luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
mooi benieuwd naar de middag
Nog niet klaar Doorlekken?
- Onderwerp starter LuierJoch
- Startdatum
mooi benieuwd naar de middag
LuierJoch
Superlid
Terwijl ik mijn boterhammen, een appel en peer uit mijn tas pak, vraagt Ilse of ik zin heb in een kopje mosterdsoep. Ze heeft nog over van eerder deze week. Ik zeg dat ik dat wel lekker vind. "En wil je ook nog koffie?", vraagt ze. Ik zeg dat ik wel genoeg koffie heb gehad. "Anders moet ik straks nog meer poepen, dat lijkt me niet zo handig. Heb je ook thee? Wacht... ik loop even mee, dan kun je me laten zien waar alles staat. Dan kan ik dat ook af en toe doen." Ilse waardeert het dat ik moeite doe om er op alle fronten een gezamenlijke werkdag van te maken. Het spreekt redelijk voor zich. De waterkoker en de kraan zijn snel aangewezen en het laatje met de verschillende soorten thee is ook vrij eenvoudig. Naast de waterkoker staat de theepot en in een bovenkastje vind ik de glazen. Ik loop met de spullen heen en weer, terwijl de waterkoker is aangezet. Ilse warmt de soep op.
Even later zitten we met soep en thee weer aan tafel. "Hoe bevalt jou de dag tot nu toe?", vraagt Ilse. Ik denk er even over na en zeg dat ik het fijn vind op deze manier. Het geeft me rust om te weten dat ik met voldoende regelmaat een luier kan dragen. Dat dat dan ook nog kan bij iemand, waar dat mag en kan, maakt het bijzonder. "Ik krijg wel normaal mijn werk gedaan en dat vind ik ook belangrijk. Dus mij bevalt het wel, ja. En jij?" Nu is Ilse even stil voor zij antwoord geeft. "Ik vind het wel fijn, geloof ik, maar het is ook wel anders. Ik werk wel vaker thuis, maar nooit met iemand anders erbij. Ik heb geen last van jou ofzo, maar tja... ik weet niet. Het is gewoon anders. Ik vind het fijn dat je dan ook met de koffie en thee iets wil doen. Dat maakt het meer een gezamenlijke werkdag en minder dat jij bij mij op visite bent." Ik knik. "En hoe is het met je luier?", vraag ik.
"Die is goed nat", zegt ze met een lach. Dat antwoord had ik niet verwacht. "Ik wil 'lekker' zeggen, maar ik weet helemaal niet of je het lekker vindt...", reageer ik na een korte stilte. "Ja, toch wel lekker", antwoordt Ilse. Ze vertelt dat ze eigenlijk vrijwel iedere ochtend haar ochtendplas laat lopen tegenwoordig. Dat is een warm begin van de dag, zoals ze dat zelf zegt. Daarna doet ze haar broekjes aan, want gedoe overdag heeft ze weinig zin in, maar deze ochtend vond ze het leuk om samen met mij een dikkere luier aan te hebben en te ontdekken wat dat met haar doet. Ze vindt dat zeker voor herhaling vatbaar, maar wil hem straks ook wel uit, denkt ze. "Het wordt echt nat en dik. En ook wel wat kouder. Ik weet niet of ik dat zo lekker vind." "Je moet ook regelmatig blijven plassen, dan hou je het warm", zeg ik lachend. Ze knikt en we eten even rustig zonder met elkaar te praten.
Richting het eind van de lunch vraag ik Ilse of er nou dingen zijn die niet meer kunnen, doordat ze incontinent geworden is. "Ik laat me daar niet door tegenhouden", antwoordt ze. Ze vertelt dat ze de normale dingen gewoon is blijven doen en nog steeds uitgaat met vriendinnen. Het gewone leven is prima te doen. Zo zwaar incontinent is ze nou ook weer niet, vindt ze. "Dus er is eigenlijk niks veranderd?", vraag ik. "Nou", zegt ze, "er is wel één ding wat ik echt mis." Ik kijk haar vragend aan. "Toen mijn man nog leefde, kon ik hem om mijn vinger winden als ik mooie lingerie aan had. Na zijn dood heb ik mezelf eigenlijk altijd wel verwend met mooie lingerie. Als ik bijvoorbeeld uitging met vriendinnen, dan droeg ik dat. Dat gaf me een zelfverzekerd gevoel. Dat ligt nu dus al maanden onaangeraakt in de kast. Een mooie bh met zo'n luierbroekje eronder, geeft niet hetzelfde gevoel." Ik knik. "Maar dat zal je vast herkennen bij jouw vrouw", vervolgt ze. "Nee, niet echt eigenlijk", zeg ik, "Fleur draagt eigenlijk alleen maar functioneel ondergoed. Wel een goedzittende bh, maar verder slips van de hema." "Grappig", zegt Ilse, "ik dacht dat iedere vrouw ook wel een set in huis heeft." Ik geef aan dat Fleur dat dus niet heeft.
We ruimen de spullen weer af, spoelen de soepkommen even om en zetten het in de vaatwasser en gaan weer aan het werk met een volgende kop thee erbij. Ook Ilse gaat weer tegenover mij zitten. Ik dacht toch dat ze naar het toilet moest en daarna een broekje ging aandoen. Maar ik hoef me niet te bemoeien met de toiletgang van een volwassen vrouw, dus ik laat het maar. Geconcentreerd op mijn taken werk ik verder, maar zie ik in mijn ooghoek Ilse steeds meer wiebelend op haar stoel. Opeens hoor ik een luide wind. "Oh, sorry", zegt ze. "Ik dacht dat je naar de wc zou gaan", zeg ik. "Ja, maar ik wil niet. Het is echt dubbel. Ik wil van die luier af en hij zit zo lekker, maar ik moet wel poepen", antwoordt ze. "Dan doe je het toch in je luier en ga je je daarna verschonen", zeg ik. Een beetje met een blik alsof ik haar ergens op betrapt heb, kijkt ze me aan. "Van mij mag je, hoor. Het is je eigen huis."
Even later zitten we met soep en thee weer aan tafel. "Hoe bevalt jou de dag tot nu toe?", vraagt Ilse. Ik denk er even over na en zeg dat ik het fijn vind op deze manier. Het geeft me rust om te weten dat ik met voldoende regelmaat een luier kan dragen. Dat dat dan ook nog kan bij iemand, waar dat mag en kan, maakt het bijzonder. "Ik krijg wel normaal mijn werk gedaan en dat vind ik ook belangrijk. Dus mij bevalt het wel, ja. En jij?" Nu is Ilse even stil voor zij antwoord geeft. "Ik vind het wel fijn, geloof ik, maar het is ook wel anders. Ik werk wel vaker thuis, maar nooit met iemand anders erbij. Ik heb geen last van jou ofzo, maar tja... ik weet niet. Het is gewoon anders. Ik vind het fijn dat je dan ook met de koffie en thee iets wil doen. Dat maakt het meer een gezamenlijke werkdag en minder dat jij bij mij op visite bent." Ik knik. "En hoe is het met je luier?", vraag ik.
"Die is goed nat", zegt ze met een lach. Dat antwoord had ik niet verwacht. "Ik wil 'lekker' zeggen, maar ik weet helemaal niet of je het lekker vindt...", reageer ik na een korte stilte. "Ja, toch wel lekker", antwoordt Ilse. Ze vertelt dat ze eigenlijk vrijwel iedere ochtend haar ochtendplas laat lopen tegenwoordig. Dat is een warm begin van de dag, zoals ze dat zelf zegt. Daarna doet ze haar broekjes aan, want gedoe overdag heeft ze weinig zin in, maar deze ochtend vond ze het leuk om samen met mij een dikkere luier aan te hebben en te ontdekken wat dat met haar doet. Ze vindt dat zeker voor herhaling vatbaar, maar wil hem straks ook wel uit, denkt ze. "Het wordt echt nat en dik. En ook wel wat kouder. Ik weet niet of ik dat zo lekker vind." "Je moet ook regelmatig blijven plassen, dan hou je het warm", zeg ik lachend. Ze knikt en we eten even rustig zonder met elkaar te praten.
Richting het eind van de lunch vraag ik Ilse of er nou dingen zijn die niet meer kunnen, doordat ze incontinent geworden is. "Ik laat me daar niet door tegenhouden", antwoordt ze. Ze vertelt dat ze de normale dingen gewoon is blijven doen en nog steeds uitgaat met vriendinnen. Het gewone leven is prima te doen. Zo zwaar incontinent is ze nou ook weer niet, vindt ze. "Dus er is eigenlijk niks veranderd?", vraag ik. "Nou", zegt ze, "er is wel één ding wat ik echt mis." Ik kijk haar vragend aan. "Toen mijn man nog leefde, kon ik hem om mijn vinger winden als ik mooie lingerie aan had. Na zijn dood heb ik mezelf eigenlijk altijd wel verwend met mooie lingerie. Als ik bijvoorbeeld uitging met vriendinnen, dan droeg ik dat. Dat gaf me een zelfverzekerd gevoel. Dat ligt nu dus al maanden onaangeraakt in de kast. Een mooie bh met zo'n luierbroekje eronder, geeft niet hetzelfde gevoel." Ik knik. "Maar dat zal je vast herkennen bij jouw vrouw", vervolgt ze. "Nee, niet echt eigenlijk", zeg ik, "Fleur draagt eigenlijk alleen maar functioneel ondergoed. Wel een goedzittende bh, maar verder slips van de hema." "Grappig", zegt Ilse, "ik dacht dat iedere vrouw ook wel een set in huis heeft." Ik geef aan dat Fleur dat dus niet heeft.
We ruimen de spullen weer af, spoelen de soepkommen even om en zetten het in de vaatwasser en gaan weer aan het werk met een volgende kop thee erbij. Ook Ilse gaat weer tegenover mij zitten. Ik dacht toch dat ze naar het toilet moest en daarna een broekje ging aandoen. Maar ik hoef me niet te bemoeien met de toiletgang van een volwassen vrouw, dus ik laat het maar. Geconcentreerd op mijn taken werk ik verder, maar zie ik in mijn ooghoek Ilse steeds meer wiebelend op haar stoel. Opeens hoor ik een luide wind. "Oh, sorry", zegt ze. "Ik dacht dat je naar de wc zou gaan", zeg ik. "Ja, maar ik wil niet. Het is echt dubbel. Ik wil van die luier af en hij zit zo lekker, maar ik moet wel poepen", antwoordt ze. "Dan doe je het toch in je luier en ga je je daarna verschonen", zeg ik. Een beetje met een blik alsof ik haar ergens op betrapt heb, kijkt ze me aan. "Van mij mag je, hoor. Het is je eigen huis."
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Het blijft geweldig
LuierJoch
Superlid
"Nee, joh... Nee... Dat kan ik toch niet doen?", zegt Ilse. "Waarom niet?", vraag ik. "Waarom niet, waarom niet? Waarom wel?", reageert ze vlot. "Nou, omdat je al een luier aan hebt en je die dikke luier ook al behoorlijk nat geplast hebt. Omdat je zelf gezegd hebt, dat je goed kunt snappen dat dat de consequentie is van het dragen van een luier", begin ik aan een antwoord. "Dat van die consequentie heb jij gezegd", reageert Ilse, maar ondertussen blijft ze wel al wiebelend gewoon zitten en praten we er over verder. Ik realiseer me dat als ik lang genoeg met haar blijf praten, ze te laat zal zijn om de wc nog te halen. Ik voel aan haar dat ze dat eigenlijk wel wil, maar niet durft. Door laat richting de wc te gaan, kan het lijken alsof het per ongeluk is en heeft ze er niks aan kunnen doen. Ik glimlach in mezelf en besluit haar daarbij te gaan helpen. "Ik mag het dan als eerste gezegd hebben... maar jij zei net zelf dat je dat goed kon snappen, dus je zegt het ook zelf. Maar goed, ik heb nu al aardig wat antwoorden gegeven waarom je dit wel zou doen. Geef jij nou eens antwoord waarom niet?", probeer ik haar aan de praat te houden.
"Nou... gewoon... dat hoort niet", zegt ze uiteindelijk. "Dat hoort niet?", zeg ik schamper. "En dat zeg je, terwijl je een lichte vorm van incontinentie hebt, maar wel een dikke natte luier aanhebt, omdat je daar meerdere keren deze ochtend lekker in geplast hebt? Dat hoort toch ook niet. Wat we maatschappelijk normaal vinden, is hier aan tafel gewoon anders. Dus dat argument telt niet. Probeer nog eens wat: waarom niet?" Een beetje verbouwereerd kijkt Ilse me aan. Ze realiseert zich dat de maatschappelijke normaal inderdaad al niet meer geldt, als wij in luiers tegenover elkaar zitten en onze plas daarin laten lopen. Het wiebelen neemt steeds grotere vormen aan en ik vermoed dat ze het niet lang meer zal kunnen houden. Ik vind het nu op zich niet opwindend ofzo. Alhoewel ik wel heel nieuwsgierig ben naar hoe het eruit ziet als zij in haar luier poept. Het poepen zelf in een luier vind ik wel mooi en licht opwindend om te zien op de filmpjes op internet, maar daarna vind ik het eigenlijk gewoon vies. "Ik kan toch niet voor jouw neus in mijn luier gaan poepen?", haalt Ilse mij uit mijn gedachten.
"Dat hoeft toch ook niet", reageer ik snel. "Je kunt naar jouw slaapkamer gaan, je kunt op de wc gaan zitten zonder dat je je luier uit doet, je kunt naar de keuken gaan. Je hoeft het niet voor mijn neus te doen. Je hebt mogelijkheden genoeg. Heb je nog meer argumenten voor waarom niet?", ga ik verder. Ilse schudt haar hoofd. "Eigenlijk is er maar één reden waarom je het niet zou doen", zeg ik. Ilse kijkt me vragend aan. "Als je het niet wilt, moet je het niet doen." Ilse knikt. Een volgende wind ontsnapt in haar luier en ze zegt: "Hoooohhh." Ze staat op en ik wacht rustig af in welke richting ze loopt. Ik zeg haar nog dat als ze er voor kiest het in de luier te doen, ik het leuk zou vinden als ze eerst nog even terugkomt, voordat ze zich gaat verschonen. Ze loopt moeilijk richting de keuken. Ze loopt niet snel. Blijkbaar kost het veel moeite om het nog binnen te houden. Als ze de deur van de keuken pakt, zie ik dat ze iets voorover buigt en iets door haar knieën gaat. Met een lichte kreun blijkt de wc echt veel te ver weg te zijn geweest. Ilse heeft zojuist voor mijn ogen haar natte luier vol gepoept.
Met wat angst en onzekerheid, maar ook een glimlach om haar lippen draait ze zich voorzichtig om. Ze durft duidelijk niet te bewegen. Ze heeft de deur nog steeds vast en ze kijkt me onzeker aan. Ik loop naar haar toe en zeg: "Kom, het blijft wel in je luier zitten. Je kunt rustig lopen." Ik pak haar bij haar ellenboog en begeleid haar weer naar haar stoel bij de tafel. Voorzichtig loopt ze met me mee. De afstand is niet groot, maar halverwege staat ze even stil en kijkt ze me aan. "Dit voelt heel bijzonder...", zegt ze met een lichte twinkeling in haar ogen. Over vies of lekker ga ik het nu niet hebben. Ik knik alleen. Ik geef een lichte duw tegen haar ellenboog en we lopen weer verder richting de tafel. "Ik denk dat je hier eerst even van bij moet komen", zeg ik, "ga eerst maar even zitten." Langzaam zakt Ilse richting de stoel, maar als ze halverwege is, schiet ze omhoog en zegt ze: "Viezerik, ik ga toch niet in mijn poepluier op de stoel zitten!" Het leek mij wel leuk, maar ik ga misschien ook wel iets te ver. Ik haal mijn schouders op en zeg: "Dan blijf je staan. Dat mag natuurlijk ook. Kom je al weer een beetje bij?"
Doordat ze bijna met haar vieze luier op de stoel was gaan zitten, is ze weer helemaal met haar gedachten erbij. Ik ga wel weer zitten op mijn stoel en zeg: "Nou, wees eerlijk. Dit wilde je graag voelen. Hoe voelt het nu?" Ilse houdt de rugleuning van de stoel nog vast en is bewust aan het voelen wat ze nu precies voelt. Met een glimlach op haar lippen zegt ze: "Ik voel me een beetje ondeugend. Ik vind het niet zo vies als ik misschien wel had verwacht." Ze kijkt me streng aan en zegt: "Maar ik ga hier niet op mijn stoel zitten, hoor." Ik zeg alleen maar: "Hier geldt hetzelfde als net. Als je het niet wilt, moet je het niet doen." Ilse knikt. We kijken elkaar alleen maar aan. Ik voel dat ze ook dit wel lekker vind, maar ik vermoed dat ze dit niet iedere dag gaat doen. Ze heeft nog geen idee hoeveel werk het is om het weer schoon te maken. Dat denk ik allemaal, terwijl Ilse me onderzoekend aankijkt. Dan verschijnt er weer een ondeugende blik in haar ogen, een glimlach om haar lippen, schuift ze haar stoel naar achteren en gaat ze demonstratief toch op haar stoel zitten. "Hoeh", zegt ze verrast.
"Nou... gewoon... dat hoort niet", zegt ze uiteindelijk. "Dat hoort niet?", zeg ik schamper. "En dat zeg je, terwijl je een lichte vorm van incontinentie hebt, maar wel een dikke natte luier aanhebt, omdat je daar meerdere keren deze ochtend lekker in geplast hebt? Dat hoort toch ook niet. Wat we maatschappelijk normaal vinden, is hier aan tafel gewoon anders. Dus dat argument telt niet. Probeer nog eens wat: waarom niet?" Een beetje verbouwereerd kijkt Ilse me aan. Ze realiseert zich dat de maatschappelijke normaal inderdaad al niet meer geldt, als wij in luiers tegenover elkaar zitten en onze plas daarin laten lopen. Het wiebelen neemt steeds grotere vormen aan en ik vermoed dat ze het niet lang meer zal kunnen houden. Ik vind het nu op zich niet opwindend ofzo. Alhoewel ik wel heel nieuwsgierig ben naar hoe het eruit ziet als zij in haar luier poept. Het poepen zelf in een luier vind ik wel mooi en licht opwindend om te zien op de filmpjes op internet, maar daarna vind ik het eigenlijk gewoon vies. "Ik kan toch niet voor jouw neus in mijn luier gaan poepen?", haalt Ilse mij uit mijn gedachten.
"Dat hoeft toch ook niet", reageer ik snel. "Je kunt naar jouw slaapkamer gaan, je kunt op de wc gaan zitten zonder dat je je luier uit doet, je kunt naar de keuken gaan. Je hoeft het niet voor mijn neus te doen. Je hebt mogelijkheden genoeg. Heb je nog meer argumenten voor waarom niet?", ga ik verder. Ilse schudt haar hoofd. "Eigenlijk is er maar één reden waarom je het niet zou doen", zeg ik. Ilse kijkt me vragend aan. "Als je het niet wilt, moet je het niet doen." Ilse knikt. Een volgende wind ontsnapt in haar luier en ze zegt: "Hoooohhh." Ze staat op en ik wacht rustig af in welke richting ze loopt. Ik zeg haar nog dat als ze er voor kiest het in de luier te doen, ik het leuk zou vinden als ze eerst nog even terugkomt, voordat ze zich gaat verschonen. Ze loopt moeilijk richting de keuken. Ze loopt niet snel. Blijkbaar kost het veel moeite om het nog binnen te houden. Als ze de deur van de keuken pakt, zie ik dat ze iets voorover buigt en iets door haar knieën gaat. Met een lichte kreun blijkt de wc echt veel te ver weg te zijn geweest. Ilse heeft zojuist voor mijn ogen haar natte luier vol gepoept.
Met wat angst en onzekerheid, maar ook een glimlach om haar lippen draait ze zich voorzichtig om. Ze durft duidelijk niet te bewegen. Ze heeft de deur nog steeds vast en ze kijkt me onzeker aan. Ik loop naar haar toe en zeg: "Kom, het blijft wel in je luier zitten. Je kunt rustig lopen." Ik pak haar bij haar ellenboog en begeleid haar weer naar haar stoel bij de tafel. Voorzichtig loopt ze met me mee. De afstand is niet groot, maar halverwege staat ze even stil en kijkt ze me aan. "Dit voelt heel bijzonder...", zegt ze met een lichte twinkeling in haar ogen. Over vies of lekker ga ik het nu niet hebben. Ik knik alleen. Ik geef een lichte duw tegen haar ellenboog en we lopen weer verder richting de tafel. "Ik denk dat je hier eerst even van bij moet komen", zeg ik, "ga eerst maar even zitten." Langzaam zakt Ilse richting de stoel, maar als ze halverwege is, schiet ze omhoog en zegt ze: "Viezerik, ik ga toch niet in mijn poepluier op de stoel zitten!" Het leek mij wel leuk, maar ik ga misschien ook wel iets te ver. Ik haal mijn schouders op en zeg: "Dan blijf je staan. Dat mag natuurlijk ook. Kom je al weer een beetje bij?"
Doordat ze bijna met haar vieze luier op de stoel was gaan zitten, is ze weer helemaal met haar gedachten erbij. Ik ga wel weer zitten op mijn stoel en zeg: "Nou, wees eerlijk. Dit wilde je graag voelen. Hoe voelt het nu?" Ilse houdt de rugleuning van de stoel nog vast en is bewust aan het voelen wat ze nu precies voelt. Met een glimlach op haar lippen zegt ze: "Ik voel me een beetje ondeugend. Ik vind het niet zo vies als ik misschien wel had verwacht." Ze kijkt me streng aan en zegt: "Maar ik ga hier niet op mijn stoel zitten, hoor." Ik zeg alleen maar: "Hier geldt hetzelfde als net. Als je het niet wilt, moet je het niet doen." Ilse knikt. We kijken elkaar alleen maar aan. Ik voel dat ze ook dit wel lekker vind, maar ik vermoed dat ze dit niet iedere dag gaat doen. Ze heeft nog geen idee hoeveel werk het is om het weer schoon te maken. Dat denk ik allemaal, terwijl Ilse me onderzoekend aankijkt. Dan verschijnt er weer een ondeugende blik in haar ogen, een glimlach om haar lippen, schuift ze haar stoel naar achteren en gaat ze demonstratief toch op haar stoel zitten. "Hoeh", zegt ze verrast.
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Wat een mooi vervolg, benieuwd hoe ver Ilse uiteindelijk gaat
luiers zijn lekker
Superlid
Super mooi verhaal, al meerdere keren een natte luier, luierbroek en onderbroek gehad bij het lezen van dit verhaal
LuierJoch
Superlid
Ik kijk Ilse aan en zeg: "Nu ben ik wel een beetje jaloers op je." Ze moet lachen. "Jaloers?", zegt ze. "Ja, eigenlijk wel", zeg ik. Ik vond het niet gepast om bij haar thuis te poepen in mijn luier en ik sta op zich nog steeds achter mijn keuze, maar nu ik haar zo zie zitten en ik weet dat ze een natte en vieze luier aan heeft, heb ik daar wel wat jaloerse gevoelens bij. "Het zit echt overal nu", begint Ilse met haar beschrijving van wat ze nu voelt. "Het ligt meer in de luier. Het wordt niet echt opgenomen, geloof ik. Als je zit, verspreidt het zich heel anders." Ik knik. Dat klinkt wel bekend. "Ik weet het niet... Het is zeker niet vies, maar ik voel me nu ook niet zo heel fris meer. Hoe laat is het eigenlijk?" Ik kijk op mijn computer en zeg haar dat het inmiddels net na half twee is. "Ik heb om half drie nog een half uurtje een overleg", zegt ze, "dan moet ik mezelf maar eens gaan schoonmaken, geloof ik."
"Wacht nog een kwartier", zeg ik. "Hoezo?", vraagt ze. "Nou, dat echte vieze gevoel wordt minder als je er niet zo op let. Ik heb zelf dat ik me de eerste vijf minuten echt vies voel, maar als ik andere dingen ga doen en er niet zo op let, dan ebt dat gevoel weg. Uiteindelijk vind ik het daardoor lekkerder en gewoner om te doen. Als je het nog eens wilt, zou even een kwartier wachten kunnen helpen...", probeer ik uit te leggen waarom. "Echt?", zegt ze niet gelovend. Ik zeg haar natuurlijk ook hier dat ze het weer zelf moet weten en dat als ze het niet wil, dat ze het vooral ook niet moet doen. Maar ze is al zover... "En jij bent hier serieus jaloers op?", zegt ze, terwijl ze voorzichtig probeert te verzitten en met geluiden alsof ze het toch wel vies vindt een zithouding probeert te vinden, waarin ze een kwartier nog wat kan werken. "Ja, ik zou zo met je willen ruilen", zeg ik. "Wat zeg je nou? Je krijgt echt mijn luier niet aan, hoor!" "Nee, dat bedoel ik niet", zeg ik snel en ik krijg er een rood hoofd van. "Ik bedoel dat ik ook graag in een volle natte poepluier zou hebben willen zitten. Nou ja, misschien een volgende keer, als we nog eens afspreken." Ilse knikt. "Dat is goed", zegt ze.
Ik probeer me te concentreren op mijn werk. Na enige minuten lukt mij dat ook. Ik heb nog wel wat tickets af te handelen en daar ga ik helemaal in op. We werken samen stil naast elkaar en de tijd verstrijkt. We zijn geconcentreerd bezig en het is inmiddels al na 14 uur geworden. Ik bedenk me dat het nog wel wat werk is om een poepluier schoon te maken. Blijkbaar is ze inderdaad half vergeten dat ze in een poepluier zit. Als ik mijn mond hou, dan moet ze dat overleg ook in haar poepluier houden. Ik gniffel in mezelf, maar besluit dan dat ik dat niet kan maken. Ilse is al zoveel verder gegaan, dan ik vanmorgen nog had verwacht. Het is echt een fantastische werk- en luierdag. "Uuhhh, Ilse", zeg ik dan ook voorzichtig. Ilse kijkt verstoord op uit haar werk. "Als je jezelf voor het overleg nog schoon wil maken, zou ik niet te lang meer wachten. Of je moet het leuk vinden om in een poepluier een digitaal overleg te hebben..." Ilse kijkt naar de tijd en zegt: "Shit, je hebt gelijk... Dat zou jij wel leuk vinden, he?! Nou, ik niet. Ik ga me wassen. Maar het wordt inderdaad minder vies als je er langer inzit. Bijzonder hoe dat werkt."
Ilse staat op en loopt, met een duidelijk aanwezige poepluier in geur en hoe ze beweegt, al waggelend richting de badkamer. Ik glimlach in mezelf en prijs me weer gelukkig dat we elkaar gevonden hebben. Ik schenk nog een glas thee in en laat mijn eerste grote plas in deze luier lopen. De theepot is bijna leeg, dus ik besluit vast nieuwe thee te gaan zetten in de keuken. Deze Tena krijgt een wat dikkere stevige plak tussen je benen als je er in geplast hebt. Dat maakt hem extra aanwezig als je beweegt en dat vind ik wel lekker. In de keuken wacht ik even op de waterkoker en ik neem de theepot met nieuwe thee weer richting de woonkamer. Ook ik waggel een beetje. Ik drink rustig van mijn thee, ga weer verder aan het werk en krijg nog een telefoontje tussendoor. Ilse komt nog net voor half drie gehaast weer in de woonkamer, klikt haar laptop weer aan, doet een koptelefoon op en voor ze haar overleg in gaat, zegt ze tegen me: "Wat een werk is dat, zeg." Ik kan alleen nog maar bevestigend knikken, want ze begint al tegen haar scherm te praten. Ik schenk voor haar nog een kop thee in en ga weer aan het werk.
"Wacht nog een kwartier", zeg ik. "Hoezo?", vraagt ze. "Nou, dat echte vieze gevoel wordt minder als je er niet zo op let. Ik heb zelf dat ik me de eerste vijf minuten echt vies voel, maar als ik andere dingen ga doen en er niet zo op let, dan ebt dat gevoel weg. Uiteindelijk vind ik het daardoor lekkerder en gewoner om te doen. Als je het nog eens wilt, zou even een kwartier wachten kunnen helpen...", probeer ik uit te leggen waarom. "Echt?", zegt ze niet gelovend. Ik zeg haar natuurlijk ook hier dat ze het weer zelf moet weten en dat als ze het niet wil, dat ze het vooral ook niet moet doen. Maar ze is al zover... "En jij bent hier serieus jaloers op?", zegt ze, terwijl ze voorzichtig probeert te verzitten en met geluiden alsof ze het toch wel vies vindt een zithouding probeert te vinden, waarin ze een kwartier nog wat kan werken. "Ja, ik zou zo met je willen ruilen", zeg ik. "Wat zeg je nou? Je krijgt echt mijn luier niet aan, hoor!" "Nee, dat bedoel ik niet", zeg ik snel en ik krijg er een rood hoofd van. "Ik bedoel dat ik ook graag in een volle natte poepluier zou hebben willen zitten. Nou ja, misschien een volgende keer, als we nog eens afspreken." Ilse knikt. "Dat is goed", zegt ze.
Ik probeer me te concentreren op mijn werk. Na enige minuten lukt mij dat ook. Ik heb nog wel wat tickets af te handelen en daar ga ik helemaal in op. We werken samen stil naast elkaar en de tijd verstrijkt. We zijn geconcentreerd bezig en het is inmiddels al na 14 uur geworden. Ik bedenk me dat het nog wel wat werk is om een poepluier schoon te maken. Blijkbaar is ze inderdaad half vergeten dat ze in een poepluier zit. Als ik mijn mond hou, dan moet ze dat overleg ook in haar poepluier houden. Ik gniffel in mezelf, maar besluit dan dat ik dat niet kan maken. Ilse is al zoveel verder gegaan, dan ik vanmorgen nog had verwacht. Het is echt een fantastische werk- en luierdag. "Uuhhh, Ilse", zeg ik dan ook voorzichtig. Ilse kijkt verstoord op uit haar werk. "Als je jezelf voor het overleg nog schoon wil maken, zou ik niet te lang meer wachten. Of je moet het leuk vinden om in een poepluier een digitaal overleg te hebben..." Ilse kijkt naar de tijd en zegt: "Shit, je hebt gelijk... Dat zou jij wel leuk vinden, he?! Nou, ik niet. Ik ga me wassen. Maar het wordt inderdaad minder vies als je er langer inzit. Bijzonder hoe dat werkt."
Ilse staat op en loopt, met een duidelijk aanwezige poepluier in geur en hoe ze beweegt, al waggelend richting de badkamer. Ik glimlach in mezelf en prijs me weer gelukkig dat we elkaar gevonden hebben. Ik schenk nog een glas thee in en laat mijn eerste grote plas in deze luier lopen. De theepot is bijna leeg, dus ik besluit vast nieuwe thee te gaan zetten in de keuken. Deze Tena krijgt een wat dikkere stevige plak tussen je benen als je er in geplast hebt. Dat maakt hem extra aanwezig als je beweegt en dat vind ik wel lekker. In de keuken wacht ik even op de waterkoker en ik neem de theepot met nieuwe thee weer richting de woonkamer. Ook ik waggel een beetje. Ik drink rustig van mijn thee, ga weer verder aan het werk en krijg nog een telefoontje tussendoor. Ilse komt nog net voor half drie gehaast weer in de woonkamer, klikt haar laptop weer aan, doet een koptelefoon op en voor ze haar overleg in gaat, zegt ze tegen me: "Wat een werk is dat, zeg." Ik kan alleen nog maar bevestigend knikken, want ze begint al tegen haar scherm te praten. Ik schenk voor haar nog een kop thee in en ga weer aan het werk.
luierdrager15
Toplid
Ga alsjeblieft zo door!!
LuierJoch
Superlid
Ik drink rustig mijn thee en doe weer een plas in mijn luier. De capaciteit van mijn luier is groot, dus ik maak me nergens zorgen om. Na ruim 20 minuten hoor ik Ilse het gesprek alweer afronden. Al lachend zeg ik tegen haar: "Dat is een kort gesprek. Dat had ook best in je poepluier gekund." "Alsof jij dat zou doen", reageert ze. Al knikkend zeg ik, dat ik dat thuis best al eens gedaan heb, maar ongemakkelijk is het wel. Ilse vindt het niet erg dat ze dat niet heeft gedaan. Ik vraag haar of ze nu weer een luier aan heeft of dat ze gekozen heeft voor een broekje. Ze antwoordt dat ze de rest van de dag voor een broekje gaat. Die luiers gaat ze heus wel vaker dragen en gebruiken, maar dat ze er wel wat keuze in heeft, vindt ze wel prettig. "Wil je ook nog meer thee?", vraag ik. "Jij wil me wel heel vaak naar de wc hebben, he?", antwoordt ze. Al lachend antwoord ik dat ik daar geen last van heb. "Nou, doe nog maar een glas", zegt ze. "Moeten we nog nieuwe zetten? Esther komt ook zo thuis." Ik was dat eigenlijk weer een beetje vergeten. Het is fijn dat ze dat zegt. Ik zie dat dat nog ongeveer een half uurtje gaat duren. Ilse besluit vast water op te gaan zetten.
Ik ga weer aan het werk. Als Ilse terugkomt uit de keuken, gaat ook zij gewoon weer aan het werk. Op dit soort momenten zijn we gewoon twee collega's bij een andere werkgever samen aan het werk. We doen heel verschillende dingen voor werk, maar het is heel ontspannen zo door de dag heen en de luiers geven het een leuke en fijne dimensie. Ik zou het fijn vinden als we dit op enige regelmatige basis blijven doen. Ilse is een fijne en open vrouw. Ik besluit me weer te focussen op mijn werk en mijn gedachtes weer te laten voor wat ze zijn. Als mijn telefoon overgaat, zie ik op mijn mobiel Fleur staan. Ik neem op met "ha lief". Fleur vraagt me of ik al een idee heb hoe laat ik thuis zal zijn. Met een schuin oog kijk ik Ilse aan, terwijl ik aan Fleur antwoord dat ik verwacht dat we hier rond 17 uur stoppen met werken. Ik zie Ilse knikken en met haar mond de woorden 'tussen vijf en half zes' maken. "Misschien iets later", zeg ik er dus achteraan. "Ik ben dus voor 18 uur thuis." Fleur geeft aan dat het voor het avondeten fijn is als ik om kwart voor, tien voor zes ook echt thuis ben. Ik zeg toe dat ik er dan zal zijn.
Nadat ik heb opgehangen, zeg ik dat tegen Ilse. Ze knikt, zegt: "Moet lukken" en we gaan weer aan het werk. Niet veel later hoor ik een sleutel in het slot en horen we Esther "hoi" roepen. We roepen "hoi" terug in koor en moeten lachen. Esther rommelt wat met haar jas en tas in de gang en komt vrolijk de woonkamer in. "Ha lieverd, hoe was je dag?", vraagt Ilse aan haar dochter. "Goed, hoor", antwoordt Esther terug. 'Grappig, dat zeggen mijn kinderen nu ook op die vraag. Dat gaat nog heel wat jaren duren dus', denk ik met een glimlach. "Kom je er even bij zitten en wil je thee?", zegt Ilse. Blijkbaar is het een retorische vraag, want Esther geeft geen antwoord, pakt een stoel en komt er bij aan tafel zitten. Ilse haalt een glas en schenkt de thee in.
Ik voel me ongemakkelijk. Het voelt niet goed om nu aan het werk te gaan. Dit is dus blijkbaar een soort theepauze op de dag, waar we even een kwartiertje kletsen. Maar ik ken Esther eigenlijk niet en ook al ziet ze het niet, ik zit daar in een natte Tena luier en dat maakt het ongemak er niet minder van. Daarnaast heb ik aardig wat thee gedronken de afgelopen twee uur en ik moet dan ook eigenlijk wel weer plassen. Ik probeer dat maar even in te houden. Al snel blijkt dat er van mij ook niet veel inbreng verwacht wordt. Ilse en Esther doen dit meerdere keren per week zo. Dat is duidelijk. Het gesprek gaat over de dag, of het gezellig was met de vriendinnen, wat ze gedaan heeft in het tussenuur en of ze nog wat geleerd heeft vandaag. Iets meer ontspannen probeer ik daarom mijn plas maar te laten lopen. Terwijl ik van mijn thee slurp voel ik de warmte zich in mijn liezen verspreiden en probeer ik een zucht van genot te uiten via het blazen in mijn theeglas. Ze hebben gelukkig niks in de gaten.
Na het toch een soort van vaste gesprek tussen Ilse en Esther, richt Esther zich tot mij en zegt: "Je bent geen directe collega van mama, toch?" "Nee", antwoord ik eenvoudig. "Waarom ben je dan vandaag hier aan het werk?", vervolgt ze. Ik heb me geestelijk op eventuele vragen over mijn luier wel voorbereid, maar deze vraag was ik in mijn voorbereiding vergeten. Ik kijk Esther alleen maar met een mond vol tanden aan. Gelukkig springt Ilse bij en zegt: "Gewoon... Het klikte en doordat we al snel over de diepste gevoelens in ons leven gesproken hebben, voelt het fijn om ook gewoon samen te werken." Esther zegt met wat verdriet in haar stem tegen Ilse: "Over papa?" "Ja", antwoordt Ilse, "over papa, maar ook Chris heeft al het nodige meegemaakt in zijn leven. Het voelde al snel goed en we kiezen er voor om als vrienden samen te werken." Voor Esther is dit voldoende uitleg. Ze stapt op en zegt eerst nog een uur wat huiswerk te gaan maken. "Ik ga straks met vriendinnen wat eten en dan naar de bioscoop", zegt ze. "Oh, leuk. Dus ik eet alleen?", vraagt Ilse. Esther knikt. "Hoe laat ga je weg?" Esther geeft aan dat ze kwart over vijf in het centrum heeft afgesproken. "Is goed", antwoordt Ilse.
Ik ben ondertussen weer verder aan het werk gegaan. We drinken allebei nog van de thee en Ilse gaat tussendoor nog naar het toilet. Ik blijf rustig zitten en laat mijn plas gewoon lopen. Mijn luier raakt echt goed vol en dat voelt fijn. Om vijf uur steekt Esther haar hoofd om de hoek van de deur en zegt: "Tot vanavond en", terwijl ze haar hoofd richting mij draait, "tot de volgende keer." We groeten terug en horen de deur in het slot vallen. Ik vraag Ilse wanneer er weer een volgende keer is, als ze nog een volgende keer wil. Dat lijkt haar fijn. We gaan in de agenda's op zoek wanneer het weer past. We komen uit op donderdag over twee weken of woensdag over vijf weken. "Ik vind vijf weken wel erg ver weg. Kunnen we niet allebei gewoon vast afspreken?", vraag ik. Dat vindt Ilse een goed idee en ik zet het in mijn agenda. Het is inmiddels weer een paar minuten verder. Ik geef aan dat ik mijn luier maar eens uit ga doen, want ik moet schoon thuis komen. Ilse loopt even mee richting de badkamer om een kleine handdoek en washand voor me te pakken. Als ik alleen in de badkamer ben, kleed ik me van onderen uit en sta in mijn luier nog even voor haar spiegel. 'Mooie volle luier', denk ik bij mezelf. Tevreden over deze eerste dag, doe ik mijn luier uit, vouw hem op, was me zorgvuldig en trek mijn kleren weer aan. Ik leg mijn luier weer op de plek waar we hadden afgesproken. Ik sluit mijn computer af en terwijl Ilse en ik nog even napraten, stop ik mijn spullen in mijn tas. Ik dank Ilse voor deze bijzondere en enerverende dag en moet dan gauw richting huis. Ik geef haar een omhelzing en rij met een blij gevoel weer richting huis. Er is veel gebeurd en besproken vandaag. Dat moet ik eens even rustig gaan verwerken thuis.
Ik ga weer aan het werk. Als Ilse terugkomt uit de keuken, gaat ook zij gewoon weer aan het werk. Op dit soort momenten zijn we gewoon twee collega's bij een andere werkgever samen aan het werk. We doen heel verschillende dingen voor werk, maar het is heel ontspannen zo door de dag heen en de luiers geven het een leuke en fijne dimensie. Ik zou het fijn vinden als we dit op enige regelmatige basis blijven doen. Ilse is een fijne en open vrouw. Ik besluit me weer te focussen op mijn werk en mijn gedachtes weer te laten voor wat ze zijn. Als mijn telefoon overgaat, zie ik op mijn mobiel Fleur staan. Ik neem op met "ha lief". Fleur vraagt me of ik al een idee heb hoe laat ik thuis zal zijn. Met een schuin oog kijk ik Ilse aan, terwijl ik aan Fleur antwoord dat ik verwacht dat we hier rond 17 uur stoppen met werken. Ik zie Ilse knikken en met haar mond de woorden 'tussen vijf en half zes' maken. "Misschien iets later", zeg ik er dus achteraan. "Ik ben dus voor 18 uur thuis." Fleur geeft aan dat het voor het avondeten fijn is als ik om kwart voor, tien voor zes ook echt thuis ben. Ik zeg toe dat ik er dan zal zijn.
Nadat ik heb opgehangen, zeg ik dat tegen Ilse. Ze knikt, zegt: "Moet lukken" en we gaan weer aan het werk. Niet veel later hoor ik een sleutel in het slot en horen we Esther "hoi" roepen. We roepen "hoi" terug in koor en moeten lachen. Esther rommelt wat met haar jas en tas in de gang en komt vrolijk de woonkamer in. "Ha lieverd, hoe was je dag?", vraagt Ilse aan haar dochter. "Goed, hoor", antwoordt Esther terug. 'Grappig, dat zeggen mijn kinderen nu ook op die vraag. Dat gaat nog heel wat jaren duren dus', denk ik met een glimlach. "Kom je er even bij zitten en wil je thee?", zegt Ilse. Blijkbaar is het een retorische vraag, want Esther geeft geen antwoord, pakt een stoel en komt er bij aan tafel zitten. Ilse haalt een glas en schenkt de thee in.
Ik voel me ongemakkelijk. Het voelt niet goed om nu aan het werk te gaan. Dit is dus blijkbaar een soort theepauze op de dag, waar we even een kwartiertje kletsen. Maar ik ken Esther eigenlijk niet en ook al ziet ze het niet, ik zit daar in een natte Tena luier en dat maakt het ongemak er niet minder van. Daarnaast heb ik aardig wat thee gedronken de afgelopen twee uur en ik moet dan ook eigenlijk wel weer plassen. Ik probeer dat maar even in te houden. Al snel blijkt dat er van mij ook niet veel inbreng verwacht wordt. Ilse en Esther doen dit meerdere keren per week zo. Dat is duidelijk. Het gesprek gaat over de dag, of het gezellig was met de vriendinnen, wat ze gedaan heeft in het tussenuur en of ze nog wat geleerd heeft vandaag. Iets meer ontspannen probeer ik daarom mijn plas maar te laten lopen. Terwijl ik van mijn thee slurp voel ik de warmte zich in mijn liezen verspreiden en probeer ik een zucht van genot te uiten via het blazen in mijn theeglas. Ze hebben gelukkig niks in de gaten.
Na het toch een soort van vaste gesprek tussen Ilse en Esther, richt Esther zich tot mij en zegt: "Je bent geen directe collega van mama, toch?" "Nee", antwoord ik eenvoudig. "Waarom ben je dan vandaag hier aan het werk?", vervolgt ze. Ik heb me geestelijk op eventuele vragen over mijn luier wel voorbereid, maar deze vraag was ik in mijn voorbereiding vergeten. Ik kijk Esther alleen maar met een mond vol tanden aan. Gelukkig springt Ilse bij en zegt: "Gewoon... Het klikte en doordat we al snel over de diepste gevoelens in ons leven gesproken hebben, voelt het fijn om ook gewoon samen te werken." Esther zegt met wat verdriet in haar stem tegen Ilse: "Over papa?" "Ja", antwoordt Ilse, "over papa, maar ook Chris heeft al het nodige meegemaakt in zijn leven. Het voelde al snel goed en we kiezen er voor om als vrienden samen te werken." Voor Esther is dit voldoende uitleg. Ze stapt op en zegt eerst nog een uur wat huiswerk te gaan maken. "Ik ga straks met vriendinnen wat eten en dan naar de bioscoop", zegt ze. "Oh, leuk. Dus ik eet alleen?", vraagt Ilse. Esther knikt. "Hoe laat ga je weg?" Esther geeft aan dat ze kwart over vijf in het centrum heeft afgesproken. "Is goed", antwoordt Ilse.
Ik ben ondertussen weer verder aan het werk gegaan. We drinken allebei nog van de thee en Ilse gaat tussendoor nog naar het toilet. Ik blijf rustig zitten en laat mijn plas gewoon lopen. Mijn luier raakt echt goed vol en dat voelt fijn. Om vijf uur steekt Esther haar hoofd om de hoek van de deur en zegt: "Tot vanavond en", terwijl ze haar hoofd richting mij draait, "tot de volgende keer." We groeten terug en horen de deur in het slot vallen. Ik vraag Ilse wanneer er weer een volgende keer is, als ze nog een volgende keer wil. Dat lijkt haar fijn. We gaan in de agenda's op zoek wanneer het weer past. We komen uit op donderdag over twee weken of woensdag over vijf weken. "Ik vind vijf weken wel erg ver weg. Kunnen we niet allebei gewoon vast afspreken?", vraag ik. Dat vindt Ilse een goed idee en ik zet het in mijn agenda. Het is inmiddels weer een paar minuten verder. Ik geef aan dat ik mijn luier maar eens uit ga doen, want ik moet schoon thuis komen. Ilse loopt even mee richting de badkamer om een kleine handdoek en washand voor me te pakken. Als ik alleen in de badkamer ben, kleed ik me van onderen uit en sta in mijn luier nog even voor haar spiegel. 'Mooie volle luier', denk ik bij mezelf. Tevreden over deze eerste dag, doe ik mijn luier uit, vouw hem op, was me zorgvuldig en trek mijn kleren weer aan. Ik leg mijn luier weer op de plek waar we hadden afgesproken. Ik sluit mijn computer af en terwijl Ilse en ik nog even napraten, stop ik mijn spullen in mijn tas. Ik dank Ilse voor deze bijzondere en enerverende dag en moet dan gauw richting huis. Ik geef haar een omhelzing en rij met een blij gevoel weer richting huis. Er is veel gebeurd en besproken vandaag. Dat moet ik eens even rustig gaan verwerken thuis.
LuierJoch
Superlid
Maak je geen zorgen.
Chris en Fleur blijven echt wel bij elkaar.
vincp40
Superlid
Spoiler? Hehe...
Ik heb dit verhaal vanochtend pas ontdekt, ik was heel vroeg wakker en heb het helemaal gelezen tot en met het hoofdstuk van gisteren.
En nu het laatste hoofdstuk. Mooi verhaal !
Ik ga het blijven volgen, benieuwd hoe het verder gaat!| Thread starter | Similar threads | Forum | Replies | Date |
|---|---|---|---|---|
| K | Plastic broek en toch doorlekken?! | Volwassen Baby's / Luierliefhebbers | 5 | |
|
Doorlekken voorkomen | Plastic broekjes liefhebbers | 8 |