Nog niet klaar Babette - Op vakantie
- Onderwerp starter MaxDL
- Startdatum
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Waren weer twee mooie hoofdstukken
Hoofdstuk 10
Even later waren we weer terug bij ons huisje, Karl haalde de kleding voor die avond uit hun auto en ik liep samen met Michaela naar de slaapkamer om onze kleding te pakken. Ze spreidde mijn jurk uit op het bed en legde alle andere onderdelen van mijn outfit er naast. Dat doen we verder straks wel, eerst wat drinken en eten. Ze hadden een mandje met broodjes meegenomen en dat betekende even een moment van rust om bij te komen. Toch bleef ik opgewonden over wat er zou komen en ik voelde al weer straaltjes urine in mijn luier verdwijnen. Dit had ik anders nooit op die manier, ik leek de controle volledig kwijt te zijn. Na het eten besloten we even te gaan douchen om ons daarna om te kleden. De mannen waren redelijk snel klaar en in de tussentijd vulde ik alvast mijn rugzak met de nodige luiers. Michaela was met mij meegelopen en zag gelijk nadat ik mijn jurk had uitgedaan dat ik al weer nat was. Ga eerst eens naar de wc om te zien of je een grote boodschap moet doen, zei ze bemoederend en ik luisterde braaf. Met moeite slaagde ik daarin, deed mijn luier in de afvalbak en liep naar de douche aangezien ik de mannen al weer in de kamer hoorde praten. Mijn nieuwe vriendin kwam er net onder vandaan zodat ik aan de beurt was. Nadat ik was opgefrist liep ik naar de slaapkamer waar Michaela zich al had omgekleed in haar dirndl en aan het snuffelen tussen mijn luiervoorraad. Zij had een dirndl met donker- en lichtrode tinten in ongeveer dezelfde lengte als ik die had gekocht. Ze hield lachend een prinsessenluier omhoog en zei dat deze wel toepasselijk was en even later lag ik op bed en kreeg ik van haar mijn luier aan. Ze had inleggers gevonden en vroeg of ze er 1 of 2 in moest doen. Lachend zei ik dat ééntje wel voldoende was maar ze trok zich daar niets van aan en voegde beide inleggers toe. Je dirndl is wijd genoeg dus dat merkt niemand en dat scheelt weer in verschonen. Ze had er duidelijk plezier in want ze pakte mijn fopspeen en duwde die in mijn mond. Ik schaamde me wel een beetje maar liet haar maar begaan. Daarna volgde de rest van mijn kleding en even later stond ik vol ornaat voor haar. Ze bewonderde het resultaat, kom we laten het de mannen zien.
Ook die liepen inmiddels rond in lederhose en waren heel enthousiast over onze verschijning. De Alpenzusjes riep Stefan. Die waren volstrekt onbekend bij de anderen maar die grap was vlot uitgelegd en vanaf dat moment bleef die grap hangen en waren we de zusjes als ze ons beide bedoelden. Hoe laat gaan we door, vroeg ik. We hebben de tijd zei Michaela en bovendien moeten we ons haar nog eventjes doen. Vlechten draaien en daarna ook nog make-up. We moeten er perfect uitzien. Weer verbaasde ze me want ik had nooit het gevoel gehad dat ze daar veel om gaf. Strakke broeken, hard rock shirts, maar nu in een mooie dirndl en helemaal vrouwelijk. Kom zusje, we laten de mannen alleen en gaan ons mooi maken. Stefan die achter me stond klopte met zijn hand op mijn achterste en lachte, baby-zusje bedoel je zeker. Maak je eens nuttig, reageerde ik en pak mijn rugzak van de slaapkamer voor als de baby verschoont moet worden. Moet je al plassen vroeg Michaela, dan blijft alles nog even droog maar ik had niets meer gedronken dus dat hoefde niet. Het eventjes ons haar doen liep best wel uit. Heel precies vlechtte ze mijn haar en deed de staart over mijn schouder waarna ze dat handig ook bij haar zelf deed waarbij ik af en toe moest meehelpen. De nood werd tussendoor hoog, ik moet plassen, zei ik verlegen. Is goed, ze liep mee naar het toilet en hielp me voorzichtig uit mijn luier zodat ik kon plassen en deed daarna alles weer goed vast. Dat is wel een voordeel van deze luiers dat die plakstrip weer los en vast kan dus ik verwacht dat het goed blijft zitten.
Toen we eindelijk allemaal klaar waren voor het feest vertrokken we met hun auto naar het vakantiehuisje dat ze huurden. Dat lag op loopafstand van het feestterrein. Iedereen kan dan drinken en als we jullie niet meer kunnen terugrijden dan blijven jullie gewoon hier slapen. We regelen wel wat. Nu was ik toch niet van plan om me te bezatten maar ik had het vermoeden dat de rest er wel weg mee kon en hoewel Stefan graag controle hield had ik hem ook al flink aangeschoten gezien. Heb je iets meegenomen voor als het frisser wordt, vroeg Michaela aan mij. Daar had ik totaal niet aan gedacht. Mijn spijkerjasje lag thuis, het was zonnig en aangenaam toen we in de auto stapten maar ze had gelijk tegen de avond kon het best afkoelen. Geen probleem, ik heb wel een omslagdoek en ik neem een jasje mee en ze rommelde in de gang en kwam daar mee terug. Mooi, dan kunnen we eindelijk vertrekken, ik begin al dorst te krijgen, lachte Karl. Het was inderdaad niet ver lopen want toen we buiten stonden hoorde ik al muziek en lawaai in de verte en na een korte wandeling zag ik op een grote weide een feesttent, lange houten tafels met van die lagere banken om op te zitten en een podium waar een muziekgroep stevig zijn best deed. We schoven aan bij één van de tafels en bestelden bier bij één van de meisjes die constant rondliepen om iedereen van drank te voorzien, natuurlijk allemaal in een gepaste outfit voor de gelegenheid. Een snelle blik vertelde mij dat op zich redelijk wat bezoekers in klederdracht waren maar dat er ook veel mensen gewoon dagelijkse kleding droegen. Natuurlijk behalve de lokale bevolking waren er ook veel toeristen maar nu snapte ik dat men heel blij was dat wij tenminste de moeite hadden genomen om ons te verkleden.
Even later stonden er 4 grote pullen bier voor ons op tafel en brachten we een proost uit op onze vriendschap en een leuke avond. Karl nam een grote teug en zette na een paar stevige slokken zijn pul half leeg weer op de tafel. Oei, in dat tempo zou hij zeker niet in staat zijn om ons terug te rijden en als ik in dat tempo ging drinken had ik nooit genoeg luiers mee. We luisterden naar de muziek en babbelden over wat we zagen en nadat onze glazen leeg waren stond Michaela op en kondigde aan dat ze de tent wou verkennen. Nieuwsgierig liepen we mee, in de tent stonden tafels met stoeltjes en aan de zijkanten allemaal lange tafels waaraan mensen zelf gemaakt gebak en koek verkochten, een tafel met kaas en worst en natuurlijk meerdere biertappen en andere drank, zoals jenever en kruidenlikeurtjes. Ik vroeg me al af of je ook gewoon limonade kon krijgen of koffie en thee maar dat was natuurlijk ook het geval. Gelukkig maar want bier met gebak leek mij niets. Buiten stonden zaken zoals broodjes met worst of hamburgers en andere warme snacks dus we gingen niets tekort komen. Aangezien we al best trek hadden haalden we een broodje met braadworst en even later zaten we weer aan een buitentafel met opnieuw 4 volle pullen bier. Hoe lang ging mijn luier dat volhouden in dit tempo, ik besloot het maar rustig aan te doen en kleine slokjes te nemen want dit ging wel heel vlot.
Even later waren we weer terug bij ons huisje, Karl haalde de kleding voor die avond uit hun auto en ik liep samen met Michaela naar de slaapkamer om onze kleding te pakken. Ze spreidde mijn jurk uit op het bed en legde alle andere onderdelen van mijn outfit er naast. Dat doen we verder straks wel, eerst wat drinken en eten. Ze hadden een mandje met broodjes meegenomen en dat betekende even een moment van rust om bij te komen. Toch bleef ik opgewonden over wat er zou komen en ik voelde al weer straaltjes urine in mijn luier verdwijnen. Dit had ik anders nooit op die manier, ik leek de controle volledig kwijt te zijn. Na het eten besloten we even te gaan douchen om ons daarna om te kleden. De mannen waren redelijk snel klaar en in de tussentijd vulde ik alvast mijn rugzak met de nodige luiers. Michaela was met mij meegelopen en zag gelijk nadat ik mijn jurk had uitgedaan dat ik al weer nat was. Ga eerst eens naar de wc om te zien of je een grote boodschap moet doen, zei ze bemoederend en ik luisterde braaf. Met moeite slaagde ik daarin, deed mijn luier in de afvalbak en liep naar de douche aangezien ik de mannen al weer in de kamer hoorde praten. Mijn nieuwe vriendin kwam er net onder vandaan zodat ik aan de beurt was. Nadat ik was opgefrist liep ik naar de slaapkamer waar Michaela zich al had omgekleed in haar dirndl en aan het snuffelen tussen mijn luiervoorraad. Zij had een dirndl met donker- en lichtrode tinten in ongeveer dezelfde lengte als ik die had gekocht. Ze hield lachend een prinsessenluier omhoog en zei dat deze wel toepasselijk was en even later lag ik op bed en kreeg ik van haar mijn luier aan. Ze had inleggers gevonden en vroeg of ze er 1 of 2 in moest doen. Lachend zei ik dat ééntje wel voldoende was maar ze trok zich daar niets van aan en voegde beide inleggers toe. Je dirndl is wijd genoeg dus dat merkt niemand en dat scheelt weer in verschonen. Ze had er duidelijk plezier in want ze pakte mijn fopspeen en duwde die in mijn mond. Ik schaamde me wel een beetje maar liet haar maar begaan. Daarna volgde de rest van mijn kleding en even later stond ik vol ornaat voor haar. Ze bewonderde het resultaat, kom we laten het de mannen zien.
Ook die liepen inmiddels rond in lederhose en waren heel enthousiast over onze verschijning. De Alpenzusjes riep Stefan. Die waren volstrekt onbekend bij de anderen maar die grap was vlot uitgelegd en vanaf dat moment bleef die grap hangen en waren we de zusjes als ze ons beide bedoelden. Hoe laat gaan we door, vroeg ik. We hebben de tijd zei Michaela en bovendien moeten we ons haar nog eventjes doen. Vlechten draaien en daarna ook nog make-up. We moeten er perfect uitzien. Weer verbaasde ze me want ik had nooit het gevoel gehad dat ze daar veel om gaf. Strakke broeken, hard rock shirts, maar nu in een mooie dirndl en helemaal vrouwelijk. Kom zusje, we laten de mannen alleen en gaan ons mooi maken. Stefan die achter me stond klopte met zijn hand op mijn achterste en lachte, baby-zusje bedoel je zeker. Maak je eens nuttig, reageerde ik en pak mijn rugzak van de slaapkamer voor als de baby verschoont moet worden. Moet je al plassen vroeg Michaela, dan blijft alles nog even droog maar ik had niets meer gedronken dus dat hoefde niet. Het eventjes ons haar doen liep best wel uit. Heel precies vlechtte ze mijn haar en deed de staart over mijn schouder waarna ze dat handig ook bij haar zelf deed waarbij ik af en toe moest meehelpen. De nood werd tussendoor hoog, ik moet plassen, zei ik verlegen. Is goed, ze liep mee naar het toilet en hielp me voorzichtig uit mijn luier zodat ik kon plassen en deed daarna alles weer goed vast. Dat is wel een voordeel van deze luiers dat die plakstrip weer los en vast kan dus ik verwacht dat het goed blijft zitten.
Toen we eindelijk allemaal klaar waren voor het feest vertrokken we met hun auto naar het vakantiehuisje dat ze huurden. Dat lag op loopafstand van het feestterrein. Iedereen kan dan drinken en als we jullie niet meer kunnen terugrijden dan blijven jullie gewoon hier slapen. We regelen wel wat. Nu was ik toch niet van plan om me te bezatten maar ik had het vermoeden dat de rest er wel weg mee kon en hoewel Stefan graag controle hield had ik hem ook al flink aangeschoten gezien. Heb je iets meegenomen voor als het frisser wordt, vroeg Michaela aan mij. Daar had ik totaal niet aan gedacht. Mijn spijkerjasje lag thuis, het was zonnig en aangenaam toen we in de auto stapten maar ze had gelijk tegen de avond kon het best afkoelen. Geen probleem, ik heb wel een omslagdoek en ik neem een jasje mee en ze rommelde in de gang en kwam daar mee terug. Mooi, dan kunnen we eindelijk vertrekken, ik begin al dorst te krijgen, lachte Karl. Het was inderdaad niet ver lopen want toen we buiten stonden hoorde ik al muziek en lawaai in de verte en na een korte wandeling zag ik op een grote weide een feesttent, lange houten tafels met van die lagere banken om op te zitten en een podium waar een muziekgroep stevig zijn best deed. We schoven aan bij één van de tafels en bestelden bier bij één van de meisjes die constant rondliepen om iedereen van drank te voorzien, natuurlijk allemaal in een gepaste outfit voor de gelegenheid. Een snelle blik vertelde mij dat op zich redelijk wat bezoekers in klederdracht waren maar dat er ook veel mensen gewoon dagelijkse kleding droegen. Natuurlijk behalve de lokale bevolking waren er ook veel toeristen maar nu snapte ik dat men heel blij was dat wij tenminste de moeite hadden genomen om ons te verkleden.
Even later stonden er 4 grote pullen bier voor ons op tafel en brachten we een proost uit op onze vriendschap en een leuke avond. Karl nam een grote teug en zette na een paar stevige slokken zijn pul half leeg weer op de tafel. Oei, in dat tempo zou hij zeker niet in staat zijn om ons terug te rijden en als ik in dat tempo ging drinken had ik nooit genoeg luiers mee. We luisterden naar de muziek en babbelden over wat we zagen en nadat onze glazen leeg waren stond Michaela op en kondigde aan dat ze de tent wou verkennen. Nieuwsgierig liepen we mee, in de tent stonden tafels met stoeltjes en aan de zijkanten allemaal lange tafels waaraan mensen zelf gemaakt gebak en koek verkochten, een tafel met kaas en worst en natuurlijk meerdere biertappen en andere drank, zoals jenever en kruidenlikeurtjes. Ik vroeg me al af of je ook gewoon limonade kon krijgen of koffie en thee maar dat was natuurlijk ook het geval. Gelukkig maar want bier met gebak leek mij niets. Buiten stonden zaken zoals broodjes met worst of hamburgers en andere warme snacks dus we gingen niets tekort komen. Aangezien we al best trek hadden haalden we een broodje met braadworst en even later zaten we weer aan een buitentafel met opnieuw 4 volle pullen bier. Hoe lang ging mijn luier dat volhouden in dit tempo, ik besloot het maar rustig aan te doen en kleine slokjes te nemen want dit ging wel heel vlot.
Hoofdstuk 11
Even later werden we uitbundig begroet door onze huisbaas en zijn vrouw, ze complimenteerden mij met mijn jurkje en vonden dat ik er fantastisch uitzag. Wij stelden onze vrienden voor en ook deze werden uitbundig begroet hoewel het feit dat ze een huisje huurden dat niet van hem was met minder enthousiasme ontvangen werd. Achter hun stonden nog een paar mensen die er belangrijk uitzagen en het bleken de organisatoren te zijn die ons ook vriendelijk welkom heetten en naar onze namen vroegen. Die werden genoteerd op een lijst en ze lachten heel vriendelijk en checkten nog even de spellingswijze van mijn naam. Enigszins achterdochtig spelde ik nogmaals mijn naam, wat had dit nu weer te betekenen? Hielden ze zo alle feestgangers bij? Ik had het idee dat dit niet zo zou zijn maar daar zouden we dan nog wel merken. De anderen stonden er kennelijk niet zo bij stil want die babbelden rustig verder en het onderwerp kwam niet ter sprake. Ik fluisterde het Michaela in haar oor en die keek me verbaasd aan, maak je daar maar geen zorgen over en alleen maar leuk als ze iets van plan zijn.
Even later kwam één van de serveersters met een vaatje langs waaruit ze kleine glaasjes volschonk met sterke drank. Ik probeerde er onderuit te komen maar Karl had al 4 glaasjes besteld en voor ik het wist dronken de anderen in één teug het glaasje leeg. Ik nipte er eens van, niet eens zo slecht, en zette het glaasje voor me neer. Dat bleek echter niet de bedoeling, de serveerster bleef vriendelijk doch ongeduldig naar mij lachen en Michaela gebaarde naar mij dat ik het moest leegdrinken. De glaasjes werden gelijk weer in een mandje ingezameld dus moest ik wel. Ik bracht het glaasje voorzichtig naar mijn mond om te drinken maar Michaela trok gelijk mijn hoofd achterover aan mijn paardenstaart en kiepte het glaasje leeg in mijn mond. Kom op slikken, Babette! Ik slikte alles door en moest gelijk hoesten, drink wat bier om het weg te spoelen zei Karl. Dit was eens maar nooit weer. De anderen moesten lachen, je hoeft niet bang te zijn dat ze nogmaals terugkomen. Dit is puur om de mensen wat losser te maken, ze voeren je heus niet dronken, daar hebben ze helemaal niets aan want dat geeft alleen maar ellende. Ik twijfelde daar wel een beetje aan maar wat nog belangrijker was dat mijn plotselinge hoestbui niet alleen gevolgen had boven de tafel want ook beneden de tafel had het zijn uitwerking niet gemist.
De aandacht verlegde zich echter al weer snel naar het podium want er werd een wedstrijd houtzagen aangekondigd. Twee groepen van stevige heren sleepten 2 dikke boomstammen op het podium die op schragen werden geplaatst en een aantal zeer potige mannen werden voorgesteld als deelnemers. In een teams van 2 moesten ze tegen elkaar zo snel mogelijk een plak van de stammen afzagen met een grote zaag waar ze aan beide kanten van de boomstam aan trokken. Heel indrukwekkend en na een aantal voorrondes volgde de grote finale tussen de beide sterkste teams. Daarna werden er vrijwilligers omgeroepen uit het publiek om het ook eens te proberen. Een aantal mannen gaven gehoor maar kennelijk niet voldoende volgens de omroeper die op een briefje keek en plotseling de namen van Stefan en Karl opriep. Michaela gilde van het lachen en ik pieste in mijn luier van het lachen om het geschrokken gezicht van Stefan. Natuurlijk lieten ze zich niet kennen en stonden op en liepen naar het podium. Onder luide aanmoediging begonnen de eerste 2 groepjes aan de wedstrijd die duidelijk meer tijd in beslag nam dan bij de eerdere deelnemers hoewel de boomstammen vervangen waren door dunnere exemplaren. De 2de serie bevatte 2 jonge knapen die kansloos waren tegen onze mannen dus moesten ze nog een keer aan de bak in de finale. Deze 2 teams waren meer tegen elkaar opgewassen en het andere team won op het nippertje. Met rode koppen van inspanning gingen ze weer tegenover ons zitten en hadden wel even tijd nodig om weer bij te komen. Ik fluisterde iets tegen Michaela die gelijk opstond, mijn rugzakje pakte en met mij richting de toiletten ging. Je hebt gelijk, Babette, eerst maar even verschonen voordat wij voor iets opgeroepen worden. Je had gelijk, onze namen werden niet voor niets genoteerd dus wij komen ook nog aan de beurt.
Niet veel later zat ik weer opgefrist aan de tafel, op het podium was de muziekkapel weer bezig en onze mannen hadden weer een normale kleur gekregen. Karl en Stefan zaten weer achter een verse pul bier en hadden er ook ééntje bij Michaela gezet. Gelukkig niet bij mij want de mijne was nog niet eens half leeg. Enigszins nerveus had ik nog even rondgespeurd naar de vaatjes met de sterke drank maar die waren nergens te zien dus dat was inderdaad maar een eenmalige actie geweest. De avond ging verder met de dansgroepen en nadat die klaar waren werden er vrouwelijke deelnemers uitgenodigd. Nu zijn wij aan de beurt, fluisterde Michaela en ja hoor, onze namen werden ook opgeroepen. Wij moesten kennelijk meedoen met het dansen, gelukkig hadden we nog geoefend die ochtend. Iedereen kreeg een mannelijke partner toegewezen en kennelijk was het soort van danswedstrijd. Dat was minder erg dan boomzagen dus besloot ik aangezien het een wedstrijd was er dan ook maar mijn best voor te doen. Een jurylid tikte af toe een koppel af tot er nog vier teams over waren. Daarna was de wedstrijd voorbij, aangezien ik nog niet afgetikt was werd ik samen met 3 andere dames van voor op het podium gezet. Michaela was al afgetikt, dat was duidelijk doorgestoken kaart want die danste veel beter dan mij. Het publiek mocht met applaus de winnares aanwijzen en ik eindigde op de 3de plaats. Ik kreeg een lintje als prijs en wou al weer het podium verlaten maar werd teruggeroepen. Er was kennelijk ook een prijs voor de beste buitenlandse, misschien ter plekke verzonnen, maar ik kreeg een enveloppe en bloemen. Dat herinnerde me aan de danswedstrijd van de oldtimershow. Kennelijk trok ik dit soort dingen aan. Nu mocht ik weer terug naar de anderen en onder luid applaus daalden we het podium af. Jij hebt ook altijd geluk zei Stefan, wat zit er in de enveloppe? Nieuwsgierig maakte ik hem open en het was een uitnodiging voor de volgende dag om 11.00u op het dorpsplein samen met 3 personen naar keuze, liefst in klederdracht. Als dat geen afgesproken werk was! Dat hadden we dus hoe dan ook gewonnen, als Karl en Stefan hun wedstrijd hadden gewonnen hadden zij het waarschijnlijk gekregen. De muziekstijl veranderde in dance muziek en het podium stroomde vol met voornamelijk jongere feestvierders om te dansen, wij gingen echter richting de tent om ons daar te vermaken. We besloten iets zonder alcohol te bestellen en de avond af te sluiten met koffie en gebak. Ik was best vermoeid en morgen was het kennelijk nog feest. Na een uurtje vertrokken we naar huis. Karl zette ons af bij onze voordeur en we spraken af dat we elkaar die ochtend erop op het dorpsplein weer zouden zien.
Even later werden we uitbundig begroet door onze huisbaas en zijn vrouw, ze complimenteerden mij met mijn jurkje en vonden dat ik er fantastisch uitzag. Wij stelden onze vrienden voor en ook deze werden uitbundig begroet hoewel het feit dat ze een huisje huurden dat niet van hem was met minder enthousiasme ontvangen werd. Achter hun stonden nog een paar mensen die er belangrijk uitzagen en het bleken de organisatoren te zijn die ons ook vriendelijk welkom heetten en naar onze namen vroegen. Die werden genoteerd op een lijst en ze lachten heel vriendelijk en checkten nog even de spellingswijze van mijn naam. Enigszins achterdochtig spelde ik nogmaals mijn naam, wat had dit nu weer te betekenen? Hielden ze zo alle feestgangers bij? Ik had het idee dat dit niet zo zou zijn maar daar zouden we dan nog wel merken. De anderen stonden er kennelijk niet zo bij stil want die babbelden rustig verder en het onderwerp kwam niet ter sprake. Ik fluisterde het Michaela in haar oor en die keek me verbaasd aan, maak je daar maar geen zorgen over en alleen maar leuk als ze iets van plan zijn.
Even later kwam één van de serveersters met een vaatje langs waaruit ze kleine glaasjes volschonk met sterke drank. Ik probeerde er onderuit te komen maar Karl had al 4 glaasjes besteld en voor ik het wist dronken de anderen in één teug het glaasje leeg. Ik nipte er eens van, niet eens zo slecht, en zette het glaasje voor me neer. Dat bleek echter niet de bedoeling, de serveerster bleef vriendelijk doch ongeduldig naar mij lachen en Michaela gebaarde naar mij dat ik het moest leegdrinken. De glaasjes werden gelijk weer in een mandje ingezameld dus moest ik wel. Ik bracht het glaasje voorzichtig naar mijn mond om te drinken maar Michaela trok gelijk mijn hoofd achterover aan mijn paardenstaart en kiepte het glaasje leeg in mijn mond. Kom op slikken, Babette! Ik slikte alles door en moest gelijk hoesten, drink wat bier om het weg te spoelen zei Karl. Dit was eens maar nooit weer. De anderen moesten lachen, je hoeft niet bang te zijn dat ze nogmaals terugkomen. Dit is puur om de mensen wat losser te maken, ze voeren je heus niet dronken, daar hebben ze helemaal niets aan want dat geeft alleen maar ellende. Ik twijfelde daar wel een beetje aan maar wat nog belangrijker was dat mijn plotselinge hoestbui niet alleen gevolgen had boven de tafel want ook beneden de tafel had het zijn uitwerking niet gemist.
De aandacht verlegde zich echter al weer snel naar het podium want er werd een wedstrijd houtzagen aangekondigd. Twee groepen van stevige heren sleepten 2 dikke boomstammen op het podium die op schragen werden geplaatst en een aantal zeer potige mannen werden voorgesteld als deelnemers. In een teams van 2 moesten ze tegen elkaar zo snel mogelijk een plak van de stammen afzagen met een grote zaag waar ze aan beide kanten van de boomstam aan trokken. Heel indrukwekkend en na een aantal voorrondes volgde de grote finale tussen de beide sterkste teams. Daarna werden er vrijwilligers omgeroepen uit het publiek om het ook eens te proberen. Een aantal mannen gaven gehoor maar kennelijk niet voldoende volgens de omroeper die op een briefje keek en plotseling de namen van Stefan en Karl opriep. Michaela gilde van het lachen en ik pieste in mijn luier van het lachen om het geschrokken gezicht van Stefan. Natuurlijk lieten ze zich niet kennen en stonden op en liepen naar het podium. Onder luide aanmoediging begonnen de eerste 2 groepjes aan de wedstrijd die duidelijk meer tijd in beslag nam dan bij de eerdere deelnemers hoewel de boomstammen vervangen waren door dunnere exemplaren. De 2de serie bevatte 2 jonge knapen die kansloos waren tegen onze mannen dus moesten ze nog een keer aan de bak in de finale. Deze 2 teams waren meer tegen elkaar opgewassen en het andere team won op het nippertje. Met rode koppen van inspanning gingen ze weer tegenover ons zitten en hadden wel even tijd nodig om weer bij te komen. Ik fluisterde iets tegen Michaela die gelijk opstond, mijn rugzakje pakte en met mij richting de toiletten ging. Je hebt gelijk, Babette, eerst maar even verschonen voordat wij voor iets opgeroepen worden. Je had gelijk, onze namen werden niet voor niets genoteerd dus wij komen ook nog aan de beurt.
Niet veel later zat ik weer opgefrist aan de tafel, op het podium was de muziekkapel weer bezig en onze mannen hadden weer een normale kleur gekregen. Karl en Stefan zaten weer achter een verse pul bier en hadden er ook ééntje bij Michaela gezet. Gelukkig niet bij mij want de mijne was nog niet eens half leeg. Enigszins nerveus had ik nog even rondgespeurd naar de vaatjes met de sterke drank maar die waren nergens te zien dus dat was inderdaad maar een eenmalige actie geweest. De avond ging verder met de dansgroepen en nadat die klaar waren werden er vrouwelijke deelnemers uitgenodigd. Nu zijn wij aan de beurt, fluisterde Michaela en ja hoor, onze namen werden ook opgeroepen. Wij moesten kennelijk meedoen met het dansen, gelukkig hadden we nog geoefend die ochtend. Iedereen kreeg een mannelijke partner toegewezen en kennelijk was het soort van danswedstrijd. Dat was minder erg dan boomzagen dus besloot ik aangezien het een wedstrijd was er dan ook maar mijn best voor te doen. Een jurylid tikte af toe een koppel af tot er nog vier teams over waren. Daarna was de wedstrijd voorbij, aangezien ik nog niet afgetikt was werd ik samen met 3 andere dames van voor op het podium gezet. Michaela was al afgetikt, dat was duidelijk doorgestoken kaart want die danste veel beter dan mij. Het publiek mocht met applaus de winnares aanwijzen en ik eindigde op de 3de plaats. Ik kreeg een lintje als prijs en wou al weer het podium verlaten maar werd teruggeroepen. Er was kennelijk ook een prijs voor de beste buitenlandse, misschien ter plekke verzonnen, maar ik kreeg een enveloppe en bloemen. Dat herinnerde me aan de danswedstrijd van de oldtimershow. Kennelijk trok ik dit soort dingen aan. Nu mocht ik weer terug naar de anderen en onder luid applaus daalden we het podium af. Jij hebt ook altijd geluk zei Stefan, wat zit er in de enveloppe? Nieuwsgierig maakte ik hem open en het was een uitnodiging voor de volgende dag om 11.00u op het dorpsplein samen met 3 personen naar keuze, liefst in klederdracht. Als dat geen afgesproken werk was! Dat hadden we dus hoe dan ook gewonnen, als Karl en Stefan hun wedstrijd hadden gewonnen hadden zij het waarschijnlijk gekregen. De muziekstijl veranderde in dance muziek en het podium stroomde vol met voornamelijk jongere feestvierders om te dansen, wij gingen echter richting de tent om ons daar te vermaken. We besloten iets zonder alcohol te bestellen en de avond af te sluiten met koffie en gebak. Ik was best vermoeid en morgen was het kennelijk nog feest. Na een uurtje vertrokken we naar huis. Karl zette ons af bij onze voordeur en we spraken af dat we elkaar die ochtend erop op het dorpsplein weer zouden zien.
Laatst bewerkt:
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Weer twee mooie hoofdstukken.
Benieuwd naar het volgende hoofdstuk
Benieuwd naar het volgende hoofdstuk
Hoofdstuk 12
Stefan maakte mij wakker, ik had de koebellen volledig gemist en moeizaam klom ik uit bed en ontdeed mij van mijn natte luier om vervolgens te gaan douchen. Weer in de woonkamer aangekomen had Stefan het ontbijt al klaargezet en tijdens het eten vroegen we ons af wat er zou gaan gebeuren. We hadden geen idee, niets wilds want anders hadden ze wel andere kledinginstructies gegeven. We komen er zo wel achter, in de tussentijd had ik wel een goed benul gekregen hoe ik de jurk netjes aankreeg en ik koos voor een onopvallende luier en stak reservespullen in mijn rugtasje. Ik twijfelde even bij het gewone ondergoed en stak voor de zekerheid er ook maar een gewoon slipje in. Daarna vertrokken we te voet naar het dorp en zagen dat het dorpsplein was omgetoverd met banken, stoelen en een podium tot een soort van feestzaal maar dan in de buitenlucht. Michaela en Karl waren er ook al en we werden gelijk opgevangen door de man die gisteren onze namen had genoteerd. Fijn dat jullie er zijn. We organiseren voor alle dorpen en plaatsen in de buurt jaarlijks een middag event en dit keer is jullie dorp aan de beurt. Hiervoor worden alleen maar mensen uitgenodigd uit de regio en belangrijke bestuurders uit de provincie en van de overheid. Bedoeling is om geld bij elkaar te krijgen voor onze regio in de vorm van subsidies en giften. Die belangrijke vertegenwoordigers moeten derhalve in de watten gelegd worden en we hopen dat jullie ons willen helpen inzake het toeristische belang van onze regio vooral ook door het aantrekkelijk presenteren voor buitenlandse bezoekers.
Maar eerst gaan we jullie verwennen met muziek en lekkernijen. Dat is allemaal heel leuk en aardig maar wat wordt er dan van ons verwacht, onderbrak Michaela, die zoals ik al eerder had geconstateerd iets praktischer dacht. Gewoon, we hebben een standje met foldertjes en dergelijke en we hoopten dat jullie heel enthousiast onze regio konden aanprijzen en dat jullie je zo welkom voelen dat jullie ook onze klederdracht graag dragen. Hmmm, reageerde Michaela, dat had wel even op voorhand besproken kunnen worden, nu worden we niet geheel spontaan voor jullie karretje gespannen en offeren we daar een vakantiedag aan op. Natuurlijk blijven jullie onze gasten en is alles kostenloos voor het restant van de feesten reageerde de man en voor de dames regelen we wel een mooie verrassing. We besloten akkoord te gaan en genoten daarna van de muziek en de versnaperingen. Het zonnetje scheen dus was het gewoon een mooie rustige dag om buiten te zitten. Even later stond onze huisbaas met zijn vrouw bij onze tafel. Sorry hiervoor, zei hij, het plan kwam op bij het organisatie comité en hoewel wij tegen waren hebben ze het doorgedrukt. Het is moeilijk om vrijwilligers te krijgen en ze dachten het op deze manier op te lossen. Wij hebben onze activiteit al moeten afgelasten wegens gebrek aan vrijwilligers. Wat waren jullie dan van plan om te organiseren, vroeg ik naïef. Wij zouden een modeshow houden met de dirndls die mijn vrouw maakt maar we hebben niemand gevonden die wil showen. Kunnen we dat niet combineren, dacht Michaela hardop na, ik denk niet dat een stand met toerisme constant publiek trekt en we zouden natuurlijk best de boel kunnen opleuken om af en toe van kleding te wisselen. Dat is een schitterend plan, omkleden kan in de herberg en jullie kunnen dan heen en weer lopen, bij jullie stand staan en dan weer terug. Ik dacht even aan mijn luier maar besefte dat ik ook een gewoon slipje in mijn rugzak had gestoken dus dat zou inderdaad best wel leuk kunnen zijn.
De anderen vonden het ook heel leuk, de mannen offerden zich op om flyers uit te delen voor het toerisme deel en wij zouden dan ook de modeshow kunnen doen. Daar hadden we ook veel meer zin aan, we baalden een beetje van het ons toegeschoven flyer klusje, we zouden het wel doen maar meer voor de schone schijn. Na het middaguur werden de stoelen en banken weggehaald, kwam er langzaamaan meer volk en werden we bij ons standje neergezet. Er kwamen wat mensen bij ons praten maar heel erg druk werd het niet dus na een uurtje namen de mannen het over en verdwenen wij richting de herberg. De vrouw van onze huisbaas hielp ons in een stel dirndls die zij als modern en jeugdig bestempelden en even later liepen we als volleerde modellen over het podium, dat trok meer aandacht dan het toerisme standje en we oogsten applaus toen we terug liepen. Snel omkleden en we waren weer vertrokken voor de 2de ronde in outfits die iets behoudender waren. Lange jurken tot op de enkels, meer iets voor oudere dames maar wel mooi. Dit keer liepen we door naar ons standje omdat daar nu meer volk stond. Kennelijk was onze show bij de media opgevallen en moesten we interviews geven. Michaela, die natuurlijk beter duits sprak kapte na verloop van tijd het media rondje af met de mededeling dat we de volgende moderonde gingen doen. We paradeerden terug naar de herberg en kregen hele chique dindls aan. Ik werd door onze huisbazin wel vreemd aangekeken bij het omkleden maar ik was zo opgegaan in onze show dat ik niets merkte. Opnieuw via het podium naar onze stand, weer wat vragenstellers en daarna konden we even uitrusten voordat de finale zou beginnen. Dat duurde echter niet lang. Onze dirndl maakster riep ons al weer snel terug naar de herberg voor de grote finale. We kregen outfits aan die je zeker niet traditioneel kon noemen, Michaela een hele stoere waar rood leer in verwerkt was en ik juist het tegenovergestelde met zijde en kant die juist heel liefelijk aandeed. De oeh’s en aah’s waren niet van de lucht en onze ontwerpster werd naar voren geroepen en kreeg een staande ovatie.
Wij liepen terug naar ons standje waar iedereen ons bewonderde en aan de materialen voelde. Onze mode ontwerpster kwam bij ons staan en nam mij apart. Zal ik jou eerst even helpen, vroeg ze. Ik reageerde verbaasd en snapte niet wat ze bedoelde. Kom maar even, zei ze moederlijke en nam mij mee naar de herberg. Ik volgde haar naar de omkleedruimte en ze pakte tot mijn verbazing mijn rugzakje. Ineens besefte ik wat ze bedoelde en werd vuurrood, mijn luier, ik was zo opgegaan in de show dat ik totaal vergeten was een slipje aan te trekken en tijdens al het omkleden had ik gewoon mijn luier aangehad. Zichtbaar voor iedereen die had meegekeken, hoewel als ik er bij nadacht alleen zij mij had geholpen met het omkleden. Niet alleen was het een luier maar een inmiddels ook heel natte luier die ik aanhad. Ze pakte een nieuwe, ontdeed mij van de natte, maakte mij schoon met wat doekjes uit mijn tas en liet mij op een bank liggen waarna ze me de schone luier aandeed. Terwijl ze dat deed sprak ze heel moederlijk en ik liet het dan ook braaf gebeuren. Nadat ik opstond kreeg ik mijn dirndl weer aan en klopte ze op mijn achterste ten teken dat we weer verder konden. Zo, jij bent weer fris, kom maar naar mij als je weer een vieze luier hebt. Ik weet niet wat ze dacht maar ineens was ik kennelijk in haar ogen een klein kind of zo. Dit was heel anders als Stefan of MIchaela mij hielpen maar ook wel aangenaam. Dat moederlijke deed mij weer herinneren aan die buurvrouw destijds op vakantie in Duitsland. Nog enigszins beschaamd liep ik weer naar buiten en voegde mij bij de anderen die mij vragend aankeken. Het antwoord kwam van achter mij, ik heb haar even geholpen met verschoning, jullie hadden mij wel even kunnen vertellen dat ze niet zindelijk is, maar alles is goed gegaan en ze kan er weer tegen. De aandacht verschoof zich echter snel weer naar de kleding en dat vond ik totaal niet erg. Voor zover ik kon merken had niemand gelukkig meegeluisterd of gesnapt waar het over ging.
Stefan maakte mij wakker, ik had de koebellen volledig gemist en moeizaam klom ik uit bed en ontdeed mij van mijn natte luier om vervolgens te gaan douchen. Weer in de woonkamer aangekomen had Stefan het ontbijt al klaargezet en tijdens het eten vroegen we ons af wat er zou gaan gebeuren. We hadden geen idee, niets wilds want anders hadden ze wel andere kledinginstructies gegeven. We komen er zo wel achter, in de tussentijd had ik wel een goed benul gekregen hoe ik de jurk netjes aankreeg en ik koos voor een onopvallende luier en stak reservespullen in mijn rugtasje. Ik twijfelde even bij het gewone ondergoed en stak voor de zekerheid er ook maar een gewoon slipje in. Daarna vertrokken we te voet naar het dorp en zagen dat het dorpsplein was omgetoverd met banken, stoelen en een podium tot een soort van feestzaal maar dan in de buitenlucht. Michaela en Karl waren er ook al en we werden gelijk opgevangen door de man die gisteren onze namen had genoteerd. Fijn dat jullie er zijn. We organiseren voor alle dorpen en plaatsen in de buurt jaarlijks een middag event en dit keer is jullie dorp aan de beurt. Hiervoor worden alleen maar mensen uitgenodigd uit de regio en belangrijke bestuurders uit de provincie en van de overheid. Bedoeling is om geld bij elkaar te krijgen voor onze regio in de vorm van subsidies en giften. Die belangrijke vertegenwoordigers moeten derhalve in de watten gelegd worden en we hopen dat jullie ons willen helpen inzake het toeristische belang van onze regio vooral ook door het aantrekkelijk presenteren voor buitenlandse bezoekers.
Maar eerst gaan we jullie verwennen met muziek en lekkernijen. Dat is allemaal heel leuk en aardig maar wat wordt er dan van ons verwacht, onderbrak Michaela, die zoals ik al eerder had geconstateerd iets praktischer dacht. Gewoon, we hebben een standje met foldertjes en dergelijke en we hoopten dat jullie heel enthousiast onze regio konden aanprijzen en dat jullie je zo welkom voelen dat jullie ook onze klederdracht graag dragen. Hmmm, reageerde Michaela, dat had wel even op voorhand besproken kunnen worden, nu worden we niet geheel spontaan voor jullie karretje gespannen en offeren we daar een vakantiedag aan op. Natuurlijk blijven jullie onze gasten en is alles kostenloos voor het restant van de feesten reageerde de man en voor de dames regelen we wel een mooie verrassing. We besloten akkoord te gaan en genoten daarna van de muziek en de versnaperingen. Het zonnetje scheen dus was het gewoon een mooie rustige dag om buiten te zitten. Even later stond onze huisbaas met zijn vrouw bij onze tafel. Sorry hiervoor, zei hij, het plan kwam op bij het organisatie comité en hoewel wij tegen waren hebben ze het doorgedrukt. Het is moeilijk om vrijwilligers te krijgen en ze dachten het op deze manier op te lossen. Wij hebben onze activiteit al moeten afgelasten wegens gebrek aan vrijwilligers. Wat waren jullie dan van plan om te organiseren, vroeg ik naïef. Wij zouden een modeshow houden met de dirndls die mijn vrouw maakt maar we hebben niemand gevonden die wil showen. Kunnen we dat niet combineren, dacht Michaela hardop na, ik denk niet dat een stand met toerisme constant publiek trekt en we zouden natuurlijk best de boel kunnen opleuken om af en toe van kleding te wisselen. Dat is een schitterend plan, omkleden kan in de herberg en jullie kunnen dan heen en weer lopen, bij jullie stand staan en dan weer terug. Ik dacht even aan mijn luier maar besefte dat ik ook een gewoon slipje in mijn rugzak had gestoken dus dat zou inderdaad best wel leuk kunnen zijn.
De anderen vonden het ook heel leuk, de mannen offerden zich op om flyers uit te delen voor het toerisme deel en wij zouden dan ook de modeshow kunnen doen. Daar hadden we ook veel meer zin aan, we baalden een beetje van het ons toegeschoven flyer klusje, we zouden het wel doen maar meer voor de schone schijn. Na het middaguur werden de stoelen en banken weggehaald, kwam er langzaamaan meer volk en werden we bij ons standje neergezet. Er kwamen wat mensen bij ons praten maar heel erg druk werd het niet dus na een uurtje namen de mannen het over en verdwenen wij richting de herberg. De vrouw van onze huisbaas hielp ons in een stel dirndls die zij als modern en jeugdig bestempelden en even later liepen we als volleerde modellen over het podium, dat trok meer aandacht dan het toerisme standje en we oogsten applaus toen we terug liepen. Snel omkleden en we waren weer vertrokken voor de 2de ronde in outfits die iets behoudender waren. Lange jurken tot op de enkels, meer iets voor oudere dames maar wel mooi. Dit keer liepen we door naar ons standje omdat daar nu meer volk stond. Kennelijk was onze show bij de media opgevallen en moesten we interviews geven. Michaela, die natuurlijk beter duits sprak kapte na verloop van tijd het media rondje af met de mededeling dat we de volgende moderonde gingen doen. We paradeerden terug naar de herberg en kregen hele chique dindls aan. Ik werd door onze huisbazin wel vreemd aangekeken bij het omkleden maar ik was zo opgegaan in onze show dat ik niets merkte. Opnieuw via het podium naar onze stand, weer wat vragenstellers en daarna konden we even uitrusten voordat de finale zou beginnen. Dat duurde echter niet lang. Onze dirndl maakster riep ons al weer snel terug naar de herberg voor de grote finale. We kregen outfits aan die je zeker niet traditioneel kon noemen, Michaela een hele stoere waar rood leer in verwerkt was en ik juist het tegenovergestelde met zijde en kant die juist heel liefelijk aandeed. De oeh’s en aah’s waren niet van de lucht en onze ontwerpster werd naar voren geroepen en kreeg een staande ovatie.
Wij liepen terug naar ons standje waar iedereen ons bewonderde en aan de materialen voelde. Onze mode ontwerpster kwam bij ons staan en nam mij apart. Zal ik jou eerst even helpen, vroeg ze. Ik reageerde verbaasd en snapte niet wat ze bedoelde. Kom maar even, zei ze moederlijke en nam mij mee naar de herberg. Ik volgde haar naar de omkleedruimte en ze pakte tot mijn verbazing mijn rugzakje. Ineens besefte ik wat ze bedoelde en werd vuurrood, mijn luier, ik was zo opgegaan in de show dat ik totaal vergeten was een slipje aan te trekken en tijdens al het omkleden had ik gewoon mijn luier aangehad. Zichtbaar voor iedereen die had meegekeken, hoewel als ik er bij nadacht alleen zij mij had geholpen met het omkleden. Niet alleen was het een luier maar een inmiddels ook heel natte luier die ik aanhad. Ze pakte een nieuwe, ontdeed mij van de natte, maakte mij schoon met wat doekjes uit mijn tas en liet mij op een bank liggen waarna ze me de schone luier aandeed. Terwijl ze dat deed sprak ze heel moederlijk en ik liet het dan ook braaf gebeuren. Nadat ik opstond kreeg ik mijn dirndl weer aan en klopte ze op mijn achterste ten teken dat we weer verder konden. Zo, jij bent weer fris, kom maar naar mij als je weer een vieze luier hebt. Ik weet niet wat ze dacht maar ineens was ik kennelijk in haar ogen een klein kind of zo. Dit was heel anders als Stefan of MIchaela mij hielpen maar ook wel aangenaam. Dat moederlijke deed mij weer herinneren aan die buurvrouw destijds op vakantie in Duitsland. Nog enigszins beschaamd liep ik weer naar buiten en voegde mij bij de anderen die mij vragend aankeken. Het antwoord kwam van achter mij, ik heb haar even geholpen met verschoning, jullie hadden mij wel even kunnen vertellen dat ze niet zindelijk is, maar alles is goed gegaan en ze kan er weer tegen. De aandacht verschoof zich echter snel weer naar de kleding en dat vond ik totaal niet erg. Voor zover ik kon merken had niemand gelukkig meegeluisterd of gesnapt waar het over ging.
