LuierJoch
Superlid
Mijn gevoel in de keuken klopte. Het zit echt van tussen mijn benen tot op mijn rug. Ik ben blij dat dit mijn laatste poepluier is voorlopig. Dat schoonmaken is echt niet fijn. Ik probeer zo goed en zo kwaad als het gaat het ergste af te vegen en in mijn vieze luier te stoppen. Als het goed genoeg is, vouw ik mijn luier op, stop hem in de vuilniszak en zet die klaar om zo weg te gooien. Ik kleed me verder uit en wil naar de douche lopen. Even twijfel ik, want ik ben nu helemaal naakt, terwijl Nienke en Marieke op mij aan het wachten zijn in de woonkamer. Dan bedenk ik me dat ze me gisteren bij de luierverschoningen ook al zo goed als naakt gezien hebben. Ik loop dus vlot naar de douche en ga me goed wassen. Ik doe het snel, want de dames willen graag op pad. Na het afdrogen loop ik snel weer terug naar mijn commode en pak een luier en booster. Ik bereid de luier voor, doe hem onder mijn billen en voel het dikke pakket. Dat wordt nog een interessante wandeling zo. Ik sluit de luier met de vier plakkers, trek dan mijn romper aan en de rest van mijn kleren en vouw de handdoek op. Deze neem ik samen met een luier en de schoonmaaklapjes mee naar de woonkamer om samen met mijn lunch, appel en drinken in mijn rugzak te stoppen. Ik doe mijn wandelschoenen aan en zeg de beide dames dat ik helemaal klaar ben voor een lekkere lange wandeling. "Ben je weer helemaal fris en schoon?", vraagt Marieke. Ik knik.
We gaan op pad en we lopen even via de afvalcontainer. Van die hoeveelheid vieze luiers ben ik vast af. We lopen richting de achteruitgang van het park en volgen de gele paaltjes. Ik vraag de dames waarom ze vanavond al naar huis gaan. Ik heb de indruk dat ze morgen ook nog vrij hebben en die huisjes gaan altijd tot en met maandag. Marieke antwoordt dat ze morgenochtend om 9 uur een afspraak hebben bij de verloskundige. Ze is namelijk bijna 9 weken zwanger. Ik feliciteer hun uitgebreid en ik geef aan dat ik het bijzonder vind dat ze dat zo open aan mij vertellen voordat de 12-weken termijn voorbij is. "We hebben al zo veel met elkaar gedeeld", zegt Marieke. Ze vertellen over hun kinderwens en dat ze graag allebei het gevoel willen ervaren een keer zwanger te zijn. Daarom zijn ze een traject ingegaan voor een Deense donor. Omdat Marieke de oudste is, hebben ze eerst geprobeerd dat zij zwanger zou worden. Na meerdere pogingen is dat nu gelukt en daar zijn ze heel blij mee. Als hun kindje dan ongeveer een jaar is ofzo willen ze dan gaan proberen of het ook lukt bij Nienke met dezelfde donor. Nienke grapt dat ze dit weekend al mooi hebben kunnen oefenen met het luiers verschonen en dat ze dat de komende maanden nog verder gaan doen bij elkaar. Marieke vervolgt dat ze dus morgen eerst naar de verloskundige gaan en dan door naar de apotheek. "Leuk, hoor", zeg ik. Tijdens het wandelen pauzeer ik af en toe even om te doen of ik van de omgeving geniet, maar in werkelijkheid moet ik door de koffie nog steeds best veel plassen. Mijn luier wordt dan ook steeds meer aanwezig tussen mijn benen tijdens het wandelen.
Nienke en Marieke zijn nieuwsgierig naar mijn kinderen. Ik vertel ze dat ik een dochter heb van 13 en 2 jongens van 10 en 9. Het geeft een gezellige dynamiek thuis. De oudste zit in de brugklas en is het afgelopen jaar zichtbaar ouder geworden. De jongens zitten nog op de basisschool en kunnen nog heerlijk spelen. We gamen ook wel samen. Het is heel gezellig thuis. Ik vertel verder over mijn vrouw, hoe ik haar ontmoet heb. Ze is een jaar ouder dan ik. Ik vertel over wat voor vakanties we hebben, hoe ons leven er een beetje uitziet, wat voor werk ik doe en zo zijn we al snel over de helft van onze wandeling. We besluiten dat het ook wel lunchtijd is en we vinden een bankje op de rand van de heide en het bos met een mooi uitzicht. Daar drinken we wat thee uit de thermos en eten we onze boterhammen. Ondertussen laat ik weer een flinke plas lopen en blijkbaar zien ze dat steeds aan mij en fluistert Marieke in m'n oor: "Was het een goeie keuze om een booster erin te doen?" Ik antwoord dat het een flinke prop is tussen mijn benen, maar dat ik voorlopig niet hoef te verschonen, dus dat ik wel blij ben dat ik hiervoor gekozen heb.
Als we weer op pad gaan voor het tweede deel van de wandeling vertellen Marieke en Nienke wat zij voor werk doen. Nienke is afdelingshoofd bij een voedselverwerkende industrie. Ze heeft allemaal mannen onder zich en het bevalt haar goed dat zij, natuurlijk op een nette manier, bepaalt welke werkzaamheden die dag moeten worden uitgevoerd. Het is werk wat goed bij haar past, denk ik. Ze vertelt allerlei zaken, waar ze dan tegenaan lopen, wat haar werk zo leuk maakt en waar ze chagrijnig van wordt. Marieke is juf op een basisschool en staat dit jaar voor groep 3. Ze heeft voornamelijk jongens en meisjes van ongeveer 7 jaar. De klas is helemaal weg van haar. Ze vindt het geweldig hoe de kinderen aan het begin van het jaar nog nauwelijks woorden herkennen en aan het eind van het jaar al makkelijke boekjes kunnen lezen. Dat enthousiasme en die kinderlijke vreugde, ze vindt het geweldig om juf te zijn. Ik moet denken aan gisteren en dat ze zichzelf als prinsesje ook als ongeveer 6 á 7 jaar ziet en ik moet glimlachen. Ik kan me met haar als juf helemaal voorstellen dat die klas haar geweldig vindt.
De wandeling vlot aardig, we kletsen honderd uit over van alles en nog wat en leren elkaar op deze manier steeds beter kennen. Met inmiddels een aardig natte luier en wat vermoeide benen ben ik blij dat we bij de achteruitgang van het bungalowpark aankomen. Het is inmiddels zo'n 15 uur en ik vraag als we richting onze beide vakantiehuisjes lopen hoe zij hun middag verder voor zich zien. Ze kijken elkaar aan en zonder iets tegen elkaar te zeggen, overleggen ze wat ze nu nog willen. Ik zie Nienke knikken en Marieke zegt tegen mij: "Je hebt die schone luier nog in je rugzak, toch?" Ik knik ter bevestiging. "Dan zouden we het leuk vinden als je nog even met ons mee gaat naar ons vakantiehuisje. Dan kletsen en drinken we daar nog wat. We zouden er graag bij zijn als het je gelukt is om 50 uur terug in de luiers te zitten." "Kan ik bij jullie dan nog even verschonen? Deze luier is wel een beetje te vol om nog een uur mee te gaan", vraag ik. "Daar helpen we je dan die laatste keer wel even bij", antwoordt Nienke.
We gaan op pad en we lopen even via de afvalcontainer. Van die hoeveelheid vieze luiers ben ik vast af. We lopen richting de achteruitgang van het park en volgen de gele paaltjes. Ik vraag de dames waarom ze vanavond al naar huis gaan. Ik heb de indruk dat ze morgen ook nog vrij hebben en die huisjes gaan altijd tot en met maandag. Marieke antwoordt dat ze morgenochtend om 9 uur een afspraak hebben bij de verloskundige. Ze is namelijk bijna 9 weken zwanger. Ik feliciteer hun uitgebreid en ik geef aan dat ik het bijzonder vind dat ze dat zo open aan mij vertellen voordat de 12-weken termijn voorbij is. "We hebben al zo veel met elkaar gedeeld", zegt Marieke. Ze vertellen over hun kinderwens en dat ze graag allebei het gevoel willen ervaren een keer zwanger te zijn. Daarom zijn ze een traject ingegaan voor een Deense donor. Omdat Marieke de oudste is, hebben ze eerst geprobeerd dat zij zwanger zou worden. Na meerdere pogingen is dat nu gelukt en daar zijn ze heel blij mee. Als hun kindje dan ongeveer een jaar is ofzo willen ze dan gaan proberen of het ook lukt bij Nienke met dezelfde donor. Nienke grapt dat ze dit weekend al mooi hebben kunnen oefenen met het luiers verschonen en dat ze dat de komende maanden nog verder gaan doen bij elkaar. Marieke vervolgt dat ze dus morgen eerst naar de verloskundige gaan en dan door naar de apotheek. "Leuk, hoor", zeg ik. Tijdens het wandelen pauzeer ik af en toe even om te doen of ik van de omgeving geniet, maar in werkelijkheid moet ik door de koffie nog steeds best veel plassen. Mijn luier wordt dan ook steeds meer aanwezig tussen mijn benen tijdens het wandelen.
Nienke en Marieke zijn nieuwsgierig naar mijn kinderen. Ik vertel ze dat ik een dochter heb van 13 en 2 jongens van 10 en 9. Het geeft een gezellige dynamiek thuis. De oudste zit in de brugklas en is het afgelopen jaar zichtbaar ouder geworden. De jongens zitten nog op de basisschool en kunnen nog heerlijk spelen. We gamen ook wel samen. Het is heel gezellig thuis. Ik vertel verder over mijn vrouw, hoe ik haar ontmoet heb. Ze is een jaar ouder dan ik. Ik vertel over wat voor vakanties we hebben, hoe ons leven er een beetje uitziet, wat voor werk ik doe en zo zijn we al snel over de helft van onze wandeling. We besluiten dat het ook wel lunchtijd is en we vinden een bankje op de rand van de heide en het bos met een mooi uitzicht. Daar drinken we wat thee uit de thermos en eten we onze boterhammen. Ondertussen laat ik weer een flinke plas lopen en blijkbaar zien ze dat steeds aan mij en fluistert Marieke in m'n oor: "Was het een goeie keuze om een booster erin te doen?" Ik antwoord dat het een flinke prop is tussen mijn benen, maar dat ik voorlopig niet hoef te verschonen, dus dat ik wel blij ben dat ik hiervoor gekozen heb.
Als we weer op pad gaan voor het tweede deel van de wandeling vertellen Marieke en Nienke wat zij voor werk doen. Nienke is afdelingshoofd bij een voedselverwerkende industrie. Ze heeft allemaal mannen onder zich en het bevalt haar goed dat zij, natuurlijk op een nette manier, bepaalt welke werkzaamheden die dag moeten worden uitgevoerd. Het is werk wat goed bij haar past, denk ik. Ze vertelt allerlei zaken, waar ze dan tegenaan lopen, wat haar werk zo leuk maakt en waar ze chagrijnig van wordt. Marieke is juf op een basisschool en staat dit jaar voor groep 3. Ze heeft voornamelijk jongens en meisjes van ongeveer 7 jaar. De klas is helemaal weg van haar. Ze vindt het geweldig hoe de kinderen aan het begin van het jaar nog nauwelijks woorden herkennen en aan het eind van het jaar al makkelijke boekjes kunnen lezen. Dat enthousiasme en die kinderlijke vreugde, ze vindt het geweldig om juf te zijn. Ik moet denken aan gisteren en dat ze zichzelf als prinsesje ook als ongeveer 6 á 7 jaar ziet en ik moet glimlachen. Ik kan me met haar als juf helemaal voorstellen dat die klas haar geweldig vindt.
De wandeling vlot aardig, we kletsen honderd uit over van alles en nog wat en leren elkaar op deze manier steeds beter kennen. Met inmiddels een aardig natte luier en wat vermoeide benen ben ik blij dat we bij de achteruitgang van het bungalowpark aankomen. Het is inmiddels zo'n 15 uur en ik vraag als we richting onze beide vakantiehuisjes lopen hoe zij hun middag verder voor zich zien. Ze kijken elkaar aan en zonder iets tegen elkaar te zeggen, overleggen ze wat ze nu nog willen. Ik zie Nienke knikken en Marieke zegt tegen mij: "Je hebt die schone luier nog in je rugzak, toch?" Ik knik ter bevestiging. "Dan zouden we het leuk vinden als je nog even met ons mee gaat naar ons vakantiehuisje. Dan kletsen en drinken we daar nog wat. We zouden er graag bij zijn als het je gelukt is om 50 uur terug in de luiers te zitten." "Kan ik bij jullie dan nog even verschonen? Deze luier is wel een beetje te vol om nog een uur mee te gaan", vraag ik. "Daar helpen we je dan die laatste keer wel even bij", antwoordt Nienke.
