met mijn extra kleding. “Vrouwen” had hij verzucht maar hij had het toch maar braaf gedaan. De reis verliep voorspoedig, met de NS was het even naar een plekje zoeken maar in Duitsland hadden we gereserveerde plekken. Het verwisselen van mijn luier was het enige obstakel want die treintoiletten zijn nooit zo groot en op één of andere manier in ons treinstel constant bezet. Later bleek één toilet defect te zijn maar een wandeling door de andere treinstellen leverde altijd wel een mogelijkheid op.
Laat in de middag arriveerden we in München waar onze vrienden al op het perron stonden te wachten. De begroeting was hartelijk als vanouds en we werden verlost van onze rolkoffertjes. Bij het verlaten van het perron klopte Michaela van achter op mijn broek, gaat het nog of moeten we eerst even een toilet opzoeken? Ik had mij een uurtje daarvoor nog uit voorzorg verschoond dus dat was nu niet nodig en ik deed dat liever op een rustige locatie. Gelukkig beschikte Karl, naar goede Duitse gewoonte, over een grote auto dus na een korte wandeling naar de parkeergarage verdwenen onze spullen in de kofferbak en reden we door het drukke verkeer de stad uit. Hoewel de spits inmiddels voorbij was duurde het toch even voordat we bij hun voor de deur stonden. Ze woonden in een klein plaatsje onder de rook van München dat voor mijn gevoel ook een buitenwijk had kunnen zijn. Ik had mij eigenlijk geeneens een voorstelling gemaakt hoe hun huis eruit zou zien. We hadden het daar nooit over gehad. Het had voor mij een flatgebouw, een rijtjeshuis of misschien wel een caravan kunnen zijn, maar ze bleken te wonen in een zeer ruime villa. Het geheel verraste mij toch wel. Hek om de woning, beelden en een vijver in de grote tuin en beveiligingscamera’s. Het hek ging open met een afstandsbediening. Dat was iets anders dan ons simpele huisje dat naar ons idee al heel wat was. Het paste eigenlijk helemaal niet bij hun beiden, we kenden ze niet anders dan in stoere kleding terwijl dit optrekje eerder het idee gaf dat straks de butler en het dienstmeisje onze spullen zouden aannemen.
Van binnen was het knusser en posters van rock bands aan de muur (wel netjes ingelijst) pasten beter in mijn beeld. Ook Stefan liep verwonderd rond en hij uitte zich als eerste. Zo, jullie wonen hier niet slecht. Ik had geen idee maar dit had ik zeker niet verwacht. Michaela moest lachen, tja we hebben het hier ook nooit over gehad maar mijn kant van de familie zit er warmpjes bij. Nu ben ik volgens mij wel het zwarte schaap maar bij erfenissen telt dat niet echt. Wij hebben weliswaar allebei een goede baan maar het huis was van mijn overleden oom en zat in de erfenis. De anderen hadden liever geld en kunst dus hebben wij voor het huis gekozen. Trek het je niet aan, we zijn nog steeds hetzelfde en we hebben in ieder geval genoeg ruimte voor gasten. We geven zo dadelijk wel de rondleiding maar eerst een drankje. Nee, geen champagne, dat hebben we niet eens in huis maar een biertje of een wijntje lukt wel. Even schoot mij het denkbeeld van de Flodder-serie door mijn hoofd maar er stonden geen autowrakken in de tuin en Michaela was geen Ma Flodder. Na een gezellig drankje op de bank kreeg ik behoefte aan verschoning, ik draaide heen en weer en keek naar Michaela. Hé, wat dacht je van de rondleiding, ik ben wel nieuwsgierig. Ja, ja, lachte Michaela, rondleiding richting de verschoonruimte. Ik zag je wel wiebelen, kom dan zal ik dat eerst even doen. In welke tas heb je dat zitten? In mijn backpack, bovenop zodat ik er makkelijk bij kon. Iedereen stond op en even later lagen al onze spullen op de logeerkamer. We hadden zelfs een eigen badkamer, niet te geloven.
Karl en Stefan vertrokken alweer snel naar beneden, het ging weer over voetbal dus die waren wel even zoet. Michaela commandeerde mij naar het bed en legde een handdoek klaar. Kom, broek uit en liggen. Ja ma, grapte ik terug. ik trok mijn broek uit, klikte mijn romper open en ging braaf liggen. Michaela snuffelde in mijn backpack en haalde natte doekjes tevoorschijn en een schone luier. Ze deed de plakkers open, poetste wat met doekjes en schoof mijn plasluier weg. Kont omhoog, was het volgende commando en weer reageerde ik braaf. Nog wat doekjes en geroutineerd plakte ze mijn nieuwe luier dicht. Zo dat doe je handig, geoefend? Ja, werken bij een kinderopvang doet wonderen, maar die zijn niet altijd zo braaf als jij. Daarna hielp ze me met het uitpakken van de koffer want de jurken moesten “uithangen”. Op onze slaapkamer was een ruime kast dus ook de andere kleding kreeg vlot een plekje. Onder mijn bed had ze plastic opbergboxen staan waar ze al voorraad voor de verschoningen had ingedaan. Zie je wel, ook hier in Duitsland kun je dat gewoon kopen, lachte ze. We voegden mijn spullen erbij en vertrokken weer naar beneden. Stefan regelt zijn eigen kleding maar besloot Michaela, dat is mij iets te privé. Mijn verschoning is dat niet maar zijn kleding wel, reageerde ik. Nou ja, dit zijn vrouwen zaken, dat is anders.
We sloten aan bij de anderen en bewonderden het huis en de tuin. Ze hadden een grote serre achter het huis met een bank die uitkeek op de tuin. Als je hier ’s morgens gaat zitten dan kun je meestal konijntjes en andere dieren zoals eekhoorntjes en egeltjes zien. Vogels zie je altijd wel want die trekken zich zelfs niets van overkomende vliegtuigen iets aan. We wonen hier rustig dus we zijn blij dat we voor het huis hebben gekozen destijds. Karl had in de tussentijd maar weer eens biertjes ingeschonken dus we konden proosten op een gezellige week en onze vriendschap. Jullie moeten ook maar eens bij ons komen, opperde Stefan maar het is iets minder luxe dan hier. We hebben een kleine logeerkamer en een kinderkamer die klaar is voor de toekomst maar op het ogenblik is dat Babette haar domein. Ooh, dan is het gemakkelijk, lachte Michaela. Wij nemen jullie kamer, Stefan neemt de logeerkamer en de kleine meid gaat op de babykamer. We moesten allemaal lachen om het feit dat Michaela heel subtiel kinderkamer wijzigde in babykamer en ik zag het al helemaal voor mij.
Een paar weken later was het dan zover, ons reisje naar Duitsland. De Oktoberfeesten waren in de tussentijd in volle gang maar ze hadden ons verzekerd dat er nog genoeg te doen was en dat we ons goed zouden vermaken. Ze hadden kaarten gereserveerd voor een evenement en “de Wiesen” in München was dagelijks open voor iedereen. Het weer zou redelijk goed zijn maar voor de zekerheid had ik ook warme kleding ingepakt. Met de NS vertrokken we richting Duitsland met allebei een backpack en een rolkoffer. De jurkjes zaten in de koffer zodat ze netjes zouden blijven en mijn “voorraad” zat in mijn backpack. Stefan had geen rolkoffer nodig maar ik had hem overgehaald om er toch nog één mee te nemen met mijn extra kleding. “Vrouwen” had hij verzucht maar hij had het toch maar braaf gedaan. De reis verliep voorspoedig, met de NS was het even naar een plekje zoeken maar in Duitsland hadden we gereserveerde plekken. Het verwisselen van mijn luier was het enige obstakel want die treintoiletten zijn nooit zo groot en op één of andere manier in ons treinstel constant bezet. Later bleek één toilet defect te zijn maar een wandeling door de andere treinstellen leverde altijd wel een mogelijkheid op.
Laat in de middag arriveerden we in München waar onze vrienden al op het perron stonden te wachten. De begroeting was hartelijk als vanouds en we werden verlost van onze rolkoffertjes. Bij het verlaten van het perron klopte Michaela van achter op mijn broek, gaat het nog of moeten we eerst even een toilet opzoeken? Ik had mij een uurtje daarvoor nog uit voorzorg verschoond dus dat was nu niet nodig en ik deed dat liever op een rustige locatie. Gelukkig beschikte Karl, naar goede Duitse gewoonte, over een grote auto dus na een korte wandeling naar de parkeergarage verdwenen onze spullen in de kofferbak en reden we door het drukke verkeer de stad uit. Hoewel de spits inmiddels voorbij was duurde het toch even voordat we bij hun voor de deur stonden. Ze woonden in een klein plaatsje onder de rook van München dat voor mijn gevoel ook een buitenwijk had kunnen zijn. Ik had mij eigenlijk geeneens een voorstelling gemaakt hoe hun huis eruit zou zien. We hadden het daar nooit over gehad. Het had voor mij een flatgebouw, een rijtjeshuis of misschien wel een caravan kunnen zijn, maar ze bleken te wonen in een zeer ruime villa. Het geheel verraste mij toch wel. Hek om de woning, beelden en een vijver in de grote tuin en beveiligingscamera’s. Het hek ging open met een afstandsbediening. Dat was iets anders dan ons simpele huisje dat naar ons idee al heel wat was. Het paste eigenlijk helemaal niet bij hun beiden, we kenden ze niet anders dan in stoere kleding terwijl dit optrekje eerder het idee gaf dat straks de butler en het dienstmeisje onze spullen zouden aannemen.
Van binnen was het knusser en posters van rock bands aan de muur (wel netjes ingelijst) pasten beter in mijn beeld. Ook Stefan liep verwonderd rond en hij uitte zich als eerste. Zo, jullie wonen hier niet slecht. Ik had geen idee maar dit had ik zeker niet verwacht. Michaela moest lachen, tja we hebben het hier ook nooit over gehad maar mijn kant van de familie zit er warmpjes bij. Nu ben ik volgens mij wel het zwarte schaap maar bij erfenissen telt dat niet echt. Wij hebben weliswaar allebei een goede baan maar het huis was van mijn overleden oom en zat in de erfenis. De anderen hadden liever geld en kunst dus hebben wij voor het huis gekozen. Trek het je niet aan, we zijn nog steeds hetzelfde en we hebben in ieder geval genoeg ruimte voor gasten. We geven zo dadelijk wel de rondleiding maar eerst een drankje. Nee, geen champagne, dat hebben we niet eens in huis maar een biertje of een wijntje lukt wel. Even schoot mij het denkbeeld van de Flodder-serie door mijn hoofd maar er stonden geen autowrakken in de tuin en Michaela was geen Ma Flodder. Na een gezellig drankje op de bank kreeg ik behoefte aan verschoning, ik draaide heen en weer en keek naar Michaela. Hé, wat dacht je van de rondleiding, ik ben wel nieuwsgierig. Ja, ja, lachte Michaela, rondleiding richting de verschoonruimte. Ik zag je wel wiebelen, kom dan zal ik dat eerst even doen. In welke tas heb je dat zitten? In mijn backpack, bovenop zodat ik er makkelijk bij kon. Iedereen stond op en even later lagen al onze spullen op de logeerkamer. We hadden zelfs een eigen badkamer, niet te geloven.
Karl en Stefan vertrokken alweer snel naar beneden, het ging weer over voetbal dus die waren wel even zoet. Michaela commandeerde mij naar het bed en legde een handdoek klaar. Kom, broek uit en liggen. Ja ma, grapte ik terug. ik trok mijn broek uit, klikte mijn romper open en ging braaf liggen. Michaela snuffelde in mijn backpack en haalde natte doekjes tevoorschijn en een schone luier. Ze deed de plakkers open, poetste wat met doekjes en schoof mijn plasluier weg. Kont omhoog, was het volgende commando en weer reageerde ik braaf. Nog wat doekjes en geroutineerd plakte ze mijn nieuwe luier dicht. Zo dat doe je handig, geoefend? Ja, werken bij een kinderopvang doet wonderen, maar die zijn niet altijd zo braaf als jij. Daarna hielp ze me met het uitpakken van de koffer want de jurken moesten “uithangen”. Op onze slaapkamer was een ruime kast dus ook de andere kleding kreeg vlot een plekje. Onder mijn bed had ze plastic opbergboxen staan waar ze al voorraad voor de verschoningen had ingedaan. Zie je wel, ook hier in Duitsland kun je dat gewoon kopen, lachte ze. We voegden mijn spullen erbij en vertrokken weer naar beneden. Stefan regelt zijn eigen kleding maar besloot Michaela, dat is mij iets te privé. Mijn verschoning is dat niet maar zijn kleding wel, reageerde ik. Nou ja, dit zijn vrouwen zaken, dat is anders.
We sloten aan bij de anderen en bewonderden het huis en de tuin. Ze hadden een grote serre achter het huis met een bank die uitkeek op de tuin. Als je hier ’s morgens gaat zitten dan kun je meestal konijntjes en andere dieren zoals eekhoorntjes en egeltjes zien. Vogels zie je altijd wel want die trekken zich zelfs niets van overkomende vliegtuigen iets aan. We wonen hier rustig dus we zijn blij dat we voor het huis hebben gekozen destijds. Karl had in de tussentijd maar weer eens biertjes ingeschonken dus we konden proosten op een gezellige week en onze vriendschap. Jullie moeten ook maar eens bij ons komen, opperde Stefan maar het is iets minder luxe dan hier. We hebben een kleine logeerkamer en een kinderkamer die klaar is voor de toekomst maar op het ogenblik is dat Babette haar domein. Ooh, dan is het gemakkelijk, lachte Michaela. Wij nemen jullie kamer, Stefan neemt de logeerkamer en de kleine meid gaat op de babykamer. We moesten allemaal lachen om het feit dat Michaela heel subtiel kinderkamer wijzigde in babykamer en ik zag het al helemaal voor mij.
