Nog niet klaar 50 uur terug in de luiers
- Onderwerp starter LuierJoch
- Startdatum
LuierJoch
Superlid
Marieke en ik laten gauw Nienkes hand los als we de snackbar inlopen. Marieke voelt zich in haar prinsessenjurk best een beetje opgelaten. Wat dat betreft heb ik het maar makkelijk met mijn gewone kleren aan en een jas die voldoende over mijn billen valt, zodat je niet ziet dat ik best een natte luier aanheb. Dat voordeel heeft zij dan weer wel, haar jurk valt zo ruim over haar luier, dat niemand die ziet zitten. "Wat kan ik voor jullie doen?", vraagt de man achter de toonbank. Nienke antwoordt: "We komen de bestelling voor Nienke van huisje 316 ophalen." "Wilden jullie dat meenemen of hier opeten?", vraagt hij. Nienke denkt even na en vraagt: "We moeten ongeveer 10 minuten lopen, zou het dan nog warm zijn?" "Dan adviseer ik om het hier op te eten, mevrouw", zegt de man vriendelijk. "Dan eten we het toch maar hier op en eten we straks de salade thuis nog wel", antwoordt ze. Met een blik van 'wat' en 'nee, toch' kijken Marieke en ik elkaar aan. De man zegt ons lekker te gaan zitten. Het zit al in het vet, dus hij komt het zo brengen.
Nienke begint mijn rits van mijn jas los te maken. Ik zeg zachtjes: "Toch niet hier, dat kan ik wel zelf." Ze pakt mijn arm, draait me snel een kwartslag en geeft een flinke tik op mijn luierkont en zegt zacht maar duidelijk: "En nou niet zeuren, Teuntje." Ik probeer dan maar zo soepel mogelijk mee te bewegen met mijn jas, zodat die zo snel mogelijk uit is. Met een lichtrood hoofd ga ik zo snel mogelijk zitten, zodat die luier in mijn broek minder zichtbaar wordt. Marieke zag de bui al hangen en heeft in de tussentijd haar jas zelf snel uitgedaan en is snel tegenover mij gaan zitten. "Er is nu weinig aan te doen", fluistert ze me toe. We moeten nog even wachten tot de friet, kroketten en frikadel worden neergezet. Stil kijken we om ons heen. Ik ben me erg bewust van mijn natte luier tussen mijn benen. Ik schaam me wel, maar ik heb de indruk dat niemand het ziet en dat is ook wel lekker. Als ik in de richting van Marieke kijk, zie ik haar nog net even glazig voor zich uitkijken. Drie tellen later is ze weer aanwezig.
Ik durf het eigenlijk niet te vragen, maar ik ben zó nieuwsgierig, dat ik zachtjes aan Marieke vraag: "Was jij nou... uuhhhh... aan het... uuhhh... nou dat? Net?" En ik wijs naar beneden. "Kon je het zien?", vraagt ze met een uitgestreken gezicht. Ik begin te grinniken en terwijl Marieke gewoon om zich heen kijkt, krijg ik het een beetje warm. Nienke vraagt me zachtjes wat er is en of ik nog droog genoeg ben. Ik antwoord haar dat er niets aan de hand is. "Zo", horen we van achter de toonbank. "Hier is jullie eten." De vriendelijke man zet het eten bij ons op het tafeltje en zegt: "Eet smakelijk."
We kijken elkaar aan en wensen elkaar ook eet smakelijk toe. Nienke pakt voor de grap met een grote glimlach een frietje en wil die in mijn mond stoppen. Zachtjes zeg ik haar: "Ik ben 2 tot 3, dat kan ik echt wel zelf." "Je hebt gelijk", antwoordt ze en houdt er weer mee op. De frieten zijn zout en ik krijg er dorst van. Dat vindt Nienke ook en ze zegt: "Thuis moeten jullie even goed drinken, die frieten zijn erg zout." Marieke en ik knikken. Het is eigenlijk heel gezellig om met zijn drieën zo even friet met wat erbij te eten. Dat ik dan daarbij in een luier zit, maakt het voor mij extra speciaal, maar het is fijn dat de andere mensen om ons heen dat niet in de gaten hebben. Er komen best veel mensen deze zaterdag de snackbar in en uit gelopen om hun bestelling op te halen. Vooral de prinsessenjurk van Marieke valt velen in het oog. Wij eten verder rustig door. Het lijkt er op dat Marieke wat dat betreft ook wel wat gewend is, want ze geeft geen krimp.
Als het weer ietsje rustiger is in de snackbar en we de bakjes leeg hebben, zegt Nienke: "Ik denk dat nu een goed moment is om af te rekenen en weer terug te lopen naar ons huisje." Marieke en ik kijken elkaar aan en zijn blij dat ze een klein beetje rekening met ons houdt. Voordat Nienke naar de toonbank loopt, fluistert ze me nog toe: "Ik help je zo even met je jas, begrepen?" Ik knik. Ik wil niet weer midden in de snackbar een tik voor mijn luierkont, dus ik blijf netjes wachten. Marieke staat op en doet gauw weer zelf haar jas aan. Na het betalen, komt Nienke naar me toe en ik probeer weer zo snel mogelijk mee te werken om dit gênante moment vlot achter de rug te hebben. Toch vind ik het stiekem ook wel leuk. Als ze mijn jas heeft dicht geritst, zegt ze: "Kom, we gaan. Tot ziens", zegt ze tegen de man achter de toonbank. "Een gezellige avond nog", zegt hij. 'Dat komt wel goed', denk ik bij mezelf.
Nienke begint mijn rits van mijn jas los te maken. Ik zeg zachtjes: "Toch niet hier, dat kan ik wel zelf." Ze pakt mijn arm, draait me snel een kwartslag en geeft een flinke tik op mijn luierkont en zegt zacht maar duidelijk: "En nou niet zeuren, Teuntje." Ik probeer dan maar zo soepel mogelijk mee te bewegen met mijn jas, zodat die zo snel mogelijk uit is. Met een lichtrood hoofd ga ik zo snel mogelijk zitten, zodat die luier in mijn broek minder zichtbaar wordt. Marieke zag de bui al hangen en heeft in de tussentijd haar jas zelf snel uitgedaan en is snel tegenover mij gaan zitten. "Er is nu weinig aan te doen", fluistert ze me toe. We moeten nog even wachten tot de friet, kroketten en frikadel worden neergezet. Stil kijken we om ons heen. Ik ben me erg bewust van mijn natte luier tussen mijn benen. Ik schaam me wel, maar ik heb de indruk dat niemand het ziet en dat is ook wel lekker. Als ik in de richting van Marieke kijk, zie ik haar nog net even glazig voor zich uitkijken. Drie tellen later is ze weer aanwezig.
Ik durf het eigenlijk niet te vragen, maar ik ben zó nieuwsgierig, dat ik zachtjes aan Marieke vraag: "Was jij nou... uuhhhh... aan het... uuhhh... nou dat? Net?" En ik wijs naar beneden. "Kon je het zien?", vraagt ze met een uitgestreken gezicht. Ik begin te grinniken en terwijl Marieke gewoon om zich heen kijkt, krijg ik het een beetje warm. Nienke vraagt me zachtjes wat er is en of ik nog droog genoeg ben. Ik antwoord haar dat er niets aan de hand is. "Zo", horen we van achter de toonbank. "Hier is jullie eten." De vriendelijke man zet het eten bij ons op het tafeltje en zegt: "Eet smakelijk."
We kijken elkaar aan en wensen elkaar ook eet smakelijk toe. Nienke pakt voor de grap met een grote glimlach een frietje en wil die in mijn mond stoppen. Zachtjes zeg ik haar: "Ik ben 2 tot 3, dat kan ik echt wel zelf." "Je hebt gelijk", antwoordt ze en houdt er weer mee op. De frieten zijn zout en ik krijg er dorst van. Dat vindt Nienke ook en ze zegt: "Thuis moeten jullie even goed drinken, die frieten zijn erg zout." Marieke en ik knikken. Het is eigenlijk heel gezellig om met zijn drieën zo even friet met wat erbij te eten. Dat ik dan daarbij in een luier zit, maakt het voor mij extra speciaal, maar het is fijn dat de andere mensen om ons heen dat niet in de gaten hebben. Er komen best veel mensen deze zaterdag de snackbar in en uit gelopen om hun bestelling op te halen. Vooral de prinsessenjurk van Marieke valt velen in het oog. Wij eten verder rustig door. Het lijkt er op dat Marieke wat dat betreft ook wel wat gewend is, want ze geeft geen krimp.
Als het weer ietsje rustiger is in de snackbar en we de bakjes leeg hebben, zegt Nienke: "Ik denk dat nu een goed moment is om af te rekenen en weer terug te lopen naar ons huisje." Marieke en ik kijken elkaar aan en zijn blij dat ze een klein beetje rekening met ons houdt. Voordat Nienke naar de toonbank loopt, fluistert ze me nog toe: "Ik help je zo even met je jas, begrepen?" Ik knik. Ik wil niet weer midden in de snackbar een tik voor mijn luierkont, dus ik blijf netjes wachten. Marieke staat op en doet gauw weer zelf haar jas aan. Na het betalen, komt Nienke naar me toe en ik probeer weer zo snel mogelijk mee te werken om dit gênante moment vlot achter de rug te hebben. Toch vind ik het stiekem ook wel leuk. Als ze mijn jas heeft dicht geritst, zegt ze: "Kom, we gaan. Tot ziens", zegt ze tegen de man achter de toonbank. "Een gezellige avond nog", zegt hij. 'Dat komt wel goed', denk ik bij mezelf.
LuierJoch
Superlid
We wandelen weer terug naar huis. Ik voel me klein door het jas aan trekken, die tik op mijn luierkont en het aan de hand lopen van Nienke. Met de plassen die er in de tussentijd bijgekomen zijn, is mijn luier tamelijk vol geworden en ik moet dan ook een beetje wijdbeens lopen. Als ik opzij kijk, zie ik ook bij Marieke wat meer een waggel bij het lopen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of het ze bevalt. Nienke verzorgt nu toch anders dan ze bij prinsesje gewend is en ook Marieke wordt nu anders behandeld door de luier. Ze heeft hem natuurlijk aangekregen als straf, maar wat dat met haar doet? Ik vraag het me af. Ik heb een hoop gedachtes en gevoelens op weg naar het vakantiehuisje. Ik ben ook wel een beetje moe van het klein zijn. Misschien moeten we dit niet meer de hele avond doen, denk ik, maar ja... Het is ook wel fijn en ik heb dit nog nooit meegemaakt. Misschien is het wel meteen de laatste keer... Nienke heeft de sleutel van het huisje nog steeds in haar zak en opent de deur.
"Ik help jullie even uit de jas en schoenen en dan gaan jullie eerst even flink wat water drinken en ik lust ook wel een glas water", zegt ze. Ze helpt eerst Marieke uit haar schoenen en zegt dat zij zelf maar even haar jas uit moet doen. Ik weet inmiddels wel beter en wacht rustig tot ze mij kan helpen. Nienke doet mijn schoenen uit, helpt me met mijn jas uitdoen en hangt mijn jas op de kapstok. Dan loopt ze naar de keuken, pakt de grootste glazen die er in de kastjes staan en vult die goed vol met water. Ze pakt ook de waterkan uit de kast, vult die ook en zet hem op tafel. "Prinsesje, Teuntje, hier staan jullie glazen water, die zijn helemaal leeg voor we nog wat sla gaan eten." We drinken de glazen allebei vlot leeg en komen aan tafel zitten. Voor we goed en wel zitten om sla te gaan eten, heeft Nienke de glazen alweer bijgevuld.
Vervolgens schept Nienke de salade voor ons op. Marieke schiet meteen weer in een dwarse bui. "Niet zo veel! Ik lust dat niet", zegt ze met haar meisjesstem. Ik begin rustig te eten. Die tikken op mijn luier zijn niet hard, althans mijn luier vangt die tikken goed op, maar ik vind het niet leuk als ze het doet. Ik doe liever mijn best om haar blij te maken. Maar Marieke kent Nienke goed, geniet er ook wel van om Nienke uit te dagen en ze weet precies wat ze moet doen om het bloed onder haar nagels vandaan te halen. "Prinsesje, ik heb niet veel opgeschept. Je kunt dit gewoon even opeten", zegt Nienke tegen haar. Met lange tanden begint ze te eten. Ik ga er bijna in geloven dat ze echt niet van salade houdt. Halverwege schuift ze haar bord naar voren en zegt: "Ik heb genoeg." Nienke schuift het bord weer terug en zegt: "Je blijft net zo lang aan tafel tot je dit op hebt." Ik drink mijn tweede glas water verder leeg en neem mijn laatste hap. "Klaar!", roep ik met mijn kinderstemmetje. Nienke heeft ook haar eten al een tijdje op. Ze schenkt nog wat water voor haarzelf in en vraagt of ik ook nog lust. Ik schud van nee, maar ze schenkt toch nog een half glas in. "Voldoende drinken is belangrijk", zegt ze. Een beetje beteuterd knik ik en drink ook dat halve glas rustig leeg. Ik heb wel een grote waterbuik nou. Dat wordt nog veel plassen in het komende uur.
Marieke begint wat met haar eten te spelen. "Kom Teuntje, wij zijn wel klaar", zegt Nienke en ze stapt van tafel. Ook Marieke stapt meteen op. "Nee, prinsesje", zegt Nienke boos, "terug aan tafel. Ik heb al gezegd dat je niet eerder van tafel mag dan dat je bord leeg is." Ik ben inmiddels van tafel en waggelend loop ik richting het speelgoed. "Teuntje, kom eens even hier. Volgens mij is jouw luier heel vol." Ik waggel terug en Nienke voelt tussen mijn benen en aan mijn billen hoe vol mijn luier is. "Ja, die is vol", zegt ze. "Loop maar even mee." Nu waggel ik achter Nienke aan naar de commode. Ik ga er gauw op liggen, waarop Nienke zegt dat ik er eerst even weer af moet, want mijn broek moet nog uit. Daarna legt ze me weer terug op de commode, prutst weer aan de knoopjes van mijn romper en opent mijn luier. Ze begint uitgebreid mijn kruis schoon te maken en met alle nieuwigheden van vandaag en met alle spanningen reageer ik daar sterk op. "Daar weet ik wel wat op", zegt Nienke en ze loopt naar de badkamer. Ze komt terug met een nat en heel koud washandje en wast mijn kruis daar nog wat mee. Het 'probleem' is daarmee snel opgelost. Vervolgens droogt ze mijn kruis weer af en zegt: "Volgens mij heb je met al dat water een volle blaas. Zal ik Teuntje maar een extra dikke luier omdoen deze keer?" Ik knik en stop mijn duim in mijn mond.
"Oh ja", zegt ze en ze laat me weer gewoon liggen op de commode en loopt even weg. Ze komt terug met het gekochte speentje, trekt mijn duim uit mijn mond en zegt: "Een speentje is beter voor je gebit, sabbel hier maar op." Het is niet makkelijk, maar ik doe mijn best voor Nienke om het speentje in mijn mond te houden. Nienke ziet het en zegt bemoedigend: "Goed zo, Teuntje, sabbel jij maar lekker op je speentje." Nienke heeft goed opgelet eerder vandaag met de uitleg voor de booster en bereidt de luier met één booster zelf voor. De dikkere luier schuift ze onder mijn kont en strooit ook bij mij talkpoeder in mijn kruis. Even later is het goed genoeg en plakt ze de luier met de vier plakkers dicht. Ze knoopt de romper weer vast tussen mijn benen. "Zo, nu is mijn Teuntje weer klaar voor de avond." Ze helpt me nog in mijn broek en vervolgens loop ik achter Nienke aan terug de woonkamer in. Daar zit Marieke nog steeds met lange tanden te prikken in haar laatste restje salade. Ik zie aan het gezicht van Nienke, dat ze zich daar zeer aan ergert.
"Ik help jullie even uit de jas en schoenen en dan gaan jullie eerst even flink wat water drinken en ik lust ook wel een glas water", zegt ze. Ze helpt eerst Marieke uit haar schoenen en zegt dat zij zelf maar even haar jas uit moet doen. Ik weet inmiddels wel beter en wacht rustig tot ze mij kan helpen. Nienke doet mijn schoenen uit, helpt me met mijn jas uitdoen en hangt mijn jas op de kapstok. Dan loopt ze naar de keuken, pakt de grootste glazen die er in de kastjes staan en vult die goed vol met water. Ze pakt ook de waterkan uit de kast, vult die ook en zet hem op tafel. "Prinsesje, Teuntje, hier staan jullie glazen water, die zijn helemaal leeg voor we nog wat sla gaan eten." We drinken de glazen allebei vlot leeg en komen aan tafel zitten. Voor we goed en wel zitten om sla te gaan eten, heeft Nienke de glazen alweer bijgevuld.
Vervolgens schept Nienke de salade voor ons op. Marieke schiet meteen weer in een dwarse bui. "Niet zo veel! Ik lust dat niet", zegt ze met haar meisjesstem. Ik begin rustig te eten. Die tikken op mijn luier zijn niet hard, althans mijn luier vangt die tikken goed op, maar ik vind het niet leuk als ze het doet. Ik doe liever mijn best om haar blij te maken. Maar Marieke kent Nienke goed, geniet er ook wel van om Nienke uit te dagen en ze weet precies wat ze moet doen om het bloed onder haar nagels vandaan te halen. "Prinsesje, ik heb niet veel opgeschept. Je kunt dit gewoon even opeten", zegt Nienke tegen haar. Met lange tanden begint ze te eten. Ik ga er bijna in geloven dat ze echt niet van salade houdt. Halverwege schuift ze haar bord naar voren en zegt: "Ik heb genoeg." Nienke schuift het bord weer terug en zegt: "Je blijft net zo lang aan tafel tot je dit op hebt." Ik drink mijn tweede glas water verder leeg en neem mijn laatste hap. "Klaar!", roep ik met mijn kinderstemmetje. Nienke heeft ook haar eten al een tijdje op. Ze schenkt nog wat water voor haarzelf in en vraagt of ik ook nog lust. Ik schud van nee, maar ze schenkt toch nog een half glas in. "Voldoende drinken is belangrijk", zegt ze. Een beetje beteuterd knik ik en drink ook dat halve glas rustig leeg. Ik heb wel een grote waterbuik nou. Dat wordt nog veel plassen in het komende uur.
Marieke begint wat met haar eten te spelen. "Kom Teuntje, wij zijn wel klaar", zegt Nienke en ze stapt van tafel. Ook Marieke stapt meteen op. "Nee, prinsesje", zegt Nienke boos, "terug aan tafel. Ik heb al gezegd dat je niet eerder van tafel mag dan dat je bord leeg is." Ik ben inmiddels van tafel en waggelend loop ik richting het speelgoed. "Teuntje, kom eens even hier. Volgens mij is jouw luier heel vol." Ik waggel terug en Nienke voelt tussen mijn benen en aan mijn billen hoe vol mijn luier is. "Ja, die is vol", zegt ze. "Loop maar even mee." Nu waggel ik achter Nienke aan naar de commode. Ik ga er gauw op liggen, waarop Nienke zegt dat ik er eerst even weer af moet, want mijn broek moet nog uit. Daarna legt ze me weer terug op de commode, prutst weer aan de knoopjes van mijn romper en opent mijn luier. Ze begint uitgebreid mijn kruis schoon te maken en met alle nieuwigheden van vandaag en met alle spanningen reageer ik daar sterk op. "Daar weet ik wel wat op", zegt Nienke en ze loopt naar de badkamer. Ze komt terug met een nat en heel koud washandje en wast mijn kruis daar nog wat mee. Het 'probleem' is daarmee snel opgelost. Vervolgens droogt ze mijn kruis weer af en zegt: "Volgens mij heb je met al dat water een volle blaas. Zal ik Teuntje maar een extra dikke luier omdoen deze keer?" Ik knik en stop mijn duim in mijn mond.
"Oh ja", zegt ze en ze laat me weer gewoon liggen op de commode en loopt even weg. Ze komt terug met het gekochte speentje, trekt mijn duim uit mijn mond en zegt: "Een speentje is beter voor je gebit, sabbel hier maar op." Het is niet makkelijk, maar ik doe mijn best voor Nienke om het speentje in mijn mond te houden. Nienke ziet het en zegt bemoedigend: "Goed zo, Teuntje, sabbel jij maar lekker op je speentje." Nienke heeft goed opgelet eerder vandaag met de uitleg voor de booster en bereidt de luier met één booster zelf voor. De dikkere luier schuift ze onder mijn kont en strooit ook bij mij talkpoeder in mijn kruis. Even later is het goed genoeg en plakt ze de luier met de vier plakkers dicht. Ze knoopt de romper weer vast tussen mijn benen. "Zo, nu is mijn Teuntje weer klaar voor de avond." Ze helpt me nog in mijn broek en vervolgens loop ik achter Nienke aan terug de woonkamer in. Daar zit Marieke nog steeds met lange tanden te prikken in haar laatste restje salade. Ik zie aan het gezicht van Nienke, dat ze zich daar zeer aan ergert.
