Verhaal Klaar Het Geheim van Jonathan

[Rind]

Dit verhaal is deels waargebeurd. Ik heb het aangevuld met wat passages waarvan ikzelf graag wilde dat ze gebeurd zouden zijn.
Het is mijn eerste verhaal op dit forum. Ik hoop het vervolg steeds binnen een paar weken te kunnen posten.
Ik ben heel benieuwd wat jullie er van vinden!


*****************************************************************************

Deel 1 van 'Het Geheim van Jonathan'
(deel 2 en 3 vind je verder in de string)

Ik was amper 13 jaar oud toen ik van mijn veilige, vertrouwde basisschool naar de brugklas ging.
In het begin vond ik het wel spannend maar die spanning sloeg al snel om naar teleurstelling en onzekerheid.
Mijn klasgenootjes waren minder vriendelijk dan ik gewend was. Hiërarchie was kennelijk erg belangrijk en er ontstond al snel een verschil tussen ‘populair' en 'minder populair’.
Dat ik tot de laatste categorie behoorde, werd me al snel duidelijk: Als je niet geïnteresseerd bent in meisjes, scooters en voetbal, dan ben je kennelijk een sukkel...
Als underdog wist ik me op de nieuwe school redelijk te handhaven. Ik leerde al snel dat het beter was je gedeisd te houden en dat was wat ik zo veel mogelijk probeerde.

Er waren ander kinderen in mijn klas die het zwaarder hadden. Jonathan bijvoorbeeld...
Hij was het vaste mikpunt van pesterijen en vernederingen. Ik begreep niet waarom ze hem altijd moesten hebben. Jonathan was een stille jongen en net zo oud als ik. Hij zag er heel normaal uit -ondanks dat hij wat klein was voor z’n leeftijd- en was eigenlijk heel vriendelijk tegen iedereen.
Ik mocht ‘m wel en voelde een soort verwantschap. We waren immers allebei ‘underdogs’ in de klas.

Op een dag stond ik naast een groepje jongens en ik hoorde dat ze het over Jonathan hadden. “Hij is nog niet zindelijk”, hoorde ik iemand zeggen.
Ik vond dat raar. Het klonk niet alleen vreemd, het klonk ook alsof ze het over een huisdier hadden.
“Hij draagt luiers”, wist een ander aan het gesprek toe te voegen.
Ik concludeerde al snel dat bullshit moest zijn. Een jongen van 13 draagt geen luiers! Vast weer zo’n fake-verhaal om Jonathan belachelijk te maken.
Toen ik die avond in bed lag hield het me toch bezig. Waarom zouden ze zoiets zeggen? Zou het waar zijn? Er was me nog nooit iets aan hem opgevallen...
Ik probeerde van alles te bedenken wat er op kon wijzen dat Jonathan misschien inderdaad luiers droeg op school maar ik kon niks verzinnen. Het was vast weer zo'n onzin-verhaal zoals die wel vaker werden verteld over klasgenoten.

De volgende dagen kon ik het toch niet laten om Jonathan wat beter in de gaten te houden op school. De gedachte dat hij luiers droeg vond ik best wel fascinerend maar ik wilde er ook niet te veel over nadenken. Misschien wel OMDAT ik het fascinerend vond.
Er was op het eerste gezicht niets opvallends te zien aan hem. Hij droeg meestal baggy jeans of cargos. Als hij een luier zou dragen onder die kleding dan was het onmogelijk om die te spotten.

Op een dag zat ik op het jongenstoilet. Het waren van die hokjes met een open onder- en bovenkant. Ik had er een pesthekel aan want iedereen kon je horen plonsen. Ik probeerde meestal een moment te vinden dat het niet te druk was en er niemand naast je zat. Dat lukte bijna nooit.
Ook nu weer hoorde ik dat er iemand het toilet naast me binnenstapte. Ik besloot maar even te wachten met mijn business tot degene naast mij klaar was.
De geluiden die ik hoorde klonken wat vreemd. Een rugzak die werd opengeritst, geluiden van ritselend plastic en het geluid dat leek alsof iemand stukken plakband lostrok. Ik kon het allemaal niet thuisbrengen. Na enige tijd verliet mijn mysterieuze toilet-buurman zijn hokje zonder door te spoelen. Heel vreemd allemaal.
Van buiten de toiletruimte hoorde ik plotseling stemmen en ik herkende ze al snel als een groep jongens uit mijn klas. Ze kwamen het toilet binnen. Ik hield me zoals gewoonlijk weer heel stil in mijn hokje en hoopte maar dat ze snel zouden weggaan.
“Hee Jonathan!, Ben je weer nat-dan?” riep iemand. Er werd gelachen.
Ik schrok. Het was dus Jonathan die naast mij zat. Ineens begon het me te dagen: Wat ik net had gehoord was Jona die waarschijnlijk een schone luier omdeed of iets dergelijks. Ik kon me er niet zo heel veel bij voorstellen maar ik vond het wel waanzinnig fascinerend. Het was dus waar: Jonathan droeg luiers! Maar waarom...?
Ik had er nooit zo over nagedacht. Alleen baby’s dragen luiers. En misschien mensen die oud of ziek zijn. Waarom zou een jongen als Jonathan ze dragen?
De dagen daarna kon ik het idee niet meer van me afzetten. Een jongen van mijn leeftijd draagt luiers op school! Waarom? Hoe kan dat?!
Hoe is het om een luier te dragen?
Het zou niet lang duren voordat al deze vragen beantwoord werden…

Dinsdagochtend, 09:40 uur. Tijd voor gym. Niet mijn meest favoriete lesuur maar toch beter dan wiskunde of Duits.
Het omkleden en douchen naderhand was het lastigste deel van de les. Zoek een hoekje in de kleedkamer, zo ver mogelijk van de andere jongens. Zorg er vooral voor dat je niet opvalt en doe alles zo snel mogelijk. Met wat geluk kwam je er dan ongeschonden doorheen.
Het was me intussen ook duidelijk geworden waarom Jonathan zich nooit omkleedde in de kleedkamer. Iets waar ik me eerder nooit bewust van was. Jona verscheen gewoon in zijn gymkleren vlak voor de les. Je zag hem nooit in de kleedkamer. Ik bedacht dat hij zich ergens anders omkleedde, waarschijnlijk in de kleedkamer van de gymdocenten, buiten het bereik van pestende klasgenoten.
Deze keer zou het echter heel anders verlopen...

Tot mijn verbazing zie ik Jona de kleedkamer inlopen. Hij voelt zich duidelijk erg ongemakkelijk.
De andere jongens laten deze gelegenheid om hem te pesten niet onbenut.
“Yooh Nat!”
“Is Frieling je nattigheid ook zat?!”
Jonathan negeerde de opmerkingen en liep snel door naar het toilet achter in de kleedkamer. Met een harde klap sloot hij de toiletdeur.
Ik voelde dat dit heel fout ging aflopen en wilde het liefst verdwijnen. Tegelijkertijd manifesteerde zich ook deze vreemde fascinatie voor dit 'luier-gedoe’ bij mij. Ik kon het niet helpen, ik MOEST zien hoe dit afliep…
Kennelijk was Frieling, onze gymdocent, te laat aanwezig. De docentenkleedkamer was dus op slot en voor Jonathan was er geen andere optie dan zich om te kleden op het toilet in de jongenskleedkamer. Ik had bewondering voor Jona’s lef om dit te doen en ik hoopte echt dat het allemaal goed zou aflopen voor hem.

Na enige tijd was iedereen omgekleed en klaar voor de gymles. Frieling was echter nergens te bekennen.
Jonathan opende de deur van het toilet. Hij had zich omgekleed, liep de kleedkamer in, hing zijn rugzak aan een haakje en ging op de houten bank zitten.
Aangezien er kennelijk geen les was vanwege Frieling’s afwezigheid, was dit een uitgelezen moment voor de andere jongens om Jona eens te grazen te nemen. Binnen een minuut stond er een groep jongens om hem heen. Ze wezen naar hem en lachten. Jona zweeg en keek naar de beige tegeltjesvloer.

Ik weet niet meer wat er precies geroepen werd. Ik kon alleen maar kijken. Vier jongens grepen Jona en trokken zijn gym-short en T-shirt uit. Er werd hard gelachen en gewezen. Mobieltjes kwamen tevoorschijn en het de ‘camera-snap’-geluiden klonken als geweerschoten.
Jonathan stond met gebogen hoofd midden in de kleedkamer. Hij droeg alleen een luier en z’n sneakers.
Ik was compleet van de kaart. Nog nooit had ik zoiets gezien. Enerzijds vond ik het super spannend om nu eindelijk Jona’s geheim te zien maar tegelijkertijd vond ik het vreselijk wat er met hem gebeurde. Ik voelde een intens medelijden met hem maar ik durfde niks te doen of te zeggen, doodsbenauwd dat de groep zich ook tegen mij zou keren.
Jonathan liet alles gelaten over zich heen komen. Het leek bijna alsof het hem niks deed... Alsof hij onaantastbaar was en ver boven die groep pestende jongens stond.
Het beeld van die kleine, kwetsbare en toch onverwrikbare jongen in z’n luier maakte een diepe indruk op me.
Ik voelde een soort jaloezie in me opkomen. Niet alleen wilde ik weten wat het zou zijn om -net als Jona- een luier te dragen, ik zou ook willen dat ik in staat was om een groep klootzakken om me heen totaal te negeren.
Jonathan, de meest gepeste jongen uit mijn klas, een jongen die luiers droeg op school, begon een beetje mijn held te worden!

**** wordt vervolgd ****

 

[luiertje75]

Mooi begin. Ben benieuwd naar het vervolg.

 

[hoi123]

Het beging is top! Ben benieuwd naar het vervolg.

 

[Bedplasser91]

Ga door! !1

 

[speentje]

!1

 

[luiers:)]

!1

 

[plas broek]

Een erg mooi verhaal.

 

[robie1992]

Erg mooi

 

[Ky(ra)]

Spannend verhaal, ha zo door.

 

[Rind]

Bedankt voor alle leuke reacties!
Het vervolg komt eraan maar mijn werkt vergt momenteel 80 uur per week en ik heb dus weinig tijd voor mezelf.
Ik hoop snel deel 2 te kunnen posten.
Bedankt voor jullie geduld

 

[luierdromertje]

Tja werk gaat voor hobbyhttp://www.ab-dl-tb-club.nl/Smileys/default/dance.gif
We wachten af, succes.

 

[TenaMaxi]

Je mag ff een spatie na t woord "hobby en http" plaatsen nu heb je de complete url er staan.

 

[Rind]

DEEL 2

Opeens viel alles stil. Frieling kwam binnen.
“Wat is hier godverdomme aan de hand!?”
Iedereen verstijfde.
Jona keek naar Frieling met een blik van schaamte maar ook van opluchting. De meeste andere jongens keken weg en probeerden te doen alsof er niks aan de hand was.
Ik wist me met de situatie geen raad maar was allang blij dat Jonathan uit deze pijnlijke situatie verlost werd. Frieling aanschouwde de situatie in de kleedkamer en begreep vrij snel wat er aan de hand was.
“Jonathan, ga maar naar de docentenkleedkamer. Ik zie je daar zo direct.”
Jona pakte zwijgend z’n kleren bij elkaar en verliet de kleedkamer. Nadat de deur achter hem dichtsloeg werd het doodstil. Frieling rechtte zijn rug en begon door de kleedkamer heen en weer te ijsberen. Hij keek sommigen van ons strak aan alsof hij wist wie de veroorzakers van de situatie waren. Het was doodstil in de kleedkamer en je voelde de spanning….. Plotseling stond hij stil. Hij had kennelijk een passende reprimande bedacht.
“Wat zojuist is gebeurd is iets waarvoor jullie je allemaal diep moeten schamen! En ik schaam me ervoor dat MIJN leerlingen een klasgenoot zo intens durven te kwetsen!
Hebben jullie enig idee wat het is om met een fysieke beperking te moeten leven?”
Frieling keek ons allemaal aan. Iedereen keek naar de grond.
Ik ook.
Het was doodstil.
“Gym gaat dit uur niet door. Jullie melden je binnen 10 minuten bij concierge. Die heeft wel iets nuttigs voor jullie te doen. Donderdagochtend zie ik jullie hier om 9:30 uur en geloof me, het wordt een les die je niet snel zult vergeten. Onthoud één ding: als ik ook maar IETS hoor over pestgedrag richting Jonathan, dan is de veroorzaker nog lang niet jarig. En nu, omkleden en wegwezen jullie!!”

Frieling was OK als leeraar. Hij kon heel bot zijn maar was wel eerlijk en straight to-the-point. Je wist wat je aan hem had. Ik mocht ‘m wel en vrijwel iedereen had respect voor hem.

Zwijgend kleedden we ons weer om. De rest van het gym-uur besteedden we aan papier-prikken rondom de school onder toezicht van één van de concierges.
Jonathan was nergens te bekennen.
Terwijl ik mijn prikstok in lege sap-pakjes en appelklokhuizen priemde, kon ik het beeld van Jona in de kleedkamer maar niet uit mijn gedachten zetten. Ik wist pas sinds een paar dagen van Jona’s geheim en dat vond ik al erg verwarrend. Wat er vandaag gebeurde deed daar een enorme schep bovenop.

Toen ik ’s avonds in bed lag kon ik de slaap niet vatten. Het leek alsof het beeld van Jona in z’n luier op mijn netvlies stond gebrand. Ik maakte me vooral zorgen over de vraag waarom ik zo gefascineerd werd door Jona…. of luiers… of allebei. Het gaf een soort kriebel in mijn buik die zowel vreemd als prettig aanvoelde.
Ook vroeg ik me af wat Frieling van plan was donderdag. Hij leek het incident met Jonathan erg serieus te nemen. Ergens vond ik dat hij volkomen gelijk had. Anderzijds zag ik mezelf niet als een van de bullies die verantwoordelijk was voor wat er was gebeurd.

De volgende dag zag ik Jona tijdens de middagpauze buiten zitten. Zoals gewoonlijk at hij z’n lunch alleen, in een rustig hoekje. Ik zou niets liever willen dan naast hem gaan zitten, samen onze boterhammen eten en misschien zelfs wat praten… maar ik durfde niet. Te bang voor mijn eigen gevoelens. Te bang voor de consequenties om met een underdog samen gezien te worden.

Donderdagochtend 8:30 uur. Tijd voor gym.
Alle jongens verzamelden zich in de kleedkamer maar niemand wist goed wat te doen. Wordt het een gewone gymles? Gaan we een uur lang rondjes rennen als straf voor wat er 2 dagen geleden gebeurd was…?
Frieling kwam de kleedkamer binnen.
“Vandaag hebben jullie geen gym. In plaats daarvan wil ik met elk van jullie apart even praten over de gebeurtenissen van eergisteren. Wesley, kom jij als eerste even mee naar mijn kamer? De rest wacht hier tot ik je kom halen”.
Wesley, een van de grootste pestkoppen op school volgde Frieling naar de docentenkamer. Hij liep op zijn typische macho manier, maakt rare gebaren achter Frieling en probeerde vooral de indruk te wekken dat het hem allemaal niks deed.

Even later was het de beurt aan Finn, Nick, Peter en Morris. Elk gesprekje met Frieling duurde zo’n 10 minuten. Het viel me wel op dat alle jongens na het gesprek met Frieling direct de gymzaal verlieten. Ze zeiden geen woord.
Ik was als een van de laatsten aan de beurt en toen Frieling mij riep begon ik ‘m behoorlijk te knijpen.
Als een geschopte hond liep ik achter hem aan de gymdocentenkamer in. Ik werd op een stoel gewezen en ging zitten.
“Net als de anderen zul je een straf ondergaan voor je aandeel in Jona’s vernedering deze week”
- “Maar meneer Frieling, Ik heb er niks mee te maken.. ik deed helemaal niks!”
“En dat is nou precies het probleem. Je deed helemaal niks. Ik verwacht van mijn leerlingen dat ze het voor elkaar opnemen… dat er tenminste IEMAND is die ingrijpt in een situatie zoals die eergisteren voorviel.
Door niks te doen ben je net zo schuldig als de anderen”.

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Natuurlijk had Frieling gelijk maar het idee dat ik het voor Jona zou opnemen en daardoor mezelf in gevaar zou brengen was voor mijn gevoel ondenkbaar.
Ik zweeg.

Frieling vervolgde zijn betoog:
“Ik weet dat je het hier ook niet makkelijk hebt maar ik ga geen onderscheid maken tussen pestkoppen en toekijkers. Je zult dus dezelfde straf krijgen als de andere jongens.
Ik hield mijn adem in…
“Je gaat vandaag ervaren hoe het is om in een situatie te verkeren zoals Jonathan, de hele dag.”
Ik begreep er nog steeds helemaal niets van.
“Vandaag ga je een luier dragen. Het gebruik van een toilet is niet toegestaan. Je zult ervaren wat het is om incontinent te zijn, net als Jonathan.
Aan het eind van de dag meldt je je bij mij. Als je je luier niet hebt gebruikt waarvoor die bedoelt is, weet ik dat je vals hebt gespeeld en wordt de straf herhaald. Net zo lang totdat je je helemaal in Jonathan’s situatie kunt verplaatsten en respect kunt opbrengen voor mensen met een fysieke beperking.”

Het voelde alsof ik door de bliksem werd geraakt. Een luier dragen? IK?!?!
Een tornado van emoties raasde door mijn hoofd en mijn lijf. Geen haar op mijn hoofd die er voor voelde om dit te doen. Tegelijkertijd raakte ik enorm opgewonden van het idee waar ik liever niet aan wilde toegeven: luiers dragen en ze gebruiken waar ze voor bedoeld zijn!

Frieling opende een kast en pakte een witte luier uit een groot pak.
“Je mag ‘m zelf omdoen als je wilt. Het is vrij eenvoudig maar ik kan je ook helpen als je dat liever hebt.”
Ik stond verstijfd, kon geen woord uitbrengen en wist me totaal geen raad met de situatie.
“OK, dan help ik je wel. Ga maar even op die bank liggen.”
Als in een soort van trance ging ik op de massagetafel in de kamer liggen. Ik wist nog steeds niet of ik dit nu vreselijk vond of vreselijk spannend.
“Maak zelf even je jeans los en laat hem zakken tot je enkels”.
Ik deed braaf wat me gevraagd werd.
“Prima, nu je onderbroek nog even laten zakken”
Dit werd me echt teveel. Ik schudde heftig en gaf aan dat ik dit niet wilde.
Frieling glimlachte.
“Ik snap heel goed dat je dit lastig vindt. Ik kan de luier ook over je onderbroek doen maar dan ga je vanmiddag wel met een natte onderbroek naar huis. It’s up to you buddy!”
Na enig twijfelen bedacht ik me dat een natte onderbroek misschien toch vervelender was dan even met de billen bloot te moeten.
Ik schoof mijn onderbroek naar beneden en wachtte nerveus op wat komen ging.
Frieling vouwde de luier uit en deed hem bij mij om alsof het voor hem een routine was. Ik merkte gelukkig dat hij heel erg z’n best deed om niet naar mijn ‘private parts’ te kijken’.
Pas toen de 4 plakstrips waren bevestigd maakte hij weer oogcontact met me.
“Je bent de 11e die ik vandaag een luier omdoe. Geen van de andere jongens kon het zelf. Ik begin er nu handigheid in te krijgen”

Ik stond op, en trok mijn onderbroek en jeans weer aan. Die leken amper om die dikke luier te passen. Het kostte me echt moeite om de boel dicht te krijgen.
Pas toen realiseerde ik dat er iets diks en zachts tussen mijn benen zat. Het voelde eigenlijk heel prettig maar dat drong op dat moment niet echt tot me door. Ik wilde maar één ding: wegwezen hier!

“Nou, jij bent klaar voor een heel bijzondere schooldag. Eén zoals Jonathan die elke dag ervaart. Hopelijk leer je er iets van. Denk eraan: je mag vandaag geen toilet gebruiken. Alles wat je moet doen, doe je in je luier. Ik zie je hier weer terug eind van de middag.”

Totaal verdwaasd liep ik naar buiten. Het ‘dikke gevoel’ in mijn kruis gaf me het idee dat iedereen kon zien dat ik een luier droeg. Ik maakte me daar ernstig zorgen over.
Tegelijkertijd werd ik overvallen door een gevoel van enorme opwinding: Ik draag een fucking luier en het voelt fantastisch!!
En niet alleen ik… ALLE jongens in mijn klas droegen op dat moment verplicht een luier!
Met gemengde gevoelens liep ik naar lokaal 3C.
Tijd voor Biologie…

WORDT VERVOLGD.....

 

[luierdromertje]

Super goed vervolg.
Zeer passende straf.
Ook mooi die opmerking, maar ik deed toch niets?.
En het nog mooiere antwoord.
Dat is nu net het probleem.
Laat ze maar voelen wat het is om incontinent te zijn.
En inderdaad niemand uitgezonderd.
Wat mij betreft mag die straf voor onbepaalde tijd 24/7.
Dus ook bij de volgende gymles.
Ben benieuwd wie het dan laatlopen.

 

[Meno]

Ik hoop dat er nog een vervolg komt, we wachten al twee maanden op het vervolg.

 

[Dionysos]

Dat hoop ik ook

 

[Fun-luier]

ik ook

 

[Abbjornnl]

zeer goed verhaal kijk uit naar het vervolg

 

[Meno]

Het is jammer dat er veel verhalen niet worden afgemaakt, zoals deze.

 

[Rind]

Het Geheim van Jonathan - deel 3


Bio verliep opvallend rustig. Onze groep was niet bepaald een van de gemakkelijkste, meestal vrij luidruchtig en soms bijna onhandelbaar. Dit keer waren met name de jongens erg stil
Zelfs meneer Dekkers, onze biologieleraar, viel het op…
- ‘Als jullie nu altijd zo rustig en geconcentreerd waren, dan zou mijn werk een stuk prettiger en jullie diploma zelfs haalbaar zijn!’
Zijn woorden gingen totaal langs me heen. Ik probeerde alle gebeurtenissen van de afgelopen dagen de revue te laten passeren en ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat ik en alle andere jongens in de klas plotseling verplicht een luier omhadden.
Heel voorzichtig keek ik om me heen. De meeste jongens keken alleen maar naar Dekkers of naar hun boek. Niemand durfde een ander aan te kijken.
De meiden waren daardoor ook wat stil. Iedereen voelde dat er iets aan de hand was maar alleen 11 jongens in onze klas wisten precies wat…
Jonathan zat achter mij maar ik durfde me niet om te draaien en hem aan te kijken.
Een ander probleem begon langzaam tot me door te dringen: Ik had behoorlijk wat thee gedronken bij het ontbijt en ik voelde dat ik binnen nu en een uur toch wel graag zou willen plassen. Het idee om dat in mijn luier te doen, op school, was echt ondenkbaar. Ik nam me voor om het zo lang mogelijk op te houden.

Na bio was het pauze. De zon scheen en het was prettig om even buiten op het schoolplein rond te lopen. Ik deed dat meestal want zolang je je continue verplaatst wordt je minder snel gespot door pestkoppen. Daarnaast had ik het idee dat mijn luier minder opviel als ik stond. Steeds als ik ging zitten voelde ik een flinke bobbel in mijn kruis. Het idee dat iemand dat zou zien maakte me doodsbenauwd.

In een hoekje zag ik Jona zitten. Alleen zoals gewoonlijk.
Ik keek om me heen en merkte dat de andere jongens uit mijn klas zich allemaal individueel over het plein hadden verspreid. Geen groepjes, geen bravoure.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik me wat meer op m’n gemak tijdens een pauze. Ik ging er van uit dat iedereen op z’n eigen manier probeerde met deze bizarre situatie om te gaan en dat de gangbare groepscohesie even niet meer bestond. Dit gaf me net genoeg moed om naast Jonathan te gaan zitten. Jona keek op en glimlachte een heel klein beetje.
Ik had eigenlijk geen idee waarom maar er was iets aan hem dat me enorm aantrok. Sinds het begin van het schooljaar, zo’n 3 maanden geleden, hadden we maar een paar woorden gewisseld.
Naast hem zitten voelde vreemd maar ook wel fijn.
Ik mocht hem graag maar ik had nog nooit de moed gehad om dat te uiten. Misschien dat deze rare situatie het iets makkelijker zou maken.
‘Hey Jona’
- ‘Hey’
‘Eehm… ik, ik vind het echt heel klote wat er eergisteren is gebeurd’
- ‘Wat vind je precies klote? Dat ze mij voor lul zetten in de kleedkamer of dat jij daardoor nu een luier aanhebt?’
Jona sprak zacht maar zijn woorden raakten me diep. Er was geen verwijt, geen boosheid… alleen maar een oprechte vraag.
’Nou… wat er is gebeurd in de kleedkamer vind ik echt heel erg en… ehm… ja dat luierdragen… dat…. dat heb ik misschien wel verdient.
Jona keek voor zich uit en knikte een beetje. Ik zweeg.
- ‘Ik wilde dit niet. Het was echt een idee van Frieling.
Ik probeerde een antwoord te bedenken maar dat lukte niet. Aarzelend zocht ik naar woorden om het gesprek op gang te houden. Ik vond het fijn om naar Jona te luisteren.
‘Hoe komt het eigenlijk dat je… luiers moet gebruiken?’
Jona zweeg even. Ik was er van overtuigd dat ik een heel pijnlijke vraag had gesteld. Vervolgens keek hij me aan. Zijn blik was open en zonder verwijt. Nu pas zag ik dat hij intens groen ogen had.
- ‘Vier jaar geleden ben ik aangereden door een auto. Ik heb 3 maanden in een ziekenhuis en revalidatiecentrum gelegen. Alles is uiteindelijk redelijk goedgekomen maar door de interne verwondingen heb ik nu geen blaas meer. Eigenlijk heb ik nog geluk gehad; de artsen dachten eerst dat ik nooit meer zou kunnen lopen. En nu,… ik kan alles. Ik ben alleen een beetje lek’.
Er gierden allerlei emoties door me heen. Plotseling realiseerde ik me dat Jonathan eigenlijk een heel bijzondere jongen was. Een jongen die al van alles had meegemaakt en daar mee had leren omgaan. Opnieuw werd ik geraakt door zijn zelfvertrouwen.
‘Wow… dat… dat wist ik niet.
- ‘Nee, dat weet ook bijna niemand. Niemand vraagt er naar en ik ga het ook niet rondbazuinen natuurlijk. Je bent eigenlijk de eerste hier op school die het vraagt’.
Ik wist niet goed wat te zeggen. Jona’s verhaal maakte een diepe indruk op me.
- ‘Hoe bevalt het trouwens om verplicht een luier te dragen?’
‘Nou.. eehm… het is wel… apart! Ik.. Ik heb het gevoel dat iedereen het kan zien dus ik voel me er niet echt gemakkelijk bij.’
- ‘Oh, dat valt heel erg mee. Jij bent je er nu heel bewust van dat je een ander soort ondergoed draagt. Dat voelt misschien vreemd of zelfs wel fijn, maar een ander let daar helemaal niet op. Geloof me, niemand die het ziet.’
‘Mm, ja. Je zult wel gelijk hebben. Het was me bij jou ook nooit echt opgevallen’.
- Heb je er ooit echt op gelet dan?’
‘Nee. Nee, natuurlijk niet’.
- ‘Nou, dat bedoel ik dus’.
Jona legde zijn hand op mijn knie: ‘Maak je niet te veel zorgen of anderen het kunnen zien…. of dat je het misschien wel prettig vindt om een luier te dragen’.
Opnieuw wist ik niet wat ik moest zeggen. Jona stond op en glimlachte naar me. ‘Ik zie je nog wel’.
Terwijl hij wegliep vielen er plotseling een aantal dingen op hun plek: Jona had het luierdagen voor zichzelf volledig geaccepteerd. Hij schaamde zich er niet voor en was er misschien zelfs wel trots op.
Zijn opmerking dat ik het ‘misschien zelfs wel prettig vond’ verwarde me een beetje. Wat bedoelde hij daarmee?
Ik moest toegeven dat mijn luier niet bepaald onprettig aanvoelde. Integendeel.
Het zachte gevoel en de lichte druk op mijn kont en piemel gaf een soort opwinding die ik niet goed begreep. Het voelde inderdaad heel fijn maar hoe kon Jona weten dat ik dat prettig vond?

Ik liep naar de frisdrankautomaat voor een blikje cola. Het was druk in de kantine en ik moest op mijn beurt wachten. Intussen probeerde ik gepast geld voor de automaat uit mijn broekzak te vissen.
Iemand stootte mij aan en voordat ik het wist rolde mijn kleingeld over de vloer. Terwijl ik mijn muntjes weer bij elkaar probeerde te graaien, merkte ik dat er achter mij iets gebeurde: Eerst werd het stil. Vervolgens werd er hard gelachen. Ik had geen idee wat er aan de hand was maar ik kreeg het angstige vermoeden dat het iets met mij te maken had. Toen ik weer overeind stond merkte ik dat iedereen naar mij keek. Niemand zei wat maar er werd wel flink gegniffeld.
Ik begreep er niets van. Waarom is het zo grappig als iemand wat kleingeld laat vallen…?
Al cola-drinkend liep ik ik weer richting het schoolplein maar nog steeds voelde ik dat er iets aan de hand was. Achter mijn rug werd er nog steeds gelachen en ik hoorde dat mijn naam werd geroepen.
Plotseling werd het me duidelijk. Ik greep naar de achterkant van mijn T-shirt en voelde dat die IN mijn luier zat. Mijn luier stak super-zichtbaar boven mijn broek uit. Iedereen kon zien dat ik een luier droeg!
Ik rende naar de jongens WC, draaide de deur op slot en barstte stilletjes in tranen uit. Ik voelde me echt verschrikkelijk. Wat er zojuist was gebeurd zou binnen een uur bekend zijn over de hele school.

Ik weet niet meer precies hoelang ik in dat WC hokje heb gezeten maar ik miste een uur Engels en een uur geschiedenis.
Gedurende die tijd kwam ik weer een beetje tot mezelf. Het begon tot me door te dringen wat het voor Jona moest zijn om dit soort situaties bijna dagelijks te ervaren.

Intussen moest ik echt heel nodig plassen.

Het voelde alsof ik mijn luier niet mocht losmaken of zelfs mocht aanraken. Frieling had duidelijk aangegeven dat valsspelen geen optie was. Ik moest mijn luier uiteindelijk dus gaan gebruiken waarvoor die bedoeld was.
Het leek me echter geen problem om eerst mijn dikke ‘ondergoed’ eens wat nader te bekijken.
Ik knoopte mijn jeans los en liet hem tot op mijn enkels zakken. Nu pas zag ik dat de luier die ik droeg behoorlijk ver boven mijn boxershort uitstak. Geen wonder dat iedereen kon zien dat ik een luier droeg terwijl ik al bukkend mijn kleingeld probeerde terug te vinden!
Ik liet vervolgens mijn boxershort zakken en bekeek mijn luier eens goed. Er stonden gele en blauwe lijntjes op en S4. Ik had geen idee wat dat betekende.
Intussen moest ik zo nodig plassen dat het bijna pijn deed.

Het voelde heel raar om te plassen terwijl je een soort van ondergoed draagt. Mijn hele gevoel van ‘zindelijkheid’ leek daar tegen te protesteren.
Ik liet het uiteindelijk maar lopen omdat ik niet anders kon. Het deed te veel pijn om het nog langer op te houden.
Heel langzaam voelde ik dat mijn luier begon op te zwellen. Ik was er van overtuigd dat het zou gaan lekken want er kwam maar geen eind aan mijn plas.
Een heel prettig, warm gevoel verspreidde zich aan de voor- en achterkant van mijn luier.
Ik hield mijn ogen dicht en mijn adem in. Pas toen ik uitgeplast was durfde ik naar mijn luier te kijken.
De gele lijntjes waren nu groen geworden en mijn luier was behoorlijk opgezwollen.
Ik wreef over de voor- en achterkant van mijn luier. Het voelde allemaal heel fijn, nat en warm!
Ik vond het nog steeds heel bizar allemaal. Enerzijds wist ik me geen raad met de situatie, anderzijds had ik iets totaal nieuws en enorm prettigs ontdekt.
Langzaam begonnen mijn angst en schaamte wat af te nemen en ik besefte dat ik niet voor eeuwig in dat stomme WC hokje kon blijven zitten.
Nog steeds trillend van de opwinding trok ik mijn boxershort weer over mijn luier. Mijn kruis was enorm bol geworden en ik kreeg mijn boxer er maar met moeite overheen. Mijn jeans leek me bijna niet meer te passen. Met moeite kon ik hem dichtknopen. Nu begreep ik ook waarom Jonathan altijd van die baggy cargo’s droeg.
Ik stapte mijn hokje uit. De toiletruimte was verlaten.
Het leek me een goed plan om mezelf eens in de spiegel die naast de wasbakken hing te bekijken. De enorme bolling in mijn broek viel toch nog wel mee. Het voelde veel groter dan wat er van te zien was. Ook herinnerde ik me Jona’s woorden: Als je er niet op let dan zie je het ook niet. Gerustgesteld draaide ik me een kwartslag om. Ik schrok… Van opzij was die luierbobbel enorm goed zichtbaar.. Je kon hem gewoon niet missen!!
Ik probeerde mijn T-shirt over mijn jeans te trekken maar die was daar te kort voor.

Er kwam iemand de toiletruimte binnen. Ik verstijfde…
In de spiegel herkende ik Finn. Hij keek mij net zo verschrikt aan als ik hem. Ik voelde een impuls om mijn kruis te bedekken. Pas toen bedacht ik me dat hij ook een luier droeg. ik draaide me om en keek hem aan.
Het moet er hebben uitgezien als twee hulpeloze hertjes die in elkaars koplampen staarden. Ongeveer tegelijkertijd zakten onze blikken tot kruishoogte.
Ik kon duidelijk zien dat Finn z’n luier ook al had benut en Finn zag bij mij hetzelfde. Dit maakte de situatie wat makkelijker. We keken elkaar weer aan en snapten beiden elkaars probleem. Ik voelde me daardoor nog weer wat beter.
‘Hey Finn. Jij…eh… jij hebt HET ook al gedaan zo te zien?’
Finn keek bijna instinctief direct naar beneden maar richtte zijn blik snel weer op.
- ‘Mmjah dus… maar ik heb wel het gevoel dat ik nu voor gek loop met zo’n dikke broek aan.
’Nou.. het valt wel mee. Je ziet er bijna niks van. Maak je geen zorgen’.
- ‘Oh? Nou, bij jou valt het ook niet echt op hoor. Anyway, ik zal blij zijn als deze dag voorbij is!’
Finn dook een WC hokje in en ik liep de toiletruimte uit. We wisten beiden dat we logen over de zichtbaarheid van elkaars luiers.
Er was echter één groot verschil: Finn probeerde zich te verbergen voor de anderen. Ik daarentegen begon me steeds zelfverzekerder te voelen in deze bizarre situatie.
Toen de deur van het jongenstoilet achter me dichtviel wist ik dat er iets was veranderd in mijn leven. Ik wist nog niet precies wat maar daar zou ik snel genoeg achter komen. Mijn angst en onzekerheid begonnen plaats te maken voor een gevoel van trots en onafhankelijkheid. Iets wat ik altijd al bewonderde in Jona, de luierjongen die deze situatie onbedoeld had veroorzaakt.

Terwijl ik naar lokaal 4b liep, had ik het gevoel dat iedereen naar me keek. Waarschijnlijk viel dat wel mee en was ik op dat moment veel meer bezig met mezelf dan anderen dat waren. Het voelde alsof een enorme hoeveelheid zachte, natte en warme massa rondom mijn billen en piemel met me mee bewoog. Het voelde veel te fijn…
Pas toen ik het lokaal binnenliep, realiseerde ik me dat ik een erectie had.
Gelukkig lette niemand op mij, behalve Jonathan.
Het zou een lesuur worden dat ik niet snel zou vergeten…