Verhaal Klaar 50 uur terug in de luiers

[LuierJoch]

"Ik heb gewoon altijd wanneer ik dat nodig had kinds en meisjesachtig mogen zijn van Nienke zonder veel uitleg...", begint Marieke haar verhaal. "Ik vind het moeilijk om daar een leeftijd aan te plakken. Ik denk dat ik 6 of 7 of misschien 8 ben in mijn beleving. Zeker geen 10, dat is echt veel te oud." Marieke kijkt vragend naar Nienke. "Ik denk dat dat wel ongeveer klopt, ja", bevestigt Nienke haar inschatting. Marieke herhaalt nog een keer dat ze dus echt wel in haar beleving ouder is dan ik. Als ze dat zegt, kijkt ze wel meer richting Nienke en niet zo zeer richting mij. Blijkbaar vindt ze dat heel belangrijk om dat nog eens te herhalen. Ik knik slechts. Als zij zich daar prettig bij voelt, dan mag ze van mij wat ouder zijn.

Marieke vertelt over haar jeugd, hoe fijn die was in de beginjaren van haar basisschool. Ze was altijd al een echt meisje-meisje en ze is altijd gek geweest op roze en op mooie jurken. Ze heeft lang met barbies en poppen gespeeld en is altijd gek op huppelen geweest. "Dat vind ik zo'n heerlijke beweging. Daar gaat zoveel vreugde en blijdschap vanuit. Ik heb nooit begrepen waarom grote mensen dat dan niet meer zouden mogen doen." Ze vertelt dat ze gek is op tutten en met haar haren bezig zijn. Mooie staarten, prachtige linten in het haar, maar ook dat iemand haar haren kamt in alle rust. "Dan krijg ik altijd tintelingen van boven in mijn kruin en die wandelen dan helemaal langs mijn rug naar beneden. Dat is echt het einde," vertelt ze. Ik knik, dat is echt een fijn gevoel. "Nienke wil dat allemaal zo op zijn tijd met mij doen en dat is echt heerlijk. Ik mag bij haar helemaal zijn, wie ik ben."

Ze vertelt verder over haar jeugd. Toen ze zo'n 9 á 10 was, gingen haar ouders scheiden en dat was met zoveel onrust in het gezin en het gevoel van dreiging, dat dat een hele zware periode is geweest. Dat heeft enkele jaren geduurd en voor haar gevoel moest ze toen veel te snel volwassen worden. Ze valt stil en wil niet te veel meer vertellen over die moeilijke periode. "Als je het niet vertellen wilt, dan hoeft dat niet, he," zeg ik haar. Ze kijkt me dankbaar aan. Ze vervolgt dat ze op de middelbare school verder wel vriendinnen had, maar dat de aansluiting wel lastig was. Haar behoefte naar huppelen, tutten, en zelfs nog steeds met poppen spelen, werd door haar vrienden en vriendinnen niet begrepen. Ze heeft altijd het gevoel gehad dat ze raar en anders was. Ik knik, ik herken dat gevoel wel.

Toen ze ging studeren, had ze het meer zelf in de hand en ging ze ook weer stil op haar kamertje meer met poppen spelen. Maar dat voelde best wel eenzaam. En toen kwam die fantastische week dat ze Nienke ontmoette. Heel voorzichtig ging ze aan het begin van die week steeds een beetje verder in haar meisjesachtige kinderlijke gedrag. En hoe meer ze dat deed, hoe meer Nienke bleef kijken. "Toch durfde ik er nog steeds niet op te hopen dat het echt iets zou worden, hoor," zegt ze. "Ik ben dan ook zielsgelukkig dat het wel goed kwam. Nu mag ik van Nienke met poppen spelen, verzorgt ze mijn haren tot ik de tintelingen dansend over mijn rug heb en mag ik gewoon naast haar huppelen in de natuur. Dat maakt volwassen zijn en de verantwoordelijkheid dragen op andere momenten een stuk makkelijker. Ik ben daardoor ook gewoon een vrouw van mijn echte leeftijd, die andere behoeftes en gevoelens heeft. Dat is heel erg fijn."

"Ik herken veel van wat je zegt," zeg ik tegen Marieke. "Volgens mij is het belangrijkste verschil dat ik het uit in het dragen van luiers en ik het daarbij moeilijk vind om me te gedragen naar de leeftijd die daar dan bij hoort en jij draagt geen luiers, maar vindt het makkelijker om je te gedragen naar jouw gevoelsleeftijd." "Ja, zo zou je het kunnen zien," zegt ze. Ik zie dat Marieke meer ontspannen is nu. "En uuhhh... wat heb je dan bij je in je tas?", vraag ik. "Wat denk je?", zegt ze en ze laat haar verzameling barbies zien en van alles en nog wat aan speelgoed en tutspullen voor een echt meisje-meisje. Ik glimlach. "Willen jullie nog wat thee?", vraag ik aan de dames. Nienke antwoordt: "Graag, maar moet je dan niet heel erg veel plassen zo langzamerhand?" "Jahaa", antwoord ik enthousiast. "Marieke, mag ik eens wat meer kijken in die tas en zullen we er dan samen mee spelen?" Het mag. Als ik opsta, stroomt een volgende plas mijn luier in en bedenk ik me dat ik me niet had kunnen voorstellen dat ik 24 uur na mijn eerste luier in de apotheek, nu een hele volle natte luier zou hebben in het bijzijn van twee lieve vrouwen en dat dat niet eens raar gevonden wordt. Voor mijn eerste luierweekend voor mezelf is dit wel het beste wat had kunnen gebeuren. Gelukzalig probeer ik nog wat in mijn luier te laten lopen, gewoon omdat het kan. Het lukt, en meteen voel ik een druppel langs mijn been naar beneden lopen. "Oh, shit", zeg ik, "ik geloof dat deze luier begint door te lekken."

 

[luierdromertje]

Mooi vervolg, vooral het verhaal van Nienke mag er zijn
.

 

[suprima]

Mooi vervolg LuierJoch dat heb je echt mooi geschreven

 

[LuierJoch]

Nienke staat op en geeft me een ferme tik op mijn luierkont. In een reflex zeg ik: "au!" "Dat doet geen zeer", zegt ze en vervolgens geeft ze op mijn andere bil net zo'n stevige tik. "Nee, da's waar", zeg ik bedremmeld, "maar ik schrok ervan." "Dat snap ik", zegt ze. "Voor de duidelijkheid, dit soort woorden wil ik niet meer horen, zolang ik er bij ben." Vervolgens vraagt ze me of ik deze tikken op mijn luierkont beschouw als seksuele handelingen. Ik schud van nee en ze vraagt: "en als ik dat op je blote billen zou doen?" Met het schaamrood op de kaken antwoord ik dat dat voor mij te ver zou gaan. "Oke, dat is dan duidelijk", zegt ze. Marieke zegt: "waar gaat dit over?" Nienke loopt naar de tafel en pakt mijn ondertekende belofte. Ze geeft het papiertje aan Marieke en zegt: "Lees dit maar even, dan snap je het wel." Marieke gaat weer rustig zitten en gaat mijn belofte lezen. "Ik ga maar even een schone luier aandoen, want deze kan niet meer," zeg ik. Voor ik er erg in heb, krijg ik weer een tik op mijn natte luierkont. "Nee, Teuntje, dat ga je niet", zegt Nienke. "Jij gaat mij vertellen waar je spulletjes liggen en dan leg je me uit hoe het werkt en daarna ben jij een jongetje van 2 tot 3 jaar en laat je het verder aan mij." "Oh, oke", zeg ik. Nienke pakt me bij de hand en zegt: "wijs me maar waar we moeten zijn."

We lopen samen naar de slaapkamer en ik laat haar mijn nog behoorlijke volle pakken Abena zien. Geïnteresseerd kijkt ze naar de boosters. "Die dingen ken ik", zegt ze, wijzend naar de grote Abena luiers, "alleen dan in een wat kleiner formaat. Maar wat kun je daarmee?" Ze wijst naar de boosters. Ik leg haar uit dat je daarmee de opvangcapaciteit van de luiers kunt vergroten en het gevoel kunt versterken dat je een dikke luier aanhebt. Een beetje beschaamd vertel ik haar dat het zonder die booster met mijn poepluier niet gegaan zou zijn. Ze knikt geïnteresseerd en kijkt me dan vervolgens aan. "Nu even serieus, ik wil je best een schone luier geven en je de rest van de middag verzorgen. Je hebt opgeschreven dat je dan 'ja' zou zeggen, maar wil je dat ook echt?" Ik kijk beschaamd naar de grond en voel ten volle dat mijn luier heel vol is en dat ik nodig een schone luier nodig heb. Als ik nu nee zeg, dan zal ze dat zeker accepteren. Dat voel ik aan alles, maar ik weet ook dat ik het heb opgeschreven en ondertekend, omdat ik ten diepste van binnen dit eigenlijk heel graag zou willen meemaken. "Dat zou ik heel fijn vinden, denk ik, maar ook wel heel spannend", zeg ik. "Oke, dan ga ik je nu verder helpen," zegt ze.

Marieke komt de slaapkamer inlopen en geïnteresseerd kijkt ze toe hoe Nienke mijn broek helpt uitdoen. Dan legt Nienke me neer op mijn geïmproviseerde commode en opent mijn romper. "Ik vond gisteren al dat je een apart t-shirt aan had," zegt ze. Ze pakt mijn benen en duwt die omhoog, zodat ze mijn romper ook aan de onderkant verder omhoog kan doen. Dan pakt ze de lapjes voor bij de hand en opent mijn luier. Ze poetst mijn kruis en liezen en gaat voor de zekerheid ook even met een schoon lapje langs mijn beide benen om die mogelijke druppels daar weg te halen. Ik sluit mijn ogen en laat het allemaal over me heen komen. Zonder dat ik er over nadenk, stop ik mijn duim in mijn mond. "Is mijn Teuntje er lekker van aan het genieten?", zegt ze liefdevol. Ik knik heel tevreden. Nienke trekt de natte luier nu onder mijn billen vandaan, vouwt die dicht en gooit hem weg. Dan pakt ze een schone luier en zegt: "Ik denk dat jij het wel fijn vindt als ik je nog een paar keer verschoon vandaag. Ik doe alleen een luier bij je aan en ik ga er voor zorgen dat je voldoende drinkt de rest van de middag. Dan komt dat wel goed, denk ik." Ik begrijp op eens waarom Marieke zich echt vrij voelt om zo meisjesachtig te zijn. Nienke geeft daar echt alle ruimte voor. Nienke tilt mijn voeten weer op en legt de schone luier onder mijn billen. Ik laat het met mijn duim in mijn mond rustig allemaal gebeuren. Ik vind het gemak waarmee ik daar gewoon naakt lig bij een vrouw, die ik gisteren een vaatwasblokje meegaf heel bijzonder. Terwijl Nienke mijn luier dichtplakt en mijn romper weer tussen mijn benen sluit, zegt Marieke met haar kinderlijke meisjesstem, draaiend aan haar staart: "Ik heb dat niet nodig." Nienke kijkt haar aan en zegt: "Toch bijzonder, mijn prinsesje, dat je dat nu al drie keer hebt gezegd. Wie wil je daarmee overtuigen?" Marieke kijkt beschaamd naar de grond.

Als Nienke me weer van de commode afhelpt, vraagt ze of ik mijn broek weer aan wil of dat ik liever heb dat we de kachel wat hoger zetten. Ik denk even na en antwoord vervolgens in mijn kinderstemmetje: "kachel." Nienke neemt me weer aan de hand naar de woonkamer en Marieke loopt daar giechelend achteraan. Nienke gaat de kachel hoger zetten en loopt richting de keuken om weer nieuwe thee te gaan maken. Ik loop samen met Marieke naar haar grote tas met poppen. "Wil je samen met mij met mijn poppen spelen?" vraagt Marieke. Ik knik, dat wil ik wel.

 

[Jackrussel]

Ga zo door

 

[LuierJoch]

Dank allemaal voor alle lieve woorden en likes. Het doet me veel dat er tientallen mensen de moeite nemen om hun waardering te laten blijken. Ik kreeg vroeger in mijn jeugd vooral te horen waar het beter kon en minder wat er al goed was. Luiers en dus ook dit verhaal zijn sterk verbonden aan dat gevoel uit mijn jeugd en het doet me echt goed om nu die waardering wel te krijgen. Dank jullie wel daarvoor!
Het stimuleert ook om het verhaal mooi af te maken. Teun heeft nog wel wat uren luier te gaan .

 

[LuierJoch]

Marieke pakt haar tas met spullen aan de onderkant vast en kiepert de hele tas in een keer over de vloer. Ik gniffel en ga meteen tussen alle spulletjes kijken wat er allemaal tussen zit. Nienke zegt licht geërgerd tegen Marieke: "Zeg, prinsesje, was dat nou nodig?" Met haar meest lieve onschuldige meisjesstem antwoordt Marieke: "Jahaa, dat was echt nodig. Anders weet Teuntje toch niet waar we allemaal mee kunnen spelen?" Nienke slaakt een duidelijke zucht en zegt: "Pas maar op, jongedame. Ik hou jouw ondeugende fratsen wel in de gaten." Ik vind het alleen maar fijn dat er een zorgzame lieve vrouw is en dat ik samen met een prinsesje samen mag spelen. Ik zie een prachtige barbie met lang haar en ik vind een bijpassend kammetje. Ik ga de haren van de pop kammen. "Zal ik ondertussen jouw haren ook kammen?", vraagt Marieke. "Zoveel haar heb ik toch niet", antwoord ik. Marieke geeft aan dat dat niks uitmaakt. Ze kan gewoon lekker kammen en tutten met mijn haren. Ze vindt het eigenlijk wel leuk als zij ook eens de iets grotere kan zijn en ze zou me graag op die manier willen verwennen. Marieke gaat op de bank zitten en ik ga er voor zitten op de grond met de barbie op schoot. Terwijl ik de barbie kam, begint Marieke mijn haren te kammen. En ondanks dat ik geen lange haren heb, doet ze het met zoveel liefde en aandacht dat ik al gauw de rillingen over mijn rug voel. Het voelt heerlijk. Ondertussen probeer ik ook de barbie met alle liefde de haren te kammen. Ik ben daar duidelijk minder goed in, want Marieke zegt me dat ik het niet goed doe.

Ik leg de barbie dus maar weg en laat Marieke rustig haar gang gaan met mijn haren. Ondertussen heeft Nienke alweer nieuwe thee ingeschonken en ze zegt: "Ik heb er bij jou koud water bij gedaan, zodat je het veilig en snel kunt opdrinken." Ik begrijp de hint en pak meteen de thee om daar weer rustig van te gaan drinken. Het glas is al snel leeg en Nienke zorgt er voor dat de nieuwe al snel weer klaar staat. Volgens mij vindt zij het verschonen van een luier bijna nog leuker dan ik. Ik laat dit glas nog even staan en friemel me na enige tijd onder de lieve aandacht van Marieke uit en ga tussen de spullen van Marieke kijken wat er nog meer ligt. Terwijl ik over de grond kruip naar de grote berg poppen, laat ik een volgende plas lopen. Het gevoel daar niet meer op te hoeven letten, neemt steeds meer toe en ik voel me steeds meer mijn kleine jongetje worden. Het is een bijzondere ervaring. De tijd verstrijkt rustig en we spelen en rommelen wat samen, terwijl Nienke erop toeziet dat ik voldoende blijf drinken.

Tussen alle spullen van Marieke zie ik een wat grotere pop liggen, die een vergelijkbare jurk aan heeft als Marieke. Ik kijk naar haar en verbaas me over de gelijkenis. Ik vind het een grappig gezicht. Ik neem maar weer een slokje lauwe thee, druppel mijn luier verder vol en pak die pop met de mooie jurk. Ik begin een gesprekje met de pop en laat mijn fantasie de vrije loop. Wat ik niet in de gaten heb, is dat Marieke met zeer jaloerse ogen naar me kijkt. Dat wordt blijkbaar steeds erger, terwijl ik gezellig met de grote pop aan het kletsen ben. Marieke probeert het wel te laten, maar ze kan het niet van zich afzetten. Op eens staat ze op, heeft ze een barbie in haar handen en komt ze op me af. Ze begint gericht op mijn handen met haar barbie te slaan en met een stem met een mengeling van boosheid en verdriet zegt ze: "Dat is mijn lievelingspop. Die is van mij!"

"Prinsesje", zegt Nienke boos, "waar denk jij mee bezig te zijn?! Hou daar onmiddellijk mee op. Laat Teuntje met rust en laat hem gewoon lekker spelen. Hij mocht toch van jou kijken waar hij allemaal mee mocht spelen?" Ik zie aan het gezicht van Marieke dat dat niet helemaal was wat ze bedoelde toen ze Nienke met die opmerking aan het uitdagen was eerder vanmiddag. "Ja... nou... uuhhh...", zegt ze, "maar toch niet met pop Rosalie?" En terwijl ze dat bedremmeld zegt, schieten de tranen in haar ogen. Zij gaat ook echt in haar spel op en ik geniet er ondertussen van om dat te zien. "Jij mag er dan wel mee spelen," zeg ik en ik geef pop Rosalie aan Marieke. "Nee", zegt Nienke, "hou jij die pop nog maar even vast, want ik moet eerst even een hartig woordje met mijn prinsesje spreken." Marieke weet meteen hoe laat het is. Soms gaat ze te ver en dan is Nienke heel duidelijk en streng. Met neergeslagen ogen wacht ze af wat Nienke te zeggen heeft. "Ik geloof dat we onze gebruikelijke dingen als jij te ver gaat, hier maar even laten zitten. Ga nu maar eerst 10 minuten daar in de hoek staan om hier eens goed over na te denken en dan kan ik eens goed nadenken wat ik nou met je aan moet." Marieke schuifelt naar de hoek en Nienke zegt er nog streng bij: "Neus naar de hoek en niet omkijken." Marieke gaat met betraande ogen in de hoek staan. Dan draait Nienke zich naar mij en zegt: "Kom eens even omhoog met die billen van je." Ik ga braaf staan en Nienke voelt tussen mijn benen aan mijn luier hoe vol die is. Het is inmiddels al weer ruim 2 uur na de vorige verschoning en ze heeft me zo veel te drinken gegeven, dat die luier al weer aardig bol staat. "Ik geloof dat ik jou eerst maar even een schone luier ga geven." Ik loop braaf achter Nienke aan.

 

[luierdrager15]

Echt een prachtig verhaal

 

[Fairry Happy in a Nappy]

Een heel mooi verhaal om te lezen.
Zeker omdat Marieke niet “automatisch” ook een luierdrager is.
Heel mooi vertaald!

 

[LuierJoch]

Ze legt me neer op mijn commode en prutst aan de strak-staande drukkertjes in mijn kruis om mijn romper open te krijgen. Ze opent mijn romper verder, schuift de onderkant ook naar achteren en kietelt me op mijn buik. Ik moet giechelen en nog een scheut plas verdwijnt in mijn luier. Ik stop mijn duim weer in mijn mond. Dat geeft een vertrouwd gevoel. Nienke streelt de buitenkant van mijn luier en zegt: "Dat voelt goed warm, fijn dat ik die nog niet open gemaakt heb." Alsnog opent ze mijn luier en begint met lapjes mijn kruis weer schoon te maken. "Teun, wat wil je?", vraagt ze nu serieus. "Het gaat nu richting etenstijd. Ik denk dat we best ook hier willen eten en dat we ook de avond nog samen optrekken, maar ik kan je nu ook extra dik inpakken en dat wij zo dadelijk gewoon naar huis gaan." Ik antwoord dat ik het fijn zou vinden als ze nog langer blijven. "Wil Teuntje dan nu graag een gewone schone luier?", zegt ze, terwijl ze op mijn buik kriebelt. Met mijn duim in mijn mond knik ik en ze schuift een schone luier onder mijn billen. Nienke pakt me weer goed in, sluit mijn romper weer tussen mijn benen en haalt me weer van de commode af.

Ik merk dat Nienke hetzelfde bij mij doet als bij Marieke. Als ze me aanspreekt met Teun, moet ik volwassen reageren, als Teuntje mag ik klein blijven. Voor Marieke doet ze dat met prinsesje en Marieke. Het helpt mij om me klein te voelen. "Teun", zegt Nienke, "vind je het tot nu toe prettig?" "Ja, ik vind het heel fijn zo", antwoord ik. "Als wij nog langer blijven", zegt ze, "dan is het misschien handig om een codewoord te gaan afspraken voor als er misschien dingen gebeuren, die je liever niet hebt. Ik wist niet van te voren of je die tik op je luierkont goed zou vinden. Dat was een gok van mij. Wellicht is het dus handig om iets af te spreken, zodat jij in het spel wel je grens kan blijven bewaken." Dat klinkt als een logische keuze. Ik stel voor om het woord 'ballenbak' te doen. Dat vindt Nienke een goed idee. "Hoe vind jij het samen met mijn prinsesje?", vraagt ze. Ik vertel haar dat het heel leuk is om met haar samen te spelen, maar dat ik wel schrok van die paar meppen op mijn handen. Nienke geeft aan dat ze wel vaker zo furieus kan reageren en dat ze daar dan de nodige maatregelen voor neemt. "Wat doe je dan bijvoorbeeld?", vraag ik. "Ik stuur haar wel eens zonder eten naar bed of ze mag niet meer bij me zitten om haar haar te doen of iets dergelijks. In het ergste geval, zoals nu eigenlijk, neem ik haar over de knie tot ze vuurrode billen heeft. Maar het probleem is dat ze dat eigenlijk ook heel lekker vindt en dat vaak eindigt in een heftige vrijpartij. Dat leek me nu niet zo handig. Ik moet dus nu iets anders verzinnen wat een gepaste straf is voor haar kinderlijke gedrag."

Ik geef nogmaals aan aan Nienke, dat ik veel bewondering heb voor hoe Marieke haar gevoelsleeftijd kan zijn en welke ruimte Nienke daarin geeft. "Ik heb daar echt mijn luiers voor nodig en dan nog vind ik mijn kleine jongetje zijn best lastig. Zij kan dat gewoon zonder luier en alleen met wat poppen of zelfs door gewoon te gaan huppelen. Eigenlijk ben ik daar wel een beetje jaloers op." Nienke kijkt me aan, is even stil en ik zie haar denken. "Ze heeft al drie keer aangegeven dat zij ze niet nodig heeft...," mompelt Nienke. "Teun, vind je het erg als jij niet al die luiers gaat dragen?" "Wat bedoel je?", vraag ik. "Mag ik mijn prinsesje ook een luier aandoen?" "Dan wordt ze heel boos, denk ik. Maar ze verdient het wel een beetje, toch?", zeg ik, terwijl ik naar de rooie vlekken op mijn handen kijk van waar de barbie mijn vingers heeft geraakt. "Ja, ze verdient het wel", zegt ze. "En volgens mij is ze er meer nieuwsgierig naar, dan ze wil toegeven..." mompelt Nienke. Nienke kijkt op haar horloge en ziet dat de 10 minuten al ruimschoots voorbij zijn. "Volgens mij moet ik nog iemand een luier aan gaan doen", en Nienke loopt weer richting de woonkamer.

 

[luierdromertje]

En ook de volgende delen in een keer uitgelezen.
Het kleine meisje verdient inderdaad een luier.
Natuurlijk wel gebruiken

 

[luierdrager15]

Echt zo een goed verhaal!!!

 

[Diaperlover20003]

Ik kwam dit verhaal toevallig tegen in nieuwe berichten. Wat een heerlijk verhaal.

 

[LuierJoch]

Ik loop achter Nienke aan en zij zegt tegen Marieke: "Prinsesje, kom maar uit de hoek en loop maar even mee." "Wat gaan we doen dan, gaan we naar huis?, vraagt Marieke onschuldig met nog natte ogen. "Nee, we blijven hier ook eten en blijven vanavond ook nog wat langer. We gaan nu even naar Teuntjes slaapkamer." De paniek schiet in de ogen van Marieke en ze weet meteen wat de bedoeling is. Ze begint heftig te sputteren. "Nee, nee, nee, Nee, Neee, NEE, NEEEEE, ik ben al groot!" zegt en roept ze steeds luider. "Zo heb je je dan net niet gedragen," zegt Nienke rustig. Ik loop ondertussen naar de bank en ga zitten. Ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen. Marieke blijft protesteren met nee en dat ze al groot is, dat ze dat niet nodig heeft en dat ze het niet expres heeft gedaan en op een gegeven moment zelfs dat het mijn schuld is, omdat ik haar pop Rosalie gepakt had. "Als Teuntje mijn pop gewoon had laten liggen, had ik nu geen straf gekregen," zegt ze boos en ze kijkt mij heel fel aan. "Je weet best dat het niet de schuld van Teuntje is," blijft Nienke kalm.

Ik voel een steeds grotere spanning tussen de twee vrouwen ontstaan en ik merk dat ik dat opwindend vind. Dat is niet de bedoeling. Ik zit hier als Teuntje. Ik probeer mijn ogen van deze tweestrijd af te krijgen en kijk de kamer rond. Mijn oog valt op een pluchen konijn met hele lange oren onder de berg poppen van Marieke. Hij is een soort van bruin, een klein beetje versleten en bij zijn rechteroog zit een donkere vlek. Ik loop er op af, pak hem en leg het konijn met mijn linkerhand in mijn nek. Als ik weer op de bank ga zitten, klem ik de knuffel in mijn nek vast, terwijl ik het konijn vasthoudt. Van mijn rechterhand stop ik mijn duim in mijn mond. Ik hoop zo de seksuele spanning, die ik voel wat minder te ervaren. De strijd tussen Nienke en Marieke duurt echter maar voort. Het verbaast me dat Nienke dit zo lang laat gebeuren.

Op eens roept Marieke: "En waarom moet dit dan mijn straf zijn?" Ze draait zich om, tilt haar jurkje iets op, trekt haar roze prinsessenonderbroek naar beneden tot onder haar billen en bukt iets naar voren. "Je kunt me toch ook gewoon billenkoek geven zoals altijd?!" En met een kleiner stemmetje vervolgt ze: "Wil je me alsjeblieft gewoon billenkoek geven?" Het uitzicht op de mooie ronde billen van Marieke helpt mij niet om van mijn opwinding af te komen. En het idee daarbij dat ze dan straks ook nog een luier aan zal hebben, helpt ook al niet. "Prinsesje", zegt Nienke nog steeds rustig, "draai je om en doe je jurkje weer omlaag. Met Teuntje erbij kunnen we dat echt nu niet doen." Ik krijg weer een woedende blik van Marieke. Alsof het allemaal mijn schuld is, dat ze in deze situatie zit en ze draait zich terug naar Nienke toe.

Dan sluit Nienke haar ogen even en laat haar hoofd zakken. Als ze weer opkijkt zegt ze met een serieuze lagere stem: "Marieke, het spijt me, maar het moet even zo. Ik weet even niet meer wat je nu wil." Mariekes houding is ook meteen veranderd. "Ik heb nog nooit eerder zo veel protest van je meegemaakt, maar je hebt je codewoord nog niet gebruikt. Ik kan begrijpen dat je het spannend vindt en ik weet ook niet hoe het zal zijn, maar ik wil dit wel proberen. Ik wil dat je, nadat je goed gevoeld hebt van binnen en er goed over nagedacht hebt, zo meteen een woord kiest uit de volgende twee woorden. Dan weet ik hoe ik verder moet." Nienke laat een stilte vallen en Marieke kijkt liefdevol en geconcentreerd naar het gezicht van Nienke. Nienke vervolgt: "Kies je 'nee...' of... 'nieuwsgierig'?" Marieke sluit haar ogen en is echt een hele tijd stil. Dan kijkt ze Nienke recht in de ogen en zegt bijna fluisterend: "Nieuwsgierig." Nienke knikt, doet een stap naar voren en geeft Marieke een lange en hele intense zoen. Als hun lippen eindelijk weer los zijn, fluistert Nienke: "Ik hou van je." "Ik ook van jou", fluistert Marieke terug. Dan zet Nienke een stap naar achteren en sluit haar ogen weer. De seksuele spanning is met de intense zoen uit de lucht.

Als Nienke haar ogen weer opent, zie ik het vuur uit haar ogen spuwen. "Prinsesje!", zegt ze heel boos, "Nu ben ik het zat, je loopt gewoon met me mee en dan ga ik jou een luier aandoen. Dat heb je meer dan verdiend!" Nienke draait zich om en loopt richting de slaapkamer. "Nee!", zegt Marieke terug. Zij is ook weer helemaal terug in haar rol. Ze slaat haar armen over elkaar en kijkt heel boos terug. Nienke is inmiddels al bij de deur van de slaapkamer, als ze in de gaten heeft dat Marieke nog geen stap gezet heeft. Ze beent terug en ik zie dat Marieke minder zeker aan het worden is. "Ik... ik... ik...", hakkelt ze, "Ik moet... ik moet eerst nog even plassen." Nienke is inmiddels weer bij Marieke en zegt: "Nee, prinsesje, daar trap ik nu niet meer in. Meekomen!" Ze pakt Marieke bij haar oor vast en trekt haar aan haar oor mee naar de slaapkamer. Al jammerend en au-roepend struikelt Marieke achter haar aan. Ik besluit maar even niet mee te lopen. Nienke kan prima zelf bij Marieke een luier omdoen, dat is bij mij ook al twee keer gelukt. Daar hoef ik dus niet bij te zijn en ik sabbel nog wat steviger op mijn duim. Uit de slaapkamer hoor ik echter de serieuze stem van Nienke zeggen: "Teun, kun je even komen helpen?"

 

[LuierJoch]

Ik loop naar de slaapkamer en ik zie Marieke met haar jurkje omhoog in haar blote billen op de commode liggen. Ik wend mijn ogen snel af en vraag aan Nienke wat ik moet doen. Ze vraagt: "Heb jij geen verzorgingsspulletjes bij je ofzo? Iets van talkpoeder en de nodige crèmepjes bij irritatie of iets dergelijks?" "Ja", antwoord ik, "dat heb ik wel, maar in mijn eentje gebruik ik dat eigenlijk nooit. Normaal draag ik altijd maar één luier en dan klaar, dus dan heb je dat allemaal niet nodig." Ik duik in mijn tas en pak de talkpoeder en een tube bepanthen-zalf. Ik geef ze aan Nienke en zeg: "alsjeblieft. Was er nog meer?" "Jahaa", zegt ze. "Die boosters... kun je me helpen en laten zien hoe ik dat dan moet voorbereiden? Dat de luier extra dik voelt, leek me misschien ook wel een goed idee voor mijn prinsesje." Ik neem de luier, die Nienke al had gepakt, van haar over en laat haar zien dat er randjes aan de binnenkant zitten, die je dan wat meer omhoog moet halen. "Wil je er dan 1, 2 of 3 bij instoppen?", vraag ik. Marieke kijkt me boos aan. "Kunnen het er ook meer dan 1 zijn?", vraagt Nienke. Ik antwoord dat ik dat ook niet precies weet, omdat ik vanmorgen voor het eerst in mijn leven bij mijn poepluier een booster heb gebruikt. Ik heb echter wel gelezen op het luierforum, dat er mensen zijn die er meer gebruiken. Ik stop de eerste booster vast tussen de opstaande randjes en kijk Nienke vragend aan. Nienke zegt wat twijfelend: "Misschien zou 2 dan wel goed zijn..."

Marieke hoort dit met gemengde gevoelens aan. Met haar liefste meisjesstem zegt ze tegen Nienke: "Kunnen we dan vanavond als we naar huis gaan 'vallende sterren' kijken? Nienke kijkt haar meisje lief aan en zegt: "Wil je ook nog 'vallende sterren' gaan kijken als ik er eentje bij in stop?" Marieke knikt en Nienke zegt tegen mij: "Haal de booster er maar weer uit. We kijken later wel als ons dit allemaal bevalt of we dat een keertje doen. Ik laat het voor nu maar even bij alleen een luier. Dat is toch wel nieuw genoeg allemaal." Terwijl ik de booster er weer uithaal, kijk ik Nienke weer vragend aan. Zachtjes zegt ze tegen me: "'Vallende sterren' is het codewoord van Marieke." Marieke ligt nu weer rustig te wachten op wat er gaat komen. Ik ga maar wat meer bij Marieke's hoofd staan en bedenk: 'da's best mooi, zo'n codewoord. Dan kun je heel rustig aangeven dat je iets eigenlijk niet wil'.

Nienke vraagt aan Marieke om haar billen even op te tillen. Marieke komt wat omhoog en Nienke schuift de luier eronder. Dan pakt ze de talkpoeder en begint rustig met kleine kneepjes Mariekes kruis van talkpoeder te voorzien. Ik zie aan het gezicht van Marieke, dat ze dat best lekker vindt. Met kleine tikjes verdeelt Nienke de talkpoeder goed en pakt de voorkant van de luier, zodat ze hem dicht kan plakken. De luier zit net goed genoeg en ik denk: 'misschien zou een L haar beter passen, maar dit gaat ook net goed.' "Kom maar weer staan", geeft Nienke aan en Marieke gaat staan. Ze geven elkaar een dikke knuffel en Marieke kruipt in de nek van Nienke. Nienke streelt rustig haar rug. Marieke kruipt nog verder in elkaar. Nienke zakt met haar linkerhand naar Mariekes billen en zegt kloppend op haar luierkontje: "We gaan het samen ontdekken, mijn prinsesje." Nienke ziet het niet, maar voelt in haar nek dat Marieke zachtjes knikt.

Gedrieën lopen we terug naar de woonkamer en Nienke zegt: "Het is nog geen etenstijd, maar ik moet wel even gaan kijken wat we dan straks met z'n drieën gaan eten." Eerst gaat ze kijken in mijn koelkast wat er allemaal ligt. Ik geef aan dat ik nog een keertje pasta met saus had bedacht voor mezelf en dat ik wat sla nog mee heb en dat ik dan friet zou halen met wat erbij. Nienke geeft aan dat ze even naar hun eigen vakantiehuisje gaat om te kijken wat daar nog in de koelkast ligt, maar dat friet en iets erbij met een salade wel als een goed idee klinkt. "Dat is ook niet zo ingewikkeld, dus dan kunnen we lekker makkelijk in onze rollen blijven", zegt ze daarbij. "Kunnen jullie twee nu braaf even met z'n tweeën gaan spelen? Dan loop ik even heen en weer. Teun, waar heb jij een sleutel van dit huisje?" Ik geef aan dat de tweede sleutel aan de kapstok hangt naast de voordeur. Nienke geeft ons allebei een kus op het voorhoofd en zegt: "Lief zijn, he." Dan loopt ze weg en trekt de deur achter zich dicht.

 

[LuierJoch]

Ik kijk Marieke aan en voel me op eens heel erg schuldig. Ze zit daar in haar prachtige prinsessenjurk en mooie roze strikken in het haar en doordat Marieke en Nienke mij zijn tegen gekomen, heeft zij daaronder op eens een luier aan. Maar, bedenk ik me, ze heeft zelf 'nieuwsgierig' gezegd... Toch voel ik me schuldig en ik zeg: "Sorry, dat ik je dit aandoe." "Waarvoor? hoezo?", vraagt ze. "Jij hebt die luier toch niet bij me aangetrokken?" "Nee", zeg ik, "maar toch... ja... ik weet niet... ik voel me schuldig... Dat ik je pop heb gepakt en dat je daardoor zo boos was... en dat je dus dan nu in een luier zit." "Het geeft niet", zegt ze. "Vanaf het moment dat Nienke me in mijn oor fluisterde dat ze het sterke vermoeden had dat je voor onze neus in je luier aan het poepen was, vroeg ik me af hoe dat zou voelen... een luier om je billen, niet dat poepen. Misschien heb ik het er daarom wel naar gemaakt... ik weet het eigenlijk ook niet..." "En", vraag ik, "hoe voelt het?" "Nu nog wel goed, geloof ik. Maar uuhhh... ik moest echt wel plassen, toen ik dat net zei. Maar ik snap ook dat Nienke me daar geen ruimte meer voor gaf, zoals ik me op dat moment gedroeg. Ik moet maar kijken of ik het op kan houden tot die luier dan weer uitgaat."

Ik kijk haar een beetje lacherig aan en zeg: "Jij denkt toch niet dat je die luier binnenkort al weer uit mag doen? Je zit er net in en jullie blijven voorlopig nog wel even... Ga er maar vanuit dat je die luier ook moet gaan gebruiken", zeg ik met een glimlach op mijn gezicht. Met een lichte paniek in haar ogen zegt ze: "En jij vindt dat leuk?" Ik knik. "Eigenlijk wel, ja." "Ik moet best nodig", zegt ze, "maar ik weet niet hoe dat moet." "Het is niet heel moeilijk", zeg ik, "gewoon ontspannen en je plas laten lopen alsof je op de wc zit. Althans, zo doe ik dat. Ik weet niet of dat voor meisjes anders is, maar dat lijkt me gewoon hetzelfde." "Nou, ik weet het nog niet, hoor. Ik probeer het nu nog wel op te houden. Wat zullen we gaan spelen?"

Ik geef aan dat ik duplo heb meegenomen, verschillende autootjes en dat ik een puzzel heb, maar dat we natuurlijk ook met wat poppen of ander speelgoed van haar kunnen spelen. Ondertussen pak ik het pluchen konijn weer van de bank en hang hem aan zijn oren bovenaan mijn romper. "Oh, je hebt Stippel gevonden. Die is lief, he?" Ik zeg haar dat ik hem heel fijn vind en lekker zacht. Het voelt alsof ik er goed mee kan knuffelen. "Mag ik deze even bij me houden nu?, vraag ik. Ze knikt. We besluiten naast elkaar gewoon te gaan spelen. Ik pak mijn puzzel erbij en begin die nog een keer te maken. Marieke kijkt af en toe met me mee en gaat verder met haar poppen spelen. Ze begint ondertussen steeds meer te wiebelen naast me.

 

[LuierJoch]

Ik kijk opzij en weer heb ik met haar te doen, maar nu omdat ze zo moeilijk doet. Als ik nou gewoon zou kunnen helpen om te ontspannen, dan is het misschien wel makkelijker voor haar, denk ik. "Zeg, prinsesje, uhhh, mag ik ook prinsesje zeggen?", vraag ik. "Ja, hoor", zegt Marieke vrolijk. "Nou, uuuhhh, prinsesje, zal ik jouw haren anders eens kammen, zoals jij dat eerder bij mij gedaan hebt?" Ze kijkt me vertederd aan en zegt: "Dat lijkt me fijn." Ik ga op de bank zitten, Marieke komt op haar knietjes met haar billen tussen haar benen voor mij op de grond zitten en geeft me de juiste kam aan. Ze doet zelf haar strikken en linten uit en gaat er eens goed voor zitten. Ik weet eigenlijk helemaal niet zo goed hoe ik dat moet doen en ik vraag Marieke dan ook wat ik precies moet doen om haar geen pijn te doen. "Gewoon zachtjes van boven naar beneden door mijn haren kammen en als je ergens een klit voelt, dan vooral niet te hard trekken, maar voorzichtig er doorheen kammen, zodat de klitten eruit gaan." Dat ga ik maar eens proberen.

Ik kam rustig van bovenaf haar haren en ik word er zelf ook helemaal ontspannen van. Door mijn eigen ontspanning laat ik zelf weer een plas lopen in mijn luier en ik voel de warmte weer tussen mijn benen. Wat vind ik dit toch lekker. Ik kam rustig verder en probeer dat met veel rust en liefde bij Marieke te doen. Het grappige is dat ik daardoor ook op mijn eigen kruin een lichte kriebel voel en die langzaam over mijn rug naar beneden voel gaan. Mijn lijf rilt er van. Ook bij Marieke zie ik bij iedere kam haar schouders verder ontspannen en op eens zie ik een rilling gaan door haar bovenlijf. "Is het lekker?", vraag ik. Ze knikt, en zegt verder niks. Ik kam rustig verder en kam ook de onderste puntjes van haar lange haren heel zorgvuldig.

Ik hoor een klik van het slot, en Nienke komt weer binnen. "Zo, we kunnen straks inderdaad friet bestellen met wat er bij, en met de spullen van hier en die ik mee heb, maak ik een lekkere salade. Prinsesje, ik heb ook even je handdoek en wat andere kleding enzo meegenomen voor als we dat nodig zouden hebben vanavond", zegt ze tegen Marieke. Dan dringt tot haar door wat we aan het doen zijn, en zegt: "Oh, laat je je weer lekker verwennen?" Marieke knikt, maar zegt nog steeds niks. Ze is wel erg stil. "Moet ik even helpen met koken?", vraag ik Nienke. "Nee, Teuntje, ik ga de salade maken en dan bellen we even om de friet te bestellen. Daar heb ik jouw hulp zeker niet bij nodig. Dan wordt het alleen maar een rotzooitje in de keuken." Ik lach een beetje bedremmeld.

Het haren kammen is wel klaar en Marieke vraagt: "Zal ik het nou weer even bij jou doen?" Ik zeg dat dat niet hoeft en dat ik weer ga spelen. Ik pak mijn autootjes en ga scheuren door de kamer. Mijn luier is zeker niet vol, maar de prop tussen mijn benen voel ik bij het kruipen heel goed. Al kruipend in mijn natte luier en romper, t-shirt en sokken beweeg ik door de kamer. Die natte luier tussen mijn benen bevalt prima. Een beetje stilletjes gaat Marieke weer verder spelen met haar poppen. Toch is er iets veranderd aan haar, maar ik weet niet goed wat. Ze wiebelt weer tijdens het spelen, maar nu anders dan net. Rustiger ofzo.

De tijd verstrijkt vlot tijdens het spelen, want op eens zegt Nienke vanuit de keuken: "Zo, de salade is klaar. Nu even friet bestellen. Wat zullen we erbij nemen?" Ik heb wel zin in een kroketje, Marieke wil wel een frikadel en Nienke wil ook een kroket. Op het bungalowpark is vlakbij de receptie een snackbar. Nienke belt er even naar toe. "Goede avond, met Nienke uit huisje 316. Ik wil graag voor drie personen friet, 2 kroketten en 1 frikadel bestellen... wat zegt u? Bezorgen of ophalen?" Marieke en ik roepen direct in koor: "Bezorgen!" "Nee", antwoordt Nienke met een glimlach, "we komen het graag even ophalen. Dan komen we nog even buiten met zijn allen." Marieke en ik kijken elkaar verschrikt aan.

 

[luierdrager15]

Het blijft geweldig!!!!

 

[LuierJoch]

"De friet is over een half uur klaar. Het is, denk ik, 10 minuten lopen en ik wil daar ook nog even in het winkeltje kijken voor wat benodigdheden. Ik denk dus dat we meteen maar moeten gaan", zegt Nienke tegen ons. Ik ga jullie even controleren en klaar maken voor vertrek. "Teuntje, kom je even staan, dan controleer ik je luier even." Ik loop naar Nienke toe en spreid mijn benen iets, zodat ze tussen mijn benen aan mijn luier kan voelen hoe vol die is. "Die kan nog wel", zegt ze. "Kom, dan gaan we je broek even aandoen." We lopen samen naar de slaapkamer en Nienke helpt me in mijn broek. Ze controleert hoe goed alles zichtbaar is en zegt dat dat reuze meevalt als ik ook mijn jas zo aan doe. Daar zal ze me dan zo dadelijk nog even bij helpen.

"Nu ben jij aan de beurt, prinsesje. Kom, dan controleer ik je luier even." "Dat hoeft niet, hoor", zegt ze. "Jawel, dat hoeft wel. Ook al heb je je luier pas ruim een half uur aan, ik wil het gewoon even controleren." Marieke schuifelt naar Nienke toe en ook zij spreidt haar benen om haar luier te laten controleren. "Oh!", zegt Nienke verrast, "Je hebt al in je luier geplast. Goed zo, prinsesje van me." En ze kijkt met een grote glimlach naar Marieke. Marieke vindt het geloof ik wat minder leuk, want ze kijkt met een rood gezicht naar de grond. Dat moet toch tijdens het haren kammen geweest zijn, denk ik, toen ze die rilling had. "Laat nog eens voelen", zegt Nienke en ze voelt nog eens, "nee, deze kan ook nog wel even. Nou, dat scheelt, dan hoef ik jullie niet te verschonen voordat we richting het winkeltje gaan. Laten we de jassen maar aantrekken." "Laat je mij in een natte luier naar buiten gaan?", vraagt Marieke verontwaardigd. "Zo nat is die niet", antwoordt ze". "Ik heb bij Teuntje gezien hoeveel zo'n luier kan hebben. In jouw luier kan nog heel veel bij."

Nienke legt de jas van Marieke omgekeerd voor Marieke op de grond, zodat ze met twee handen tegelijk de jas over haar hoofd kan doen en aan kan trekken. Zo leerde ik het mijn kinderen vroeger ook, dus ik moet daar om lachen. Blijkbaar denkt ze dat ik dat nog niet kan, want mij helpt ze mouw voor mouw in mijn jas en spreekt me met bemoedigende lieve woordjes toe. Dan helpt ze ons allebei om de schoenen aan te doen en de veters te strikken en zegt: "Kom, we gaan."

Meer dan vanmorgen ben ik me bewust van het feit dat ik een luier aanheb. Ergens voelt dat vreemd, want vanmorgen had ik een dikkere luier aan en kon ik ieder moment in mijn luier poepen. Maar nu ik aan het handje van Nienke loop en ze me als een klein jongetje behandeld, voelt het toch anders. Marieke loopt zo recht mogelijk en probeert haar jurkje zo laag mogelijk te trekken. "Niemand ziet het, prinsesje, je kunt zelfs met een gerust hart gaan huppelen als je wilt. Kom, wij huppelen wel met je mee." Met zijn drieën gaan we huppelen. Het is echt een hele leuke beweging en al snel ontspannen Marieke en ik. Misschien komt dat ook wel, omdat we onderweg niemand tegenkomen. Bij het winkeltje aangekomen, mogen Marieke en ik niet buiten blijven van Nienke. Voorzichtig en schichtig lopen we aan haar hand mee naar binnen.

Al snel komen we er achter waar Nienke nog naar wil kijken. Nienke kijkt namelijk wat er allemaal te koop is bij de babyspulletjes. Daar wilden Marieke en ik nou juist niet lang blijven staan, maar Nienke kijkt op haar horloge om de tijd in de gaten te houden en neemt er in onze ogen veel te lang de tijd voor. Gelukkig is er niet veel te krijgen. Er liggen wel wat kleine luiers voor baby's, maar die hoeven we natuurlijk niet. Ze kijkt ook even naar het baby-eten, maar zet dat toch ook maar weer terug. Marieke en ik zuchten van verlichting. Tot slot ziet ze de speentjes hangen en ziet er een blauwe tussen. Het is voor de kleine kindjes één van de grotere maten, maar dat gaat natuurlijk nooit in mijn mond passen. Die is veel te klein. Dat zeg ik dan ook zachtjes tegen Nienke. "Dat maakt mij niks uit en jou dus ook niet", zegt ze. Ze pakt de speen en neemt ons mee naar de kassa om de speen af te rekenen. Na het afrekenen vraagt ze aan de medewerker: "Kun je hem meteen voor mij uit de verpakking halen?" De medewerker maakt hem open en reikt de speen aan Nienke. Ik kijk verschrikt naar haar. "Wil je hem nu al?", vraagt ze. Eerst weet ik niet wat ik moet zeggen, maar dan zeg ik snel: "Kunnen we misschien eerst nog naar de 'ballenbak'?" "Oke", zegt Nienke, "dan komt het thuis wel. Kom, dan gaan we nu de frietjes halen." En samen lopen we naar de snackbar.

 

[luierdromertje]

Weer genoten van deze mooie hoofdstukken