LuierJoch
Superlid
Marieke en ik laten gauw Nienkes hand los als we de snackbar inlopen. Marieke voelt zich in haar prinsessenjurk best een beetje opgelaten. Wat dat betreft heb ik het maar makkelijk met mijn gewone kleren aan en een jas die voldoende over mijn billen valt, zodat je niet ziet dat ik best een natte luier aanheb. Dat voordeel heeft zij dan weer wel, haar jurk valt zo ruim over haar luier, dat niemand die ziet zitten. "Wat kan ik voor jullie doen?", vraagt de man achter de toonbank. Nienke antwoordt: "We komen de bestelling voor Nienke van huisje 316 ophalen." "Wilden jullie dat meenemen of hier opeten?", vraagt hij. Nienke denkt even na en vraagt: "We moeten ongeveer 10 minuten lopen, zou het dan nog warm zijn?" "Dan adviseer ik om het hier op te eten, mevrouw", zegt de man vriendelijk. "Dan eten we het toch maar hier op en eten we straks de salade thuis nog wel", antwoordt ze. Met een blik van 'wat' en 'nee, toch' kijken Marieke en ik elkaar aan. De man zegt ons lekker te gaan zitten. Het zit al in het vet, dus hij komt het zo brengen.
Nienke begint mijn rits van mijn jas los te maken. Ik zeg zachtjes: "Toch niet hier, dat kan ik wel zelf." Ze pakt mijn arm, draait me snel een kwartslag en geeft een flinke tik op mijn luierkont en zegt zacht maar duidelijk: "En nou niet zeuren, Teuntje." Ik probeer dan maar zo soepel mogelijk mee te bewegen met mijn jas, zodat die zo snel mogelijk uit is. Met een lichtrood hoofd ga ik zo snel mogelijk zitten, zodat die luier in mijn broek minder zichtbaar wordt. Marieke zag de bui al hangen en heeft in de tussentijd haar jas zelf snel uitgedaan en is snel tegenover mij gaan zitten. "Er is nu weinig aan te doen", fluistert ze me toe. We moeten nog even wachten tot de friet, kroketten en frikadel worden neergezet. Stil kijken we om ons heen. Ik ben me erg bewust van mijn natte luier tussen mijn benen. Ik schaam me wel, maar ik heb de indruk dat niemand het ziet en dat is ook wel lekker. Als ik in de richting van Marieke kijk, zie ik haar nog net even glazig voor zich uitkijken. Drie tellen later is ze weer aanwezig.
Ik durf het eigenlijk niet te vragen, maar ik ben zó nieuwsgierig, dat ik zachtjes aan Marieke vraag: "Was jij nou... uuhhhh... aan het... uuhhh... nou dat? Net?" En ik wijs naar beneden. "Kon je het zien?", vraagt ze met een uitgestreken gezicht. Ik begin te grinniken en terwijl Marieke gewoon om zich heen kijkt, krijg ik het een beetje warm. Nienke vraagt me zachtjes wat er is en of ik nog droog genoeg ben. Ik antwoord haar dat er niets aan de hand is. "Zo", horen we van achter de toonbank. "Hier is jullie eten." De vriendelijke man zet het eten bij ons op het tafeltje en zegt: "Eet smakelijk."
We kijken elkaar aan en wensen elkaar ook eet smakelijk toe. Nienke pakt voor de grap met een grote glimlach een frietje en wil die in mijn mond stoppen. Zachtjes zeg ik haar: "Ik ben 2 tot 3, dat kan ik echt wel zelf." "Je hebt gelijk", antwoordt ze en houdt er weer mee op. De frieten zijn zout en ik krijg er dorst van. Dat vindt Nienke ook en ze zegt: "Thuis moeten jullie even goed drinken, die frieten zijn erg zout." Marieke en ik knikken. Het is eigenlijk heel gezellig om met zijn drieën zo even friet met wat erbij te eten. Dat ik dan daarbij in een luier zit, maakt het voor mij extra speciaal, maar het is fijn dat de andere mensen om ons heen dat niet in de gaten hebben. Er komen best veel mensen deze zaterdag de snackbar in en uit gelopen om hun bestelling op te halen. Vooral de prinsessenjurk van Marieke valt velen in het oog. Wij eten verder rustig door. Het lijkt er op dat Marieke wat dat betreft ook wel wat gewend is, want ze geeft geen krimp.
Als het weer ietsje rustiger is in de snackbar en we de bakjes leeg hebben, zegt Nienke: "Ik denk dat nu een goed moment is om af te rekenen en weer terug te lopen naar ons huisje." Marieke en ik kijken elkaar aan en zijn blij dat ze een klein beetje rekening met ons houdt. Voordat Nienke naar de toonbank loopt, fluistert ze me nog toe: "Ik help je zo even met je jas, begrepen?" Ik knik. Ik wil niet weer midden in de snackbar een tik voor mijn luierkont, dus ik blijf netjes wachten. Marieke staat op en doet gauw weer zelf haar jas aan. Na het betalen, komt Nienke naar me toe en ik probeer weer zo snel mogelijk mee te werken om dit gênante moment vlot achter de rug te hebben. Toch vind ik het stiekem ook wel leuk. Als ze mijn jas heeft dicht geritst, zegt ze: "Kom, we gaan. Tot ziens", zegt ze tegen de man achter de toonbank. "Een gezellige avond nog", zegt hij. 'Dat komt wel goed', denk ik bij mezelf.
Nienke begint mijn rits van mijn jas los te maken. Ik zeg zachtjes: "Toch niet hier, dat kan ik wel zelf." Ze pakt mijn arm, draait me snel een kwartslag en geeft een flinke tik op mijn luierkont en zegt zacht maar duidelijk: "En nou niet zeuren, Teuntje." Ik probeer dan maar zo soepel mogelijk mee te bewegen met mijn jas, zodat die zo snel mogelijk uit is. Met een lichtrood hoofd ga ik zo snel mogelijk zitten, zodat die luier in mijn broek minder zichtbaar wordt. Marieke zag de bui al hangen en heeft in de tussentijd haar jas zelf snel uitgedaan en is snel tegenover mij gaan zitten. "Er is nu weinig aan te doen", fluistert ze me toe. We moeten nog even wachten tot de friet, kroketten en frikadel worden neergezet. Stil kijken we om ons heen. Ik ben me erg bewust van mijn natte luier tussen mijn benen. Ik schaam me wel, maar ik heb de indruk dat niemand het ziet en dat is ook wel lekker. Als ik in de richting van Marieke kijk, zie ik haar nog net even glazig voor zich uitkijken. Drie tellen later is ze weer aanwezig.
Ik durf het eigenlijk niet te vragen, maar ik ben zó nieuwsgierig, dat ik zachtjes aan Marieke vraag: "Was jij nou... uuhhhh... aan het... uuhhh... nou dat? Net?" En ik wijs naar beneden. "Kon je het zien?", vraagt ze met een uitgestreken gezicht. Ik begin te grinniken en terwijl Marieke gewoon om zich heen kijkt, krijg ik het een beetje warm. Nienke vraagt me zachtjes wat er is en of ik nog droog genoeg ben. Ik antwoord haar dat er niets aan de hand is. "Zo", horen we van achter de toonbank. "Hier is jullie eten." De vriendelijke man zet het eten bij ons op het tafeltje en zegt: "Eet smakelijk."
We kijken elkaar aan en wensen elkaar ook eet smakelijk toe. Nienke pakt voor de grap met een grote glimlach een frietje en wil die in mijn mond stoppen. Zachtjes zeg ik haar: "Ik ben 2 tot 3, dat kan ik echt wel zelf." "Je hebt gelijk", antwoordt ze en houdt er weer mee op. De frieten zijn zout en ik krijg er dorst van. Dat vindt Nienke ook en ze zegt: "Thuis moeten jullie even goed drinken, die frieten zijn erg zout." Marieke en ik knikken. Het is eigenlijk heel gezellig om met zijn drieën zo even friet met wat erbij te eten. Dat ik dan daarbij in een luier zit, maakt het voor mij extra speciaal, maar het is fijn dat de andere mensen om ons heen dat niet in de gaten hebben. Er komen best veel mensen deze zaterdag de snackbar in en uit gelopen om hun bestelling op te halen. Vooral de prinsessenjurk van Marieke valt velen in het oog. Wij eten verder rustig door. Het lijkt er op dat Marieke wat dat betreft ook wel wat gewend is, want ze geeft geen krimp.
Als het weer ietsje rustiger is in de snackbar en we de bakjes leeg hebben, zegt Nienke: "Ik denk dat nu een goed moment is om af te rekenen en weer terug te lopen naar ons huisje." Marieke en ik kijken elkaar aan en zijn blij dat ze een klein beetje rekening met ons houdt. Voordat Nienke naar de toonbank loopt, fluistert ze me nog toe: "Ik help je zo even met je jas, begrepen?" Ik knik. Ik wil niet weer midden in de snackbar een tik voor mijn luierkont, dus ik blijf netjes wachten. Marieke staat op en doet gauw weer zelf haar jas aan. Na het betalen, komt Nienke naar me toe en ik probeer weer zo snel mogelijk mee te werken om dit gênante moment vlot achter de rug te hebben. Toch vind ik het stiekem ook wel leuk. Als ze mijn jas heeft dicht geritst, zegt ze: "Kom, we gaan. Tot ziens", zegt ze tegen de man achter de toonbank. "Een gezellige avond nog", zegt hij. 'Dat komt wel goed', denk ik bij mezelf.
LuierJoch
Superlid
We wandelen weer terug naar huis. Ik voel me klein door het jas aan trekken, die tik op mijn luierkont en het aan de hand lopen van Nienke. Met de plassen die er in de tussentijd bijgekomen zijn, is mijn luier tamelijk vol geworden en ik moet dan ook een beetje wijdbeens lopen. Als ik opzij kijk, zie ik ook bij Marieke wat meer een waggel bij het lopen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of het ze bevalt. Nienke verzorgt nu toch anders dan ze bij prinsesje gewend is en ook Marieke wordt nu anders behandeld door de luier. Ze heeft hem natuurlijk aangekregen als straf, maar wat dat met haar doet? Ik vraag het me af. Ik heb een hoop gedachtes en gevoelens op weg naar het vakantiehuisje. Ik ben ook wel een beetje moe van het klein zijn. Misschien moeten we dit niet meer de hele avond doen, denk ik, maar ja... Het is ook wel fijn en ik heb dit nog nooit meegemaakt. Misschien is het wel meteen de laatste keer... Nienke heeft de sleutel van het huisje nog steeds in haar zak en opent de deur.
"Ik help jullie even uit de jas en schoenen en dan gaan jullie eerst even flink wat water drinken en ik lust ook wel een glas water", zegt ze. Ze helpt eerst Marieke uit haar schoenen en zegt dat zij zelf maar even haar jas uit moet doen. Ik weet inmiddels wel beter en wacht rustig tot ze mij kan helpen. Nienke doet mijn schoenen uit, helpt me met mijn jas uitdoen en hangt mijn jas op de kapstok. Dan loopt ze naar de keuken, pakt de grootste glazen die er in de kastjes staan en vult die goed vol met water. Ze pakt ook de waterkan uit de kast, vult die ook en zet hem op tafel. "Prinsesje, Teuntje, hier staan jullie glazen water, die zijn helemaal leeg voor we nog wat sla gaan eten." We drinken de glazen allebei vlot leeg en komen aan tafel zitten. Voor we goed en wel zitten om sla te gaan eten, heeft Nienke de glazen alweer bijgevuld.
Vervolgens schept Nienke de salade voor ons op. Marieke schiet meteen weer in een dwarse bui. "Niet zo veel! Ik lust dat niet", zegt ze met haar meisjesstem. Ik begin rustig te eten. Die tikken op mijn luier zijn niet hard, althans mijn luier vangt die tikken goed op, maar ik vind het niet leuk als ze het doet. Ik doe liever mijn best om haar blij te maken. Maar Marieke kent Nienke goed, geniet er ook wel van om Nienke uit te dagen en ze weet precies wat ze moet doen om het bloed onder haar nagels vandaan te halen. "Prinsesje, ik heb niet veel opgeschept. Je kunt dit gewoon even opeten", zegt Nienke tegen haar. Met lange tanden begint ze te eten. Ik ga er bijna in geloven dat ze echt niet van salade houdt. Halverwege schuift ze haar bord naar voren en zegt: "Ik heb genoeg." Nienke schuift het bord weer terug en zegt: "Je blijft net zo lang aan tafel tot je dit op hebt." Ik drink mijn tweede glas water verder leeg en neem mijn laatste hap. "Klaar!", roep ik met mijn kinderstemmetje. Nienke heeft ook haar eten al een tijdje op. Ze schenkt nog wat water voor haarzelf in en vraagt of ik ook nog lust. Ik schud van nee, maar ze schenkt toch nog een half glas in. "Voldoende drinken is belangrijk", zegt ze. Een beetje beteuterd knik ik en drink ook dat halve glas rustig leeg. Ik heb wel een grote waterbuik nou. Dat wordt nog veel plassen in het komende uur.
Marieke begint wat met haar eten te spelen. "Kom Teuntje, wij zijn wel klaar", zegt Nienke en ze stapt van tafel. Ook Marieke stapt meteen op. "Nee, prinsesje", zegt Nienke boos, "terug aan tafel. Ik heb al gezegd dat je niet eerder van tafel mag dan dat je bord leeg is." Ik ben inmiddels van tafel en waggelend loop ik richting het speelgoed. "Teuntje, kom eens even hier. Volgens mij is jouw luier heel vol." Ik waggel terug en Nienke voelt tussen mijn benen en aan mijn billen hoe vol mijn luier is. "Ja, die is vol", zegt ze. "Loop maar even mee." Nu waggel ik achter Nienke aan naar de commode. Ik ga er gauw op liggen, waarop Nienke zegt dat ik er eerst even weer af moet, want mijn broek moet nog uit. Daarna legt ze me weer terug op de commode, prutst weer aan de knoopjes van mijn romper en opent mijn luier. Ze begint uitgebreid mijn kruis schoon te maken en met alle nieuwigheden van vandaag en met alle spanningen reageer ik daar sterk op. "Daar weet ik wel wat op", zegt Nienke en ze loopt naar de badkamer. Ze komt terug met een nat en heel koud washandje en wast mijn kruis daar nog wat mee. Het 'probleem' is daarmee snel opgelost. Vervolgens droogt ze mijn kruis weer af en zegt: "Volgens mij heb je met al dat water een volle blaas. Zal ik Teuntje maar een extra dikke luier omdoen deze keer?" Ik knik en stop mijn duim in mijn mond.
"Oh ja", zegt ze en ze laat me weer gewoon liggen op de commode en loopt even weg. Ze komt terug met het gekochte speentje, trekt mijn duim uit mijn mond en zegt: "Een speentje is beter voor je gebit, sabbel hier maar op." Het is niet makkelijk, maar ik doe mijn best voor Nienke om het speentje in mijn mond te houden. Nienke ziet het en zegt bemoedigend: "Goed zo, Teuntje, sabbel jij maar lekker op je speentje." Nienke heeft goed opgelet eerder vandaag met de uitleg voor de booster en bereidt de luier met één booster zelf voor. De dikkere luier schuift ze onder mijn kont en strooit ook bij mij talkpoeder in mijn kruis. Even later is het goed genoeg en plakt ze de luier met de vier plakkers dicht. Ze knoopt de romper weer vast tussen mijn benen. "Zo, nu is mijn Teuntje weer klaar voor de avond." Ze helpt me nog in mijn broek en vervolgens loop ik achter Nienke aan terug de woonkamer in. Daar zit Marieke nog steeds met lange tanden te prikken in haar laatste restje salade. Ik zie aan het gezicht van Nienke, dat ze zich daar zeer aan ergert.
"Ik help jullie even uit de jas en schoenen en dan gaan jullie eerst even flink wat water drinken en ik lust ook wel een glas water", zegt ze. Ze helpt eerst Marieke uit haar schoenen en zegt dat zij zelf maar even haar jas uit moet doen. Ik weet inmiddels wel beter en wacht rustig tot ze mij kan helpen. Nienke doet mijn schoenen uit, helpt me met mijn jas uitdoen en hangt mijn jas op de kapstok. Dan loopt ze naar de keuken, pakt de grootste glazen die er in de kastjes staan en vult die goed vol met water. Ze pakt ook de waterkan uit de kast, vult die ook en zet hem op tafel. "Prinsesje, Teuntje, hier staan jullie glazen water, die zijn helemaal leeg voor we nog wat sla gaan eten." We drinken de glazen allebei vlot leeg en komen aan tafel zitten. Voor we goed en wel zitten om sla te gaan eten, heeft Nienke de glazen alweer bijgevuld.
Vervolgens schept Nienke de salade voor ons op. Marieke schiet meteen weer in een dwarse bui. "Niet zo veel! Ik lust dat niet", zegt ze met haar meisjesstem. Ik begin rustig te eten. Die tikken op mijn luier zijn niet hard, althans mijn luier vangt die tikken goed op, maar ik vind het niet leuk als ze het doet. Ik doe liever mijn best om haar blij te maken. Maar Marieke kent Nienke goed, geniet er ook wel van om Nienke uit te dagen en ze weet precies wat ze moet doen om het bloed onder haar nagels vandaan te halen. "Prinsesje, ik heb niet veel opgeschept. Je kunt dit gewoon even opeten", zegt Nienke tegen haar. Met lange tanden begint ze te eten. Ik ga er bijna in geloven dat ze echt niet van salade houdt. Halverwege schuift ze haar bord naar voren en zegt: "Ik heb genoeg." Nienke schuift het bord weer terug en zegt: "Je blijft net zo lang aan tafel tot je dit op hebt." Ik drink mijn tweede glas water verder leeg en neem mijn laatste hap. "Klaar!", roep ik met mijn kinderstemmetje. Nienke heeft ook haar eten al een tijdje op. Ze schenkt nog wat water voor haarzelf in en vraagt of ik ook nog lust. Ik schud van nee, maar ze schenkt toch nog een half glas in. "Voldoende drinken is belangrijk", zegt ze. Een beetje beteuterd knik ik en drink ook dat halve glas rustig leeg. Ik heb wel een grote waterbuik nou. Dat wordt nog veel plassen in het komende uur.
Marieke begint wat met haar eten te spelen. "Kom Teuntje, wij zijn wel klaar", zegt Nienke en ze stapt van tafel. Ook Marieke stapt meteen op. "Nee, prinsesje", zegt Nienke boos, "terug aan tafel. Ik heb al gezegd dat je niet eerder van tafel mag dan dat je bord leeg is." Ik ben inmiddels van tafel en waggelend loop ik richting het speelgoed. "Teuntje, kom eens even hier. Volgens mij is jouw luier heel vol." Ik waggel terug en Nienke voelt tussen mijn benen en aan mijn billen hoe vol mijn luier is. "Ja, die is vol", zegt ze. "Loop maar even mee." Nu waggel ik achter Nienke aan naar de commode. Ik ga er gauw op liggen, waarop Nienke zegt dat ik er eerst even weer af moet, want mijn broek moet nog uit. Daarna legt ze me weer terug op de commode, prutst weer aan de knoopjes van mijn romper en opent mijn luier. Ze begint uitgebreid mijn kruis schoon te maken en met alle nieuwigheden van vandaag en met alle spanningen reageer ik daar sterk op. "Daar weet ik wel wat op", zegt Nienke en ze loopt naar de badkamer. Ze komt terug met een nat en heel koud washandje en wast mijn kruis daar nog wat mee. Het 'probleem' is daarmee snel opgelost. Vervolgens droogt ze mijn kruis weer af en zegt: "Volgens mij heb je met al dat water een volle blaas. Zal ik Teuntje maar een extra dikke luier omdoen deze keer?" Ik knik en stop mijn duim in mijn mond.
"Oh ja", zegt ze en ze laat me weer gewoon liggen op de commode en loopt even weg. Ze komt terug met het gekochte speentje, trekt mijn duim uit mijn mond en zegt: "Een speentje is beter voor je gebit, sabbel hier maar op." Het is niet makkelijk, maar ik doe mijn best voor Nienke om het speentje in mijn mond te houden. Nienke ziet het en zegt bemoedigend: "Goed zo, Teuntje, sabbel jij maar lekker op je speentje." Nienke heeft goed opgelet eerder vandaag met de uitleg voor de booster en bereidt de luier met één booster zelf voor. De dikkere luier schuift ze onder mijn kont en strooit ook bij mij talkpoeder in mijn kruis. Even later is het goed genoeg en plakt ze de luier met de vier plakkers dicht. Ze knoopt de romper weer vast tussen mijn benen. "Zo, nu is mijn Teuntje weer klaar voor de avond." Ze helpt me nog in mijn broek en vervolgens loop ik achter Nienke aan terug de woonkamer in. Daar zit Marieke nog steeds met lange tanden te prikken in haar laatste restje salade. Ik zie aan het gezicht van Nienke, dat ze zich daar zeer aan ergert.
LuierJoch
Superlid
Als ik echt naar Marieke kijk, zie ik dat ze zachtjes huilt. Ook Nienke heeft het nu in de gaten. Zachtjes zit ze te snikken. Nienke loopt naar haar toe. "Marieke, lieverd, wat is er?" Nienke gaat naast haar zitten en Marieke duikt in haar armen. Eerst begint ze onbedaarlijk te huilen en streelt Nienke alleen maar haar rug. Dan zegt ze al snikkend: "Het wordt me een beetje te veel." Ze huilt opnieuw een tijdje, waarna het verhaal er in één keer uitkomt. "Ik heb een superleuke dag gehad en nog steeds, maar het was ook heel spannend en intens. En ik vind Teun heel lief en open en ik vind het heel fijn dat hij zulke goede zorgen voor ons heeft en zo eerlijk verteld over wat hem allemaal bezig houdt, maar eigenlijk ken ik hem nog helemaal niet. Ik weet niet hoe zijn vrouw en kinderen heten en wat voor werk hij doet, maar ik heb hem al wel in een luier gezien en hij heeft verteld waarom hij dat doet en dat is hartstikke intiem. En ik vind het heel fijn hoe jij me nieuwe dingen hebt laten ervaren en dat ik dat met jou stapje voor stapje mag doen. En ik wil dit nog verder ontdekken. Ik heb een luier aan en ik vind dat nog lekker ook. Ik voel me ook raar en vies en ik wil er nu zo snel mogelijk vanaf. En door jou en Teun heb ik vandaag allerlei indrukken opgedaan en nieuwe ervaringen beleefd en ik vind het allemaal... ja... ik weet het niet... het is fijn, vervelend, spannend, supergeil, gezellig..." Ze is heel even stil, haalt diep adem en zegt: "Maar bovenal is het momenteel nogal nat..." En bij dat laatste begint ze wat te lachen. "Kijk maar", zegt ze een beetje lachend met betraande ogen en ze kijkt onder haar stoel.
Als Nienke en ik op de grond kijken, zien we een plas liggen, die langzaam vanaf de stoel steeds groter drupt. "Het gaat niet goed met de luier", zegt Marieke. "Nee, dat kun je wel zeggen", zegt Nienke. "En wat wil je nu? Wil je dat ik je uit jouw luier help? Of wil je dat liever zelf doen? Wil je misschien even douchen? Wil je een schone luier of is het wel even genoeg?" Marieke kijkt verdwaasd naar Nienke en kruipt weer in Nienkes armen om nog na te snikken. Nienke streelt haar rug weer verder. Als ze weer wat verder tot bedaren komt, zegt ze: "Ik zou het fijn vinden als je me helpt om die luier uit te doen. Ik wil daarna even douchen en ik denk dat ik daarna even geen luier aan wil en ik wil ook graag gewoon weer even Marieke zijn. Ik ben wel even klaar met prinsesje zijn."
Ik kijk Nienke even aan en zeg dat het het handigst is om haar dan meteen in de badkamer te gaan helpen en daar de luier uit te doen. Dat scheelt ook gedruppel in huis. "Sorry", zegt Marieke bedremmeld. "Daar kan jij niks aan doen", zeg ik. "Als je zit en je plast wat te snel en veel achter elkaar, dan kan de luier dat niet aan, zeker als er al wat vocht in zit en dan kan het gebeuren dat de luier overstroomt. Dat had ik vanmiddag ook een beetje." Nienke neemt Marieke aan de arm en begeleidt haar naar de badkamer. Daar hoor ik de plakstrips losgemaakt worden en Nienke komt weer naar buiten. "Even de handdoek en haar andere kleren pakken uit de slaapkamer." Ondertussen gaat de douche aan en neemt Marieke uitgebreid de tijd om te douchen.
Ik ga ondertussen op zoek naar de dweil en de lapjes om de stoel en de vloer schoon te maken. Niet veel later komt Nienke me helpen. "Die zit een beetje vol met indrukken, geloof ik", zegt Nienke. "Nou, dat snap ik wel", zeg ik. "Ik voel hetzelfde. Ik zou een weekend in mijn eentje zijn en luiers dragen. Nu trek ik al de hele dag met twee lieve vrouwen op, die heel zorgzaam voor mij zijn en me in allerlei dingen meenemen, die ik alleen nooit zou doen. Ik ben meerdere keren door jou verschoond en dat is een ervaring, waar ik heel gelukkig mee ben. Dat was heel bijzonder en dat je dat wilt doen, vind ik heel lief. Ik heb jullie notabene leren kennen, toen ik een poepluier kreeg. Dat verzin je toch niet? Maar ik ben nu ook heel moe. Mijn hoofd zit vol en ik moet dit even gaan verwerken allemaal. Ik geloof dat ik ook wel even klaar ben met Teuntje zijn. De rest van de avond ben ik gewoon weer even Teun." "Wil jij ook je luier weer uit dan?", vraagt Nienke. "Nee, dat niet. Vanaf morgen 16u op zijn vroegst wil ik pas stoppen. Dat heb ik mezelf beloofd. Jullie hebben me een hele mooie ervaring gegeven, maar dat maakt niet dat ik mijn luier nu uit wil. Maar ik kan ook prima als Teun een luier aan hebben. Dat was ik eigenlijk het hele weekend van plan", zeg ik lachend.
De stoel en vloer zijn ondertussen weer schoon en Nienke en ik gaan samen op de bank zitten. Nienke zegt: "Ik geloof dat ik het ook niet zo heel erg vind. Het was een hele intense dag. Ik heb weer een hele nieuwe kant van mijn zorgzaamheid leren kennen en die vind ik heel leuk en interessant. En ik hoop dat Marieke die luiers echt gaat waarderen, want ik ben daar wel blijvend nieuwsgierig naar geworden. Maar dat gaan we de komende maanden gewoon samen ontdekken." "Blijven jullie nog even kletsen en een film kijken ofzo?", vraag ik Nienke. "Dat weet ik nog niet. Dat wil ik eigenlijk even van Marieke af laten hangen", antwoordt ze.
Marieke komt in haar schone eigen kleren weer naar buiten. Nienke loopt naar haar toe, neemt haar in haar armen en zegt: "Teun vraagt of we nog even blijven om samen te kletsen en een film te kijken. Wil je dat?" Aan het gezicht van Marieke zie ik het antwoord al en dat is goed. Marieke schudt rustig met haar hoofd en kijkt me aan. "Ik ben nu heel moe, Teun, maar ik zou graag morgenochtend met de koffie willen afspreken en laten we dan elkaar gewoon beter leren kennen. Misschien kunnen we gewoon een stuk gaan wandelen samen ofzo. Nu wil ik graag samen met Nienke zijn en het over al onze gevoelens hebben van vandaag." "Ik begrijp het", zeg ik. "Laten we morgen om 10 uur afspreken voor de koffie en dan kletsen we dan verder." Ik neem afscheid van de lieve vrouwen met een intense knuffel en zeg: "Tot morgen."
Als Nienke en ik op de grond kijken, zien we een plas liggen, die langzaam vanaf de stoel steeds groter drupt. "Het gaat niet goed met de luier", zegt Marieke. "Nee, dat kun je wel zeggen", zegt Nienke. "En wat wil je nu? Wil je dat ik je uit jouw luier help? Of wil je dat liever zelf doen? Wil je misschien even douchen? Wil je een schone luier of is het wel even genoeg?" Marieke kijkt verdwaasd naar Nienke en kruipt weer in Nienkes armen om nog na te snikken. Nienke streelt haar rug weer verder. Als ze weer wat verder tot bedaren komt, zegt ze: "Ik zou het fijn vinden als je me helpt om die luier uit te doen. Ik wil daarna even douchen en ik denk dat ik daarna even geen luier aan wil en ik wil ook graag gewoon weer even Marieke zijn. Ik ben wel even klaar met prinsesje zijn."
Ik kijk Nienke even aan en zeg dat het het handigst is om haar dan meteen in de badkamer te gaan helpen en daar de luier uit te doen. Dat scheelt ook gedruppel in huis. "Sorry", zegt Marieke bedremmeld. "Daar kan jij niks aan doen", zeg ik. "Als je zit en je plast wat te snel en veel achter elkaar, dan kan de luier dat niet aan, zeker als er al wat vocht in zit en dan kan het gebeuren dat de luier overstroomt. Dat had ik vanmiddag ook een beetje." Nienke neemt Marieke aan de arm en begeleidt haar naar de badkamer. Daar hoor ik de plakstrips losgemaakt worden en Nienke komt weer naar buiten. "Even de handdoek en haar andere kleren pakken uit de slaapkamer." Ondertussen gaat de douche aan en neemt Marieke uitgebreid de tijd om te douchen.
Ik ga ondertussen op zoek naar de dweil en de lapjes om de stoel en de vloer schoon te maken. Niet veel later komt Nienke me helpen. "Die zit een beetje vol met indrukken, geloof ik", zegt Nienke. "Nou, dat snap ik wel", zeg ik. "Ik voel hetzelfde. Ik zou een weekend in mijn eentje zijn en luiers dragen. Nu trek ik al de hele dag met twee lieve vrouwen op, die heel zorgzaam voor mij zijn en me in allerlei dingen meenemen, die ik alleen nooit zou doen. Ik ben meerdere keren door jou verschoond en dat is een ervaring, waar ik heel gelukkig mee ben. Dat was heel bijzonder en dat je dat wilt doen, vind ik heel lief. Ik heb jullie notabene leren kennen, toen ik een poepluier kreeg. Dat verzin je toch niet? Maar ik ben nu ook heel moe. Mijn hoofd zit vol en ik moet dit even gaan verwerken allemaal. Ik geloof dat ik ook wel even klaar ben met Teuntje zijn. De rest van de avond ben ik gewoon weer even Teun." "Wil jij ook je luier weer uit dan?", vraagt Nienke. "Nee, dat niet. Vanaf morgen 16u op zijn vroegst wil ik pas stoppen. Dat heb ik mezelf beloofd. Jullie hebben me een hele mooie ervaring gegeven, maar dat maakt niet dat ik mijn luier nu uit wil. Maar ik kan ook prima als Teun een luier aan hebben. Dat was ik eigenlijk het hele weekend van plan", zeg ik lachend.
De stoel en vloer zijn ondertussen weer schoon en Nienke en ik gaan samen op de bank zitten. Nienke zegt: "Ik geloof dat ik het ook niet zo heel erg vind. Het was een hele intense dag. Ik heb weer een hele nieuwe kant van mijn zorgzaamheid leren kennen en die vind ik heel leuk en interessant. En ik hoop dat Marieke die luiers echt gaat waarderen, want ik ben daar wel blijvend nieuwsgierig naar geworden. Maar dat gaan we de komende maanden gewoon samen ontdekken." "Blijven jullie nog even kletsen en een film kijken ofzo?", vraag ik Nienke. "Dat weet ik nog niet. Dat wil ik eigenlijk even van Marieke af laten hangen", antwoordt ze.
Marieke komt in haar schone eigen kleren weer naar buiten. Nienke loopt naar haar toe, neemt haar in haar armen en zegt: "Teun vraagt of we nog even blijven om samen te kletsen en een film te kijken. Wil je dat?" Aan het gezicht van Marieke zie ik het antwoord al en dat is goed. Marieke schudt rustig met haar hoofd en kijkt me aan. "Ik ben nu heel moe, Teun, maar ik zou graag morgenochtend met de koffie willen afspreken en laten we dan elkaar gewoon beter leren kennen. Misschien kunnen we gewoon een stuk gaan wandelen samen ofzo. Nu wil ik graag samen met Nienke zijn en het over al onze gevoelens hebben van vandaag." "Ik begrijp het", zeg ik. "Laten we morgen om 10 uur afspreken voor de koffie en dan kletsen we dan verder." Ik neem afscheid van de lieve vrouwen met een intense knuffel en zeg: "Tot morgen."
Laatst bewerkt:
luierdrager15
Toplid
Wederom geweldig!!
luieluieraar
ik in m'n tena maxi o yeah
Mooi weer hoor ga zo door !!
LuierJoch
Superlid
Ik draai me om, kijk de kamer rond en constateer dat ze nogal chaotisch vertrokken zijn. Het restant van ons eten staat nog op tafel en al mijn speelgoed en alle poppen van Marieke liggen nog verspreid over de vloer. Dat ga ik eerst maar eens opruimen. Er is nog een restje salade, wat ik afgedekt in de koelkast zet. Dat kan ik morgen nog wel eten. Het laatste beetje salade op het bord van Marieke gooi ik maar gewoon weg. Ik ruim alle vaat op en zet het allemaal in de vaatwasser. Met een blokje erin, ik heb er genoeg denk ik met een glimlach, zet ik de vaatwasser aan.
Mijn blaas staat ondertussen op knappen na al dat water. Ik sta even rustig stil en laat gecontroleerd mijn plas lopen. Er lijkt werkelijk geen einde aan te komen. De booster en luier vullen zich aan de voorkant en achterkant. Een rilling van alle warmte in mijn kruis en nattigheid bij mijn billen gaat door mijn lijf. Dit was echt veel, dus ik moet goed in de gaten houden dat ik niet weer ga doorlekken. Ik wil niet net als Marieke een plasje onder mijn stoel. Met de dikke natte luier ga ik de duplo, autootjes en puzzel opruimen. Uit de hoek van de kamer pak ik de grote tas, waar al het speelgoed van Marieke in zat. Al haar barbies, poppen en andere spulletjes stop ik weer terug in haar tas. Naast de bank zie ik Stippel, het pluchen konijn, nog liggen. Als ik die ook in de tas wil stoppen, houdt iets me tegen. Ik bedenk me dat ze het toch morgen pas komen ophalen. Dan kan ik best vannacht met Stippel in bed slapen. Ik loop naar de slaapkamer en leg Stippel naast mijn kussen. Met een glimlach denk ik: 'tot straks'.
Ik heb echt veel water gedronken, want na al dat opruimen moet ik alweer plassen. Met enige zorgen probeer ik dat weer heel voorzichtig te laten lopen. Mijn luier houdt het en ik denk nu zal dat plassen wel even klaar zijn. Ik loop weer terug naar de woonkamer, kijk om me heen en zie dat het weer redelijk netjes is. Dat heeft me al met al een klein half uur gekost, maar dan kan ik nu rustig een film gaan kijken. Ik ben wel aardig klaar met alle thee, koffie en water, dus ik pak eerst een mooi bier voor bij de film. Ik heb wel zin in iets luchtigs na deze intense dag, dus ik zoek op Netflix een leuke comedy. Ik zie er de film 'Big' tussen staan. Een film over een jonge jongen, die wenst dat hij groot is en dan met zijn kindergedachtes in een volwassen lichaam terecht komt. Tom Hanks is echt geweldig in die film. Het lijkt me een zeer toepasselijke film voor vandaag, dus ik kies voor die.
Ongeveer halverwege de film is mijn bier op en moet ik weer plassen. Ik pauzeer de film, loop naar de keuken voor een tweede bier en wat chips. Mijn broek heb ik tijdens de film al los gemaakt, want die druk op mijn lijf voelde niet fijn. Mijn knoop en rits zijn dus al los. Ik wil mijn broek eigenlijk wel uit, dus ik zet de kachel wat hoger en trek hem uit. Ik heb helemaal geen zin in een schone luier nu. Laat mij nu maar gewoon even nat en vies zijn. Dat voelt beter, denk ik. Voorzichtig laat ik mijn plas weer lopen en het middelste drukknoopje van mijn romper springt los. Ik weet niet goed wat ik nu met deze luier moet. Ik kan het gewoon niet goed zien. Ik besluit de knoopjes van mijn romper open te doen en naar de badkamer te lopen om in de spiegel te kijken hoe vol mijn luier nou echt is.
In de badkamer zie ik de luier van Marieke nog opgevouwen op de grond liggen en ook haar prachtige prinsessenjurk hangt er nog samen met haar handdoek. De luier van Marieke zit ook echt heel vol en ik merk dat ik de aanblik opwindend vind. Maar dat gevoel wil ik niet. Ik pak haar luier en loop er mee naar de vuilniszak in de slaapkamer. Ik gooi de luier weg en bedenk me dat ik morgen die vuilniszak even ergens weg moet gooien. Ik loop terug naar de badkamer om mezelf in de spiegel te bekijken. Terwijl ik zie dat mijn luier wel heel erg vol is aan de voorkant en achterkant, trekt mijn oog steeds naar die mooie jurk. "Zou ik... ?" denk ik steeds opnieuw. Ook dat windt me op. Resoluut draai ik me om en loop weer richting de bank om de film verder te kijken. In mijn nog steeds eigenlijk te volle luier zet ik de film weer aan en schenk mijn tweede bier in.
Het lukt me niet goed om me te concentreren op het vervolg van de film. Mijn gedachten gaan steeds terug naar die jurk. Ik stop de film weer, loop terug naar de badkamer, trek mijn t-shirt uit en pak haar jurkje. Ik houd de jurk voor mijn lijf. 'Zal ik hem eventjes aandoen?', denk ik weer. Maar die opwinding wil ik niet. Ik ben hier om luiers te dragen voor mijn kleine jongetje, niet om mezelf op te geilen aan een mooie prinsessenjurk. In een flits denk ik: 'als Nienke het aan me vraagt, zou ik nog ja zeggen ook'. Ik lijk wel alles te doen om haar blij te maken. Ze is best wel dominant en ik ben daar blijkbaar heel gevoelig voor. Ik schud mijn hoofd om van de gedachten af te komen. Dan hoor ik de bel en vervolgens de sleutel in het slot. "Hoi", hoor ik Nienke roepen, "waar zit je?" "Ik ben op de badkamer", roep ik iets te snel terug en voor ik er erg in heb heeft ze de deur al opengetrokken en ziet ze me staan met Mariekes jurk in mijn hand. "Oh... hoi", zegt ze.
Mijn blaas staat ondertussen op knappen na al dat water. Ik sta even rustig stil en laat gecontroleerd mijn plas lopen. Er lijkt werkelijk geen einde aan te komen. De booster en luier vullen zich aan de voorkant en achterkant. Een rilling van alle warmte in mijn kruis en nattigheid bij mijn billen gaat door mijn lijf. Dit was echt veel, dus ik moet goed in de gaten houden dat ik niet weer ga doorlekken. Ik wil niet net als Marieke een plasje onder mijn stoel. Met de dikke natte luier ga ik de duplo, autootjes en puzzel opruimen. Uit de hoek van de kamer pak ik de grote tas, waar al het speelgoed van Marieke in zat. Al haar barbies, poppen en andere spulletjes stop ik weer terug in haar tas. Naast de bank zie ik Stippel, het pluchen konijn, nog liggen. Als ik die ook in de tas wil stoppen, houdt iets me tegen. Ik bedenk me dat ze het toch morgen pas komen ophalen. Dan kan ik best vannacht met Stippel in bed slapen. Ik loop naar de slaapkamer en leg Stippel naast mijn kussen. Met een glimlach denk ik: 'tot straks'.
Ik heb echt veel water gedronken, want na al dat opruimen moet ik alweer plassen. Met enige zorgen probeer ik dat weer heel voorzichtig te laten lopen. Mijn luier houdt het en ik denk nu zal dat plassen wel even klaar zijn. Ik loop weer terug naar de woonkamer, kijk om me heen en zie dat het weer redelijk netjes is. Dat heeft me al met al een klein half uur gekost, maar dan kan ik nu rustig een film gaan kijken. Ik ben wel aardig klaar met alle thee, koffie en water, dus ik pak eerst een mooi bier voor bij de film. Ik heb wel zin in iets luchtigs na deze intense dag, dus ik zoek op Netflix een leuke comedy. Ik zie er de film 'Big' tussen staan. Een film over een jonge jongen, die wenst dat hij groot is en dan met zijn kindergedachtes in een volwassen lichaam terecht komt. Tom Hanks is echt geweldig in die film. Het lijkt me een zeer toepasselijke film voor vandaag, dus ik kies voor die.
Ongeveer halverwege de film is mijn bier op en moet ik weer plassen. Ik pauzeer de film, loop naar de keuken voor een tweede bier en wat chips. Mijn broek heb ik tijdens de film al los gemaakt, want die druk op mijn lijf voelde niet fijn. Mijn knoop en rits zijn dus al los. Ik wil mijn broek eigenlijk wel uit, dus ik zet de kachel wat hoger en trek hem uit. Ik heb helemaal geen zin in een schone luier nu. Laat mij nu maar gewoon even nat en vies zijn. Dat voelt beter, denk ik. Voorzichtig laat ik mijn plas weer lopen en het middelste drukknoopje van mijn romper springt los. Ik weet niet goed wat ik nu met deze luier moet. Ik kan het gewoon niet goed zien. Ik besluit de knoopjes van mijn romper open te doen en naar de badkamer te lopen om in de spiegel te kijken hoe vol mijn luier nou echt is.
In de badkamer zie ik de luier van Marieke nog opgevouwen op de grond liggen en ook haar prachtige prinsessenjurk hangt er nog samen met haar handdoek. De luier van Marieke zit ook echt heel vol en ik merk dat ik de aanblik opwindend vind. Maar dat gevoel wil ik niet. Ik pak haar luier en loop er mee naar de vuilniszak in de slaapkamer. Ik gooi de luier weg en bedenk me dat ik morgen die vuilniszak even ergens weg moet gooien. Ik loop terug naar de badkamer om mezelf in de spiegel te bekijken. Terwijl ik zie dat mijn luier wel heel erg vol is aan de voorkant en achterkant, trekt mijn oog steeds naar die mooie jurk. "Zou ik... ?" denk ik steeds opnieuw. Ook dat windt me op. Resoluut draai ik me om en loop weer richting de bank om de film verder te kijken. In mijn nog steeds eigenlijk te volle luier zet ik de film weer aan en schenk mijn tweede bier in.
Het lukt me niet goed om me te concentreren op het vervolg van de film. Mijn gedachten gaan steeds terug naar die jurk. Ik stop de film weer, loop terug naar de badkamer, trek mijn t-shirt uit en pak haar jurkje. Ik houd de jurk voor mijn lijf. 'Zal ik hem eventjes aandoen?', denk ik weer. Maar die opwinding wil ik niet. Ik ben hier om luiers te dragen voor mijn kleine jongetje, niet om mezelf op te geilen aan een mooie prinsessenjurk. In een flits denk ik: 'als Nienke het aan me vraagt, zou ik nog ja zeggen ook'. Ik lijk wel alles te doen om haar blij te maken. Ze is best wel dominant en ik ben daar blijkbaar heel gevoelig voor. Ik schud mijn hoofd om van de gedachten af te komen. Dan hoor ik de bel en vervolgens de sleutel in het slot. "Hoi", hoor ik Nienke roepen, "waar zit je?" "Ik ben op de badkamer", roep ik iets te snel terug en voor ik er erg in heb heeft ze de deur al opengetrokken en ziet ze me staan met Mariekes jurk in mijn hand. "Oh... hoi", zegt ze.
LuierJoch
Superlid
"Je hebt Mariekes jurk inmiddels al gevonden, zie ik... Nadat Marieke en ik goed gepraat hebben samen, bedachten we dat we je wel heel erg in de rommel hadden achtergelaten. Omdat Marieke veel spanning in haar lijf heeft, heb ik haar even vastgelegd en dacht ik hier onze spulletjes maar even op te komen halen", ratelt Nienke om over dit ongemakkelijke moment heen te praten. "Vastgelegd?", vraag ik snel en overhandig ondertussen de jurk van Marieke aan Nienke en pak ook de handdoek meteen. "Ja, oh, tja, uuhhmmm, we hebben brede interesses, zal ik maar zeggen", antwoordt Nienke. Ze pakt de jurk van me aan. "Interessant", zeg ik. "Wilde je Mariekes jurkje even proberen?", vraagt ze me onschuldig. "Neuh, dat hoeft niet", antwoord ik. Ik zie mezelf in de spiegel staan en een gevoel van 'wat ben ik nou toch in vredesnaam aan het doen?' overvalt me. Nienke ziet het.
"Wat is er?", vraagt ze. "Ik weet het niet", zeg ik. "Ik voel me nogal een domme sukkel, geloof ik. Moet je die man daar in de spiegel nou toch zien staan. Een open geknoopte romper en een zeiknatte luier om zijn billen. En hij speelt ook nog met de gedachten om een prinsessenjurkje aan te doen. Ik ben gewoon een zielig ventje", zeg ik sip. "Zo zien wij jou niet", zegt Nienke scherp. "Marieke en ik hebben het er samen over gehad en we hebben al heel veel van je geleerd vandaag. Wij hebben wel al die behoeftes... Daarom ligt Marieke nu vast en ligt ze te genieten van allerlei vastgemaakte trillende apparaatjes... Dat vindt ze lekker. En ik mag straks nog even meedoen, maar dat is best plat eigenlijk. Jij gaat verder dan die behoeftes. Jij bent bezig met je gevoelens en emoties daarachter. Dat is wat we vooral vandaag geleerd hebben van jou. We hebben niet geleerd dat luiers misschien ook interessant zijn voor Marieke en voor mij, maar dat die luiers ons kunnen gaan helpen om ook achter de behoefte te voelen. Vandaag hebben Marieke en ik op een veel dieper niveau verbinding gevonden met elkaar, dan we voor mogelijk hebben gehouden. Ik zie geen zielig ventje. Ik zie een krachtige man, die niet bang is voor zijn gevoelens en emoties." Ik kijk haar verdwaasd aan en ik begin te huilen.
Nienke neemt me in haar armen en ik voel dat ze het echt meent. Ze neemt alle tijd voor me om een beetje bij te komen. De man in haar armen heeft een zeiknatte luier aan en ze meent dat ze me een krachtige man vindt. Ik kan het bijna niet geloven. "Die luier is trouwens wel heel erg vol", zegt ze. "Dat weet ik", antwoord ik, "maar ik heb geen zin in een schone luier nu." "Oke", zegt ze, "wat jij wil. Gaat het weer een beetje met je?" "Nee, nou ja... Ja, op zich wel... Misschien moet ik die luier maar gewoon uit doen en het dan verder opgeven", zeg ik. Nienke kijkt me een beetje verschrikt aan. "Dat moet je niet doen", zegt ze. "Jij verdient het om morgen met een trots gevoel te kunnen zeggen dat het je gelukt is om 50 uur een luier aan te hebben en daar al je behoeftes in te doen. Dat is wat je toch wilde, toen je aan het weekend begon? Ik gun je de euforie morgen, dat het gelukt is." "Het is gewoon even moeilijk nu", zeg ik.
"Je moet het natuurlijk zelf weten", zegt ze, "maar als je het mij vraagt moet je nu niet opgeven. Maar ik moet nu wel weer richting Marieke. Als alles iets te lang trilt, dan gaat het ook niet helemaal goed." En ze lacht daar een beetje bij. "Ik neem onze spulletjes weer mee en dan zien we elkaar morgen weer. Volhouden, he!" Ik knik en zeg: "Je hebt ook wel gelijk. Morgen die euforie dat het gelukt is, zou ook wel heel mooi zijn... De tas met haar poppen staat in de kamer, die zal ik even pakken." Samen lopen we de kamer in en ik reik haar de tas aan. Samen met de jurk, Mariekes handdoek en de tas loopt Nienke weer richting de deur. "Nienke, zou je de sleutel van mijn huisje weer op de kapstok willen hangen? Dat voelt toch wat fijner." Ze zegt dat dat goed is, zet de tas even neer en hangt de sleutel weer aan de kapstok. "Ik zie je morgen", zeggen we tegen elkaar. Dan schiet me nog wat te binnen. "Oh Nienke, ik heb Stippel in mijn bed gelegd." "Stippel?", vraagt ze. "Ja, dat is het pluchen konijn van Marieke." Ze zegt dat ik die deze nacht wel bij me mag houden. Die komt morgen wel. Ik doe de deur achter Nienke dicht en vraag mezelf af hoe ik nu met mijn doorweekte luier om moet gaan. Ik wil hem gewoon nog niet uit, maar het zo laten kan ook niet.
Dan bedenk ik me de juiste oplossing. Ik loop naar de keuken voor een aardappelschilmesje en loop richting de badkamer. Aan de voorkant, onderkant en achterkant van mijn zeiknatte luier begin ik kleine sneetjes te maken. Als er voldoende sneetjes zijn, loop ik naar mijn commode, pak een schone luier en doe die om de volledig vieze combinatie heen aan. Het pakket is nu heel erg dik, dus mijn romper krijg ik nooit meer dicht, maar dat geeft niet. Ik kan met een veilig gevoel de film verder kijken, lekker mijn bier opdrinken en toch lekker nog even vies blijven.
Net na 22u is de film klaar, mijn tweede luier er omheen ook nat, mijn bier op en de chipszak leeg. Het is mooi geweest voor de dag. Ik ga naar bed. Nu verschoon ik me wel en kies voor alleen een luier voor de nacht. Dat vind ik al lastig genoeg in slaap vallen. Ik pak Stippel erbij en ga liggen. Ik heb zoveel meegemaakt dat de slaap best snel komt. Ik word maar een keer wakker in de nacht om te plassen. Verder droom ik over al het moois en spannends wat ik vandaag heb meegemaakt en word ik met een glimlach weer wakker. Mijn ochtendplas gaat mijn luier in en ik denk: 'ik ben er bijna.'
"Wat is er?", vraagt ze. "Ik weet het niet", zeg ik. "Ik voel me nogal een domme sukkel, geloof ik. Moet je die man daar in de spiegel nou toch zien staan. Een open geknoopte romper en een zeiknatte luier om zijn billen. En hij speelt ook nog met de gedachten om een prinsessenjurkje aan te doen. Ik ben gewoon een zielig ventje", zeg ik sip. "Zo zien wij jou niet", zegt Nienke scherp. "Marieke en ik hebben het er samen over gehad en we hebben al heel veel van je geleerd vandaag. Wij hebben wel al die behoeftes... Daarom ligt Marieke nu vast en ligt ze te genieten van allerlei vastgemaakte trillende apparaatjes... Dat vindt ze lekker. En ik mag straks nog even meedoen, maar dat is best plat eigenlijk. Jij gaat verder dan die behoeftes. Jij bent bezig met je gevoelens en emoties daarachter. Dat is wat we vooral vandaag geleerd hebben van jou. We hebben niet geleerd dat luiers misschien ook interessant zijn voor Marieke en voor mij, maar dat die luiers ons kunnen gaan helpen om ook achter de behoefte te voelen. Vandaag hebben Marieke en ik op een veel dieper niveau verbinding gevonden met elkaar, dan we voor mogelijk hebben gehouden. Ik zie geen zielig ventje. Ik zie een krachtige man, die niet bang is voor zijn gevoelens en emoties." Ik kijk haar verdwaasd aan en ik begin te huilen.
Nienke neemt me in haar armen en ik voel dat ze het echt meent. Ze neemt alle tijd voor me om een beetje bij te komen. De man in haar armen heeft een zeiknatte luier aan en ze meent dat ze me een krachtige man vindt. Ik kan het bijna niet geloven. "Die luier is trouwens wel heel erg vol", zegt ze. "Dat weet ik", antwoord ik, "maar ik heb geen zin in een schone luier nu." "Oke", zegt ze, "wat jij wil. Gaat het weer een beetje met je?" "Nee, nou ja... Ja, op zich wel... Misschien moet ik die luier maar gewoon uit doen en het dan verder opgeven", zeg ik. Nienke kijkt me een beetje verschrikt aan. "Dat moet je niet doen", zegt ze. "Jij verdient het om morgen met een trots gevoel te kunnen zeggen dat het je gelukt is om 50 uur een luier aan te hebben en daar al je behoeftes in te doen. Dat is wat je toch wilde, toen je aan het weekend begon? Ik gun je de euforie morgen, dat het gelukt is." "Het is gewoon even moeilijk nu", zeg ik.
"Je moet het natuurlijk zelf weten", zegt ze, "maar als je het mij vraagt moet je nu niet opgeven. Maar ik moet nu wel weer richting Marieke. Als alles iets te lang trilt, dan gaat het ook niet helemaal goed." En ze lacht daar een beetje bij. "Ik neem onze spulletjes weer mee en dan zien we elkaar morgen weer. Volhouden, he!" Ik knik en zeg: "Je hebt ook wel gelijk. Morgen die euforie dat het gelukt is, zou ook wel heel mooi zijn... De tas met haar poppen staat in de kamer, die zal ik even pakken." Samen lopen we de kamer in en ik reik haar de tas aan. Samen met de jurk, Mariekes handdoek en de tas loopt Nienke weer richting de deur. "Nienke, zou je de sleutel van mijn huisje weer op de kapstok willen hangen? Dat voelt toch wat fijner." Ze zegt dat dat goed is, zet de tas even neer en hangt de sleutel weer aan de kapstok. "Ik zie je morgen", zeggen we tegen elkaar. Dan schiet me nog wat te binnen. "Oh Nienke, ik heb Stippel in mijn bed gelegd." "Stippel?", vraagt ze. "Ja, dat is het pluchen konijn van Marieke." Ze zegt dat ik die deze nacht wel bij me mag houden. Die komt morgen wel. Ik doe de deur achter Nienke dicht en vraag mezelf af hoe ik nu met mijn doorweekte luier om moet gaan. Ik wil hem gewoon nog niet uit, maar het zo laten kan ook niet.
Dan bedenk ik me de juiste oplossing. Ik loop naar de keuken voor een aardappelschilmesje en loop richting de badkamer. Aan de voorkant, onderkant en achterkant van mijn zeiknatte luier begin ik kleine sneetjes te maken. Als er voldoende sneetjes zijn, loop ik naar mijn commode, pak een schone luier en doe die om de volledig vieze combinatie heen aan. Het pakket is nu heel erg dik, dus mijn romper krijg ik nooit meer dicht, maar dat geeft niet. Ik kan met een veilig gevoel de film verder kijken, lekker mijn bier opdrinken en toch lekker nog even vies blijven.
Net na 22u is de film klaar, mijn tweede luier er omheen ook nat, mijn bier op en de chipszak leeg. Het is mooi geweest voor de dag. Ik ga naar bed. Nu verschoon ik me wel en kies voor alleen een luier voor de nacht. Dat vind ik al lastig genoeg in slaap vallen. Ik pak Stippel erbij en ga liggen. Ik heb zoveel meegemaakt dat de slaap best snel komt. Ik word maar een keer wakker in de nacht om te plassen. Verder droom ik over al het moois en spannends wat ik vandaag heb meegemaakt en word ik met een glimlach weer wakker. Mijn ochtendplas gaat mijn luier in en ik denk: 'ik ben er bijna.'
LuierJoch
Superlid
Het is pas half acht en de lieve dames komen pas om 10 uur voor de koffie. Ik hoef me niet te haasten. Net als gisterochtend kies ik er voor om nog even in mijn natte nachtluier te blijven liggen. Ik pak Stippel erbij en leg het zachte konijn lekker in mijn nek. Ik dommel nog wat weg en ook nu word ik wakker om nog wat meer te plassen. Ik draai weer naar mijn buik, laat een flinke plas lopen en kijk op de wekker. De tijd gaat hard. Ik ben blijkbaar echt weer in slaap gevallen, want het is kwart voor negen. Ik moet me nog een beetje gaan haasten.
Ik stap uit bed en besluit eerst in mijn nachtluier te ontbijten en me dan pas te gaan aankleden. Net als gisteravond vind ik die volle natte luier nu even lekkerder dan weer een schone. Ik ga thee zetten en smeer een paar boterhammen. Rustig aan de ontbijttafel eet ik mijn brood, drink mijn thee en overdenk nog even de spannende dag van gisteren. Ik moet denken aan het allereerste begin, dat ik voor hun neus mijn luier vol poepte. Ik moet denken aan de eerste tik van Nienke en dat ik dat eigenlijk wel lekker vond. Ook de mooie billen van Marieke, die haar jurkje uitdagend omhoog hield en vroeg om billenkoek kan ik me nog levendig voor de geest halen. Ik laat nog een plas lopen, voel de warmte zich verspreiden en denk verder. Die tik op mijn luierkont en die gênante momenten met mijn jas in de snackbar vergeet ik denk ik ook mijn leven niet meer. Vind ik dat nou echt allemaal passen bij een klein jongetje of vind ik dat als oudere Teun nou vooral lekker, vraag ik me af. Ik weet het niet zo goed. Die gevoelens schieten allemaal door elkaar. Net als met dat jurkje van gisteravond... Nee, daar moet ik niet meer aan denken. Ik kijk op mijn horloge en ik zie dat ze over twintig minuten ongeveer komen en dan wil ik wel een schone luier aan hebben.
Ik ga naar de slaapkamer, kleed me uit mijn nachtkleding, doe mijn romper los en ga op de commode liggen. Ik doe mijn natte luier uit, probeer wat te poetsen, maar ik besluit me in de badkamer wat beter te wassen. Na het afdrogen loop ik terug naar de commode en trek mezelf een schone luier aan. Ik sluit mijn romper, doe mijn broek en t-shirt aan en constateer tevreden dat ik mooi op tijd klaar ben voor hun komst. Ik loop naar de keuken om vast koffie te gaan zetten.
De koffie loopt door en ik ga rustig op de bank zitten en wachten tot ze komen. Het duurt gelukkig niet heel lang, want ik ben wel heel benieuwd naar hun verdere verhalen en wie ze nou zijn en wat voor werk ze doen. De bel gaat. Ik doe open en we geven elkaar een knuffel ter begroeting. Ik zeg ze dat de koffie al is doorgelopen, dus dat ik dat direct kan inschenken. Ze lusten allebei wel een lekkere mok en ik loop naar de keuken. Ik schenk drie mokken in en loop terug naar de zithoek. Marieke en Nienke zitten al en terwijl ik de koffie uitdeel, vragen ze of ik nog lekker geslapen heb. Ik geef aan dat ik een goede nacht gehad heb. Nienke vraagt me ook of ik nog steeds geluierd ben of dat ik gestopt ben. "Nee", zeg ik, "ik heb nog steeds een luier aan. Daar was jij wel belangrijk voor gisteravond, want het scheelde niet veel of ik was er mee gestopt. Ik ben blij dat ik nu met ongeveer 6 uur te gaan, de 50 uur wel ga halen."
Marieke wiebelt wat voorzichtig heen en weer, zit wat meer op het randje van de bank en verzit steeds van haar linker- naar haar rechterbil. Ze gaat vervolgens maar even staan. "Gaat het wel?", vraag ik haar. Al staand wrijft ze theatraal met haar handen over haar billen en zegt: "Nienke moest gisteravond ook nog even ontladen en daar heeft ze mijn billen voor gebruikt. Haar enthousiasme van gisteren was iets meer dan gebruikelijk. Nu heb ik een beetje spijt dat ik gisteren niet gevraagd heb of we nog wat meer 'vallende sterren' konden gaan kijken..." Nienkes hoofd loopt rood aan en zegt dat het haar spijt dat het zo gelopen is. "Och", zegt Marieke, "zo erg was het nou ook weer niet. Het was ook wel lekker, toch?", zegt ze uitdagend.
"Wil je een kussentje?", vraag ik Marieke. Ze kijkt om zich heen en ziet op de bank nergens een kussentje liggen. "Waar dan?", vraagt ze. "Nee, ik bedoel of je een luier om wilt, dat kan ook als een kussentje werken." Ze antwoordt dat ze gisteren een interessante ervaring vond en dat ze dat graag verder wil onderzoeken, maar dat ze vandaag geen luier om hoeft. "We gaan na het avondeten vanavond naar huis en we hebben besloten morgen naar de apotheek te gaan en wat luiers te gaan bestellen voor thuis", zegt ze. "Ik weet niet wat jullie precies willen", zeg ik, "maar weet dat er nog veel meer merken zijn en dat het bij de apotheek incontinentiemateriaal wordt genoemd. Als jij ze alleen gaat dragen" en ik kijk naar Marieke, "dan zou ik een L adviseren. Als jij het ook wil proberen", en ik kijk Nienke aan, "dan weet ik niet welke maat je nodig hebt." Nienke bloost rustig verder en zegt dat ze dan maar M en L moeten gaan bestellen, want zij denkt er ook aan om het te gaan proberen. "Zoals jij gisteren in je luier poepte...", zegt ze ietwat beschaamd. Ik knik met een lach.
We drinken rustig onze koffie en we delen hoe oud we zijn. Nienke is 32 en Marieke is 34. Ik ben met mijn 44 jaar oud verreweg de oudste. Marieke zegt dat ik me daar dan niet naar gedraag. We moeten samen lachen. We delen waar we wonen in Nederland en constateren dat we ongeveer een half uur rijden van elkaar wonen. We vinden allebei dat we in een mooie omgeving wonen. We houden alle drie van de natuur. "Gaan we straks nog wel even wandelen?", vraagt Marieke. Ik geef aan dat ik graag nog een eind ga wandelen, maar dat ik eerst nog even een rondje koffie inschenk. Als ik de koffiekan pak en alle drie de mokken weer vol geschonken heb, begint het eerste gerommel weer in mijn darmen en moet ik een wind laten, waarna er een flinke plas achteraan komt mijn luier in. Ik realiseer me dat ik hier niet goed over nagedacht heb. Mijn onvermijdelijke poepluier van deze ochtend moet ik natuurlijk nog krijgen en dat wil ik zeker niet tijdens het wandelen doen. Dat betekent dat ik over niet al te lang mijn luier weer in het bijzijn van deze lieve dames zal moeten vol poepen. Wat doe ik mezelf toch aan?
Ik stap uit bed en besluit eerst in mijn nachtluier te ontbijten en me dan pas te gaan aankleden. Net als gisteravond vind ik die volle natte luier nu even lekkerder dan weer een schone. Ik ga thee zetten en smeer een paar boterhammen. Rustig aan de ontbijttafel eet ik mijn brood, drink mijn thee en overdenk nog even de spannende dag van gisteren. Ik moet denken aan het allereerste begin, dat ik voor hun neus mijn luier vol poepte. Ik moet denken aan de eerste tik van Nienke en dat ik dat eigenlijk wel lekker vond. Ook de mooie billen van Marieke, die haar jurkje uitdagend omhoog hield en vroeg om billenkoek kan ik me nog levendig voor de geest halen. Ik laat nog een plas lopen, voel de warmte zich verspreiden en denk verder. Die tik op mijn luierkont en die gênante momenten met mijn jas in de snackbar vergeet ik denk ik ook mijn leven niet meer. Vind ik dat nou echt allemaal passen bij een klein jongetje of vind ik dat als oudere Teun nou vooral lekker, vraag ik me af. Ik weet het niet zo goed. Die gevoelens schieten allemaal door elkaar. Net als met dat jurkje van gisteravond... Nee, daar moet ik niet meer aan denken. Ik kijk op mijn horloge en ik zie dat ze over twintig minuten ongeveer komen en dan wil ik wel een schone luier aan hebben.
Ik ga naar de slaapkamer, kleed me uit mijn nachtkleding, doe mijn romper los en ga op de commode liggen. Ik doe mijn natte luier uit, probeer wat te poetsen, maar ik besluit me in de badkamer wat beter te wassen. Na het afdrogen loop ik terug naar de commode en trek mezelf een schone luier aan. Ik sluit mijn romper, doe mijn broek en t-shirt aan en constateer tevreden dat ik mooi op tijd klaar ben voor hun komst. Ik loop naar de keuken om vast koffie te gaan zetten.
De koffie loopt door en ik ga rustig op de bank zitten en wachten tot ze komen. Het duurt gelukkig niet heel lang, want ik ben wel heel benieuwd naar hun verdere verhalen en wie ze nou zijn en wat voor werk ze doen. De bel gaat. Ik doe open en we geven elkaar een knuffel ter begroeting. Ik zeg ze dat de koffie al is doorgelopen, dus dat ik dat direct kan inschenken. Ze lusten allebei wel een lekkere mok en ik loop naar de keuken. Ik schenk drie mokken in en loop terug naar de zithoek. Marieke en Nienke zitten al en terwijl ik de koffie uitdeel, vragen ze of ik nog lekker geslapen heb. Ik geef aan dat ik een goede nacht gehad heb. Nienke vraagt me ook of ik nog steeds geluierd ben of dat ik gestopt ben. "Nee", zeg ik, "ik heb nog steeds een luier aan. Daar was jij wel belangrijk voor gisteravond, want het scheelde niet veel of ik was er mee gestopt. Ik ben blij dat ik nu met ongeveer 6 uur te gaan, de 50 uur wel ga halen."
Marieke wiebelt wat voorzichtig heen en weer, zit wat meer op het randje van de bank en verzit steeds van haar linker- naar haar rechterbil. Ze gaat vervolgens maar even staan. "Gaat het wel?", vraag ik haar. Al staand wrijft ze theatraal met haar handen over haar billen en zegt: "Nienke moest gisteravond ook nog even ontladen en daar heeft ze mijn billen voor gebruikt. Haar enthousiasme van gisteren was iets meer dan gebruikelijk. Nu heb ik een beetje spijt dat ik gisteren niet gevraagd heb of we nog wat meer 'vallende sterren' konden gaan kijken..." Nienkes hoofd loopt rood aan en zegt dat het haar spijt dat het zo gelopen is. "Och", zegt Marieke, "zo erg was het nou ook weer niet. Het was ook wel lekker, toch?", zegt ze uitdagend.
"Wil je een kussentje?", vraag ik Marieke. Ze kijkt om zich heen en ziet op de bank nergens een kussentje liggen. "Waar dan?", vraagt ze. "Nee, ik bedoel of je een luier om wilt, dat kan ook als een kussentje werken." Ze antwoordt dat ze gisteren een interessante ervaring vond en dat ze dat graag verder wil onderzoeken, maar dat ze vandaag geen luier om hoeft. "We gaan na het avondeten vanavond naar huis en we hebben besloten morgen naar de apotheek te gaan en wat luiers te gaan bestellen voor thuis", zegt ze. "Ik weet niet wat jullie precies willen", zeg ik, "maar weet dat er nog veel meer merken zijn en dat het bij de apotheek incontinentiemateriaal wordt genoemd. Als jij ze alleen gaat dragen" en ik kijk naar Marieke, "dan zou ik een L adviseren. Als jij het ook wil proberen", en ik kijk Nienke aan, "dan weet ik niet welke maat je nodig hebt." Nienke bloost rustig verder en zegt dat ze dan maar M en L moeten gaan bestellen, want zij denkt er ook aan om het te gaan proberen. "Zoals jij gisteren in je luier poepte...", zegt ze ietwat beschaamd. Ik knik met een lach.
We drinken rustig onze koffie en we delen hoe oud we zijn. Nienke is 32 en Marieke is 34. Ik ben met mijn 44 jaar oud verreweg de oudste. Marieke zegt dat ik me daar dan niet naar gedraag. We moeten samen lachen. We delen waar we wonen in Nederland en constateren dat we ongeveer een half uur rijden van elkaar wonen. We vinden allebei dat we in een mooie omgeving wonen. We houden alle drie van de natuur. "Gaan we straks nog wel even wandelen?", vraagt Marieke. Ik geef aan dat ik graag nog een eind ga wandelen, maar dat ik eerst nog even een rondje koffie inschenk. Als ik de koffiekan pak en alle drie de mokken weer vol geschonken heb, begint het eerste gerommel weer in mijn darmen en moet ik een wind laten, waarna er een flinke plas achteraan komt mijn luier in. Ik realiseer me dat ik hier niet goed over nagedacht heb. Mijn onvermijdelijke poepluier van deze ochtend moet ik natuurlijk nog krijgen en dat wil ik zeker niet tijdens het wandelen doen. Dat betekent dat ik over niet al te lang mijn luier weer in het bijzijn van deze lieve dames zal moeten vol poepen. Wat doe ik mezelf toch aan?
Laatst bewerkt:
Ab- pampi-pamper meisje
Abmeisje pampi
Echt een leuk verhaal
luierdrager15
Toplid
Ga zo door
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Blijft een prachtig verhaal.
Bijna jammer dat de 50 uur, en waarschijnlijk het verhaal er bijna op zit.
Bijna jammer dat de 50 uur, en waarschijnlijk het verhaal er bijna op zit.
LuierJoch
Superlid
Wat ik in ieder geval wil voorkomen is dat Nienke en Marieke weten dat ik nog moet gaan poepen en dat ze dan gaan kijken hoe ik het doe. Dat zie ik echt niet zitten. Maar laat ik kijken hoe ik het kan sturen dat ik toch enigszins vrij mijn luier vol kan poepen. "Hebben jullie al een idee waar we dan kunnen gaan wandelen?", vraag ik. Dat blijken ze te hebben. Er is een mooie wandeling door het bos en over de heide vanaf de achteruitgang van het bungalowpark. Die wandeling schijnt ongeveer 11 kilometer te zijn. Ik bedenk dat ze echt van lekker een eind wandelen houden. Dat is toch al gauw ongeveer twee en een half uur lopen. Maar dat betekent dus ook, dat we lunch mee kunnen nemen voor onderweg...
"Moeten jullie dan zo nog even lunch smeren, zodat we onderweg wat kunnen lunchen? Of is er onderweg iets mogelijk?", vraag ik onschuldig. "We willen wel graag onderweg picknicken. Dat vinden wij altijd wel heel lekker om te doen", antwoordt Marieke. "Ik denk niet dat ik genoeg brood heb om ook voor jullie lunch te kunnen regelen...", begin ik hoopvol, maar Marieke onderbreekt me al en zegt: "Oh, maar dat is geen probleem. Wij wilden sowieso gaan wandelen, dus ons brood is al gesmeerd. We hebben water en een thermoskan thee in onze rugzakken, dus als de koffie op is, kunnen we zo weg, als we willen." Mogelijkheid 1 om misschien toch alleen mijn luier vol te poepen is daarmee voorbij. Mogelijkheid 2 helpt Nienke meteen daarna om zeep. "We hebben ook al onze wandelschoenen aan", en ze tilt een voet op om haar schoenen te laten zien. Ze zullen dus tot we weg gaan bij mij zijn. "Fijn", zeg ik, "jullie zijn al goed voorbereid mijn kant op gekomen."
Ondertussen, terwijl ik verder van mijn koffie drink en de druk van onderen aan het toenemen is, kijk ik met een andere blik rond in de woonkamer en keuken. Waar zou ik een beetje afgezonderd kunnen staan, iets door de knieën kunnen gaan of kunnen hurken om snel te kunnen poepen. Ik zal ook mijn broek iets losser moeten doen, denk ik, want anders ben ik bang dat ik te veel tegendruk vanuit mijn luier heb. Dan lukt het misschien wel helemaal niet. Ik word er licht paniekerig van in mijn hoofd. Mijn koffie is bijna op en Marieke vraagt me: "Was je van plan die afstand met ons mee te lopen of loop je normaal korter?" "Nee, ik vind een eind wandelen heerlijk. Ik wandel graag mee", antwoord ik. "Moet jij dan nog brood smeren ofzo?" Iets te enthousiast antwoord ik dat ik dat inderdaad nog moet doen. Dat zou mijn kans kunnen zijn. Tussen de koelkast en de kraan is een hoekje aanrecht, waar ik dan kan staan, tijdens het broodsmeren mijn broek iets los kan doen en kan laten zakken. Als ik dan iets door mijn knieën ga, dan zou het moeten lukken. Tegen de tijd dat mijn luier dan vol is, geef ik gewoon aan dat ik nog even moet verschonen en dan kunnen we gaan.
Ik zie dat Nienke haar koffie op heeft en ook Marieke is bijna klaar. Ik drink dus ook maar snel door. Nienke geeft aan klaar te zijn en dus wel zou kunnen vertrekken. Marieke moet nog even naar het toilet. Dat is voor mij de uitgelezen kans, dus ik geef aan dat ik dan mijn brood ga smeren en de kopjes in de vaatwasser zal doen. De druk is behoorlijk aan het toenemen en ik loop met samen geknepen billen richting de keuken. Ik open de vaatwasser, zet de kopjes erin, ik pak de boterhammen en de boter, kaas en vleeswaren uit de koelkast. Ik pak ook een appeltje en leg die op tafel. Ik probeer zo naturel mogelijk mijn voorbereidingen voor de wandeling te doen.
Als ik met mijn rug naar de woonkamer sta en mijn brood begin te smeren, knoop ik met een hand m'n broek open, doe de rits iets naar beneden en laat voorzichtig mijn broek een paar centimeter zakken. Ik voel dat mijn luier iets naar beneden zakt en ik vermoed dat dat voldoende ruimte is. Ik zak iets door mijn knieën en begin langzaam druk te zetten. Ik denk dat er weinig meer nodig is om alles in een keer kwijt te zijn. Wat ik niet in de gaten heb, is dat Nienke is opgestaan en richting de keuken is gekomen. Ze vraagt: "Lukt het met smeren?" Ik schrik ervan, druk mijn billen weer gauw tegen elkaar en weet het nog net binnen te houden. Nienke kijkt naar mijn billen en begint op eens keihard te schaterlachen.
"Moeten jullie dan zo nog even lunch smeren, zodat we onderweg wat kunnen lunchen? Of is er onderweg iets mogelijk?", vraag ik onschuldig. "We willen wel graag onderweg picknicken. Dat vinden wij altijd wel heel lekker om te doen", antwoordt Marieke. "Ik denk niet dat ik genoeg brood heb om ook voor jullie lunch te kunnen regelen...", begin ik hoopvol, maar Marieke onderbreekt me al en zegt: "Oh, maar dat is geen probleem. Wij wilden sowieso gaan wandelen, dus ons brood is al gesmeerd. We hebben water en een thermoskan thee in onze rugzakken, dus als de koffie op is, kunnen we zo weg, als we willen." Mogelijkheid 1 om misschien toch alleen mijn luier vol te poepen is daarmee voorbij. Mogelijkheid 2 helpt Nienke meteen daarna om zeep. "We hebben ook al onze wandelschoenen aan", en ze tilt een voet op om haar schoenen te laten zien. Ze zullen dus tot we weg gaan bij mij zijn. "Fijn", zeg ik, "jullie zijn al goed voorbereid mijn kant op gekomen."
Ondertussen, terwijl ik verder van mijn koffie drink en de druk van onderen aan het toenemen is, kijk ik met een andere blik rond in de woonkamer en keuken. Waar zou ik een beetje afgezonderd kunnen staan, iets door de knieën kunnen gaan of kunnen hurken om snel te kunnen poepen. Ik zal ook mijn broek iets losser moeten doen, denk ik, want anders ben ik bang dat ik te veel tegendruk vanuit mijn luier heb. Dan lukt het misschien wel helemaal niet. Ik word er licht paniekerig van in mijn hoofd. Mijn koffie is bijna op en Marieke vraagt me: "Was je van plan die afstand met ons mee te lopen of loop je normaal korter?" "Nee, ik vind een eind wandelen heerlijk. Ik wandel graag mee", antwoord ik. "Moet jij dan nog brood smeren ofzo?" Iets te enthousiast antwoord ik dat ik dat inderdaad nog moet doen. Dat zou mijn kans kunnen zijn. Tussen de koelkast en de kraan is een hoekje aanrecht, waar ik dan kan staan, tijdens het broodsmeren mijn broek iets los kan doen en kan laten zakken. Als ik dan iets door mijn knieën ga, dan zou het moeten lukken. Tegen de tijd dat mijn luier dan vol is, geef ik gewoon aan dat ik nog even moet verschonen en dan kunnen we gaan.
Ik zie dat Nienke haar koffie op heeft en ook Marieke is bijna klaar. Ik drink dus ook maar snel door. Nienke geeft aan klaar te zijn en dus wel zou kunnen vertrekken. Marieke moet nog even naar het toilet. Dat is voor mij de uitgelezen kans, dus ik geef aan dat ik dan mijn brood ga smeren en de kopjes in de vaatwasser zal doen. De druk is behoorlijk aan het toenemen en ik loop met samen geknepen billen richting de keuken. Ik open de vaatwasser, zet de kopjes erin, ik pak de boterhammen en de boter, kaas en vleeswaren uit de koelkast. Ik pak ook een appeltje en leg die op tafel. Ik probeer zo naturel mogelijk mijn voorbereidingen voor de wandeling te doen.
Als ik met mijn rug naar de woonkamer sta en mijn brood begin te smeren, knoop ik met een hand m'n broek open, doe de rits iets naar beneden en laat voorzichtig mijn broek een paar centimeter zakken. Ik voel dat mijn luier iets naar beneden zakt en ik vermoed dat dat voldoende ruimte is. Ik zak iets door mijn knieën en begin langzaam druk te zetten. Ik denk dat er weinig meer nodig is om alles in een keer kwijt te zijn. Wat ik niet in de gaten heb, is dat Nienke is opgestaan en richting de keuken is gekomen. Ze vraagt: "Lukt het met smeren?" Ik schrik ervan, druk mijn billen weer gauw tegen elkaar en weet het nog net binnen te houden. Nienke kijkt naar mijn billen en begint op eens keihard te schaterlachen.
Laatst bewerkt:
LuierJoch
Superlid
Een beetje vragend draai ik me half om met een blik van 'wat is er met jou op eens?' Nienke begint: "Ik moest op eens aan mijn kleine neefje denken. Hij heet Sven, leuk jochie. Sven is het zoontje van mijn broer en hij is nu... hoe oud is ie inmiddels ongeveer? Nou... dat zal 3 zijn, denk ik. Net iets ouder dan jij", zegt ze weer schaterlachend. Voor mij duurt het verhaal nu al te lang, maar ik blijf mijn billen heel hard samenknijpen. "Hij is zindelijk overdag. Althans, je kent dat wel, normaal gaat het gewoon goed, maar als het een beetje spannend is ofzo dan gaat er nog wel eens wat mis. Heel af en toe is hij 's nachts droog, maar daar durven ze het nog niet aan om hem geen luier meer aan te doen. Maar met poepen op de wc wil het gewoon echt nog niet. Mijn broer vindt dat wel lastig, maar ze hebben besloten er zich op advies van het consultatiebureau, nu nog maar niet te veel zorgen over te maken. Sven vraagt dan om een luier, zodat hij daarin kan poepen. Hij kan het dus wel ophouden, maar op de een of andere manier is het nog te eng ofzo om dat op de wc te doen. Mijn broer en zijn vrouw gaan er nu dus maar in mee, dus ze geven hem dan een luier aan. En dan gaat ie in een hoekje gehurkt zitten en poept zijn luier vol. Dan wordt het weer schoon gemaakt en dan is het klaar."
Ik snap het punt nog niet helemaal waarom dat dan zo grappig is en eerlijk gezegd hoeft dat voor mij ook nu even niet. Ik wil eigenlijk gewoon dat ze weg gaat uit de keuken, zodat ik ook mijn luier vol kan poepen. Helaas is het verhaal van Nienke nog niet klaar. "Marieke en ik waren er laatst op visite en toen vertelde mijn broer dus dat dit allemaal speelde. Zijn vrouw en hij zeggen dan als Sven klaar is met poepen: 'en heb je er weer een smeerboel van gemaakt?', vertelde hij. Ze proberen het maar een beetje luchtig te houden en er niet te zwaar aan te tillen. Ze zeggen dat dit gewoon een fase is. Nou, toen Marieke en ik daar dus waren, komt Sven naar zijn vader toe om om zijn luier te vragen. Zegt Sven... tegen zijn vader..." en Nienke giert het uit van het lachen: "'mag ik een luier? Ik moet smeren.'" Al hikkend van de lach vervolgt ze: "Toen ik dus net even naar jouw luierkont keek en ik dacht aan wat ik net zei, moest ik daaraan denken. Da's toch grappig! Lukt het met smeren?!"
Ik reageer blijkbaar, omdat ik mijn billen uit alle macht bij elkaar probeer te houden, niet enthousiast genoeg op het verhaal van Nienke. Ik vind het wel een grappig verhaal, maar door de situatie lach ik er misschien iets minder makkelijk om dan zij. "Vind je het niet grappig?", vraagt ze luchtig aan mij. Terwijl ik probeer mijn billen bij elkaar te houden, probeer ik ook echt te lachen en antwoord ik dat ik het een heel leuk verhaal vind. De combinatie van al die dingen, maakt dat het niet meer lukt om mijn billen bij elkaar te houden. Met een best stevige kreun verdwijnt in één golf mijn darminhoud in mijn luier. Ik ben in één keer leeg. Ik vind het lekker en vies tegelijk. Het zit voor mijn gevoel meteen overal. Van tussen mijn benen via mijn bilnaad tot bovenaan de luierrand en op mijn billen.
Het grappige daaraan is wel, dat Nienke zich begint te generen en haar excuses begint te maken. "Oh, sorry, ik wist niet dat je... oh... dat vind ik echt vervelend voor je... en dan zit ik tegen je te praten en dan..." halverwege haar gestamel dringt het echter ook tot haar door wat het nog meer met haar doet. "heb je nou je hele luier vol met poep?" vraagt ze. En zonder op antwoord te wachten, vraagt ze vervolgens: "mag ik aan je billen voelen?" "Wil jij me verschonen dan?", vraag ik terug. Ik voel me best zelfverzekerd, terwijl ik degene ben die zojuist in zijn luier heeft gepoept. Het is een hele rare situatie. Nienke heeft niet zo veel zin in het verschonen van mijn luier. Ondertussen is Marieke net van het toilet afgekomen en vraagt: "zeg je nou dat je nog verschoond moet worden voor we gaan?" Ik antwoord dat ik net in mijn luier heb gepoept en dat ik voordat we gaan wandelen graag wel een schone luier aan doe. Marieke heeft er ook niet zo veel zin in om mijn poepluier te verschonen. Nienke herhaalt haar vraag echter nog eens: "mag ik wel aan je billen voelen dan?" Ik antwoord licht geïrriteerd: "wel de lusten, niet de lasten. Nee, als je zin hebt in een poepluier voelen, dan mag je deze luier aan doen of je doet een schone luier aan en poept er zelf maar in."
"Sorry", zegt Nienke, "je hebt gelijk". Ik realiseer me dat ik wel erg bot geweest ben en bied ook meteen mijn excuses aan. Ik zeg dat ik mijn brood nu toch echt even moet smeren en dat ik ook nog thee mee wil nemen en een flesje water. En ik moet dan daarna ook echt een schone luier aandoen. Ik keek er erg tegenop, maar door de manier waarop het nu gaat en hoe het zich in mijn luier heeft verspreid, vind ik het eigenlijk best nog een paar minuutjes lekker om mijn luier aan te houden. Door eerst mijn brood te smeren en drinken te regelen, kan dat mooi. Terwijl ik dat allemaal regel, vraag ik de dames: "Ik kan jullie advies nog wel even gebruiken. Ik denk dat we ruim 3 uur weg zullen zijn en van de koffie moet ik straks ook zeker nog flink plassen en we hebben aardig wat drinken mee. Ik weet niet of het gaat passen in alleen een luier. Zal ik er een booster bij in doen of zal ik een schone luier meenemen voor onderweg? Ik weet niet hoe het is om 11 kilometer te wandelen met een booster erbij." Nienke is haar moment weer te boven en reageert uitdagend: "zullen wij je dan verschonen midden op de heide?" "Je hebt helemaal gelijk", zeg ik, "ik stop er een booster in." "Je kunt voor de zekerheid ook nog een schone luier meenemen. Dan kan je als je toch te nat wordt, je alsnog verschonen", zegt Marieke. "Er is heus wel ergens een hoekje te vinden, dat niet iedereen je ziet liggen." Dat vind ik een goed idee. Ik loop naar mijn commode voor mijn schone luier. 'Zou dit al mijn laatste worden?", vraag ik me af, terwijl ik met mijn verschoning begin.
Ik snap het punt nog niet helemaal waarom dat dan zo grappig is en eerlijk gezegd hoeft dat voor mij ook nu even niet. Ik wil eigenlijk gewoon dat ze weg gaat uit de keuken, zodat ik ook mijn luier vol kan poepen. Helaas is het verhaal van Nienke nog niet klaar. "Marieke en ik waren er laatst op visite en toen vertelde mijn broer dus dat dit allemaal speelde. Zijn vrouw en hij zeggen dan als Sven klaar is met poepen: 'en heb je er weer een smeerboel van gemaakt?', vertelde hij. Ze proberen het maar een beetje luchtig te houden en er niet te zwaar aan te tillen. Ze zeggen dat dit gewoon een fase is. Nou, toen Marieke en ik daar dus waren, komt Sven naar zijn vader toe om om zijn luier te vragen. Zegt Sven... tegen zijn vader..." en Nienke giert het uit van het lachen: "'mag ik een luier? Ik moet smeren.'" Al hikkend van de lach vervolgt ze: "Toen ik dus net even naar jouw luierkont keek en ik dacht aan wat ik net zei, moest ik daaraan denken. Da's toch grappig! Lukt het met smeren?!"
Ik reageer blijkbaar, omdat ik mijn billen uit alle macht bij elkaar probeer te houden, niet enthousiast genoeg op het verhaal van Nienke. Ik vind het wel een grappig verhaal, maar door de situatie lach ik er misschien iets minder makkelijk om dan zij. "Vind je het niet grappig?", vraagt ze luchtig aan mij. Terwijl ik probeer mijn billen bij elkaar te houden, probeer ik ook echt te lachen en antwoord ik dat ik het een heel leuk verhaal vind. De combinatie van al die dingen, maakt dat het niet meer lukt om mijn billen bij elkaar te houden. Met een best stevige kreun verdwijnt in één golf mijn darminhoud in mijn luier. Ik ben in één keer leeg. Ik vind het lekker en vies tegelijk. Het zit voor mijn gevoel meteen overal. Van tussen mijn benen via mijn bilnaad tot bovenaan de luierrand en op mijn billen.
Het grappige daaraan is wel, dat Nienke zich begint te generen en haar excuses begint te maken. "Oh, sorry, ik wist niet dat je... oh... dat vind ik echt vervelend voor je... en dan zit ik tegen je te praten en dan..." halverwege haar gestamel dringt het echter ook tot haar door wat het nog meer met haar doet. "heb je nou je hele luier vol met poep?" vraagt ze. En zonder op antwoord te wachten, vraagt ze vervolgens: "mag ik aan je billen voelen?" "Wil jij me verschonen dan?", vraag ik terug. Ik voel me best zelfverzekerd, terwijl ik degene ben die zojuist in zijn luier heeft gepoept. Het is een hele rare situatie. Nienke heeft niet zo veel zin in het verschonen van mijn luier. Ondertussen is Marieke net van het toilet afgekomen en vraagt: "zeg je nou dat je nog verschoond moet worden voor we gaan?" Ik antwoord dat ik net in mijn luier heb gepoept en dat ik voordat we gaan wandelen graag wel een schone luier aan doe. Marieke heeft er ook niet zo veel zin in om mijn poepluier te verschonen. Nienke herhaalt haar vraag echter nog eens: "mag ik wel aan je billen voelen dan?" Ik antwoord licht geïrriteerd: "wel de lusten, niet de lasten. Nee, als je zin hebt in een poepluier voelen, dan mag je deze luier aan doen of je doet een schone luier aan en poept er zelf maar in."
"Sorry", zegt Nienke, "je hebt gelijk". Ik realiseer me dat ik wel erg bot geweest ben en bied ook meteen mijn excuses aan. Ik zeg dat ik mijn brood nu toch echt even moet smeren en dat ik ook nog thee mee wil nemen en een flesje water. En ik moet dan daarna ook echt een schone luier aandoen. Ik keek er erg tegenop, maar door de manier waarop het nu gaat en hoe het zich in mijn luier heeft verspreid, vind ik het eigenlijk best nog een paar minuutjes lekker om mijn luier aan te houden. Door eerst mijn brood te smeren en drinken te regelen, kan dat mooi. Terwijl ik dat allemaal regel, vraag ik de dames: "Ik kan jullie advies nog wel even gebruiken. Ik denk dat we ruim 3 uur weg zullen zijn en van de koffie moet ik straks ook zeker nog flink plassen en we hebben aardig wat drinken mee. Ik weet niet of het gaat passen in alleen een luier. Zal ik er een booster bij in doen of zal ik een schone luier meenemen voor onderweg? Ik weet niet hoe het is om 11 kilometer te wandelen met een booster erbij." Nienke is haar moment weer te boven en reageert uitdagend: "zullen wij je dan verschonen midden op de heide?" "Je hebt helemaal gelijk", zeg ik, "ik stop er een booster in." "Je kunt voor de zekerheid ook nog een schone luier meenemen. Dan kan je als je toch te nat wordt, je alsnog verschonen", zegt Marieke. "Er is heus wel ergens een hoekje te vinden, dat niet iedereen je ziet liggen." Dat vind ik een goed idee. Ik loop naar mijn commode voor mijn schone luier. 'Zou dit al mijn laatste worden?", vraag ik me af, terwijl ik met mijn verschoning begin.
Laatst bewerkt:
