Nog niet klaar Lisa en Marieke: het begon op skivakantie...

Sophiee

Superlid
Hoofdstuk 25 Barcelonaaa!

De volgende morgen werd Marieke langzaam wakker. Ze werd zich bewust van het geluid dat gedempt klonk. Bovendien voelde ze iets raars in haar oren. Nog niet helemaal helder in haar hoofd, voelde ze wat het was. Oh ja, de airpods… Die had ze gisteravond in gedaan om te luisteren naar de hypnose. Ze was in een keer een stuk wakkerder. Had het gewerkt?
Haar hand ging naar beneden en voelde aan haar luier. Die leek niet echt nat en ook haar blaas voelde alsof ze op knappen stond. Helaas…

Lisa had inmiddels ook haar ogen open gedaan. “Hey Miek, goedemorgen…En?”
Marieke keek naar Lisa en reageerde “niks…”
Lisa moest lachen en zei “Ja wat dacht jij dan, dat zoiets meteen werkt? Hihi, misschien maar beter. Anders zet je dat bestandje thuis een keer per ongeluk op de speakers en ons hele huis loopt voortaan in de luiers rond!”
Marieke moest lachen en zei “ja dat zou wat zijn, haha!”
En ondertussen dacht ze dat ze het gewoon wat vaker moest proberen, misschien werkte het net als reclame, hoe vaker je het hoort…

Meike had zich nog niet laten horen, dus de meiden besloten om alvast naar de keuken te lopen. Daar troffen ze Meike, die al druk bezig was met ontbijt maken.
“Goedemorgen meisjes, hoe hebben jullie geslapen?”
“Heerlijk” antwoordde Lisa.
“En jij Mariek, hoe was je muziek?”
Marieke kleurde terwijl Lisa giechelde.
“Wel okee hoor” mompelde Marieke.
Meike wist al wel dat Marieke een of ander hypnotiserend zelfmotivatiebestandje of zoiets had geluisterd, maar zelf geloofde ze daar niet zo in. Ze begon daarom over iets anders.

“Hey meiden, hebben jullie vandaag zin om naar Barcelona te gaan?”
“Jah leuk!” reageerden de twee. “Lekker de stad in, wat shoppen, wat cultuur, terrasje…Heerlijk!”
“Zeker, meisjes, laten we dan gauw ontbijten, dan kunnen we snel die kant op.”

De meiden aten een croissantje en dronken een sapje. Daarna gingen ze zich klaar maken voor de dag. Meike verschoonde hen en hielp ze met aankleden. Niet veel later stonden ze fris geluierd in hun zomerjurkjes klaar voor vertrek. Meike pakte nog een grote tas mee. “Zo, jullie spulletjes voor onderweg mee, laten we maar gaan dan…” Ze stapten de auto in en daar gingen ze.

In Barcelona parkeerde Meike in een grote parkeergarage. Onderweg hadden ze al bedacht waar ze naartoe wilden. Het Picassomuseum was de eerste bestemming en daarna gewoon lekker wat zwerven door de stad. Dat museum was zo groot, daar konden ze zich wel een tijdje vermaken.

Toen ze bij het museum aankwamen stond er een lange rij. Ze hadden geen kaartjes gereserveerd, dus dat kon wel even duren. Meike had koffie gehaald die ze in de rij konden opdrinken en ondertussen kletsten ze over van alles en nog wat. Alweer een half uurtje later waren ze eindelijk aan de beurt om naar binnen te kunnen. Lisa en Marieke hadden dankzij hun luier de rij en vooral de koffie wel overleefd, maar Meike was blij dat ze even naar de wc kon. De meiden lachten en zeiden, “Misschien moet jij ook…” maar voor ze hun zin hadden kunnen afmaken had Meike al gezegd “Oh nee hoor, grote meiden gaan gewoon naar de wc…”

Niet veel later dwaalden ze door het museum. Een mooi oud gebouw, maar aan de binnenkant toch ook wel weer modern. Er was echt veel te zien, eigenlijk te veel om allemaal in een dag te bekijken. Ze zochten daarom vooral de bekende werken op, als echte toeristen. En hoewel het buiten heet was, was het hier binnen lekker koel dankzij de airco. De rest van de ochtend en het begin van de middag liepen ze door het museum. Totdat Meike vroeg: “He meisjes, wordt het niet eens tijd voor een lunch?”

Het was al tegen half twee. Meike voegde er aan toe: “En ik denk dat jullie ook toe zijn aan een verschoning.”
De meiden waren daar inderdaad aan toe. Ze zochten daarom de toiletten op. Meike nam ze mee naar de verschoonruimte, maar een dame van het museum zei: “That’s only for little children, the toilets are that way.”
Meike antwoordde dat ze toch echt een verschoonruimte zocht en tilde het jurkje van Lisa een klein beetje op. De vrouw zag met verbazing Lisa’s ondergoed en stamelde “Oh, I’m so sorry, it’s okay…”
Lisa’s hoofd was dieprood van schaamte geworden en snel ging ze samen met Marieke naar binnen.
“Moest dat nou echt?” vroeg ze vervolgens aan Meike.
“Nou veel duidelijker kon ik niet zijn naar die mevrouw toch?” reageerde Meike. “En bovendien leek die mevrouw zich nog meer te schamen dan jij…Maar kom, laat ik jullie maar gauw verschonen.”

Een voor een kregen de meiden een schone luier aan. Met die zomerjurkjes ging het verschonen lekker makkelijk, dacht Meike. Niet veel later stonden ze alweer buiten. De mevrouw van net keek nog even naar hen en gaf een vriendelijk knikje en glimlach, maar ze zagen dat ze zich nog steeds ongemakkelijk voelde bij de situatie. Nou ja, misschien is ze voortaan wat minder snel van oordeel dacht Lisa. Sommige handicaps zie je nou eenmaal niet aan de buitenkant…

Omdat ze nog steeds niet geluncht hadden, besloten ze een restaurantje te gaan zoeken. Ze verlieten het museum en liepen de stad in. Genoeg restaurantjes hier en al snel hadden ze een leuk tentje gevonden. De kaart maakte hen niet zoveel uit, want ze waren in Barcelona en wat was er beter en dan een lekkere paella?
De ober serveerde een pan op tafel, waaruit ze zelf konden opscheppen. Heerlijk, die rijst met gamba’s en grote mosselen. Het ging er goed in na zo’n ochtend museum lopen.

Na de lunch was het shopping time. De meiden zetten koers naar de Passeig de Gracia, om vanaf daar via de Rambla af te zakken naar de haven. En als musea bezoeken vermoeiend was, dan was shoppen topsport voor de meiden. Ze grapten: “Oh als Fleur erbij zou zijn…” Lisa en Marieke leefden zich uit en vonden allerlei leuke dingen. Ze hadden veel lol en het passen van kleding was nog wel een dingetje. Ze letten steeds goed op dat hun luiers niet zichtbaar waren voor anderen, maar hoe later het werd, hoe makkelijker het eigenlijk ging. Het hielp dat Lisa natuurlijk al wel wat gewend was. En Mariekes grootste probleem was eigenlijk dat ze geen broek kon kopen, omdat die niet zou passen als ze na deze twee weken weer haar normale slipjes zou dragen…

Helaas was hun budget ook weer niet onbeperkt, maar toch liepen ze alle drie aan het begin van de avond weer naar de auto. Ze hadden besloten om eerst terug te rijden en daarna wat te gaan eten. Dat was voor Meike ook fijner.
Toen ze bij de auto kwamen vroeg Meike: “Hoe is het met jullie luiers?”
De meisjes dachten: Wat, hier? En ze zeiden ontwijkend: “Uhhh, ik weet niet…”
“Oh kom maar gauw even liggen op de achterbank” reageerde Meike terwijl ze Marieke de auto in begeleidde. Behendig werkte ze het jurkje van Marieke omhoog en maakte de plakstrips los. Met een paar doekjes die ze snel uit haar tas had gepakt maakte ze Marieke schoon en deed haar een frisse luier om.
“Nu jij Lisa” zei ze en Marieke maakte plaats voor haar vriendin. Ook Lisa kreeg handig en snel een schone luier om van Meike.
Gelukkig was Meike inderdaad erg handig en was het al klaar voordat er iemand in de buurt was die iets had kunnen zien.
“Ziezo meisjes, ga maar gauw zitten, dan kunnen we gaan.”
En daar gingen ze, op weg naar hun vakantiedorpje.

Bij het huisje aangekomen legden de dames eerst even hun inkopen binnen. Daarna gingen ze op zoek naar een restaurantje aan de strandboulevard. Nou ja, boulevard was een groot woord voor dit dorpje. Maar het had in ieder geval een paar leuke restaurantjes met zicht op het strand en de zee.
En wat wil je nog meer, dan met zo’n uitzicht lekker tapas eten?
Lisa en Marieke genoten amen met Meike van de hapjes en de avond werd later en later.

Maar rond elven zei Meike: “Nou meiden, wat een heerlijke dag weer. Maar nu is het wel bedtijd hoor…”
Ze gingen terug naar het huisje en na hun bedritueeltje konden de meisjes lekker gaan slapen. Nadat Meike de meisjes lekker in had gestopt en welterusten gewenst, pakte Marieke haar airpods weer en was vastbesloten te gaan dromen over watervallen en kabbelende beekjes. Lisa moest lachen en zei tegen haar vriendin “Sweet dreams Miekie…”
“Jij ook Lies…”
 
Bovenaan