peelover1983
Toplid
Heel veel sterkte en beterschap!
Nog niet klaar 'Pissebed' in Thailand
- Onderwerp starter Bedplasser91
- Startdatum
Erik-diaper
Superlid
Oeps, sterkte met je herstel!
Wat vervelend voor je, succes/sterkte met het herstel
DiaperSniper010
Superlid
Sterkte @Bedplasser91
Heel veel sterkte @Bedplasser91.
diaperguynl
Luier en plastic broekjes liefhebber, uit Thailand
Hé, wat naar dat te horen. Ik wens je snel herstel en beterschap.
DiaperWoerd
Gewaardeerd Lid
Sterkte hoop dat je snel beter bent en er snel weer een vervolg komt
Bedplasser91
Plasticbroekjesfan!
Het schrijven valt me nog niet mee, en die sterke pijnstillers helpen ook niet. Maar toch is hier een vervolg, en ik hoop dat iedereen het met plezier leest!
‘Pissebed’ in Thailand, deel 37
Toen Tante haar machtswoord sprak, stond de wereld even stil. De boze oom blijft als bevroren staan, met de rotan stok in zijn hand, klaar om Pichan af te ranselen. De stilte is om te snijden. Het enige wat je nog hoort is hoe het uit Pichans volgeplaste spijkerbroekje op de houten vloer van de veranda druppelt.
Tante kijkt in het rond. Het is wel duidelijk dat er zich iets heeft afgespeeld en dat de jongens daar een hoofdrol in hebben gespeeld. Loms khaki broekje is doorweekt van voren. De vrolijk gekleurde plasticbroekjes van Tan en Mak zijn ook nat en duidelijk zichtbaar vol geplast, met de nadruk op vol. Het klotst de jongens tussen hun magere, gebruinde jongensbenen. Tante trekt een wenkbrauw op als het haar opvalt dat de tweeling geen luierbroekje draagt.
Klahan en ik zijn de enigen van de jongens die nog droog zijn. Zo lijkt het tenminste, want alleen ik weet dat ik voor alle zekerheid – wetende wat voor spektakel zich zou ontvouwen – onder mijn spijkerbroek een plasticbroekje en een drynite aan heb. En dat ik wel degelijk nat ben.
In de consternatie merkte ik dat pas – te laat! – toen ik zag hoe de onmiskenbare natte vlek in Pichans spijkerbroekje groter en groter werd en de boze oom op hem af stormde. Dat is me lang niet meer gebeurd, spontaan in m’n broek plassen, denk ik bij mezelf.
Normaliter plas ik alleen nog maar in bed.
Geluk dat ik met vooruitziende blik een nachtluier en m’n plasticbroekje heb aangetrokken!
Eigenlijk vind ik het wel grappig dat ik weer eens ouderwets ‘in m’n broekje heb gepist’, zoals mijn moeder altijd zei. Ik heb het niet eens gemerkt.
Tante zegt iets in het Thai tegen de boze oom. Het klinkt niet vriendelijk, en ik versta het niet. De Thaise jongens wel, en ik zie Pichan breed glimlachen.
Dat is Tante kennelijk te veel van het goede. Kleine potjes, grote oren en zo.
Met een korte maar niet onvriendelijke handbeweging stuurt ze de jongens van de veranda af, en ik ga met hen mee.
In Pichans slaapkamer komen we bij elkaar.
Pichan schuift het laken en het dunne dekbed aan de kant, zodat het grote, roodbruine bedplaslaken open en bloot ligt. Geen slecht idee, omdat hij zijn volgeplaste spijkerbroekje nog aan heeft en met die natte broek op het bed neerploft. Tan en Mak in hun plasticbroekjes gaan ook op Pichans bed zitten en omdat ze geen luierbroekjes aan hebben, lekt het vrijwel meteen op het bedplaslaken. Beide jongens zitten in een groter wordende natte vlek op het bedplaslaken.
‘Nice puddles’, lacht Pichan als hij het ziet.
Niet erg, want daar is zo’n rubberen bedplaslaken voor!
Straks even afdoen met een vochtige doek en dan te drogen hangen op de veranda.
Daar hangt dat bedplaslaken wel vaker, samen met de plasticbroekjes, drogend in de warme wind.
“Net als vroeger bij ons thuis”, denk ik bij mezelf. Het was voor niemand een geheim dat – en hoe lang! – ik in bed bleef plassen.
Hielp niets als ik er wat van zei: “Dan hou je maar op met dat bedplassen!” was het standaard antwoord.
En dat is me tot op heden nog niet echt gelukt….
Anan wordt wakker en kijkt verbaasd om zich heen. Het hele circus met zijn boze vader is aan hem voorbij gegaan en hij heeft lekker uit kunnen slapen.
Hij heeft dan ook geen idee waarom Lom, Klahan, Pichan, Tan en Mak en zelfs mister teacher (dat ben ik dus) hier op dit tijdstip, de vorderende morgen, nog in de slaapkamer zijn.
Anan schuift zijn slaapzak naar zijn voeten.
Wij stellen met enige opluchting vast dat Anan niet in bed heeft geplast. Het sportbroekje waarin hij slaapt is nog net zo droog als toen hij gisteravond naar bed ging. Voor de zekerheid voelt hij even – ja, droog! – gaapt uitgebreid en wenst ons goedemorgen.
Tan en Mak springen overeind, maken een komische Thaise buiging naar de oudere jongen, waarbij hun plasticbroekjes opnieuw behoorlijk lekken. Zonder luierbroekje houdt een plasticbroekje niet veel binnen, tenzij het elastiek in de pijpjes onaangenaam strak zit. En dan nog!
Pichan vertelt kortweg wat er is voorgevallen. Anan schudt zijn hoofd als hij hoort hoe woedend zijn vader is geworden.
Helaas kent hij dat maar al te goed. Als hij weer in bed had geplast, werd hij er vaak genoeg het slachtoffer van.
Hij rilt. Klappen heeft hij genoeg gehad, ook met die rotan stok.
Gelukkig plast hij haast nooit meer in bed, in tegenstelling tot zijn neefjes!
Maar Tan en Mak krijgen geen straf voor het bedplassen. De ene oom is de andere niet!
We kunnen het niet verstaan, maar we horen wel Tante aan het woord, en af en toe wat weerwoord van de boze oom.
Even stijgt het volume tot wat naar een stevige ruzie klinkt, maar dat duurt niet lang.
Dan horen we hoe de deur van ooms slaapkamer wordt geopend en gesloten, en twintig minuten later weer.
De jongens kijken elkaar aan. Wat heeft dit allemaal te betekenen?
Tante komt de slaapkamer binnen en kijkt de kring van nieuwsgierig toekijkende jongens rond. Dan neemt ze het woord.
Er wordt hier niet meer geslagen, zegt ze. En toont de kapotte rotanstok, in tweeën gebroken.
De jongens lachen. En er wordt ook niet gestraft voor iets waar je niets aan kan doen, voegt ze er aan toe, en kijkt naar Anan.
“Ik heb” vervolgt ze op een serieuze toon, “als hoofd van de familie jullie oom en vader moeten straffen.
Het hoe gaat jullie verder niet aan, dat is een zaak voor volwassenen. Jullie zullen hem het komende jaar niet meer zien.
Anan mag hier blijven, als hij dat wil, tot zijn vader terug keert.
Die verblijft voorlopig, voor tien dagen, te beginnen vandaag, in Wat Pa Tam Wua, een bosklooster hier in het noorden.
Daarna zoek ik een andere plaats voor hem.
Ik ken verscheidene kloosters. Het zal hem goed doen. Hij komt hopelijk als een ander, gelukkiger en tevredener mens terug."
Wij zijn er stil van. Anan kijkt blij.
Ook Pichan vindt het leuk dat zijn neef voorlopig bij hen in zal wonen!
“Misschien word ik ook wel droog ‘s nachts, net als jij!” lacht hij.
"Maar liever niet!" zegt hij stilletjes in zichzelf.
Voordat Tante ons alleen laat om al deze ontwikkelingen te bepraten, richt ze zich nog even tot Lom.
“Tijd om een droge broek aan te trekken!” zegt ze streng, en kijkt afkeurend naar Loms korte en van voren volkomen volgeplaste khaki broekje.
We zouden het bijna vergeten: Tante heeft geen moeite met bedplassers, maar heeft een hekel aan natte broeken!
“En het lijkt mij dat er hier en daar een paar jongens dringend onder de douche moeten!” voegt ze er aan toe, maar met een glimlach.
Wij jongens hebben genoeg te bepraten, en dat doen we wat later ook, uitgebreid op de veranda, nu weer een vredig oord.
Het is nog steeds vroeg op de dag, maar wat is er veel gebeurd!
De boze oom is weg.
Voor Anan begint er een nieuw hoofdstuk.
Pichan heeft zijn korte groene glanzende sportbroekje aangetrokken en kijkt verwachtingsvol naar mij, of ik de hint vat.
Klahan en Lom gaan weer naar hun eigen huis.
Onze plasticbroekjes hangen traag wuivend in de lauwwarme wind.
Wordt vervolgd.
‘Pissebed’ in Thailand, deel 37
Toen Tante haar machtswoord sprak, stond de wereld even stil. De boze oom blijft als bevroren staan, met de rotan stok in zijn hand, klaar om Pichan af te ranselen. De stilte is om te snijden. Het enige wat je nog hoort is hoe het uit Pichans volgeplaste spijkerbroekje op de houten vloer van de veranda druppelt.
Tante kijkt in het rond. Het is wel duidelijk dat er zich iets heeft afgespeeld en dat de jongens daar een hoofdrol in hebben gespeeld. Loms khaki broekje is doorweekt van voren. De vrolijk gekleurde plasticbroekjes van Tan en Mak zijn ook nat en duidelijk zichtbaar vol geplast, met de nadruk op vol. Het klotst de jongens tussen hun magere, gebruinde jongensbenen. Tante trekt een wenkbrauw op als het haar opvalt dat de tweeling geen luierbroekje draagt.
Klahan en ik zijn de enigen van de jongens die nog droog zijn. Zo lijkt het tenminste, want alleen ik weet dat ik voor alle zekerheid – wetende wat voor spektakel zich zou ontvouwen – onder mijn spijkerbroek een plasticbroekje en een drynite aan heb. En dat ik wel degelijk nat ben.
In de consternatie merkte ik dat pas – te laat! – toen ik zag hoe de onmiskenbare natte vlek in Pichans spijkerbroekje groter en groter werd en de boze oom op hem af stormde. Dat is me lang niet meer gebeurd, spontaan in m’n broek plassen, denk ik bij mezelf.
Normaliter plas ik alleen nog maar in bed.
Geluk dat ik met vooruitziende blik een nachtluier en m’n plasticbroekje heb aangetrokken!
Eigenlijk vind ik het wel grappig dat ik weer eens ouderwets ‘in m’n broekje heb gepist’, zoals mijn moeder altijd zei. Ik heb het niet eens gemerkt.
Tante zegt iets in het Thai tegen de boze oom. Het klinkt niet vriendelijk, en ik versta het niet. De Thaise jongens wel, en ik zie Pichan breed glimlachen.
Dat is Tante kennelijk te veel van het goede. Kleine potjes, grote oren en zo.
Met een korte maar niet onvriendelijke handbeweging stuurt ze de jongens van de veranda af, en ik ga met hen mee.
In Pichans slaapkamer komen we bij elkaar.
Pichan schuift het laken en het dunne dekbed aan de kant, zodat het grote, roodbruine bedplaslaken open en bloot ligt. Geen slecht idee, omdat hij zijn volgeplaste spijkerbroekje nog aan heeft en met die natte broek op het bed neerploft. Tan en Mak in hun plasticbroekjes gaan ook op Pichans bed zitten en omdat ze geen luierbroekjes aan hebben, lekt het vrijwel meteen op het bedplaslaken. Beide jongens zitten in een groter wordende natte vlek op het bedplaslaken.
‘Nice puddles’, lacht Pichan als hij het ziet.
Niet erg, want daar is zo’n rubberen bedplaslaken voor!
Straks even afdoen met een vochtige doek en dan te drogen hangen op de veranda.
Daar hangt dat bedplaslaken wel vaker, samen met de plasticbroekjes, drogend in de warme wind.
“Net als vroeger bij ons thuis”, denk ik bij mezelf. Het was voor niemand een geheim dat – en hoe lang! – ik in bed bleef plassen.
Hielp niets als ik er wat van zei: “Dan hou je maar op met dat bedplassen!” was het standaard antwoord.
En dat is me tot op heden nog niet echt gelukt….
Anan wordt wakker en kijkt verbaasd om zich heen. Het hele circus met zijn boze vader is aan hem voorbij gegaan en hij heeft lekker uit kunnen slapen.
Hij heeft dan ook geen idee waarom Lom, Klahan, Pichan, Tan en Mak en zelfs mister teacher (dat ben ik dus) hier op dit tijdstip, de vorderende morgen, nog in de slaapkamer zijn.
Anan schuift zijn slaapzak naar zijn voeten.
Wij stellen met enige opluchting vast dat Anan niet in bed heeft geplast. Het sportbroekje waarin hij slaapt is nog net zo droog als toen hij gisteravond naar bed ging. Voor de zekerheid voelt hij even – ja, droog! – gaapt uitgebreid en wenst ons goedemorgen.
Tan en Mak springen overeind, maken een komische Thaise buiging naar de oudere jongen, waarbij hun plasticbroekjes opnieuw behoorlijk lekken. Zonder luierbroekje houdt een plasticbroekje niet veel binnen, tenzij het elastiek in de pijpjes onaangenaam strak zit. En dan nog!
Pichan vertelt kortweg wat er is voorgevallen. Anan schudt zijn hoofd als hij hoort hoe woedend zijn vader is geworden.
Helaas kent hij dat maar al te goed. Als hij weer in bed had geplast, werd hij er vaak genoeg het slachtoffer van.
Hij rilt. Klappen heeft hij genoeg gehad, ook met die rotan stok.
Gelukkig plast hij haast nooit meer in bed, in tegenstelling tot zijn neefjes!
Maar Tan en Mak krijgen geen straf voor het bedplassen. De ene oom is de andere niet!
We kunnen het niet verstaan, maar we horen wel Tante aan het woord, en af en toe wat weerwoord van de boze oom.
Even stijgt het volume tot wat naar een stevige ruzie klinkt, maar dat duurt niet lang.
Dan horen we hoe de deur van ooms slaapkamer wordt geopend en gesloten, en twintig minuten later weer.
De jongens kijken elkaar aan. Wat heeft dit allemaal te betekenen?
Tante komt de slaapkamer binnen en kijkt de kring van nieuwsgierig toekijkende jongens rond. Dan neemt ze het woord.
Er wordt hier niet meer geslagen, zegt ze. En toont de kapotte rotanstok, in tweeën gebroken.
De jongens lachen. En er wordt ook niet gestraft voor iets waar je niets aan kan doen, voegt ze er aan toe, en kijkt naar Anan.
“Ik heb” vervolgt ze op een serieuze toon, “als hoofd van de familie jullie oom en vader moeten straffen.
Het hoe gaat jullie verder niet aan, dat is een zaak voor volwassenen. Jullie zullen hem het komende jaar niet meer zien.
Anan mag hier blijven, als hij dat wil, tot zijn vader terug keert.
Die verblijft voorlopig, voor tien dagen, te beginnen vandaag, in Wat Pa Tam Wua, een bosklooster hier in het noorden.
Daarna zoek ik een andere plaats voor hem.
Ik ken verscheidene kloosters. Het zal hem goed doen. Hij komt hopelijk als een ander, gelukkiger en tevredener mens terug."
Wij zijn er stil van. Anan kijkt blij.
Ook Pichan vindt het leuk dat zijn neef voorlopig bij hen in zal wonen!
“Misschien word ik ook wel droog ‘s nachts, net als jij!” lacht hij.
"Maar liever niet!" zegt hij stilletjes in zichzelf.
Voordat Tante ons alleen laat om al deze ontwikkelingen te bepraten, richt ze zich nog even tot Lom.
“Tijd om een droge broek aan te trekken!” zegt ze streng, en kijkt afkeurend naar Loms korte en van voren volkomen volgeplaste khaki broekje.
We zouden het bijna vergeten: Tante heeft geen moeite met bedplassers, maar heeft een hekel aan natte broeken!
“En het lijkt mij dat er hier en daar een paar jongens dringend onder de douche moeten!” voegt ze er aan toe, maar met een glimlach.
Wij jongens hebben genoeg te bepraten, en dat doen we wat later ook, uitgebreid op de veranda, nu weer een vredig oord.
Het is nog steeds vroeg op de dag, maar wat is er veel gebeurd!
De boze oom is weg.
Voor Anan begint er een nieuw hoofdstuk.
Pichan heeft zijn korte groene glanzende sportbroekje aangetrokken en kijkt verwachtingsvol naar mij, of ik de hint vat.
Klahan en Lom gaan weer naar hun eigen huis.
Onze plasticbroekjes hangen traag wuivend in de lauwwarme wind.
Wordt vervolgd.
Laatst bewerkt:
diaperguynl
Luier en plastic broekjes liefhebber, uit Thailand
Prachtig vervolg, veel sterkte met herstellen.
DiaperWoerd
Gewaardeerd Lid
Prachtig vervolg weer ben benieuwd wat voor straf de boze oom precies krijgt of ze daar nog achterkomen. Veel beterschap en hoop dat het snel beter met je gaat @Bedplasser91
Bedplasser91
Plasticbroekjesfan!
Pissebed’ in Thailand, deel 38
Ik weet wel zeker dat ik Tan en Mak ga missen. Die twee vrolijke tienerjongens die de afgelopen weken mijn kamer hebben gedeeld, gaan morgen weer naar huis. Het zal mijn nachtrust allicht wel ten goede komen.
Want de beide jongens praatten graag tot diep in de nacht, tot de slaap hen overmeesterde en hun gesprek in slaperig gemompelde brokken uitmondde, om dan helemaal stil te vallen. Ook het spontane ochtendritueel zal ik missen, want het is altijd weer vermakelijk te zien hoe de beide jongens, bedplassers net als ik, vergelijken wie het natste is in hun leuke oranje en blauwe plasticbroekjes.
Een ritueel wat er bijna altijd mee eindigt dat de jongens hun luierbroekjes met opzet nog eens doorweken.
Wat meestal meer is dan die luierbroekjes aan kunnen. Hoe meer plas er onder in hun plasticbroekjes blijft staan, hoe leuker de jongens het vinden!
Ze genoten van de warmte voorin en schaamden zich duidelijk niet voor het feit dat ze op hun veertiende nog elke nacht in bed plasten!
De eerste nacht hadden ze mij vragend aangekeken, of ik dit niet erg vond.
Nee, natuurlijk niet.
Als bedplasser wist ik er alles van, inclusief de leuke momenten. En die zijn er wel degelijk.
Al zijn die diep geheim voor ieder die geen bedplasser is of was….
Het is nog vroeg, en ik lig nog in bed. Ik kijk naar de ventilator aan het plafond, die rusteloos zijn rondjes draait. Nog slapen Tan en Mak.
Pichan is wel wakker en kijkt om de hoek van de deur, komt verder binnen als hij ziet dat ik wakker ben.
Hij groet mij met een hi-five en gaat op het voeteneind van mijn bed zitten.
Hij kijkt serieus, en dat is vast niet omdat ook hij nat is.
“Het is Anan”, zegt hij.
Anan maakt zich zorgen om zijn vader. Dat wij jongens het alleen maar over hem hebben als ‘de boze oom’ zit hem toch niet helemaal lekker.
Ondanks de vernederingen en de klappen die hij heeft gekregen, is hij toch loyaal aan zijn vader.
Zo zijn kinderen nou een keer.
Anan heeft Pichan verteld dat hij er over in zit wat Tante, als hoofd van de familie zeer invloedrijk, voor zijn vader in petto heeft.
Tante heeft al aangegeven dat de boze oom voorlopig niet in de schoot van de familie terug zal keren.
Anan is blij dat hij bij Pichan en Tante mag blijven logeren.
Zelfs aan mij lijkt hij zo langzamerhand te wennen, al blijft hij wat afstandelijk, zeker in vergelijking met zijn neefjes Tan en Mak.
Maar goed, dat is de aard van het beestje.
Anan is altijd al een beetje eenkennig geweest, heeft Pichan me verteld.
“Maar hij is een beste jongen hoor, heus!”
En dat geloof ik ook wel.
Oom zit kennelijk nu al een paar dagen in een klooster. Veel van Thaise kloosters weet ik niet, en Pichan evenmin.
We besluiten om het gewoon aan Tante te gaan vragen. Maar nu nog niet, het is nog veel te vroeg!
Eerst douchen, onze plasticbroekjes te drogen hangen, ontbijten.
Hoe vroeg het ook is, er komen al lekkere geuren uit de keuken! Daar krijgt een jongen trek van.
Pichan lacht en wrijft over zijn buik.
“Breakfast, yummie!” zegt hij, en verdwijnt weer in zijn kamertje. “Maybe Anan is awake too!”
Na het gezellige ontbijt, waarbij iedereen aanzit, deel ik onder vier ogen de zorgen van Pichan en mij met Tante.
Die zegt dat ze inmiddels al meer weet. Vanmiddag zal ze ons wat vertellen, zegt ze toe.
Als direct betrokkenen hebben we daar recht op, verklaart ze, en Anan zeker.
En zo zitten we die middag met z’n allen op de veranda. Ook de vader van Tan en Mak is er bij.
De enigen die ontbreken zijn Klahan en Lom. Maar al waren die er bij toen Tante ingreep, zij zijn geen familie.
Dat ben ik natuurlijk strikt genomen ook niet, en ik aarzel dan ook of ik wel bij die familiebespreking aanwezig wil of mag zijn.
Maar ik ben wel al weken, ja maanden, lang huisgenoot en de leraar van Pichan.
En als vanzelfsprekend nodigt Tante mij met een handgebaar op de veranda te komen en plaats te nemen.
Pichan komt naast mij zitten, Tan geeft mij een dikke knipoog, Mak zit naast Anan en houdt zich rustig.
Anan is sowieso rustig, ook al weet hij dat dit over zijn vader gaat.
Maar het gezag van Tante als hoofd van de familie is onaantastbaar en wordt door niemand in twijfel getrokken.
Uiteraard wordt het gesprek in het Thai gevoerd. Pichan biedt aan om te vertalen, maar Tante gebaart stilte.
En zelfs ikzelf ben er verbaasd over hoe veel ik inmiddels kan verstaan en volgen.
Er gaat niets boven volledige onderdompeling om een vreemde taal te leren!
Oom (vanzelfsprekend noemt Tante hem niet “de boze oom”, zoals wij jongens doen) is inmiddels een week in dat klooster, dat Tante voor hem uitgekozen had. Ze kent de abt persoonlijk, en dat maakte het makkelijker om Oom geplaatst te krijgen, ook al is in principe iedereen er welkom.
De meeste Thaise kloosters staan open voor een retraite, ook van bezoekers uit het westen.
Eerst moest hij tot rust komen. En uitspreken waar hij problemen mee had.
Tante verklaart dat oom eigenlijk altijd al een hekel aan kinderen heeft gehad.
Ze maken lawaai en zijn druk, laten overal speelgoed slingeren, maken rommel, luisteren niet en zijn ongezeglijk, eten slordig en smakken.
Baby's zijn helemaal vreselijk. Ze dragen luiers en stinken. En tegen de tijd dat ze uit de luiers zouden moeten zijn, blijken ze in bed te plassen.
Zelfs zijn eigen zoon hield het niet altijd droog, ‘s nachts. Dat is toch walgelijk, vindt oom!
Kinderen horen volgens hem een soort volwassenen in mini-formaat te zijn.
“Opzitten en pootjes geven dus” fluistert Pichan mij toe.
De vader van Tan en Mak schudt vol onbegrip zijn hoofd. Hij is juist blij met zijn speelse zoons!
Oom had meer problemen met kinderen. Netjes gekleed ook graag. Overhemd. Geen spijkerbroeken, geen korte broeken.
En al helemaal niet van die walgelijke plasticbroekjes. Die dingen zijn alleen maar gemaakt om ‘s nachts of overdag in te plassen.
Als oom zoiets ziet haat hij het al!
Baby's zijn erg, maar tieners zo mogelijk nog erger!
Daar helpt alleen maar een flinke straf, om ze wat manieren bij te brengen.
Een stevige rotan stok, dat is de juiste manier!
De abt heeft alles aangehoord. Met Tante overlegd.
En samen hebben ze een klooster uitgezocht, waar oom de komende maanden door zal brengen.
Als een ander mens terug zal keren, is de hoop.
Eerst zal hij kennis maken met de gevolgen van agressie, van pijn, van straf.
Hij zal, vertelt Tante, voor elke overtreding van de regels zelf straf krijgen.
Ja, met een rotanstok. Hard en lang.
Anan wordt bleek. Dat gunt hij zijn vader nou ook weer niet.
Maar tante stelt hem gerust. Deze fase duurt niet lang. Al hangt het er wel van af hoe oom reageert.
Het kán langer duren tot de volgende fase in wordt gezet.
Wie niet horen wil, moet voelen! Het had een spreuk van de boze oom zelf kunnen zijn.
Maar het is ons duidelijk dat oom bij die strenge monniken in dat andere klooster de ontvangende partij zal zijn…..
Wat die volgende fase dan wel inhoudt, wil Anan weten.
“Misschien moet hij zelf wel een luier om”, fluistert Pichan.
Maar Tante hoort het, en glimlacht naar Pichan.
“Zo ver ben je niet mis” zegt ze.
“Hij krijgt een heel nieuw leven. Hij moet opnieuw opgroeien, en dan tot een beter mens!”
Helemaal begrijpen doen we het nog niet.
Tot Tante verklaart:
“Dat nieuwe leven van hem begint uiteraard als zuigeling!”
Wordt vervolgd.
Ik weet wel zeker dat ik Tan en Mak ga missen. Die twee vrolijke tienerjongens die de afgelopen weken mijn kamer hebben gedeeld, gaan morgen weer naar huis. Het zal mijn nachtrust allicht wel ten goede komen.
Want de beide jongens praatten graag tot diep in de nacht, tot de slaap hen overmeesterde en hun gesprek in slaperig gemompelde brokken uitmondde, om dan helemaal stil te vallen. Ook het spontane ochtendritueel zal ik missen, want het is altijd weer vermakelijk te zien hoe de beide jongens, bedplassers net als ik, vergelijken wie het natste is in hun leuke oranje en blauwe plasticbroekjes.
Een ritueel wat er bijna altijd mee eindigt dat de jongens hun luierbroekjes met opzet nog eens doorweken.
Wat meestal meer is dan die luierbroekjes aan kunnen. Hoe meer plas er onder in hun plasticbroekjes blijft staan, hoe leuker de jongens het vinden!
Ze genoten van de warmte voorin en schaamden zich duidelijk niet voor het feit dat ze op hun veertiende nog elke nacht in bed plasten!
De eerste nacht hadden ze mij vragend aangekeken, of ik dit niet erg vond.
Nee, natuurlijk niet.
Als bedplasser wist ik er alles van, inclusief de leuke momenten. En die zijn er wel degelijk.
Al zijn die diep geheim voor ieder die geen bedplasser is of was….
Het is nog vroeg, en ik lig nog in bed. Ik kijk naar de ventilator aan het plafond, die rusteloos zijn rondjes draait. Nog slapen Tan en Mak.
Pichan is wel wakker en kijkt om de hoek van de deur, komt verder binnen als hij ziet dat ik wakker ben.
Hij groet mij met een hi-five en gaat op het voeteneind van mijn bed zitten.
Hij kijkt serieus, en dat is vast niet omdat ook hij nat is.
“Het is Anan”, zegt hij.
Anan maakt zich zorgen om zijn vader. Dat wij jongens het alleen maar over hem hebben als ‘de boze oom’ zit hem toch niet helemaal lekker.
Ondanks de vernederingen en de klappen die hij heeft gekregen, is hij toch loyaal aan zijn vader.
Zo zijn kinderen nou een keer.
Anan heeft Pichan verteld dat hij er over in zit wat Tante, als hoofd van de familie zeer invloedrijk, voor zijn vader in petto heeft.
Tante heeft al aangegeven dat de boze oom voorlopig niet in de schoot van de familie terug zal keren.
Anan is blij dat hij bij Pichan en Tante mag blijven logeren.
Zelfs aan mij lijkt hij zo langzamerhand te wennen, al blijft hij wat afstandelijk, zeker in vergelijking met zijn neefjes Tan en Mak.
Maar goed, dat is de aard van het beestje.
Anan is altijd al een beetje eenkennig geweest, heeft Pichan me verteld.
“Maar hij is een beste jongen hoor, heus!”
En dat geloof ik ook wel.
Oom zit kennelijk nu al een paar dagen in een klooster. Veel van Thaise kloosters weet ik niet, en Pichan evenmin.
We besluiten om het gewoon aan Tante te gaan vragen. Maar nu nog niet, het is nog veel te vroeg!
Eerst douchen, onze plasticbroekjes te drogen hangen, ontbijten.
Hoe vroeg het ook is, er komen al lekkere geuren uit de keuken! Daar krijgt een jongen trek van.
Pichan lacht en wrijft over zijn buik.
“Breakfast, yummie!” zegt hij, en verdwijnt weer in zijn kamertje. “Maybe Anan is awake too!”
Na het gezellige ontbijt, waarbij iedereen aanzit, deel ik onder vier ogen de zorgen van Pichan en mij met Tante.
Die zegt dat ze inmiddels al meer weet. Vanmiddag zal ze ons wat vertellen, zegt ze toe.
Als direct betrokkenen hebben we daar recht op, verklaart ze, en Anan zeker.
En zo zitten we die middag met z’n allen op de veranda. Ook de vader van Tan en Mak is er bij.
De enigen die ontbreken zijn Klahan en Lom. Maar al waren die er bij toen Tante ingreep, zij zijn geen familie.
Dat ben ik natuurlijk strikt genomen ook niet, en ik aarzel dan ook of ik wel bij die familiebespreking aanwezig wil of mag zijn.
Maar ik ben wel al weken, ja maanden, lang huisgenoot en de leraar van Pichan.
En als vanzelfsprekend nodigt Tante mij met een handgebaar op de veranda te komen en plaats te nemen.
Pichan komt naast mij zitten, Tan geeft mij een dikke knipoog, Mak zit naast Anan en houdt zich rustig.
Anan is sowieso rustig, ook al weet hij dat dit over zijn vader gaat.
Maar het gezag van Tante als hoofd van de familie is onaantastbaar en wordt door niemand in twijfel getrokken.
Uiteraard wordt het gesprek in het Thai gevoerd. Pichan biedt aan om te vertalen, maar Tante gebaart stilte.
En zelfs ikzelf ben er verbaasd over hoe veel ik inmiddels kan verstaan en volgen.
Er gaat niets boven volledige onderdompeling om een vreemde taal te leren!
Oom (vanzelfsprekend noemt Tante hem niet “de boze oom”, zoals wij jongens doen) is inmiddels een week in dat klooster, dat Tante voor hem uitgekozen had. Ze kent de abt persoonlijk, en dat maakte het makkelijker om Oom geplaatst te krijgen, ook al is in principe iedereen er welkom.
De meeste Thaise kloosters staan open voor een retraite, ook van bezoekers uit het westen.
Eerst moest hij tot rust komen. En uitspreken waar hij problemen mee had.
Tante verklaart dat oom eigenlijk altijd al een hekel aan kinderen heeft gehad.
Ze maken lawaai en zijn druk, laten overal speelgoed slingeren, maken rommel, luisteren niet en zijn ongezeglijk, eten slordig en smakken.
Baby's zijn helemaal vreselijk. Ze dragen luiers en stinken. En tegen de tijd dat ze uit de luiers zouden moeten zijn, blijken ze in bed te plassen.
Zelfs zijn eigen zoon hield het niet altijd droog, ‘s nachts. Dat is toch walgelijk, vindt oom!
Kinderen horen volgens hem een soort volwassenen in mini-formaat te zijn.
“Opzitten en pootjes geven dus” fluistert Pichan mij toe.
De vader van Tan en Mak schudt vol onbegrip zijn hoofd. Hij is juist blij met zijn speelse zoons!
Oom had meer problemen met kinderen. Netjes gekleed ook graag. Overhemd. Geen spijkerbroeken, geen korte broeken.
En al helemaal niet van die walgelijke plasticbroekjes. Die dingen zijn alleen maar gemaakt om ‘s nachts of overdag in te plassen.
Als oom zoiets ziet haat hij het al!
Baby's zijn erg, maar tieners zo mogelijk nog erger!
Daar helpt alleen maar een flinke straf, om ze wat manieren bij te brengen.
Een stevige rotan stok, dat is de juiste manier!
De abt heeft alles aangehoord. Met Tante overlegd.
En samen hebben ze een klooster uitgezocht, waar oom de komende maanden door zal brengen.
Als een ander mens terug zal keren, is de hoop.
Eerst zal hij kennis maken met de gevolgen van agressie, van pijn, van straf.
Hij zal, vertelt Tante, voor elke overtreding van de regels zelf straf krijgen.
Ja, met een rotanstok. Hard en lang.
Anan wordt bleek. Dat gunt hij zijn vader nou ook weer niet.
Maar tante stelt hem gerust. Deze fase duurt niet lang. Al hangt het er wel van af hoe oom reageert.
Het kán langer duren tot de volgende fase in wordt gezet.
Wie niet horen wil, moet voelen! Het had een spreuk van de boze oom zelf kunnen zijn.
Maar het is ons duidelijk dat oom bij die strenge monniken in dat andere klooster de ontvangende partij zal zijn…..
Wat die volgende fase dan wel inhoudt, wil Anan weten.
“Misschien moet hij zelf wel een luier om”, fluistert Pichan.
Maar Tante hoort het, en glimlacht naar Pichan.
“Zo ver ben je niet mis” zegt ze.
“Hij krijgt een heel nieuw leven. Hij moet opnieuw opgroeien, en dan tot een beter mens!”
Helemaal begrijpen doen we het nog niet.
Tot Tante verklaart:
“Dat nieuwe leven van hem begint uiteraard als zuigeling!”
Wordt vervolgd.
DiaperWoerd
Gewaardeerd Lid
Oh geweldig verhaal weer ik ben superblij dat je na zon lange tijd het verhaal weer heb opgepakt en de kwaliteit heeft er niet onder geleden het is nog steeds het top verhaal van deze site
Bedplasser91
Plasticbroekjesfan!
Pissebed’ in Thailand, deel 39
Het is nog behoorlijk vroeg als Tan en Mak wakker worden. Mak lacht als Tan hem vertelt dat hij zijn natte luierbroekje nog eens vol plast.
Ik doe ook mijn ogen open en zie Tan uit zijn slaapzak kruipen.
Zijn vrolijke oranje plasticbroekje is duidelijk van binnen nat en lijkt me bijna te gaan lekken, zo hoog staat Tans warme plas tussen zijn benen in het broekje.
Speels houdt Tan zijn hand onder het warme plastic en laat het nog even klotsen. Hij geniet meer van het bedplassen dan dat hij zich er voor schaamt!
Nu ja, hier in de kamer zijn we ook gewoon met drie bedplassers onder mekaar.
Ik hoef niet te voelen om te weten dat ook binnen mijn plasticbroekje hoog water staat! Zoals gewoonlijk.
Ook Mak staat nu op en is overduidelijk nat.
Hetgeen hem er niet van weerhoudt om eveneens zijn benen wat uit elkaar te zetten en het blauwe plasticbroekje nog eens extra vol te plassen.
Ik krijg bijna de neiging om hetzelfde te doen. Als tiener deed ik niet anders.
Nat was ik toch al, en dan kon je nog even langer blijven liggen. Of je kon er, staande naast je bed, nog eens plezier van hebben.
Het warme gevoel voor in je luier was onweerstaanbaar lekker.
En voor de straf die ik als jongen thuis voor mijn bedplassen kreeg, maakte het niet uit of ik nou een béétje nat was, of totaal nat.
Gelukkig krijgen Tan en Mak nooit straf voor het bedplassen, en zo hoort het ook.
Ik gun de jongens een vrolijker en onbezorgder jeugd dan ik zelf heb gehad.
Aan de andere kant, overpeins ik, als mijn ouders niet zo hard waren geweest, was ik nooit weggelopen en naar zee gegaan.
Had ik niet de mooie tijd als 'Pissebed de scheepsjongen' meegemaakt. Was ik nooit in Thailand geland.
Laat staan in Chiang Mai, dat bepaald niet aan zee ligt.
En dan had ik Pichan niet leren kennen, was ik niet als “leraar” in het huis van Tante opgenomen, en zou ik deze twee altijd vrolijke bedplassende tieners nooit tegen zijn gekomen.
Ik gooi het dunne dek van mij af met het idee op te staan, maar voordat ik de kans krijg staat Mak naast mijn bed en kijkt mij trouwhartig aan.
“Dad say we leave after lunch!” zegt hij.
Ja, ik wist dat de jongens vandaag weer naar huis gaan. Ik zal ze missen.
Mak werpt een verstolen blik op mijn plasticbroekje en het ontgaat hem niet dat ik ook in bed heb geplast en behoorlijk nat ben.
Een brede glimlach verheldert zijn vriendelijke gezicht.
“Me bedbetter. You bedwetter!”
Onwetend echoot hij Pichan van een tijdje geleden.
“It's OK” zeg ik. “Bedwettimg is cool!”
Precies op dat moment gaat de tussendeur open en Pichan komt binnen.
Hij hoort wat ik zeg.
“That's right!” zegt hij, en niet zonder reden, want het is overduidelijk dat ook hij vannacht in bed heeft geplast.
Een doorweekt luierbroekje onder het glanzende plasticbroekje. Meer heeft Pichan 's nachts nooit aan.
Tan geeft Pichan een hi-five en herhaalt mijn woorden: “Bedwetting is cool!”
We lachen alle vier. Alle bedplassers weer bij elkaar, alleen Anan ontbreekt nog.
Maar Anan plast haast nooit meer in bed.
Tan en Mak verdwijnen naar de badkamer, vriendelijk ruziënd wie er het eerst onder de douche mag.
Pichan komt op de rand van mijn bed zitten.
“Zullen we vanmiddag naar het grote park gaan, in de stad?” vraagt hij.
“Als Tan en Mak weg zijn?”
En om zijn bedoeling duidelijk te maken, voegt hij er aan toe:
“Dan doe ik mijn sportbroekje van school aan!”
Het duurt even voor het kwartje valt.
Dat korte groene glansbroekje!
Dat is wat hij bedoelt!
Pichan vindt het leuk om in zijn broek te plassen.
Hij vindt het niet erg om nog in bed te plassen.
Integendeel. Hij geniet van zijn plasticbroekjes.
Net als Tan en Mak plast hij 's morgens met plezier nog eens in zijn natte luierbroekje.
Geniet van dat warme, stoute gevoel.
Als je toch al bedplasser bent, kan je er net zo goed wat plezier van hebben.
Maar gewoon overdag in je broek plassen, dat is nog stouter, nog uitdagender.
Ik herinner me die middag in het park, weken geleden al weer.
En ik zie Pichan nog voor me staan, die dag bij mijn hotel, toen we muziek uitwisselden met onze oude telefoons.
De dag dat we elkaar leerden kennen, eigenlijk.
Toen Pichans korte versleten spijkerbroekje ineens donker kleurde en die onmiskenbare, natglanzende bergparabool zich vormde die maar één ding kan betekenen: een jongen die in zijn broek plast.
Terwijl het in straaltjes uit zijn spijkerbroekje liep en op de stoffige straatstenen klaterde, zag hij er niet uit of hij zich schaamde tegenover de farang.
Of er zelfs maar van schrok.
Integendeel.
Nu ik er aan terugdenk zie ik zijn vrolijke jongensgezicht weer voor me, blij, tot Tante woedend naar beneden kwam en de jongen meesleurde naar de overkant van de straat.
Tante hield niet van natte broeken. Ook al had ze geen problemen met bedplassers.
Pichan vindt het dus leuk om af en toe in zijn broek te plassen.
Wat natuurlijk niemand mag weten, en Tante al helemaal niet.
Ik haal mijn schouders op.
Eerst maar eens zien wat de middag brengt.
Tan en Mak komen uit de douche, stralend schoon en welriekend dankzij één of andere Thaise shampoo of douchegel.
Ze beginnen met een spelletje, gezeten op hun slaapmatjes.
Ik geef Pichan een tikje of zijn drijfnatte, volgeplaste plasticbroekje.
“Kom op joh, douchen!”
Hij port mij nog even speels in mijn zij, dan verdwijnt hij op weg naar de badkamer.
Als hij nou opschiet, kan ik ook nog voor het ontbijt douchen zonder me te hoeven haasten.
Niet overbodig, want ik ben net zo nat als Pichan. Nog lekt mijn plasticbroekje niet. Maar hoe lang nog... ?
Anan komt door de zijdeur binnen. Hij heeft zoals verwacht niet in bed geplast en is droog.
Hij wel!
Bij mezelf denk ik dat Pichan z'n plannen bij zal moeten stellen.
Tan en Mak gaan dan vanmiddag wel naar huis, maar Anan blijft.
Als ik het goed begrijp, zelfs net zo lang tot zijn vader terugkomt uit dat strenge klooster.
Hij begroet me met een beleefde wai, mompelt 'goo mo'nin' en gaat bij Tan en Mak zitten.
Het spelletje kan je kennelijk ook met z'n drieën spelen, want Anan mag meedoen.
Even later zie ik hem – zo'n beetje voor het eerst – voluit lachen.
Makkelijk heeft die jongen het niet gehad, denk ik bij mezelf.
Toch is hij wel aardig, als hij wat loskomt. Zal wel lukken.
Bij de altijd fleurige Pichan krijgt niemand de kans om lang sacherijnig te zijn!
Talk of the devil.....
Fris gedoucht en met z'n afgespoelde plasticbroekje in zijn hand komt Pichan weer de kamer binnen.
Hij heeft waarachtig zijn groene glansbroekje al aan!
Denkt hij dat hij mij zo makkelijk om z'n vinger kan winden?
“You hurry up!” zegt hij tot mij, “Me hungry!”
“I am hungry!” verbeter ik hem, even in mijn rol als leraar.
“You too?” doet hij verbaasd, maar herhaalt dan toch braaf “I am hungry.”
Ik verdwijn naar de badkamer.
Bij het ontbijt op de veranda overhandigt Tante een brief aan de vader van Tan en Mak.
Van de boze oom, raden wij jongens correct, een brief uit het klooster!
De brief wordt nog niet open gemaakt, maar weggeborgen in Ooms binnenzak.
We zijn razend nieuwsgierig naar wat er wel in mag staan!
Wordt vervolgd.
Het is nog behoorlijk vroeg als Tan en Mak wakker worden. Mak lacht als Tan hem vertelt dat hij zijn natte luierbroekje nog eens vol plast.
Ik doe ook mijn ogen open en zie Tan uit zijn slaapzak kruipen.
Zijn vrolijke oranje plasticbroekje is duidelijk van binnen nat en lijkt me bijna te gaan lekken, zo hoog staat Tans warme plas tussen zijn benen in het broekje.
Speels houdt Tan zijn hand onder het warme plastic en laat het nog even klotsen. Hij geniet meer van het bedplassen dan dat hij zich er voor schaamt!
Nu ja, hier in de kamer zijn we ook gewoon met drie bedplassers onder mekaar.
Ik hoef niet te voelen om te weten dat ook binnen mijn plasticbroekje hoog water staat! Zoals gewoonlijk.
Ook Mak staat nu op en is overduidelijk nat.
Hetgeen hem er niet van weerhoudt om eveneens zijn benen wat uit elkaar te zetten en het blauwe plasticbroekje nog eens extra vol te plassen.
Ik krijg bijna de neiging om hetzelfde te doen. Als tiener deed ik niet anders.
Nat was ik toch al, en dan kon je nog even langer blijven liggen. Of je kon er, staande naast je bed, nog eens plezier van hebben.
Het warme gevoel voor in je luier was onweerstaanbaar lekker.
En voor de straf die ik als jongen thuis voor mijn bedplassen kreeg, maakte het niet uit of ik nou een béétje nat was, of totaal nat.
Gelukkig krijgen Tan en Mak nooit straf voor het bedplassen, en zo hoort het ook.
Ik gun de jongens een vrolijker en onbezorgder jeugd dan ik zelf heb gehad.
Aan de andere kant, overpeins ik, als mijn ouders niet zo hard waren geweest, was ik nooit weggelopen en naar zee gegaan.
Had ik niet de mooie tijd als 'Pissebed de scheepsjongen' meegemaakt. Was ik nooit in Thailand geland.
Laat staan in Chiang Mai, dat bepaald niet aan zee ligt.
En dan had ik Pichan niet leren kennen, was ik niet als “leraar” in het huis van Tante opgenomen, en zou ik deze twee altijd vrolijke bedplassende tieners nooit tegen zijn gekomen.
Ik gooi het dunne dek van mij af met het idee op te staan, maar voordat ik de kans krijg staat Mak naast mijn bed en kijkt mij trouwhartig aan.
“Dad say we leave after lunch!” zegt hij.
Ja, ik wist dat de jongens vandaag weer naar huis gaan. Ik zal ze missen.
Mak werpt een verstolen blik op mijn plasticbroekje en het ontgaat hem niet dat ik ook in bed heb geplast en behoorlijk nat ben.
Een brede glimlach verheldert zijn vriendelijke gezicht.
“Me bedbetter. You bedwetter!”
Onwetend echoot hij Pichan van een tijdje geleden.
“It's OK” zeg ik. “Bedwettimg is cool!”
Precies op dat moment gaat de tussendeur open en Pichan komt binnen.
Hij hoort wat ik zeg.
“That's right!” zegt hij, en niet zonder reden, want het is overduidelijk dat ook hij vannacht in bed heeft geplast.
Een doorweekt luierbroekje onder het glanzende plasticbroekje. Meer heeft Pichan 's nachts nooit aan.
Tan geeft Pichan een hi-five en herhaalt mijn woorden: “Bedwetting is cool!”
We lachen alle vier. Alle bedplassers weer bij elkaar, alleen Anan ontbreekt nog.
Maar Anan plast haast nooit meer in bed.
Tan en Mak verdwijnen naar de badkamer, vriendelijk ruziënd wie er het eerst onder de douche mag.
Pichan komt op de rand van mijn bed zitten.
“Zullen we vanmiddag naar het grote park gaan, in de stad?” vraagt hij.
“Als Tan en Mak weg zijn?”
En om zijn bedoeling duidelijk te maken, voegt hij er aan toe:
“Dan doe ik mijn sportbroekje van school aan!”
Het duurt even voor het kwartje valt.
Dat korte groene glansbroekje!
Dat is wat hij bedoelt!
Pichan vindt het leuk om in zijn broek te plassen.
Hij vindt het niet erg om nog in bed te plassen.
Integendeel. Hij geniet van zijn plasticbroekjes.
Net als Tan en Mak plast hij 's morgens met plezier nog eens in zijn natte luierbroekje.
Geniet van dat warme, stoute gevoel.
Als je toch al bedplasser bent, kan je er net zo goed wat plezier van hebben.
Maar gewoon overdag in je broek plassen, dat is nog stouter, nog uitdagender.
Ik herinner me die middag in het park, weken geleden al weer.
En ik zie Pichan nog voor me staan, die dag bij mijn hotel, toen we muziek uitwisselden met onze oude telefoons.
De dag dat we elkaar leerden kennen, eigenlijk.
Toen Pichans korte versleten spijkerbroekje ineens donker kleurde en die onmiskenbare, natglanzende bergparabool zich vormde die maar één ding kan betekenen: een jongen die in zijn broek plast.
Terwijl het in straaltjes uit zijn spijkerbroekje liep en op de stoffige straatstenen klaterde, zag hij er niet uit of hij zich schaamde tegenover de farang.
Of er zelfs maar van schrok.
Integendeel.
Nu ik er aan terugdenk zie ik zijn vrolijke jongensgezicht weer voor me, blij, tot Tante woedend naar beneden kwam en de jongen meesleurde naar de overkant van de straat.
Tante hield niet van natte broeken. Ook al had ze geen problemen met bedplassers.
Pichan vindt het dus leuk om af en toe in zijn broek te plassen.
Wat natuurlijk niemand mag weten, en Tante al helemaal niet.
Ik haal mijn schouders op.
Eerst maar eens zien wat de middag brengt.
Tan en Mak komen uit de douche, stralend schoon en welriekend dankzij één of andere Thaise shampoo of douchegel.
Ze beginnen met een spelletje, gezeten op hun slaapmatjes.
Ik geef Pichan een tikje of zijn drijfnatte, volgeplaste plasticbroekje.
“Kom op joh, douchen!”
Hij port mij nog even speels in mijn zij, dan verdwijnt hij op weg naar de badkamer.
Als hij nou opschiet, kan ik ook nog voor het ontbijt douchen zonder me te hoeven haasten.
Niet overbodig, want ik ben net zo nat als Pichan. Nog lekt mijn plasticbroekje niet. Maar hoe lang nog... ?
Anan komt door de zijdeur binnen. Hij heeft zoals verwacht niet in bed geplast en is droog.
Hij wel!
Bij mezelf denk ik dat Pichan z'n plannen bij zal moeten stellen.
Tan en Mak gaan dan vanmiddag wel naar huis, maar Anan blijft.
Als ik het goed begrijp, zelfs net zo lang tot zijn vader terugkomt uit dat strenge klooster.
Hij begroet me met een beleefde wai, mompelt 'goo mo'nin' en gaat bij Tan en Mak zitten.
Het spelletje kan je kennelijk ook met z'n drieën spelen, want Anan mag meedoen.
Even later zie ik hem – zo'n beetje voor het eerst – voluit lachen.
Makkelijk heeft die jongen het niet gehad, denk ik bij mezelf.
Toch is hij wel aardig, als hij wat loskomt. Zal wel lukken.
Bij de altijd fleurige Pichan krijgt niemand de kans om lang sacherijnig te zijn!
Talk of the devil.....
Fris gedoucht en met z'n afgespoelde plasticbroekje in zijn hand komt Pichan weer de kamer binnen.
Hij heeft waarachtig zijn groene glansbroekje al aan!
Denkt hij dat hij mij zo makkelijk om z'n vinger kan winden?
“You hurry up!” zegt hij tot mij, “Me hungry!”
“I am hungry!” verbeter ik hem, even in mijn rol als leraar.
“You too?” doet hij verbaasd, maar herhaalt dan toch braaf “I am hungry.”
Ik verdwijn naar de badkamer.
Bij het ontbijt op de veranda overhandigt Tante een brief aan de vader van Tan en Mak.
Van de boze oom, raden wij jongens correct, een brief uit het klooster!
De brief wordt nog niet open gemaakt, maar weggeborgen in Ooms binnenzak.
We zijn razend nieuwsgierig naar wat er wel in mag staan!
Wordt vervolgd.
DiaperWoerd
Gewaardeerd Lid
Ooh heel mooi stuk met een paar hele mooie spannende cliffhangers fijn dat je weer verder gaat ik blijf met regelmaat kijken of er weer nieuw deel is ga zo door
| Thread starter | Similar threads | Forum | Replies | Date |
|---|---|---|---|---|
|
Nog niet klaar Vakantie naar Thailand (AI) | V | 1 | |
|
Waar luiers te koop in Thailand | Volwassen Baby's / Luierliefhebbers | 2 |