Nog niet klaar Babette - Op vakantie
- Onderwerp starter MaxDL
- Startdatum
Hoofdstuk 18
De periode daarna vervielen we weer in onze normale routine, de vakanties waren voorbij en de drukte op het werk kwam weer terug. Tussendoor deden we klusjes aan ons huis (voor zover we zin hadden) en vanaf het moment dat ik vrijdagavond thuis kwam van het werk kroop ik weer in mijn kleine meisjes rol. Ik deed een extra leuke luier aan met een printje en een schattige outfit met veel roze, strikjes en vooral niet te lang of te los in het geval van een broekje zodat mijn luierkont ten allen tijde goed zichtbaar was. Ik kroop dan op de speelmat die in de logeer- annex speelkamer lag, pakte mijn poppen en ging rustig mijn gang tot Stefan thuiskwam. Die nam me dan mee naar beneden en maakte snel ons vaste vrijdagavond menu van frietjes, appelmoes en een snackje of vissticks. Als ik me nog echt klein wou voelen smeerde ik mij lekker onder en liet mij met een washandje door Stefan schoonpoetsen. Daarna ploften we op de bank en keken een film of gewoon iets op tv. Tegen het eind van de avond kreeg ik van Stefan een verschoonbeurt en afhankelijk van de inhoud van mijn luier ging dat gepaard met veel of weinig vochtige doekjes om alles schoon te krijgen. Ik merkte dat ik bij die gelegenheden het steeds prettiger vond om mij helemaal te laten gaan en het liefst mijn luier compleet te vullen zodat af en toe de verschoonbeurt noodgedwongen onder de douche voortgezet moest worden om mij volledig schoon te krijgen. Ik had inmiddels de gewoonte om over mijn luier ook een plastic broek aan te doen zodat de geurtjes iets meer binnenboord bleven maar dat is misschien meer een illusie dan werkelijkheid.
Aan het eind van zo’n speelweekend zat het al tijdens het spelen in mijn luier en ik had kennelijk goed mijn best gedaan want ik voelde dat tijdens het eten mijn romper al aan mijn rug begon te plakken. Ik zat te wiebelen op mijn stoel en Stefan vroeg al gelijk of ik een verschoonbeurt wou. Ik twijfelde maar besloot mij er een keer goed aan te onderwerpen en genoot van het plakkende gevoel zowel onderin mijn luier als aan de bovenkant. Dat was dan ook weer duidelijk dat ik me daar geen zorgen meer over te maken had. Ik was door de watervrees heen en kon er nu ook van genieten. Terwijl ik daar over na zat te denken ging mijn GSM af en met enig moeite kwam ik weer terug van mijn dagdroom in de werkelijkheid en constateerde dat Michaela ons belde. Ik schakelde over op het Duits en we wisselden enige plichtmatigheden uit. Hoe het ging, het weer en de werken aan het huis (waar ze ook vanaf wisten). Daarna kwam ze al snel tot de reden waarom ze belde. Binnenkort kwamen de Oktoberfeesten eraan en of we misschien in de gelegenheid waren om een weekje of een lang weekend naar hun te komen. Hier hadden we al eens over nagedacht maar omdat we ons niet wilden opdringen hadden we het initiatief aan hun gelaten. Misschien hadden ze wel helemaal geen belangstelling om het contact voort te zetten. Zowel Stefan als ik hadden al eens gekeken in onze agenda’s of dat mogelijk zou zijn en hadden beide nog een vakantieweekje. Al snel was er een afspraak gemaakt en we hadden al bedacht om niet met de auto maar met de trein naar München te gaan. Dat was vrij simpel via de NS en de Deutsche Bahn alleen het zou wat meer gesleep zijn aangezien er dirndl jurkjes mee moesten en natuurlijk ook de nodige verschoning.
Michaela moest lachen toen ik dat zei en stelde mij gerust. Dat luierspul hebben we in Duitsland ook en ik zorg wel dat het in voldoende mate aanwezig is. Wel beide jurken meenemen en voor Stefan regelen we hier wel een outfit. Michaela grapte of ik nog verschoond moest worden of dat ik nog OK was tijdens het gesprek. Stefan barstte in lachen uit en dat kwam ook in Duitsland over. Bah, viezerik zit ik met een vriendin te bellen met een volle luier? Overvol riep Stefan, het komt steeds verder naar boven kruipen. Ik werd rood en probeerde nog te suggereren dat Stefan maar een grapje maakte maar dat ging niet op want tijdens het bellen had Karl kennelijk contact gelegd met Stefan en die zat doodleuk een opname te maken van mijn achterzijde waar duidelijk bruine vlekken in mijn romper zichtbaar waren. Veel plezier ermee was de reactie uit Duitsland, zet dat maar vlot onder de douche of gebruik de tuinslang om haar schoon te krijgen.
We sloten af en voordat Stefan op het idee zou komen om mij naar buiten te slepen en inderdaad de tuinslang te gebruiken liep ik snel naar boven en begon de vieze kleding van mij af te stropen. Het was inderdaad wel een smeerboel geworden maar niets waar de wasmachine en een goede douchebeurt geen raad mee zouden weten. Dit ga ik niet doen in Duitsland want dat kan ik ze niet aandoen, hoor. Hoeft ook niet zei Stefan, doe dat maar gewoon als je het prettig vind om je te laten gaan in de privacy van ons huis. Na het douchen zocht ik in de kast mijn jurkjes op en besloot ze alvast uit te hangen maar ik kon de verleiding niet weerstaan de korte versie van het gekregen jurkje aan te doen. Leuke dikke luier en er 2 inleggers ingedaan zodat het broekje mooi zichtbaar werd vanonder het rokje. Ik draaide 2 vlechten in mijn haar, witte kniekousen en om het af te maken tekende ik wat sproetjes in mijn gezicht. Stefan was blij verrast mij zo te zien, ah ons baby meisje uit Tirol is daar. Deze outfit niet vies maken, dat zou zonde zijn. Wat heb je er allemaal onder aan gedaan want het is goed zichtbaar.
Twee inleggers, maar misschien vul ik het de volgende keer nog iets meer. Ik vind het wel leuk als ik een beetje waggel vanwege de dikke prop tussen mijn benen. Volgende keer, herhaalde ik voordat Stefan op ideeën zou komen, anders moet ik de tapes van deze luier open maken en dan ben ik bang dat het niet meer goed zal sluiten. Ik kroop tegen hem aan op de bank en we sloten af met een drankje. Verschonen was nog niet nodig maar dat zou dan zeker morgenochtend wel aan de orde zijn. Die nacht kon ik slecht slapen, ik verheugde me op het komende uitstapje naar Duitsland en onze vrienden weer eens te zien. Toch ben ik in slaap gevallen want ik droomde van grote bierpullen die steeds maar opnieuw voor me gezet werden maar toen er opeens een beeld kwam dat ik op zo’n lange tafel verschoond werd terwijl iedereen stond te kijken schrok ik wakker met het zweet op mijn voorhoofd. Stefan draaide zich om en keek mij aan. Wat is er, vroeg hij? Niets, ze ik, ga maar weer slapen. Hij keek op de wekker, ja lekker, nog 5 minuten slapen voordat ik er uit moet. Oh, dan heb ik nog een half uur meer en ik draaide mij nog eens om.
De periode daarna vervielen we weer in onze normale routine, de vakanties waren voorbij en de drukte op het werk kwam weer terug. Tussendoor deden we klusjes aan ons huis (voor zover we zin hadden) en vanaf het moment dat ik vrijdagavond thuis kwam van het werk kroop ik weer in mijn kleine meisjes rol. Ik deed een extra leuke luier aan met een printje en een schattige outfit met veel roze, strikjes en vooral niet te lang of te los in het geval van een broekje zodat mijn luierkont ten allen tijde goed zichtbaar was. Ik kroop dan op de speelmat die in de logeer- annex speelkamer lag, pakte mijn poppen en ging rustig mijn gang tot Stefan thuiskwam. Die nam me dan mee naar beneden en maakte snel ons vaste vrijdagavond menu van frietjes, appelmoes en een snackje of vissticks. Als ik me nog echt klein wou voelen smeerde ik mij lekker onder en liet mij met een washandje door Stefan schoonpoetsen. Daarna ploften we op de bank en keken een film of gewoon iets op tv. Tegen het eind van de avond kreeg ik van Stefan een verschoonbeurt en afhankelijk van de inhoud van mijn luier ging dat gepaard met veel of weinig vochtige doekjes om alles schoon te krijgen. Ik merkte dat ik bij die gelegenheden het steeds prettiger vond om mij helemaal te laten gaan en het liefst mijn luier compleet te vullen zodat af en toe de verschoonbeurt noodgedwongen onder de douche voortgezet moest worden om mij volledig schoon te krijgen. Ik had inmiddels de gewoonte om over mijn luier ook een plastic broek aan te doen zodat de geurtjes iets meer binnenboord bleven maar dat is misschien meer een illusie dan werkelijkheid.
Aan het eind van zo’n speelweekend zat het al tijdens het spelen in mijn luier en ik had kennelijk goed mijn best gedaan want ik voelde dat tijdens het eten mijn romper al aan mijn rug begon te plakken. Ik zat te wiebelen op mijn stoel en Stefan vroeg al gelijk of ik een verschoonbeurt wou. Ik twijfelde maar besloot mij er een keer goed aan te onderwerpen en genoot van het plakkende gevoel zowel onderin mijn luier als aan de bovenkant. Dat was dan ook weer duidelijk dat ik me daar geen zorgen meer over te maken had. Ik was door de watervrees heen en kon er nu ook van genieten. Terwijl ik daar over na zat te denken ging mijn GSM af en met enig moeite kwam ik weer terug van mijn dagdroom in de werkelijkheid en constateerde dat Michaela ons belde. Ik schakelde over op het Duits en we wisselden enige plichtmatigheden uit. Hoe het ging, het weer en de werken aan het huis (waar ze ook vanaf wisten). Daarna kwam ze al snel tot de reden waarom ze belde. Binnenkort kwamen de Oktoberfeesten eraan en of we misschien in de gelegenheid waren om een weekje of een lang weekend naar hun te komen. Hier hadden we al eens over nagedacht maar omdat we ons niet wilden opdringen hadden we het initiatief aan hun gelaten. Misschien hadden ze wel helemaal geen belangstelling om het contact voort te zetten. Zowel Stefan als ik hadden al eens gekeken in onze agenda’s of dat mogelijk zou zijn en hadden beide nog een vakantieweekje. Al snel was er een afspraak gemaakt en we hadden al bedacht om niet met de auto maar met de trein naar München te gaan. Dat was vrij simpel via de NS en de Deutsche Bahn alleen het zou wat meer gesleep zijn aangezien er dirndl jurkjes mee moesten en natuurlijk ook de nodige verschoning.
Michaela moest lachen toen ik dat zei en stelde mij gerust. Dat luierspul hebben we in Duitsland ook en ik zorg wel dat het in voldoende mate aanwezig is. Wel beide jurken meenemen en voor Stefan regelen we hier wel een outfit. Michaela grapte of ik nog verschoond moest worden of dat ik nog OK was tijdens het gesprek. Stefan barstte in lachen uit en dat kwam ook in Duitsland over. Bah, viezerik zit ik met een vriendin te bellen met een volle luier? Overvol riep Stefan, het komt steeds verder naar boven kruipen. Ik werd rood en probeerde nog te suggereren dat Stefan maar een grapje maakte maar dat ging niet op want tijdens het bellen had Karl kennelijk contact gelegd met Stefan en die zat doodleuk een opname te maken van mijn achterzijde waar duidelijk bruine vlekken in mijn romper zichtbaar waren. Veel plezier ermee was de reactie uit Duitsland, zet dat maar vlot onder de douche of gebruik de tuinslang om haar schoon te krijgen.
We sloten af en voordat Stefan op het idee zou komen om mij naar buiten te slepen en inderdaad de tuinslang te gebruiken liep ik snel naar boven en begon de vieze kleding van mij af te stropen. Het was inderdaad wel een smeerboel geworden maar niets waar de wasmachine en een goede douchebeurt geen raad mee zouden weten. Dit ga ik niet doen in Duitsland want dat kan ik ze niet aandoen, hoor. Hoeft ook niet zei Stefan, doe dat maar gewoon als je het prettig vind om je te laten gaan in de privacy van ons huis. Na het douchen zocht ik in de kast mijn jurkjes op en besloot ze alvast uit te hangen maar ik kon de verleiding niet weerstaan de korte versie van het gekregen jurkje aan te doen. Leuke dikke luier en er 2 inleggers ingedaan zodat het broekje mooi zichtbaar werd vanonder het rokje. Ik draaide 2 vlechten in mijn haar, witte kniekousen en om het af te maken tekende ik wat sproetjes in mijn gezicht. Stefan was blij verrast mij zo te zien, ah ons baby meisje uit Tirol is daar. Deze outfit niet vies maken, dat zou zonde zijn. Wat heb je er allemaal onder aan gedaan want het is goed zichtbaar.
Twee inleggers, maar misschien vul ik het de volgende keer nog iets meer. Ik vind het wel leuk als ik een beetje waggel vanwege de dikke prop tussen mijn benen. Volgende keer, herhaalde ik voordat Stefan op ideeën zou komen, anders moet ik de tapes van deze luier open maken en dan ben ik bang dat het niet meer goed zal sluiten. Ik kroop tegen hem aan op de bank en we sloten af met een drankje. Verschonen was nog niet nodig maar dat zou dan zeker morgenochtend wel aan de orde zijn. Die nacht kon ik slecht slapen, ik verheugde me op het komende uitstapje naar Duitsland en onze vrienden weer eens te zien. Toch ben ik in slaap gevallen want ik droomde van grote bierpullen die steeds maar opnieuw voor me gezet werden maar toen er opeens een beeld kwam dat ik op zo’n lange tafel verschoond werd terwijl iedereen stond te kijken schrok ik wakker met het zweet op mijn voorhoofd. Stefan draaide zich om en keek mij aan. Wat is er, vroeg hij? Niets, ze ik, ga maar weer slapen. Hij keek op de wekker, ja lekker, nog 5 minuten slapen voordat ik er uit moet. Oh, dan heb ik nog een half uur meer en ik draaide mij nog eens om.
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Prachtig, vooral het einde van dit hoofdstuk.
Hoofdstuk 19
Een paar weken later was het dan zover, ons reisje naar Duitsland. De Oktoberfeesten waren in de tussentijd in volle gang maar ze hadden ons verzekerd dat er nog genoeg te doen was en dat we ons goed zouden vermaken. Ze hadden kaarten gereserveerd voor een evenement en “de Wiesen” in München was dagelijks open voor iedereen. Het weer zou redelijk goed zijn maar voor de zekerheid had ik ook warme kleding ingepakt. Met de NS vertrokken we richting Duitsland met allebei een backpack en een rolkoffer. De jurkjes zaten in de koffer zodat ze netjes zouden blijven en mijn “voorraad” zat in mijn backpack. Stefan had geen rolkoffer nodig maar ik had hem overgehaald om er toch nog één mee te nemen met mijn extra kleding. “Vrouwen” had hij verzucht maar hij had het toch maar braaf gedaan. De reis verliep voorspoedig, met de NS was het even naar een plekje zoeken maar in Duitsland hadden we gereserveerde plekken. Het verwisselen van mijn luier was het enige obstakel want die treintoiletten zijn nooit zo groot en op één of andere manier in ons treinstel constant bezet. Later bleek één toilet defect te zijn maar een wandeling door de andere treinstellen leverde altijd wel een mogelijkheid op.
Laat in de middag arriveerden we in München waar onze vrienden al op het perron stonden te wachten. De begroeting was hartelijk als vanouds en we werden verlost van onze rolkoffertjes. Bij het verlaten van het perron klopte Michaela van achter op mijn broek, gaat het nog of moeten we eerst even een toilet opzoeken? Ik had mij een uurtje daarvoor nog uit voorzorg verschoond dus dat was nu niet nodig en ik deed dat liever op een rustige locatie. Gelukkig beschikte Karl, naar goede Duitse gewoonte, over een grote auto dus na een korte wandeling naar de parkeergarage verdwenen onze spullen in de kofferbak en reden we door het drukke verkeer de stad uit. Hoewel de spits inmiddels voorbij was duurde het toch even voordat we bij hun voor de deur stonden. Ze woonden in een klein plaatsje onder de rook van München dat voor mijn gevoel ook een buitenwijk had kunnen zijn. Ik had mij eigenlijk geeneens een voorstelling gemaakt hoe hun huis eruit zou zien. We hadden het daar nooit over gehad. Het had voor mij een flatgebouw, een rijtjeshuis of misschien wel een caravan kunnen zijn, maar ze bleken te wonen in een zeer ruime villa. Het geheel verraste mij toch wel. Hek om de woning, beelden en een vijver in de grote tuin en beveiligingscamera’s. Het hek ging open met een afstandsbediening. Dat was iets anders dan ons simpele huisje dat naar ons idee al heel wat was. Het paste eigenlijk helemaal niet bij hun beiden, we kenden ze niet anders dan in stoere kleding terwijl dit optrekje eerder het idee gaf dat straks de butler en het dienstmeisje onze spullen zouden aannemen.
Van binnen was het knusser en posters van rock bands aan de muur (wel netjes ingelijst) pasten beter in mijn beeld. Ook Stefan liep verwonderd rond en hij uitte zich als eerste. Zo, jullie wonen hier niet slecht. Ik had geen idee maar dit had ik zeker niet verwacht. Michaela moest lachen, tja we hebben het hier ook nooit over gehad maar mijn kant van de familie zit er warmpjes bij. Nu ben ik volgens mij wel het zwarte schaap maar bij erfenissen telt dat niet echt. Wij hebben weliswaar allebei een goede baan maar het huis was van mijn overleden oom en zat in de erfenis. De anderen hadden liever geld en kunst dus hebben wij voor het huis gekozen. Trek het je niet aan, we zijn nog steeds hetzelfde en we hebben in ieder geval genoeg ruimte voor gasten. We geven zo dadelijk wel de rondleiding maar eerst een drankje. Nee, geen champagne, dat hebben we niet eens in huis maar een biertje of een wijntje lukt wel. Even schoot mij het denkbeeld van de Flodder-serie door mijn hoofd maar er stonden geen autowrakken in de tuin en Michaela was geen Ma Flodder. Na een gezellig drankje op de bank kreeg ik behoefte aan verschoning, ik draaide heen en weer en keek naar Michaela. Hé, wat dacht je van de rondleiding, ik ben wel nieuwsgierig. Ja, ja, lachte Michaela, rondleiding richting de verschoonruimte. Ik zag je wel wiebelen, kom dan zal ik dat eerst even doen. In welke tas heb je dat zitten? In mijn backpack, bovenop zodat ik er makkelijk bij kon. Iedereen stond op en even later lagen al onze spullen op de logeerkamer. We hadden zelfs een eigen badkamer, niet te geloven.
Karl en Stefan vertrokken alweer snel naar beneden, het ging weer over voetbal dus die waren wel even zoet. Michaela commandeerde mij naar het bed en legde een handdoek klaar. Kom, broek uit en liggen. Ja ma, grapte ik terug. ik trok mijn broek uit, klikte mijn romper open en ging braaf liggen. Michaela snuffelde in mijn backpack en haalde natte doekjes tevoorschijn en een schone luier. Ze deed de plakkers open, poetste wat met doekjes en schoof mijn plasluier weg. Kont omhoog, was het volgende commando en weer reageerde ik braaf. Nog wat doekjes en geroutineerd plakte ze mijn nieuwe luier dicht. Zo dat doe je handig, geoefend? Ja, werken bij een kinderopvang doet wonderen, maar die zijn niet altijd zo braaf als jij. Daarna hielp ze me met het uitpakken van de koffer want de jurken moesten “uithangen”. Op onze slaapkamer was een ruime kast dus ook de andere kleding kreeg vlot een plekje. Onder mijn bed had ze plastic opbergboxen staan waar ze al voorraad voor de verschoningen had ingedaan. Zie je wel, ook hier in Duitsland kun je dat gewoon kopen, lachte ze. We voegden mijn spullen erbij en vertrokken weer naar beneden. Stefan regelt zijn eigen kleding maar besloot Michaela, dat is mij iets te privé. Mijn verschoning is dat niet maar zijn kleding wel, reageerde ik. Nou ja, dit zijn vrouwen zaken, dat is anders.
We sloten aan bij de anderen en bewonderden het huis en de tuin. Ze hadden een grote serre achter het huis met een bank die uitkeek op de tuin. Als je hier ’s morgens gaat zitten dan kun je meestal konijntjes en andere dieren zoals eekhoorntjes en egeltjes zien. Vogels zie je altijd wel want die trekken zich zelfs niets van overkomende vliegtuigen iets aan. We wonen hier rustig dus we zijn blij dat we voor het huis hebben gekozen destijds. Karl had in de tussentijd maar weer eens biertjes ingeschonken dus we konden proosten op een gezellige week en onze vriendschap. Jullie moeten ook maar eens bij ons komen, opperde Stefan maar het is iets minder luxe dan hier. We hebben een kleine logeerkamer en een kinderkamer die klaar is voor de toekomst maar op het ogenblik is dat Babette haar domein. Ooh, dan is het gemakkelijk, lachte Michaela. Wij nemen jullie kamer, Stefan neemt de logeerkamer en de kleine meid gaat op de babykamer. We moesten allemaal lachen om het feit dat Michaela heel subtiel kinderkamer wijzigde in babykamer en ik zag het al helemaal voor mij.
Een paar weken later was het dan zover, ons reisje naar Duitsland. De Oktoberfeesten waren in de tussentijd in volle gang maar ze hadden ons verzekerd dat er nog genoeg te doen was en dat we ons goed zouden vermaken. Ze hadden kaarten gereserveerd voor een evenement en “de Wiesen” in München was dagelijks open voor iedereen. Het weer zou redelijk goed zijn maar voor de zekerheid had ik ook warme kleding ingepakt. Met de NS vertrokken we richting Duitsland met allebei een backpack en een rolkoffer. De jurkjes zaten in de koffer zodat ze netjes zouden blijven en mijn “voorraad” zat in mijn backpack. Stefan had geen rolkoffer nodig maar ik had hem overgehaald om er toch nog één mee te nemen met mijn extra kleding. “Vrouwen” had hij verzucht maar hij had het toch maar braaf gedaan. De reis verliep voorspoedig, met de NS was het even naar een plekje zoeken maar in Duitsland hadden we gereserveerde plekken. Het verwisselen van mijn luier was het enige obstakel want die treintoiletten zijn nooit zo groot en op één of andere manier in ons treinstel constant bezet. Later bleek één toilet defect te zijn maar een wandeling door de andere treinstellen leverde altijd wel een mogelijkheid op.
Laat in de middag arriveerden we in München waar onze vrienden al op het perron stonden te wachten. De begroeting was hartelijk als vanouds en we werden verlost van onze rolkoffertjes. Bij het verlaten van het perron klopte Michaela van achter op mijn broek, gaat het nog of moeten we eerst even een toilet opzoeken? Ik had mij een uurtje daarvoor nog uit voorzorg verschoond dus dat was nu niet nodig en ik deed dat liever op een rustige locatie. Gelukkig beschikte Karl, naar goede Duitse gewoonte, over een grote auto dus na een korte wandeling naar de parkeergarage verdwenen onze spullen in de kofferbak en reden we door het drukke verkeer de stad uit. Hoewel de spits inmiddels voorbij was duurde het toch even voordat we bij hun voor de deur stonden. Ze woonden in een klein plaatsje onder de rook van München dat voor mijn gevoel ook een buitenwijk had kunnen zijn. Ik had mij eigenlijk geeneens een voorstelling gemaakt hoe hun huis eruit zou zien. We hadden het daar nooit over gehad. Het had voor mij een flatgebouw, een rijtjeshuis of misschien wel een caravan kunnen zijn, maar ze bleken te wonen in een zeer ruime villa. Het geheel verraste mij toch wel. Hek om de woning, beelden en een vijver in de grote tuin en beveiligingscamera’s. Het hek ging open met een afstandsbediening. Dat was iets anders dan ons simpele huisje dat naar ons idee al heel wat was. Het paste eigenlijk helemaal niet bij hun beiden, we kenden ze niet anders dan in stoere kleding terwijl dit optrekje eerder het idee gaf dat straks de butler en het dienstmeisje onze spullen zouden aannemen.
Van binnen was het knusser en posters van rock bands aan de muur (wel netjes ingelijst) pasten beter in mijn beeld. Ook Stefan liep verwonderd rond en hij uitte zich als eerste. Zo, jullie wonen hier niet slecht. Ik had geen idee maar dit had ik zeker niet verwacht. Michaela moest lachen, tja we hebben het hier ook nooit over gehad maar mijn kant van de familie zit er warmpjes bij. Nu ben ik volgens mij wel het zwarte schaap maar bij erfenissen telt dat niet echt. Wij hebben weliswaar allebei een goede baan maar het huis was van mijn overleden oom en zat in de erfenis. De anderen hadden liever geld en kunst dus hebben wij voor het huis gekozen. Trek het je niet aan, we zijn nog steeds hetzelfde en we hebben in ieder geval genoeg ruimte voor gasten. We geven zo dadelijk wel de rondleiding maar eerst een drankje. Nee, geen champagne, dat hebben we niet eens in huis maar een biertje of een wijntje lukt wel. Even schoot mij het denkbeeld van de Flodder-serie door mijn hoofd maar er stonden geen autowrakken in de tuin en Michaela was geen Ma Flodder. Na een gezellig drankje op de bank kreeg ik behoefte aan verschoning, ik draaide heen en weer en keek naar Michaela. Hé, wat dacht je van de rondleiding, ik ben wel nieuwsgierig. Ja, ja, lachte Michaela, rondleiding richting de verschoonruimte. Ik zag je wel wiebelen, kom dan zal ik dat eerst even doen. In welke tas heb je dat zitten? In mijn backpack, bovenop zodat ik er makkelijk bij kon. Iedereen stond op en even later lagen al onze spullen op de logeerkamer. We hadden zelfs een eigen badkamer, niet te geloven.
Karl en Stefan vertrokken alweer snel naar beneden, het ging weer over voetbal dus die waren wel even zoet. Michaela commandeerde mij naar het bed en legde een handdoek klaar. Kom, broek uit en liggen. Ja ma, grapte ik terug. ik trok mijn broek uit, klikte mijn romper open en ging braaf liggen. Michaela snuffelde in mijn backpack en haalde natte doekjes tevoorschijn en een schone luier. Ze deed de plakkers open, poetste wat met doekjes en schoof mijn plasluier weg. Kont omhoog, was het volgende commando en weer reageerde ik braaf. Nog wat doekjes en geroutineerd plakte ze mijn nieuwe luier dicht. Zo dat doe je handig, geoefend? Ja, werken bij een kinderopvang doet wonderen, maar die zijn niet altijd zo braaf als jij. Daarna hielp ze me met het uitpakken van de koffer want de jurken moesten “uithangen”. Op onze slaapkamer was een ruime kast dus ook de andere kleding kreeg vlot een plekje. Onder mijn bed had ze plastic opbergboxen staan waar ze al voorraad voor de verschoningen had ingedaan. Zie je wel, ook hier in Duitsland kun je dat gewoon kopen, lachte ze. We voegden mijn spullen erbij en vertrokken weer naar beneden. Stefan regelt zijn eigen kleding maar besloot Michaela, dat is mij iets te privé. Mijn verschoning is dat niet maar zijn kleding wel, reageerde ik. Nou ja, dit zijn vrouwen zaken, dat is anders.
We sloten aan bij de anderen en bewonderden het huis en de tuin. Ze hadden een grote serre achter het huis met een bank die uitkeek op de tuin. Als je hier ’s morgens gaat zitten dan kun je meestal konijntjes en andere dieren zoals eekhoorntjes en egeltjes zien. Vogels zie je altijd wel want die trekken zich zelfs niets van overkomende vliegtuigen iets aan. We wonen hier rustig dus we zijn blij dat we voor het huis hebben gekozen destijds. Karl had in de tussentijd maar weer eens biertjes ingeschonken dus we konden proosten op een gezellige week en onze vriendschap. Jullie moeten ook maar eens bij ons komen, opperde Stefan maar het is iets minder luxe dan hier. We hebben een kleine logeerkamer en een kinderkamer die klaar is voor de toekomst maar op het ogenblik is dat Babette haar domein. Ooh, dan is het gemakkelijk, lachte Michaela. Wij nemen jullie kamer, Stefan neemt de logeerkamer en de kleine meid gaat op de babykamer. We moesten allemaal lachen om het feit dat Michaela heel subtiel kinderkamer wijzigde in babykamer en ik zag het al helemaal voor mij.
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Hooofdstuk 20
Omdat het een vermoeiende dag was geweest gingen we niet te laat slapen. Ze waren van alles van plan en ik genoot van een goede nachtrust en was tot mijn verbazing gewoon droog in de ochtend. Ik was toch erg vroeg wakker want het was nog rustig in huis. Stefan sliep nog dus besloot ik alleen op ontdekkingstocht te gaan. De gang op, ik wist dat de badkamer linksaf was en verderop in de hal nog 2 slaapkamers. Ik ging de trap af naar beneden en kwam via de gang in de woonkamer en deed de deur naar de serre open. Ik plofte op de bank die daar stond en keek naar buiten. In hun royale achtertuin brak de ochtend ook door en vogeltjes scharrelden tussen de bladeren, plotseling dook een konijntje op dat op het grasveld ging zitten, het snuffelde rond en even later verscheen er nog ééntje. Ze waren waarschijnlijk met tikkertje bezig want ze zaten achter elkaar aan. Het eerste konijntje had kennelijk gewonnen want die ging weer midden op het gras zitten, het andere snuffelde aan de zijkant. Ik genoot van het schouwspel en achteloos plaste ik in mijn luier en stak mijn duim in mijn mond. Plotseling hoorde ik iets en een hand duwde mijn duim weg en verving het door een speentje. Ik wist gelijk dat het Stefan was en liet me in zijn armen zakken. Leuk uitzicht, merkte hij op, maar hij keek niet naar de konijntjes buiten maar naar mijn luier waar een donkere vlek zichtbaar was geworden. Ik liet de rest van de inhoud van mijn blaas dan ook maar bewust lopen en Stefan constateerde tevreden dat de vlek groter werd. Kom maar mee voordat je vlekken op hun bank achterlaat want ik weet niet hoe snel die luier deze toestroom kan verwerken. Ik stond op en voelde de luier zakken tussen mijn benen. Terwijl ik genoot van het gevoel volgde ik Stefan terug naar boven naar de badkamer.
Ik kreeg nog geen verschoning maar moest eerst mijn tanden poetsen en met een doorzakkende luier stond ik daarna mijn make-up te doen en besloot mijn haar in 2 vlechten te dragen. Even later kwam Stefan terug met een schone luier en kreeg ik een wasbeurt van onderen. Ik hoorde Michaela in de gang, stak mijn hoofd om de deur en vroeg wat we gingen doen en wat ik het beste aan kon doen. Een luier, riep ze terug en verontwaardigd deed ik de deur open. Ja, zover was ik al, dat leek me ook wel de bedoeling. Michaela keek lachend naar mijn luier waarop beertjes en poppen te zien waren in vrolijke kleurtjes. Doe je gewone kleding maar want we gaan eerst shoppen en daarna pas uit. Shoppen in de binnenstad dus kijk maar wat je liever aan doet maar de dirndls blijven nog in de kast. Makkelijke schoenen hoorde ik nog vanaf de trap toen ze naar beneden liep. Ik besloot mijn lange tuinbroek aan te doen met sportieve sneakers en een wat dikker shirt. Haar toch maar in een staart dus was ik vlot klaar. Natuurlijk de gebruikelijke speldjes en een lint om de staart, je moet wel in karakter blijven. Op het laatste dacht ik nog aan mijn rugzakje en propte daar snel wat verschoning in, dat zou wel van pas komen.
De anderen zaten al aan de ontbijttafel en Michaela had haar best gedaan. Het rook naar ovenverse broodjes. Ik kreeg een goedkeurende blik voor mijn outfit en Karl plaagde Michaela dat zij nu nooit zoiets aandeed en Michaela reageerde terug dat we toch de stad ingingen en hij voor zichzelf zoiets leuks kon kopen. Om van het onderwerp af te komen verontschuldigde Karl zich, hij had zich wat verslapen anders was hij naar de bakker gegaan maar broodjes uit de oven kunnen ook. Koffie en thee werden rondgedeeld en na het opruimen van de ontbijtspullen stonden we al snel klaar om te vertrekken. Kom op, we gaan wandelen. Ik was verbaasd, wandelen helemaal naar het centrum van München? Ben je mal, naar het station. Met een paar haltes staan we midden in het centrum. Hartstikke gemakkelijk en mochten we iets kopen dan gaat dat in een kluisje en dan hoeven we nergens mee te slepen vanmiddag. Wat gaan we dan doen? Nieuwsgierig aagje, eerst naar een winkel waar kleine meisjes zoals jij aan hun trekken komen. Die spullen gaan in het kluisje en daarna hebben we een leuk uitje gepland waar minder kleine meisjes, zoals ik, ook aan hun trekken komen en je ook vanzelf iets gaat leren over onze mooie stad, lachte Michaela. Na een korte wandeling stonden we bij een modern station, niet te groot maar typisch iets voor een buitengebied van een grote stad waar mensen gemakkelijk mee van en naar hun werk konden gaan. Ze hadden het redelijk gepland want vijf minuten later kwam er al een trein. Dat is goed gedaan, zei ik. Valt wel mee, zei Karl er komen verderop verschillende lijnen samen en er komt eigenlijk wel om de tien minuten een trein die je kan nemen. De rit duurde dan ook niet lang want een kwartiertje later stonden we al weer buiten maar nu in het centrum.
We liepen niet achter de meeste mensen aan richting het winkelcentrum maar sloegen nauwere straatjes in door een uitgaansgebied en obscuurdere winkeltjes want dat mag je sexshops en dergelijke wel noemen. De grotere shops met veel neon en niets aan de verbeelding over latende artikelen voor de ramen lieten we links liggen maar een wat oud aandoende kleinere gingen we wel binnen. In de etalage niet de traditionele seks artikelen maar wat meer lederen kleding en schoeisel met wel zeer hoge hakken. We liepen door naar achteren in de winkel waar het minder sm-achtig aan deed. Hier komen de meer kinky-minded types maar je hebt ook kleding voor travestie acts en bij toeval vertelde iemand ons dat er ook voor abdl wel iets te vinden was. Ik luisterde al niet meer en snuffelde door de rekken met rozige kleding voor kleine meisjes en bestudeerde de maat-labels. Vrij groot, ik denk dat het meeste voor mannen is die een klein meisje willen zijn. Iets verder kwam het meer in de richting. Ik zag een snoezig jurkje met kant afgezet, veel strikjes en behoorlijk kort. Mijn luier zou in een wolk van witte tule, strikjes en wat al niet meer mooi afsteken als ik me zou bukken. Ik was er gelijk verliefd op. Ja hoor, dat dacht ik wel dat je daarvoor zou gaan, zei Stefan, zoiets hebben we nog niet. Moet passen als de maat klopt en wat dacht je hiervan? Hij hield een broekje omhoog die het midden hield tussen een luier-cover en een algemeen draagbaar broekje maar dan wat ruim gesneden. Je hebt er meerdere kleuren van. Babyblauw, besliste ik, of nee die pastel gele is ook apart.
Karl en Michaela waren door gelopen en stonden met iemand van de zaak te praten die daarna naar achteren liep en met een pak terugkwam dat ze duidelijk voordien hadden besteld. Daarna kwamen ze met de verkoper terug. Iets gevonden? Ik liet het jurkje en het broekje zien. Ik heb daar ook accessoires zoals sokjes of kousen bij en zelfs een baby-mutsje, zei de verkoper. De accessoires ok, maar het mutsje ging me te ver. De verkoper liet me zien waar ik kon passen en Stefan loerde mee en gelukkig was alles goed van maat. Sokjes erbij en klaar. De rest van het kledingrek had ik afgekeurd en na het afrekenen gingen we terug richting station. Alles in een kluisje en daarna vertrokken we naar het stadscentrum en streken neer in een tentje waar je allerlei lekkere broodjes kon bestellen. Daarna kregen we een korte rondleiding van Karl langs wat bezienswaardigheden en slenterden we door wat winkelstraten die rijkelijk voorzien waren van winkels waar je de laatste mode in klederdracht kon kopen. Ik zag niets wat leek op kleding van onze voormalige huisbazin maar dat zou ook toeval geweest zijn. Tijd, beweerde Karl, volg mij maar voor het namiddag/avondprogramma. Nieuwsgierig keken Stefan en ik elkaar aan, wat zou dat gaan worden?
Omdat het een vermoeiende dag was geweest gingen we niet te laat slapen. Ze waren van alles van plan en ik genoot van een goede nachtrust en was tot mijn verbazing gewoon droog in de ochtend. Ik was toch erg vroeg wakker want het was nog rustig in huis. Stefan sliep nog dus besloot ik alleen op ontdekkingstocht te gaan. De gang op, ik wist dat de badkamer linksaf was en verderop in de hal nog 2 slaapkamers. Ik ging de trap af naar beneden en kwam via de gang in de woonkamer en deed de deur naar de serre open. Ik plofte op de bank die daar stond en keek naar buiten. In hun royale achtertuin brak de ochtend ook door en vogeltjes scharrelden tussen de bladeren, plotseling dook een konijntje op dat op het grasveld ging zitten, het snuffelde rond en even later verscheen er nog ééntje. Ze waren waarschijnlijk met tikkertje bezig want ze zaten achter elkaar aan. Het eerste konijntje had kennelijk gewonnen want die ging weer midden op het gras zitten, het andere snuffelde aan de zijkant. Ik genoot van het schouwspel en achteloos plaste ik in mijn luier en stak mijn duim in mijn mond. Plotseling hoorde ik iets en een hand duwde mijn duim weg en verving het door een speentje. Ik wist gelijk dat het Stefan was en liet me in zijn armen zakken. Leuk uitzicht, merkte hij op, maar hij keek niet naar de konijntjes buiten maar naar mijn luier waar een donkere vlek zichtbaar was geworden. Ik liet de rest van de inhoud van mijn blaas dan ook maar bewust lopen en Stefan constateerde tevreden dat de vlek groter werd. Kom maar mee voordat je vlekken op hun bank achterlaat want ik weet niet hoe snel die luier deze toestroom kan verwerken. Ik stond op en voelde de luier zakken tussen mijn benen. Terwijl ik genoot van het gevoel volgde ik Stefan terug naar boven naar de badkamer.
Ik kreeg nog geen verschoning maar moest eerst mijn tanden poetsen en met een doorzakkende luier stond ik daarna mijn make-up te doen en besloot mijn haar in 2 vlechten te dragen. Even later kwam Stefan terug met een schone luier en kreeg ik een wasbeurt van onderen. Ik hoorde Michaela in de gang, stak mijn hoofd om de deur en vroeg wat we gingen doen en wat ik het beste aan kon doen. Een luier, riep ze terug en verontwaardigd deed ik de deur open. Ja, zover was ik al, dat leek me ook wel de bedoeling. Michaela keek lachend naar mijn luier waarop beertjes en poppen te zien waren in vrolijke kleurtjes. Doe je gewone kleding maar want we gaan eerst shoppen en daarna pas uit. Shoppen in de binnenstad dus kijk maar wat je liever aan doet maar de dirndls blijven nog in de kast. Makkelijke schoenen hoorde ik nog vanaf de trap toen ze naar beneden liep. Ik besloot mijn lange tuinbroek aan te doen met sportieve sneakers en een wat dikker shirt. Haar toch maar in een staart dus was ik vlot klaar. Natuurlijk de gebruikelijke speldjes en een lint om de staart, je moet wel in karakter blijven. Op het laatste dacht ik nog aan mijn rugzakje en propte daar snel wat verschoning in, dat zou wel van pas komen.
De anderen zaten al aan de ontbijttafel en Michaela had haar best gedaan. Het rook naar ovenverse broodjes. Ik kreeg een goedkeurende blik voor mijn outfit en Karl plaagde Michaela dat zij nu nooit zoiets aandeed en Michaela reageerde terug dat we toch de stad ingingen en hij voor zichzelf zoiets leuks kon kopen. Om van het onderwerp af te komen verontschuldigde Karl zich, hij had zich wat verslapen anders was hij naar de bakker gegaan maar broodjes uit de oven kunnen ook. Koffie en thee werden rondgedeeld en na het opruimen van de ontbijtspullen stonden we al snel klaar om te vertrekken. Kom op, we gaan wandelen. Ik was verbaasd, wandelen helemaal naar het centrum van München? Ben je mal, naar het station. Met een paar haltes staan we midden in het centrum. Hartstikke gemakkelijk en mochten we iets kopen dan gaat dat in een kluisje en dan hoeven we nergens mee te slepen vanmiddag. Wat gaan we dan doen? Nieuwsgierig aagje, eerst naar een winkel waar kleine meisjes zoals jij aan hun trekken komen. Die spullen gaan in het kluisje en daarna hebben we een leuk uitje gepland waar minder kleine meisjes, zoals ik, ook aan hun trekken komen en je ook vanzelf iets gaat leren over onze mooie stad, lachte Michaela. Na een korte wandeling stonden we bij een modern station, niet te groot maar typisch iets voor een buitengebied van een grote stad waar mensen gemakkelijk mee van en naar hun werk konden gaan. Ze hadden het redelijk gepland want vijf minuten later kwam er al een trein. Dat is goed gedaan, zei ik. Valt wel mee, zei Karl er komen verderop verschillende lijnen samen en er komt eigenlijk wel om de tien minuten een trein die je kan nemen. De rit duurde dan ook niet lang want een kwartiertje later stonden we al weer buiten maar nu in het centrum.
We liepen niet achter de meeste mensen aan richting het winkelcentrum maar sloegen nauwere straatjes in door een uitgaansgebied en obscuurdere winkeltjes want dat mag je sexshops en dergelijke wel noemen. De grotere shops met veel neon en niets aan de verbeelding over latende artikelen voor de ramen lieten we links liggen maar een wat oud aandoende kleinere gingen we wel binnen. In de etalage niet de traditionele seks artikelen maar wat meer lederen kleding en schoeisel met wel zeer hoge hakken. We liepen door naar achteren in de winkel waar het minder sm-achtig aan deed. Hier komen de meer kinky-minded types maar je hebt ook kleding voor travestie acts en bij toeval vertelde iemand ons dat er ook voor abdl wel iets te vinden was. Ik luisterde al niet meer en snuffelde door de rekken met rozige kleding voor kleine meisjes en bestudeerde de maat-labels. Vrij groot, ik denk dat het meeste voor mannen is die een klein meisje willen zijn. Iets verder kwam het meer in de richting. Ik zag een snoezig jurkje met kant afgezet, veel strikjes en behoorlijk kort. Mijn luier zou in een wolk van witte tule, strikjes en wat al niet meer mooi afsteken als ik me zou bukken. Ik was er gelijk verliefd op. Ja hoor, dat dacht ik wel dat je daarvoor zou gaan, zei Stefan, zoiets hebben we nog niet. Moet passen als de maat klopt en wat dacht je hiervan? Hij hield een broekje omhoog die het midden hield tussen een luier-cover en een algemeen draagbaar broekje maar dan wat ruim gesneden. Je hebt er meerdere kleuren van. Babyblauw, besliste ik, of nee die pastel gele is ook apart.
Karl en Michaela waren door gelopen en stonden met iemand van de zaak te praten die daarna naar achteren liep en met een pak terugkwam dat ze duidelijk voordien hadden besteld. Daarna kwamen ze met de verkoper terug. Iets gevonden? Ik liet het jurkje en het broekje zien. Ik heb daar ook accessoires zoals sokjes of kousen bij en zelfs een baby-mutsje, zei de verkoper. De accessoires ok, maar het mutsje ging me te ver. De verkoper liet me zien waar ik kon passen en Stefan loerde mee en gelukkig was alles goed van maat. Sokjes erbij en klaar. De rest van het kledingrek had ik afgekeurd en na het afrekenen gingen we terug richting station. Alles in een kluisje en daarna vertrokken we naar het stadscentrum en streken neer in een tentje waar je allerlei lekkere broodjes kon bestellen. Daarna kregen we een korte rondleiding van Karl langs wat bezienswaardigheden en slenterden we door wat winkelstraten die rijkelijk voorzien waren van winkels waar je de laatste mode in klederdracht kon kopen. Ik zag niets wat leek op kleding van onze voormalige huisbazin maar dat zou ook toeval geweest zijn. Tijd, beweerde Karl, volg mij maar voor het namiddag/avondprogramma. Nieuwsgierig keken Stefan en ik elkaar aan, wat zou dat gaan worden?
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Blijft een prachtig verhaal
luierdikkie
ik ben eigenlijk nog heel klein
Hoofdstuk 21
We gingen achter Karl aan en wandelden weer terug richting het centrum om bij een groot plein een bierlokaal binnen te gaan. Hij sprak iemand aan en we moesten gaan zitten. Over een kwartiertje begint onze rondleiding. Wat gaan we bezichtigen, vroeg Stefan, toch geen saai museum? Nee, hoor we gaan een culinaire Beierse bier en worst rondleiding krijgen met proeven en vooral veel drinken, lachte Karl. Nog steeds droog, vroeg Michaela, ja, ik ben bij jullie nog naar de wc-geweest en daarna voor de zekerheid bij de broodjes en in de tussentijd hebben we niet veel gedronken maar met wat jullie van plan zijn zal dat wel niet zo blijven. Het droog zijn of het drinken, vroeg Stefan. Beide, mompelde ik in zijn oor.
Een uur later liepen we door de straten van München, we hadden eerst nog wat uitleg gekregen over wat we konden verwachten en natuurlijk moest er op laatkomers gewacht worden. Ter overbrugging hadden we een klein biertje gekregen dat speciaal gebrouwen werd voor dit bierlokaal, niet helemaal mijn smaak maar leuk om mee te starten. Onze volgende stop was een gasthaus waar we behalve opnieuw een speciaal bier en een schoteltje met stukjes beierse worst tevens een hele uitleg over hoe speciaal het bier wel niet was en hoe bijzonder deze worst was die we hadden gekregen. De namen bleven niet hangen maar na 2 biertjes was iets te eten een welkome afwisseling. We waren in een gezelschap beland met voornamelijk duitsers die zich alles goed lieten smaken en de verschillende bieren en worsten van commentaar voorzagen. Deze was goed, dit was bij ons beter en zoiets heb ik daar en daar gedronken of gegeten. Mijn gedachten dwaalden af en ik was blij dat de stoet zich weer in beweging begon te zetten. Na een korte wandeling kwamen we bij een kleine lokale brouwerij en na een rondleiding langs ketels, vaten, kratten en flessen kregen we tijdens de uitleg weer een biertje. Al dat vocht begon al een uitweg te zoeken en aangezien we helemaal van achteren met de groep in een krappe ruimte stonden en ik geen idee had waar hier eventueel wc’s waren accepteerde ik het onvermijdelijke en liet ik langzaam met korte scheutjes het overmatige vocht een weg zoeken in mijn luier. Michaela moet het aan mijn gezicht hebben gezien want ze ging naast mij staan. Bij de volgende stop eten we ook weer wat, we hebben dan ook de tijd voor toiletbezoek dan help ik je wel zoals altijd. Ik keek haar opgelucht aan, dat zou fijn zijn.
Na de uitleg en weer een proefglas bier trokken we weer naar buiten en kwamen na een korte wandeling bij iets dat het midden hield tussen een bierhuis en een snackbar. De groep ging zitten aan lange tafels maar Michaela en ik treuzelden een beetje en gaven de anderen een seintje en liepen door naar achteren. Er was een kleine toiletruimte en ik ging snel naar binnen terwijl Michaela zoals we gewoon waren de wacht hield voor de deur. In het staan verwisselde ik mijn luier nadat ik eerst nog een plasje deed nu het kon. Zo dat was beter, ik stak mijn hoofd om de deur om te kijken waar ik het natte ding kwijt kon en zag dat Michaela naar een grote afvalbak wees. Ik mikte de luier erin en deed er wat papier overheen van de toiletrol. Daarna weer terug naar de groep die luidruchtig bier aan het drinken waren en iets aten wat leek op vlees aan een satéprikker. Pittig, waarschuwde Stefan, dat bier heb je echt wel nodig. Ik begon het bier echter een beetje beu te worden en vroeg de bediening om water en schoof mijn bierglas richting Karl. Ik kreeg een bierpul met water, dat was ook weer overdreven maar goed. Het vlees was inderdaad pittig en gretig dronk ik water, bedacht me ineens want ik besefte me dat ik nog maar één droge luier mee had. Niet teveel drinken dus.
Ik had de uitleg kennelijk gemist, wat ik niet erg vond, want tot nu toe leken alle verhalen met uitleg nogal op elkaar. Even later maakte de groep al weer aanstalten om te vertrekken. We gaan terug naar het eerste bierlokaal voor de afsluiting, zei Karl die zijn extra glas weer leeg neerzette op de tafel. Gelukkig, dacht ik, als ik alle bierhuizen van München moet gaan bekijken heb ik of meer luiers nodig of een bed om mijn roes uit te slapen. In ons bierlokaal waar we waren begonnen stonden nu aan de zijwand schalen met eten en de tafeltjes ernaast waren vrij voor ons. We zaten nog nauwelijks of er werden grote pullen bier voor ons neergezet. Op de schalen lagen kennelijk allemaal Beierse specialiteiten en we moesten zelf maar pakken. Dit zat nog in de prijs maar als we meer wilden drinken was dat voor eigen rekening. We proefden van de verschillende soorten worsten en kazen en al spoedig waren de pullen leeg. Karl liet gelijk nieuwe aanrukken en ik tikte MIchaela aan. Voordat we weggaan nog een keer de toiletten? Nu al nodig, vroeg ze? Nee, maar in dit tempo…
De groep dunde al snel uit, net Hollanders, zei Karl, zodra ze moeten bijbetalen zijn ze er vandoor. De schalen waren zo goed als leeg dus dat was ook al geen reden meer om te blijven. Nog ééntje om het af te leren en dan zoeken we het station weer op. De laatste trein missen we nog lang niet maar de oogjes van Babette staan niet al te fris meer. Ik was inderdaad een beetje duf van het bier en dronk vol goede moed mijn glas leeg. Vooruit, nog ééntje dan. Je hoeft niet als je niet wilt, zei Stefan, maar ik besloot me groot te houden. Mijn luier had al weer wat vulling gekregen dus was er ruimte voor nieuw vocht. Degene van de groep die er nog waren schoven bij ons aan tafel en het gesprek werd steeds luidruchtiger. De sfeer zat er goed in en iemand zette een lied in en even later brulde de hele groep mee. Stefan en ik kenden het niet maar gezien de hoeveelheid alcohol deden we vrolijk mee. Mijn nieuwe pul bier was al weer half leeg en voor ik het wist stond er al weer ééntje naast. Dat zou nog een hele uitdaging worden. Tijdens het zingen voelde ik dat dat ik wel heel veel liet lopen, ik kon het gewoon niet meer tegenhouden. Moeizaam stond ik op, pakte mijn rugzakje en waggelde richting de toiletten. Stefan zag het gebeuren en liep achter mij aan. Michaela had het kennelijk niet gemerkt want die volgde niet. Moeizaam bereikte ik het damestoilet en Stefan aarzelde even maar liep toch achter mij aan. Er was niemand binnen, snel deed ik mijn broek naar beneden en mijn luier zakte al gelijk een stukje naar beneden door het gewicht. Stefan trok snel de strips los en deed de luier af. Ik ging het toilet binnen en leegde de rest van mijn blaas. Stefan pakte de doekjes en de laatste luier. Ik maakte mij snel schoon en deed de toiletbril en het deksel naar beneden. Met een doekje maakte ik het deksel enigszins schoon en vouwde de luier uit. Mijn hartslag ging omhoog toen ik dacht dat ik iemand hoorde die binnenkwam maar die ging kennelijk naar de herentoiletten. Zo goed en kwaad als het ging deed ik de luier om en Stefan corrigeerde het een beetje. Broek omhoog en handenwassen. Stefan stond al weer buiten op de gang en even later liepen we de zaal weer in.
Michaela keek mij vaag aan toen ik ging zitten. Ik zag dat mijn nieuwe glas met bier was verdwenen en dat die van Michaela weer vol zat. Dus daar was die naar toe maar ik kon niet zeggen dat ik het erg vond. Karl keek naar Michaela en stond plotseling op om afscheid te nemen van de rest van de groep en hielp Michaela met opstaan, die protesteerde en ze dronk nog snel iets uit haar glas. Ik denk dat het tijd is om te gaan, wij volgden braaf en deden onze jassen aan. Ik hielp Michaela in de hare en voorzichtig verlieten we het gebouw. Het treinstation was niet ver weg en even later zaten we op het perron. Michaela zei nog steeds geen stom woord, die had duidelijk teveel gedronken. Gelukkig kwam de trein al snel en aangezien we niet ver hoefden te reizen stonden we ook al snel weer buiten. Karl en Michaela liepen voorop en ik zag ineens haar broek verkleuren en nat worden. Dat verschijnsel kende ik maar al te goed maar ik hield mijn mond dicht. Ze was nu niet echt aanspreekbaar maar in mijn brein ontwikkelde zich al een gemeen plannetje. Als ze het niet droog kon houden daar zou ik haar daar wel eens mee helpen. Even later waren we thuis en Karl bracht Michaela stilletjes richting hun badkamer. Mocht hij al iets hebben gemerkt dat wij het hadden gezien dan liet hij het zeker niet blijken maar hij was duidelijk niet blij met de situatie. Wij vertrokken naar onze slaapkamer en begonnen ons uit te kleden. Gelukkig hadden we een eigen badkamer dus besloten we even te douchen voor het slapen gaan. Daarna snel slapen want wie weet wat ze de dag erna van plan waren maar het zou waarschijnlijk geen vroege activiteit zijn
We gingen achter Karl aan en wandelden weer terug richting het centrum om bij een groot plein een bierlokaal binnen te gaan. Hij sprak iemand aan en we moesten gaan zitten. Over een kwartiertje begint onze rondleiding. Wat gaan we bezichtigen, vroeg Stefan, toch geen saai museum? Nee, hoor we gaan een culinaire Beierse bier en worst rondleiding krijgen met proeven en vooral veel drinken, lachte Karl. Nog steeds droog, vroeg Michaela, ja, ik ben bij jullie nog naar de wc-geweest en daarna voor de zekerheid bij de broodjes en in de tussentijd hebben we niet veel gedronken maar met wat jullie van plan zijn zal dat wel niet zo blijven. Het droog zijn of het drinken, vroeg Stefan. Beide, mompelde ik in zijn oor.
Een uur later liepen we door de straten van München, we hadden eerst nog wat uitleg gekregen over wat we konden verwachten en natuurlijk moest er op laatkomers gewacht worden. Ter overbrugging hadden we een klein biertje gekregen dat speciaal gebrouwen werd voor dit bierlokaal, niet helemaal mijn smaak maar leuk om mee te starten. Onze volgende stop was een gasthaus waar we behalve opnieuw een speciaal bier en een schoteltje met stukjes beierse worst tevens een hele uitleg over hoe speciaal het bier wel niet was en hoe bijzonder deze worst was die we hadden gekregen. De namen bleven niet hangen maar na 2 biertjes was iets te eten een welkome afwisseling. We waren in een gezelschap beland met voornamelijk duitsers die zich alles goed lieten smaken en de verschillende bieren en worsten van commentaar voorzagen. Deze was goed, dit was bij ons beter en zoiets heb ik daar en daar gedronken of gegeten. Mijn gedachten dwaalden af en ik was blij dat de stoet zich weer in beweging begon te zetten. Na een korte wandeling kwamen we bij een kleine lokale brouwerij en na een rondleiding langs ketels, vaten, kratten en flessen kregen we tijdens de uitleg weer een biertje. Al dat vocht begon al een uitweg te zoeken en aangezien we helemaal van achteren met de groep in een krappe ruimte stonden en ik geen idee had waar hier eventueel wc’s waren accepteerde ik het onvermijdelijke en liet ik langzaam met korte scheutjes het overmatige vocht een weg zoeken in mijn luier. Michaela moet het aan mijn gezicht hebben gezien want ze ging naast mij staan. Bij de volgende stop eten we ook weer wat, we hebben dan ook de tijd voor toiletbezoek dan help ik je wel zoals altijd. Ik keek haar opgelucht aan, dat zou fijn zijn.
Na de uitleg en weer een proefglas bier trokken we weer naar buiten en kwamen na een korte wandeling bij iets dat het midden hield tussen een bierhuis en een snackbar. De groep ging zitten aan lange tafels maar Michaela en ik treuzelden een beetje en gaven de anderen een seintje en liepen door naar achteren. Er was een kleine toiletruimte en ik ging snel naar binnen terwijl Michaela zoals we gewoon waren de wacht hield voor de deur. In het staan verwisselde ik mijn luier nadat ik eerst nog een plasje deed nu het kon. Zo dat was beter, ik stak mijn hoofd om de deur om te kijken waar ik het natte ding kwijt kon en zag dat Michaela naar een grote afvalbak wees. Ik mikte de luier erin en deed er wat papier overheen van de toiletrol. Daarna weer terug naar de groep die luidruchtig bier aan het drinken waren en iets aten wat leek op vlees aan een satéprikker. Pittig, waarschuwde Stefan, dat bier heb je echt wel nodig. Ik begon het bier echter een beetje beu te worden en vroeg de bediening om water en schoof mijn bierglas richting Karl. Ik kreeg een bierpul met water, dat was ook weer overdreven maar goed. Het vlees was inderdaad pittig en gretig dronk ik water, bedacht me ineens want ik besefte me dat ik nog maar één droge luier mee had. Niet teveel drinken dus.
Ik had de uitleg kennelijk gemist, wat ik niet erg vond, want tot nu toe leken alle verhalen met uitleg nogal op elkaar. Even later maakte de groep al weer aanstalten om te vertrekken. We gaan terug naar het eerste bierlokaal voor de afsluiting, zei Karl die zijn extra glas weer leeg neerzette op de tafel. Gelukkig, dacht ik, als ik alle bierhuizen van München moet gaan bekijken heb ik of meer luiers nodig of een bed om mijn roes uit te slapen. In ons bierlokaal waar we waren begonnen stonden nu aan de zijwand schalen met eten en de tafeltjes ernaast waren vrij voor ons. We zaten nog nauwelijks of er werden grote pullen bier voor ons neergezet. Op de schalen lagen kennelijk allemaal Beierse specialiteiten en we moesten zelf maar pakken. Dit zat nog in de prijs maar als we meer wilden drinken was dat voor eigen rekening. We proefden van de verschillende soorten worsten en kazen en al spoedig waren de pullen leeg. Karl liet gelijk nieuwe aanrukken en ik tikte MIchaela aan. Voordat we weggaan nog een keer de toiletten? Nu al nodig, vroeg ze? Nee, maar in dit tempo…
De groep dunde al snel uit, net Hollanders, zei Karl, zodra ze moeten bijbetalen zijn ze er vandoor. De schalen waren zo goed als leeg dus dat was ook al geen reden meer om te blijven. Nog ééntje om het af te leren en dan zoeken we het station weer op. De laatste trein missen we nog lang niet maar de oogjes van Babette staan niet al te fris meer. Ik was inderdaad een beetje duf van het bier en dronk vol goede moed mijn glas leeg. Vooruit, nog ééntje dan. Je hoeft niet als je niet wilt, zei Stefan, maar ik besloot me groot te houden. Mijn luier had al weer wat vulling gekregen dus was er ruimte voor nieuw vocht. Degene van de groep die er nog waren schoven bij ons aan tafel en het gesprek werd steeds luidruchtiger. De sfeer zat er goed in en iemand zette een lied in en even later brulde de hele groep mee. Stefan en ik kenden het niet maar gezien de hoeveelheid alcohol deden we vrolijk mee. Mijn nieuwe pul bier was al weer half leeg en voor ik het wist stond er al weer ééntje naast. Dat zou nog een hele uitdaging worden. Tijdens het zingen voelde ik dat dat ik wel heel veel liet lopen, ik kon het gewoon niet meer tegenhouden. Moeizaam stond ik op, pakte mijn rugzakje en waggelde richting de toiletten. Stefan zag het gebeuren en liep achter mij aan. Michaela had het kennelijk niet gemerkt want die volgde niet. Moeizaam bereikte ik het damestoilet en Stefan aarzelde even maar liep toch achter mij aan. Er was niemand binnen, snel deed ik mijn broek naar beneden en mijn luier zakte al gelijk een stukje naar beneden door het gewicht. Stefan trok snel de strips los en deed de luier af. Ik ging het toilet binnen en leegde de rest van mijn blaas. Stefan pakte de doekjes en de laatste luier. Ik maakte mij snel schoon en deed de toiletbril en het deksel naar beneden. Met een doekje maakte ik het deksel enigszins schoon en vouwde de luier uit. Mijn hartslag ging omhoog toen ik dacht dat ik iemand hoorde die binnenkwam maar die ging kennelijk naar de herentoiletten. Zo goed en kwaad als het ging deed ik de luier om en Stefan corrigeerde het een beetje. Broek omhoog en handenwassen. Stefan stond al weer buiten op de gang en even later liepen we de zaal weer in.
Michaela keek mij vaag aan toen ik ging zitten. Ik zag dat mijn nieuwe glas met bier was verdwenen en dat die van Michaela weer vol zat. Dus daar was die naar toe maar ik kon niet zeggen dat ik het erg vond. Karl keek naar Michaela en stond plotseling op om afscheid te nemen van de rest van de groep en hielp Michaela met opstaan, die protesteerde en ze dronk nog snel iets uit haar glas. Ik denk dat het tijd is om te gaan, wij volgden braaf en deden onze jassen aan. Ik hielp Michaela in de hare en voorzichtig verlieten we het gebouw. Het treinstation was niet ver weg en even later zaten we op het perron. Michaela zei nog steeds geen stom woord, die had duidelijk teveel gedronken. Gelukkig kwam de trein al snel en aangezien we niet ver hoefden te reizen stonden we ook al snel weer buiten. Karl en Michaela liepen voorop en ik zag ineens haar broek verkleuren en nat worden. Dat verschijnsel kende ik maar al te goed maar ik hield mijn mond dicht. Ze was nu niet echt aanspreekbaar maar in mijn brein ontwikkelde zich al een gemeen plannetje. Als ze het niet droog kon houden daar zou ik haar daar wel eens mee helpen. Even later waren we thuis en Karl bracht Michaela stilletjes richting hun badkamer. Mocht hij al iets hebben gemerkt dat wij het hadden gezien dan liet hij het zeker niet blijken maar hij was duidelijk niet blij met de situatie. Wij vertrokken naar onze slaapkamer en begonnen ons uit te kleden. Gelukkig hadden we een eigen badkamer dus besloten we even te douchen voor het slapen gaan. Daarna snel slapen want wie weet wat ze de dag erna van plan waren maar het zou waarschijnlijk geen vroege activiteit zijn
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Prachtig beschreven.
Benieuwd naar het plannetje van Babette.
En vooral de uitwerking hiervan
Benieuwd naar het plannetje van Babette.
En vooral de uitwerking hiervan
Hoofdstuk 22
Ik werd de volgende ochtend wakker door het geluid van een vliegtuig, dat was ik niet gewend en het duurde even voor ik besefte wat het was. Stefan had zijn ogen nog dicht en ik sloop het bed uit naar beneden om in de serre te gaan kijken of de konijntjes er weer waren. Helaas waren ze niet te zien maar ik besloot daar toch maar te blijven zitten. Guten Morgen hoorde ik achter me en ik constateerde dat Karl ook al wakker was. Gut geschlafen? Ja hoor, maar ik wou kijken of de konijntjes er weer waren. Die zien we ook maar af en toe maar dan eerder op de ochtend. Wat zijn jullie vandaag van plan? Dat weet ik nog niet zei Karl, hangt een beetje van het weer af. We hadden eigenlijk gepland vandaag naar de Wiesen te gaan als het goed weer zou zijn maar de voorspelling is niet al te gunstig. De Wiesen, vroeg ik? Dat is het terrein van de Oktoberfeesten, behalve alle avondactiviteiten met bier drinken en muziek is daar ook een kermis en van alles te zien. Michaela wou dan graag een dirndl aandoen maar ze voorspellen morgen beter weer dus beter uitstellen. Hoe is het met Michaela na gisterenavond? Die ligt nog te slapen, die was behoorlijk van de wereld. Zoveel hebben we toch niet gedronken, tenminste ik niet in ieder geval. Ja, maar jij hebt alleen bier en water gedronken. Ze kennen ons daar en we hebben meerdere keren een schnaps gekregen aan de bar. Misschien wat teveel in combinatie met het buiten en binnen gaan gedurende onze wandeling. Overigens moeten we nog eens terug want we zijn in alle consternatie vergeten onze spullen uit het kluisje te halen bij het station. Daar had ik helemaal nog niet bij stilgestaan. Dat komt wel goed zei Karl, laten we eerst kijken hoe Michaela zich voelt anders laat ik jullie vanmiddag de stad wat meer zien en regelen we het dan wel.
Ik besloot mij te gaan aankleden en douchen, niet onverstandig gezien mijn goed gevulde luier. Nadat ik opgefrist was koos ik voor een wijd vallend rokje (Ideaal om een luier onder te verstoppen) een maillot en een truitje. Ik had korte laarsjes mee en die combi gaf mij het idee van een jonge volwassen vrouw in een outfit die ver weg stond van mijn anders wat kinderlijke outfits. Dus ook geen strikjes of staartjes in mijn haar maar gewoon los over mijn schouders. Ik had bewust bij de kapper steeds gevraagd om alleen bij te punten zodat mijn haar inmiddels een stuk langer was dan toen ik Stefan leerde kennen. Het kwam nu tot ruim over de helft van mijn rug en eigenlijk vond ik dat wel prima maar ik wist dat Stefan het nog mooier zou vinden als het nog langer zou zijn. Beneden aangekomen was ook MIchaela opgedoken, nog niet helemaal de oude te zien aan de wallen onder haar ogen. Zo, jij ziet er vlot en leuk uit. Zo ken ik je helemaal niet maar staat je heel goed, moet je vaker doen. Gaat het een beetje, vroeg ik bezorgd. Het gaat wel, ik heb goed geslapen maar van het laatste deel van de avond kan ik me niet veel herinneren. Karl heeft bedacht dat we ons programma omdraaien en vandaag de stad ingaan voor sightseeing en morgen naar de Wiesen maar gezien je kleding wist je dat kennelijk al. Morgen wordt het echt lekker weer zag ik op internet dus dan kunnen we onze dirndls aan. Morgenavond hebben we sowieso ook nog een reservering in één van de grote tenten met optredens dus dan hebben we er de hele dag plezier van.
Een uurtje later gingen we op pad. Dit keer met de auto want als we iets zouden kopen was het gemakkelijker om de spullen naar de parkeergarage te brengen anders zouden we misschien weer vergeten ons kluisje te legen. Karl liep eerst naar de kluisjes en haalde onze aankopen van de dag ervoor eruit en bracht het naar de auto. De parkeergarage was naast het station dus een kleine moeite. Dit keer liepen we richting het centrum maar al snel begon het te regenen. Er was weliswaar slecht weer voorspeld maar zo snel nu ook weer niet. We liepen een winkel in om te schuilen maar na 10 minuten naar kleding kijken die we niet mooi vonden werd Karl ongeduldig. Aan de overkant kunnen we koffie drinken, het is nu rustig op straat, klaar voor een sprintje? Karl en Stefan holden de straat over gevolgd door de beide dames. Nu was ik toch al niet de snelste maar Michaela had duidelijk nog meer last want die had moeite mij te volgen. Binnen aangekomen liep ze te hijgen als een oude Zwitser en keek mij aan. Nog steeds achter adem trok ze mij mee richting de toiletten, voor de deur bleef ze stilstaan. Mag ik iets uit je rugzakje lenen, vroeg ze nog steeds niet helemaal hersteld. Uit mijn rugzakje? Ja, dit is niet helemaal goed gegaan, nog steeds snapte ik het niet maar ze ging achter mij staan en deed het rugzakje open en trok er iets uit. Ze liet mij een luier zien en ging het toilet binnen. Oei, dat bedoelde ze dus. Moet ik helpen, riep ik richting de deur. Even later ging de deur open en Michaela stond met haar broek naar beneden en met een luier om voor mij.
Ze trok me naar binnen en keek me vernietigend aan. Had je vandaag geen gewone luiers mee kunnen nemen die je anders ook bij je hebt. Dit zijn alleen maar babyluiers met een printje! In mijzelf moest ik lachen want ik had die bewust in mijn rugzak gedaan en de meest kinderlijke printjes uitgekozen. Stiekem had ik al bedacht om haar in luiers te krijgen, ik wist alleen niet hoe maar dat had zich nu al opgelost. Ik checkte of ze hem goed had omgedaan een tikkeltje verrast dat ze dat in een dergelijke kleine ruimte goed voor elkaar had gekregen. Voor de vorm trok ik het iets recht en gaf mijn goedkeuring. Ze deed haar broek omhoog en controleerde of het niet opviel. Ik keek van achteren maar ik dacht niet dat het heel erg zou opvallen voor een buitenstaander maar aangezien ik het wist viel het mij wel op. We liepen terug waar de mannen ons enigszins verbaasd aankeken. Daar hebben jullie de tijd voor genomen. Michaela ging naast Karl zitten en smoesde wat, die moest lachen en nu was het Stefan zijn beurt om te smoezen met mij.
Wat is er aan de hand, waarom al die geheime onderonsjes? Ik denk dat we nog een klein meisje hebben vandaag die het niet droog kan houden. Stefan keek verbaasd, wie? Ja, wie denk je? Michaela? Ja die natuurlijk, ik vroeg me eigenlijk al heel lang af waarom die zo gemakkelijk met mijn luiersituatie kon omgaan en nu wist ik het. Michaela keek enigszins geïrriteerd naar mij. Is het nu voor iedereen duidelijk, dan kunnen we verder gaan met ons leven. Ik drink wel eens wat teveel en daar heb ik de dag erop nog wat plezier van, maar het is maar tijdelijk hoor. Straks ben je weer de enige baby. Trek het je niet aan zei Karl, ze meent het niet zo. Maar goed, nu weer hier toch zitten kunnen we beter wat bestellen. Kaffee mit Kuchen voor iedereen? Voor mij thee, ik dronk steeds vaker koffie maar die duitse vond ik niet echt lekker. De juffrouw van de bediening ratelde gelijk een hele lijst met smaakjes thee af met heel veel namen die mij niets zeiden, keek mij aan terwijl ik hulpeloos terugkeek. Michaela zei iets tegen haar, ze knikte en was weer weg om even later met de koffies een glas heet water en een theedoos met verschillende smaakjes terug te keren. Nieuwsgierig bestudeerde ik de inhoud en koos toch maar voor gewone Engelse melange, al die vruchtensmaakjes hebben me nooit kunnen bekoren en mint achtige smaakjes zeker niet. Michaela moest lachen, ja hoor, laat ik daar het hele assortiment komen en mevrouw neemt gewoon de meest ordinaire standaard thee die er is. Gelukkig, ze had haar goede humeur weer terug en even later kwam ook het gebak en zaten we weer gezellig te kwebbelen alsof er niets was gebeurt.
Zo, wat is het volgende plan, vroeg Stefan. Shoppen, zei Michaela, ik voel me niet echt prettig in deze strakke broek met vulling en ik ga Babette haar voorbeeld volgen. Ik wou toch al een stoere rok kopen en dit is de gelegenheid. Toe maar een rok, lachte Karl, dat is weer eens iets nieuws. Niet zeuren, ik heb tijdens de vakantie in een dirndl gelopen en morgen weer dus je komt niets tekort. Stefan keek enigszins teleurgesteld, winkelen voor mij vond hij altijd leuk maar voor Michaela stond niet op zijn verlanglijstje. Je hoeft niet bang te zijn dat we de hele dag gaan winkelen, zei Karl, die Stefan’s gezichtsuitdrukking goed las. Uit ervaring weet ik dat Michaela nooit lang nodig heeft om kleding te kiezen en daarna gaan we de toerist spelen en laat ik jullie de stad zien. Inderdaad duurde de zoektocht niet lang. We liepen een paar straatjes door en we kwamen bij een kledingwinkel waar Michaela duidelijk haar stoere kleding kocht. Ze trok wat leren rokjes uit een rek en na even passen kwam ze uit de kleedkamer gehuld in een skaterrok. Stoer, zei ik maar is die niet te kort? Nee hoor, zei Michaela, met een donkere panty eronder gaat het prima. Ik was wel verbaasd dat ze die strakke broek te verhullend vond maar dit korte rokje kennelijk niet, maar gelukkig niet mijn probleem. Ze vertelde de verkoopster dat ze alles aan ging houden en rekende de rok en een panty af en verdween weer in de kleedkamer om haar broek te halen en de panty aan te doen dus even later stonden we weer buiten. Haar broek zat in een tasje van de kledingzaak en we konden verder.
De rest van de middag speelden we de toerist. Het werd al lekker weer, de buien waren in de tussentijd verdwenen en we vermaakten ons prima. We kwamen langs de beroemde Frauenkirche en ook daar naar binnen. We slenterden door de kerk en door het temperatuursverschil van buiten en binnen vond mijn blaas dit het moment om in actie te komen. Ik moet plassen, fluisterde ik naar Michaela. Ik ook, was haar reactie, hoeveel luiers heb je nog? Jij hebt er één gebruikt dus nog 3. We keken elkaar aan en giechelden. Daar aan de zijkant is het rustig. Daar aangekomen deden we alsof we een schilderij bewonderden. Klaar, vroeg Michaela, ik tel af.. bij 3… 1-2-3, dat was weer een beleving. We stonden in de Frauenkirche met allerlei toeristen om ons heen onze luiers te vullen. Het giechelen ging verder en er keken een aantal mensen zeer verstoord naar ons. Even later kwamen Karl en Stefan ook onze kant op, wat is er hier aan de hand, binnenpretje? Ja en nee, de pret is naar buiten maar we hopen dat het ook binnen blijft. Karl keek verdwaasd maar Stefan snapte het wel. Ze hebben in hun luiers gepiest, zei hij in Karl’s oor zodat er niemand kon meeluisteren. Tsja, dat krijg je als met kleine meisjes op pad gaat en waar denken jullie dat er hier ruimte is voor verschoonbeurten. De biechtstoel soms? Even wachten, zei ik, dan hebben de luiers tijd alles te absorberen en kunnen we gewoon lopen. Op het plein zijn restaurants en café’s dus we gaan iets drinken en wij gaan de toiletten opzoeken dus geen probleem. Het was duidelijk dat ik meer ervaring had in deze situatie want Michaela trok onder het lopen vieze gezichten en liet van zich horen dat ze het niet prettig vond. Ik liep regelmatig in een natte luier en had er ook geen hekel aan. Ik had deze best nog even aan kunnen houden maar dat zat er duidelijk niet in want Michaela wou onmiddellijk wisselen en uit haar natte luier geholpen worden. De rest van de middag deden we het rustig aan, zochten daarna een leuk restaurantje op en gingen op tijd naar huis. Het zou op het feest van morgen nog laat genoeg worden.
Ik werd de volgende ochtend wakker door het geluid van een vliegtuig, dat was ik niet gewend en het duurde even voor ik besefte wat het was. Stefan had zijn ogen nog dicht en ik sloop het bed uit naar beneden om in de serre te gaan kijken of de konijntjes er weer waren. Helaas waren ze niet te zien maar ik besloot daar toch maar te blijven zitten. Guten Morgen hoorde ik achter me en ik constateerde dat Karl ook al wakker was. Gut geschlafen? Ja hoor, maar ik wou kijken of de konijntjes er weer waren. Die zien we ook maar af en toe maar dan eerder op de ochtend. Wat zijn jullie vandaag van plan? Dat weet ik nog niet zei Karl, hangt een beetje van het weer af. We hadden eigenlijk gepland vandaag naar de Wiesen te gaan als het goed weer zou zijn maar de voorspelling is niet al te gunstig. De Wiesen, vroeg ik? Dat is het terrein van de Oktoberfeesten, behalve alle avondactiviteiten met bier drinken en muziek is daar ook een kermis en van alles te zien. Michaela wou dan graag een dirndl aandoen maar ze voorspellen morgen beter weer dus beter uitstellen. Hoe is het met Michaela na gisterenavond? Die ligt nog te slapen, die was behoorlijk van de wereld. Zoveel hebben we toch niet gedronken, tenminste ik niet in ieder geval. Ja, maar jij hebt alleen bier en water gedronken. Ze kennen ons daar en we hebben meerdere keren een schnaps gekregen aan de bar. Misschien wat teveel in combinatie met het buiten en binnen gaan gedurende onze wandeling. Overigens moeten we nog eens terug want we zijn in alle consternatie vergeten onze spullen uit het kluisje te halen bij het station. Daar had ik helemaal nog niet bij stilgestaan. Dat komt wel goed zei Karl, laten we eerst kijken hoe Michaela zich voelt anders laat ik jullie vanmiddag de stad wat meer zien en regelen we het dan wel.
Ik besloot mij te gaan aankleden en douchen, niet onverstandig gezien mijn goed gevulde luier. Nadat ik opgefrist was koos ik voor een wijd vallend rokje (Ideaal om een luier onder te verstoppen) een maillot en een truitje. Ik had korte laarsjes mee en die combi gaf mij het idee van een jonge volwassen vrouw in een outfit die ver weg stond van mijn anders wat kinderlijke outfits. Dus ook geen strikjes of staartjes in mijn haar maar gewoon los over mijn schouders. Ik had bewust bij de kapper steeds gevraagd om alleen bij te punten zodat mijn haar inmiddels een stuk langer was dan toen ik Stefan leerde kennen. Het kwam nu tot ruim over de helft van mijn rug en eigenlijk vond ik dat wel prima maar ik wist dat Stefan het nog mooier zou vinden als het nog langer zou zijn. Beneden aangekomen was ook MIchaela opgedoken, nog niet helemaal de oude te zien aan de wallen onder haar ogen. Zo, jij ziet er vlot en leuk uit. Zo ken ik je helemaal niet maar staat je heel goed, moet je vaker doen. Gaat het een beetje, vroeg ik bezorgd. Het gaat wel, ik heb goed geslapen maar van het laatste deel van de avond kan ik me niet veel herinneren. Karl heeft bedacht dat we ons programma omdraaien en vandaag de stad ingaan voor sightseeing en morgen naar de Wiesen maar gezien je kleding wist je dat kennelijk al. Morgen wordt het echt lekker weer zag ik op internet dus dan kunnen we onze dirndls aan. Morgenavond hebben we sowieso ook nog een reservering in één van de grote tenten met optredens dus dan hebben we er de hele dag plezier van.
Een uurtje later gingen we op pad. Dit keer met de auto want als we iets zouden kopen was het gemakkelijker om de spullen naar de parkeergarage te brengen anders zouden we misschien weer vergeten ons kluisje te legen. Karl liep eerst naar de kluisjes en haalde onze aankopen van de dag ervoor eruit en bracht het naar de auto. De parkeergarage was naast het station dus een kleine moeite. Dit keer liepen we richting het centrum maar al snel begon het te regenen. Er was weliswaar slecht weer voorspeld maar zo snel nu ook weer niet. We liepen een winkel in om te schuilen maar na 10 minuten naar kleding kijken die we niet mooi vonden werd Karl ongeduldig. Aan de overkant kunnen we koffie drinken, het is nu rustig op straat, klaar voor een sprintje? Karl en Stefan holden de straat over gevolgd door de beide dames. Nu was ik toch al niet de snelste maar Michaela had duidelijk nog meer last want die had moeite mij te volgen. Binnen aangekomen liep ze te hijgen als een oude Zwitser en keek mij aan. Nog steeds achter adem trok ze mij mee richting de toiletten, voor de deur bleef ze stilstaan. Mag ik iets uit je rugzakje lenen, vroeg ze nog steeds niet helemaal hersteld. Uit mijn rugzakje? Ja, dit is niet helemaal goed gegaan, nog steeds snapte ik het niet maar ze ging achter mij staan en deed het rugzakje open en trok er iets uit. Ze liet mij een luier zien en ging het toilet binnen. Oei, dat bedoelde ze dus. Moet ik helpen, riep ik richting de deur. Even later ging de deur open en Michaela stond met haar broek naar beneden en met een luier om voor mij.
Ze trok me naar binnen en keek me vernietigend aan. Had je vandaag geen gewone luiers mee kunnen nemen die je anders ook bij je hebt. Dit zijn alleen maar babyluiers met een printje! In mijzelf moest ik lachen want ik had die bewust in mijn rugzak gedaan en de meest kinderlijke printjes uitgekozen. Stiekem had ik al bedacht om haar in luiers te krijgen, ik wist alleen niet hoe maar dat had zich nu al opgelost. Ik checkte of ze hem goed had omgedaan een tikkeltje verrast dat ze dat in een dergelijke kleine ruimte goed voor elkaar had gekregen. Voor de vorm trok ik het iets recht en gaf mijn goedkeuring. Ze deed haar broek omhoog en controleerde of het niet opviel. Ik keek van achteren maar ik dacht niet dat het heel erg zou opvallen voor een buitenstaander maar aangezien ik het wist viel het mij wel op. We liepen terug waar de mannen ons enigszins verbaasd aankeken. Daar hebben jullie de tijd voor genomen. Michaela ging naast Karl zitten en smoesde wat, die moest lachen en nu was het Stefan zijn beurt om te smoezen met mij.
Wat is er aan de hand, waarom al die geheime onderonsjes? Ik denk dat we nog een klein meisje hebben vandaag die het niet droog kan houden. Stefan keek verbaasd, wie? Ja, wie denk je? Michaela? Ja die natuurlijk, ik vroeg me eigenlijk al heel lang af waarom die zo gemakkelijk met mijn luiersituatie kon omgaan en nu wist ik het. Michaela keek enigszins geïrriteerd naar mij. Is het nu voor iedereen duidelijk, dan kunnen we verder gaan met ons leven. Ik drink wel eens wat teveel en daar heb ik de dag erop nog wat plezier van, maar het is maar tijdelijk hoor. Straks ben je weer de enige baby. Trek het je niet aan zei Karl, ze meent het niet zo. Maar goed, nu weer hier toch zitten kunnen we beter wat bestellen. Kaffee mit Kuchen voor iedereen? Voor mij thee, ik dronk steeds vaker koffie maar die duitse vond ik niet echt lekker. De juffrouw van de bediening ratelde gelijk een hele lijst met smaakjes thee af met heel veel namen die mij niets zeiden, keek mij aan terwijl ik hulpeloos terugkeek. Michaela zei iets tegen haar, ze knikte en was weer weg om even later met de koffies een glas heet water en een theedoos met verschillende smaakjes terug te keren. Nieuwsgierig bestudeerde ik de inhoud en koos toch maar voor gewone Engelse melange, al die vruchtensmaakjes hebben me nooit kunnen bekoren en mint achtige smaakjes zeker niet. Michaela moest lachen, ja hoor, laat ik daar het hele assortiment komen en mevrouw neemt gewoon de meest ordinaire standaard thee die er is. Gelukkig, ze had haar goede humeur weer terug en even later kwam ook het gebak en zaten we weer gezellig te kwebbelen alsof er niets was gebeurt.
Zo, wat is het volgende plan, vroeg Stefan. Shoppen, zei Michaela, ik voel me niet echt prettig in deze strakke broek met vulling en ik ga Babette haar voorbeeld volgen. Ik wou toch al een stoere rok kopen en dit is de gelegenheid. Toe maar een rok, lachte Karl, dat is weer eens iets nieuws. Niet zeuren, ik heb tijdens de vakantie in een dirndl gelopen en morgen weer dus je komt niets tekort. Stefan keek enigszins teleurgesteld, winkelen voor mij vond hij altijd leuk maar voor Michaela stond niet op zijn verlanglijstje. Je hoeft niet bang te zijn dat we de hele dag gaan winkelen, zei Karl, die Stefan’s gezichtsuitdrukking goed las. Uit ervaring weet ik dat Michaela nooit lang nodig heeft om kleding te kiezen en daarna gaan we de toerist spelen en laat ik jullie de stad zien. Inderdaad duurde de zoektocht niet lang. We liepen een paar straatjes door en we kwamen bij een kledingwinkel waar Michaela duidelijk haar stoere kleding kocht. Ze trok wat leren rokjes uit een rek en na even passen kwam ze uit de kleedkamer gehuld in een skaterrok. Stoer, zei ik maar is die niet te kort? Nee hoor, zei Michaela, met een donkere panty eronder gaat het prima. Ik was wel verbaasd dat ze die strakke broek te verhullend vond maar dit korte rokje kennelijk niet, maar gelukkig niet mijn probleem. Ze vertelde de verkoopster dat ze alles aan ging houden en rekende de rok en een panty af en verdween weer in de kleedkamer om haar broek te halen en de panty aan te doen dus even later stonden we weer buiten. Haar broek zat in een tasje van de kledingzaak en we konden verder.
De rest van de middag speelden we de toerist. Het werd al lekker weer, de buien waren in de tussentijd verdwenen en we vermaakten ons prima. We kwamen langs de beroemde Frauenkirche en ook daar naar binnen. We slenterden door de kerk en door het temperatuursverschil van buiten en binnen vond mijn blaas dit het moment om in actie te komen. Ik moet plassen, fluisterde ik naar Michaela. Ik ook, was haar reactie, hoeveel luiers heb je nog? Jij hebt er één gebruikt dus nog 3. We keken elkaar aan en giechelden. Daar aan de zijkant is het rustig. Daar aangekomen deden we alsof we een schilderij bewonderden. Klaar, vroeg Michaela, ik tel af.. bij 3… 1-2-3, dat was weer een beleving. We stonden in de Frauenkirche met allerlei toeristen om ons heen onze luiers te vullen. Het giechelen ging verder en er keken een aantal mensen zeer verstoord naar ons. Even later kwamen Karl en Stefan ook onze kant op, wat is er hier aan de hand, binnenpretje? Ja en nee, de pret is naar buiten maar we hopen dat het ook binnen blijft. Karl keek verdwaasd maar Stefan snapte het wel. Ze hebben in hun luiers gepiest, zei hij in Karl’s oor zodat er niemand kon meeluisteren. Tsja, dat krijg je als met kleine meisjes op pad gaat en waar denken jullie dat er hier ruimte is voor verschoonbeurten. De biechtstoel soms? Even wachten, zei ik, dan hebben de luiers tijd alles te absorberen en kunnen we gewoon lopen. Op het plein zijn restaurants en café’s dus we gaan iets drinken en wij gaan de toiletten opzoeken dus geen probleem. Het was duidelijk dat ik meer ervaring had in deze situatie want Michaela trok onder het lopen vieze gezichten en liet van zich horen dat ze het niet prettig vond. Ik liep regelmatig in een natte luier en had er ook geen hekel aan. Ik had deze best nog even aan kunnen houden maar dat zat er duidelijk niet in want Michaela wou onmiddellijk wisselen en uit haar natte luier geholpen worden. De rest van de middag deden we het rustig aan, zochten daarna een leuk restaurantje op en gingen op tijd naar huis. Het zou op het feest van morgen nog laat genoeg worden.
Laatst bewerkt:
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Leek ook Michaela in een luier
Benieuwd naar het vervolg
Benieuwd naar het vervolg
