Nog niet klaar Peetoom
- Onderwerp starter Snakebite
- Startdatum
Dankjewel!Weeral schitterend vervolg
Dat is een running joke waar ik ongezond veel plezier uit haal, dus .. die kans is groot.
Oh, dat ventje gaat het nog zwaar krijgen.
Even een klein woordje vooraf. Vandaag is het precies 13 jaar geleden dat ik het eerste hoofdstuk van Peetoom op dit forum heb gezet. Het is ongelooflijk hoe snel de tijd vliegt. De personages liggen me nog altijd nauw aan het hart en is fantastisch om te zien dat er na al die tijd nog steeds mensen zijn die dit verhaal zijn blijven volgen. Soms al vanaf die allereerste "Ik heb geen idee waar ik ben.", in 2011. Dus bij deze een heel groot dankjewel aan iedereen die het verhaal sindsdien gelezen of gevolgd heeft.
Inmiddels weet ik dat het verhaal niet zo lang meer door zal gaan, maar hopelijk kan ik jullie tot die tijd blijven vermaken. Thanks!
Hoofdstuk 86: Zwijm
“N..niets, Meneer..”
De kleine hagedis staart me met grote ogen aan. Volgens mij ziet hij zijn leven aan zich voorbij vliegen en is dat een korte, teleurstellende film gebleken..
“Rick..?!”
Ik hoor het ongeloof en de verbijstering in de stem van Noor. Het moment registreert zich echter niet voldoende in mijn hoofd. De salamander heeft nu prioriteit. Ik pak zijn kraag nu met beide handen vast en til hem op, voordat ik hem met zijn rug tegen de muur van de garage duw.
De honden beginnen te blaffen – vermoedelijk als teken dat ze me aanmoedigen – en dat trekt de aandacht van Chantal, die binnen was en geen idee had van wat zich hier afspeelt. Verbaasd stapt ze via de bijkeuken de achtertuin in en ik weet zeker dat ik haar ogen kan horen rollen.
“Rick, laat die jongen los.”
Ik negeer Chantal voor nu.
“Hoe lang denk je dat het duurt om alle 206 botten te breken die in dat waardeloze lijf van je zitten?”
“W.. weet ik niet..”, piept de woestijnrat.
“Als we ervan uitgaan dat ik er drie per minuut kan breken – alles op het gemakje, natuurlijk – dan gaan de komende 68 minuten en 40 seconden héél onplezierig voor je worden. Is dat een ervaring die je graag mee wilt maken?”
Uiteraard schudt hij zijn hoofd.
“Dan zou ik er toch maar voor zorgen dat je héél snel verdwijnt en mijn dochter de rest van je leven niet meer aanraakt. Zoek maar eens op hoe groot een aura is en zelfs daarvan houd jij vanaf nu anderhalve meter afstand, begrepen?!”
Het weekdier geeft een zwak knikje, waarna ik hem weer op de grond laat zakken. Hij kijkt geschrokken en verontschuldigend tegelijk naar Noor, voordat hij zijn fiets pakt en vertrekt. Mijn vermoeden is dat hij onderweg naar huis snelheden zal bereiken die hem competitief maken in de Grand Prix van Monaco..
Met een mix van tevredenheid, walging en amusement kijk ik hem een stukje na, voordat ik de poort achter me dicht sla. Ik draai me om naar Noor, die nog altijd niet kan geloven wat ze precies ziet. Of beter gezegd: wie ze precies ziet.
“Ja, ik ben het echt.. en ja, als ik die jongen nog één keer in je buurt zie, dan laat ik de verdelger komen.”
“Maar.. dat kan toch niet..”
Noor stamelt en struikelt over haar woorden. Ze draait zich vragend naar Chantal.
Ik weet precies hoe dit gaat verlopen en – aangezien Noor rechtshandig is – bereid ik mijn linkerwang voor op de klap die zal volgen.
Dat het uiteindelijk Chantal is die me van achter een flinke tik geeft, zag mijn achterhoofd natuurlijk weer niet aankomen..
“Ben je oké, lieverd?”, vraagt ze aan Noor.
Chantal gaat achter Noor staan en slaat haar armen om haar heen. Noor weet nog altijd niet wat ze precies moet zeggen.
“Hij is het echt. Dat is waar ik vanmiddag met je over wilde praten. Wij weten het allemaal ook pas net. Daarom is Anne er nu niet en is Papa even weg.”
Het feit dat Chantal Marnix nog altijd als ‘Papa’ benoemt, steekt me meer dan ik bereid ben toe te geven. Toch besluit ik mijn mond hierover te houden.
“K..klootzak..”, snikt Noor dan ineens.
Ik schrik.
“Noor!”, reageert Chantal op een toon die lijkt te willen zeggen dat de boodschap juist is en alleen de woordkeuze dubieus..
“Je hebt ons achtergelaten! Jullie hebben tegen ons gelogen! Denk je nou echt dat ik geloof dat jullie dit niet wisten?!”
Noor is woedend en maakt zich met een felle ruk los uit de armen van Chantal.
“Ik dacht echt dat wij belangrijk voor je waren. Dat wij echt een gezin zijn geweest. En jij piept er gewoon tussenuit op het moment dat wij teveel worden?”
“Dat is niet hoe het is gegaan..”, probeer ik voorzichtig.
“Vast niet! Ik heb de verhalen van Papa echt wel gehoord, hoor! Over hoe je vroeger altijd was. Hoe je altijd alleen maar voor jezelf koos. En jij..!”
Ze draait haar blik naar Chantal.
“Jij verdedigt hem nog ook! Met je lulverhaal over dat hij dood was!”
“Ik wist het echt niet, Noor. Je vader ook niet.”
“Oh, ja, vast! Want jullie liegen nooit ergens over? Ik weet heus wel dat Papa weer aan de drank zit en hem verdedig je ook de hele tijd!”
Chantal slikt, terwijl ik enigszins opgelucht ben dat ik deze keer niet de enige ben die uitgekafferd wordt.
“En jij denkt dat je na al die tijd terug kunt komen en je even met mijn leven kunt bemoeien?!”
Te vroeg gejuicht..
“Als ik een vriendje wil, dan neem ik een vriendje en daar heb jij helemaal NIKS over te zeggen!”
Woedend grijpt Noor haar rugzak van de grond en loopt weg.
“Wat ga je doen?”, vraagt Chantal bezorgd.
“Ik ga Damian bellen! Dus laat me met RUST!”
Noor hangt haar rugzak over een schouder. Vlak voor ze naar binnen stapt, zie ik hoe de zware rugzak haar trui een stukje verschuift over haar schouder.
“Is dat een bh-bandje? Waarom heeft zij een bh-bandje?”, fluister ik verwijtend naar Chantal.
“Omdat ze vijftien is, misschien?! Verdomme, Rick, wat denk je? We zijn 2,5 jaar verder! Noor is in die tijd gewoon doorgegroeid! Make-up, jongens, verliefd worden.. dacht je dat Noor die fase zou overslaan? Zij pubert ook gewoon!”
Er was ooit een dag waarop ik er zeker van was dat Anne als puber meer dan genoeg voorbereiding voor mij zou zijn om alles aan te kunnen. Erger zou het nooit worden. Zeker niet met Noortje, die altijd lief, schattig en ingetogen is geweest. Dat zou een makkie zijn.
Ik had het mis.
“Schreeuwt ze altijd zo?”
“Alleen als ze denkt dat haar onrecht aangedaan wordt.”
“Dus, een paar keer per dag?”
“Als het meezit.”
Het gewicht van alle tijd die ik met Noor heb gemist landt ineens zwaar op mijn schouders. Ondanks dat ik daar nooit voor gekozen heb, kan ik niet ontkennen dat ik me op dit moment enorm schuldig voel.
“Ben je nu tevreden?”, zucht Chantal.
“Meer dan een jaar geleden”, zwets ik.
“Ik heb je toch gezegd dat ik haar zou voorbereiden? Zoals je hoort heeft ze meer dan genoeg aan haar hoofd. Het is veel voor iedereen, laat staan voor een puber..”
“Ja, jullie runnen een rustig huishouden”, reageer ik gemeen. “Ken je die jongen überhaupt?”
“Damian is een rustige jongen. Héél anders dan jij op die leeftijd.”
Touché.
“Dee-mie-jun. Is dat niet de anti-christ?”
“Begin nou niet zo..”
“Ja, volgens mij hebben we daar ooit een waarschuwingsvideo over gezien.”
“Dat was een film, Rick.”
“De laatste tijd is alles een film.”
Ik weet niet of het komt door de kwetsbaarheid in die laatste zin, of dat het een soort verplicht gebaar is, maar Chantal legt even een hand op mijn schouder.
“Noor draait wel bij.”
“En jij?”
Haar hand verdwijnt weer.
“Ik heb tijd nodig. Laat ons maar. Ik ga proberen de boel te sussen en dan zien we wel wat de volgende stap moet zijn, oké?”
Chantal stapt langs me door, op weg naar de deur van de bijkeuken. Na een paar passen stopt ze ineens en draait ze zich terug naar mij. Zou dit het zijn? Het moment waar ik al zo lang op hoop?
Plots zie ik hoe haar ogen wegdraaien. Dankzij een snelle reflex kan ik Chantal nog net opvangen voor ze op de grond valt. Zo voorzichtig als ik kan, laat ik haar zakken.
“Hé, gaat het?”
Gelukkig is ze al snel bij. Haar blik lijkt door me heen te staren. Dan legt ze een hand op mijn wang.
“Je bent terug..”, fluistert ze.
“Ik ben terug.”
Dan zoent ze me. De kus is kort, maar lang genoeg voor mij om mijn hele leven opnieuw voor me af te zien spelen. Een langere film met een redelijk tegenvallend eindpunt.
Als onze lippen elkaar loslaten, zie ik hoe ze glimlacht. Haar ogen vallen langzaam weer dicht. Chantal is compleet uitgeput. Ze zei het zelf al; deze dagen zijn niet niks. Ook voor haar niet.
Ik besluit Chantal op te tillen, zodat ik haar op bed kan leggen.
“Marnix..”, zucht ze.
Ik weet niet of ik haar moet verbeteren, of gewoon moet laten vallen. Uiteindelijk kies ik voor de geheime, derde optie. Zwijgen en het juiste doen. Ik breng haar naar bed.
Inmiddels weet ik dat het verhaal niet zo lang meer door zal gaan, maar hopelijk kan ik jullie tot die tijd blijven vermaken. Thanks!
Hoofdstuk 86: Zwijm
“N..niets, Meneer..”
De kleine hagedis staart me met grote ogen aan. Volgens mij ziet hij zijn leven aan zich voorbij vliegen en is dat een korte, teleurstellende film gebleken..
“Rick..?!”
Ik hoor het ongeloof en de verbijstering in de stem van Noor. Het moment registreert zich echter niet voldoende in mijn hoofd. De salamander heeft nu prioriteit. Ik pak zijn kraag nu met beide handen vast en til hem op, voordat ik hem met zijn rug tegen de muur van de garage duw.
De honden beginnen te blaffen – vermoedelijk als teken dat ze me aanmoedigen – en dat trekt de aandacht van Chantal, die binnen was en geen idee had van wat zich hier afspeelt. Verbaasd stapt ze via de bijkeuken de achtertuin in en ik weet zeker dat ik haar ogen kan horen rollen.
“Rick, laat die jongen los.”
Ik negeer Chantal voor nu.
“Hoe lang denk je dat het duurt om alle 206 botten te breken die in dat waardeloze lijf van je zitten?”
“W.. weet ik niet..”, piept de woestijnrat.
“Als we ervan uitgaan dat ik er drie per minuut kan breken – alles op het gemakje, natuurlijk – dan gaan de komende 68 minuten en 40 seconden héél onplezierig voor je worden. Is dat een ervaring die je graag mee wilt maken?”
Uiteraard schudt hij zijn hoofd.
“Dan zou ik er toch maar voor zorgen dat je héél snel verdwijnt en mijn dochter de rest van je leven niet meer aanraakt. Zoek maar eens op hoe groot een aura is en zelfs daarvan houd jij vanaf nu anderhalve meter afstand, begrepen?!”
Het weekdier geeft een zwak knikje, waarna ik hem weer op de grond laat zakken. Hij kijkt geschrokken en verontschuldigend tegelijk naar Noor, voordat hij zijn fiets pakt en vertrekt. Mijn vermoeden is dat hij onderweg naar huis snelheden zal bereiken die hem competitief maken in de Grand Prix van Monaco..
Met een mix van tevredenheid, walging en amusement kijk ik hem een stukje na, voordat ik de poort achter me dicht sla. Ik draai me om naar Noor, die nog altijd niet kan geloven wat ze precies ziet. Of beter gezegd: wie ze precies ziet.
“Ja, ik ben het echt.. en ja, als ik die jongen nog één keer in je buurt zie, dan laat ik de verdelger komen.”
“Maar.. dat kan toch niet..”
Noor stamelt en struikelt over haar woorden. Ze draait zich vragend naar Chantal.
Ik weet precies hoe dit gaat verlopen en – aangezien Noor rechtshandig is – bereid ik mijn linkerwang voor op de klap die zal volgen.
Dat het uiteindelijk Chantal is die me van achter een flinke tik geeft, zag mijn achterhoofd natuurlijk weer niet aankomen..
“Ben je oké, lieverd?”, vraagt ze aan Noor.
Chantal gaat achter Noor staan en slaat haar armen om haar heen. Noor weet nog altijd niet wat ze precies moet zeggen.
“Hij is het echt. Dat is waar ik vanmiddag met je over wilde praten. Wij weten het allemaal ook pas net. Daarom is Anne er nu niet en is Papa even weg.”
Het feit dat Chantal Marnix nog altijd als ‘Papa’ benoemt, steekt me meer dan ik bereid ben toe te geven. Toch besluit ik mijn mond hierover te houden.
“K..klootzak..”, snikt Noor dan ineens.
Ik schrik.
“Noor!”, reageert Chantal op een toon die lijkt te willen zeggen dat de boodschap juist is en alleen de woordkeuze dubieus..
“Je hebt ons achtergelaten! Jullie hebben tegen ons gelogen! Denk je nou echt dat ik geloof dat jullie dit niet wisten?!”
Noor is woedend en maakt zich met een felle ruk los uit de armen van Chantal.
“Ik dacht echt dat wij belangrijk voor je waren. Dat wij echt een gezin zijn geweest. En jij piept er gewoon tussenuit op het moment dat wij teveel worden?”
“Dat is niet hoe het is gegaan..”, probeer ik voorzichtig.
“Vast niet! Ik heb de verhalen van Papa echt wel gehoord, hoor! Over hoe je vroeger altijd was. Hoe je altijd alleen maar voor jezelf koos. En jij..!”
Ze draait haar blik naar Chantal.
“Jij verdedigt hem nog ook! Met je lulverhaal over dat hij dood was!”
“Ik wist het echt niet, Noor. Je vader ook niet.”
“Oh, ja, vast! Want jullie liegen nooit ergens over? Ik weet heus wel dat Papa weer aan de drank zit en hem verdedig je ook de hele tijd!”
Chantal slikt, terwijl ik enigszins opgelucht ben dat ik deze keer niet de enige ben die uitgekafferd wordt.
“En jij denkt dat je na al die tijd terug kunt komen en je even met mijn leven kunt bemoeien?!”
Te vroeg gejuicht..
“Als ik een vriendje wil, dan neem ik een vriendje en daar heb jij helemaal NIKS over te zeggen!”
Woedend grijpt Noor haar rugzak van de grond en loopt weg.
“Wat ga je doen?”, vraagt Chantal bezorgd.
“Ik ga Damian bellen! Dus laat me met RUST!”
Noor hangt haar rugzak over een schouder. Vlak voor ze naar binnen stapt, zie ik hoe de zware rugzak haar trui een stukje verschuift over haar schouder.
“Is dat een bh-bandje? Waarom heeft zij een bh-bandje?”, fluister ik verwijtend naar Chantal.
“Omdat ze vijftien is, misschien?! Verdomme, Rick, wat denk je? We zijn 2,5 jaar verder! Noor is in die tijd gewoon doorgegroeid! Make-up, jongens, verliefd worden.. dacht je dat Noor die fase zou overslaan? Zij pubert ook gewoon!”
Er was ooit een dag waarop ik er zeker van was dat Anne als puber meer dan genoeg voorbereiding voor mij zou zijn om alles aan te kunnen. Erger zou het nooit worden. Zeker niet met Noortje, die altijd lief, schattig en ingetogen is geweest. Dat zou een makkie zijn.
Ik had het mis.
“Schreeuwt ze altijd zo?”
“Alleen als ze denkt dat haar onrecht aangedaan wordt.”
“Dus, een paar keer per dag?”
“Als het meezit.”
Het gewicht van alle tijd die ik met Noor heb gemist landt ineens zwaar op mijn schouders. Ondanks dat ik daar nooit voor gekozen heb, kan ik niet ontkennen dat ik me op dit moment enorm schuldig voel.
“Ben je nu tevreden?”, zucht Chantal.
“Meer dan een jaar geleden”, zwets ik.
“Ik heb je toch gezegd dat ik haar zou voorbereiden? Zoals je hoort heeft ze meer dan genoeg aan haar hoofd. Het is veel voor iedereen, laat staan voor een puber..”
“Ja, jullie runnen een rustig huishouden”, reageer ik gemeen. “Ken je die jongen überhaupt?”
“Damian is een rustige jongen. Héél anders dan jij op die leeftijd.”
Touché.
“Dee-mie-jun. Is dat niet de anti-christ?”
“Begin nou niet zo..”
“Ja, volgens mij hebben we daar ooit een waarschuwingsvideo over gezien.”
“Dat was een film, Rick.”
“De laatste tijd is alles een film.”
Ik weet niet of het komt door de kwetsbaarheid in die laatste zin, of dat het een soort verplicht gebaar is, maar Chantal legt even een hand op mijn schouder.
“Noor draait wel bij.”
“En jij?”
Haar hand verdwijnt weer.
“Ik heb tijd nodig. Laat ons maar. Ik ga proberen de boel te sussen en dan zien we wel wat de volgende stap moet zijn, oké?”
Chantal stapt langs me door, op weg naar de deur van de bijkeuken. Na een paar passen stopt ze ineens en draait ze zich terug naar mij. Zou dit het zijn? Het moment waar ik al zo lang op hoop?
Plots zie ik hoe haar ogen wegdraaien. Dankzij een snelle reflex kan ik Chantal nog net opvangen voor ze op de grond valt. Zo voorzichtig als ik kan, laat ik haar zakken.
“Hé, gaat het?”
Gelukkig is ze al snel bij. Haar blik lijkt door me heen te staren. Dan legt ze een hand op mijn wang.
“Je bent terug..”, fluistert ze.
“Ik ben terug.”
Dan zoent ze me. De kus is kort, maar lang genoeg voor mij om mijn hele leven opnieuw voor me af te zien spelen. Een langere film met een redelijk tegenvallend eindpunt.
Als onze lippen elkaar loslaten, zie ik hoe ze glimlacht. Haar ogen vallen langzaam weer dicht. Chantal is compleet uitgeput. Ze zei het zelf al; deze dagen zijn niet niks. Ook voor haar niet.
Ik besluit Chantal op te tillen, zodat ik haar op bed kan leggen.
“Marnix..”, zucht ze.
Ik weet niet of ik haar moet verbeteren, of gewoon moet laten vallen. Uiteindelijk kies ik voor de geheime, derde optie. Zwijgen en het juiste doen. Ik breng haar naar bed.
Dankjewel voor het lezen van dit hoofdstuk!
Voel je vrij om te laten horen wat je er van vindt; likes en comments zijn altijd welkom.
Dankjewel!Weeral schitterend vervolg
Ah, dankjewel! Wat leuk om te horen!
Holy cannoli! Je hebt dit in vijf dagen uitgelezen?!
Over toewijding gesproken! Ik ben wel heel blij om te horen dat het goed bevallen is. Serie 4 zal gewoon verder blijven lopen, maar ik houd het (voorlopig) bij één hoofdstuk per week. Daarnaast heb ik inmiddels uitgedokterd hoe het verhaal gaat aflopen.. maar ik ben nog aan het puzzelen over hoe lang dat nog zal duren. Meer dan zes series worden het er in elk geval sowieso niet. Dus er is voorlopig nog wel wat nieuws op komst.
Daarover gesproken.. als Suus terug is uit Salou.. komt er een soort spin-off van Peetoom. Ik zal nog niet teveel verklappen.
Ach ja, ik lees gewoon graag. En tussendoor ook je andere verhalen gelezen/ bijgehouden. (Suus en Sofie)Holy cannoli! Je hebt dit in vijf dagen uitgelezen?!
Laatst bewerkt:
Hoofdstuk 87: Noorderlicht
Nadat ik Chantal op bed heb gelegd, neem ik de vrijheid om een rondje door het huis te maken. Ik was hier nog niet zo lang geleden. Voorbereid op een hartelijke ontvangst en een fijne thuiskomst. Het enige dat ik toen zag, was hoe Marnix Anne in de kelder opsloot. Ik had toen al moeten weten dat het totaal niet goed met hem ging. Dat hij volledig van het padje af is. Dat een gemoedelijke reünie er niet in zou zitten in zijn toestand.
De bovenverdieping heb ik toen echter niet gezien. Nadat ik Marnix had zien vertrekken, heb ik voor Anne de kelderdeur opengemaakt en ben ik gevlucht. Niet dat het veel zin had. Binnen de kortste keren had ze mij gevonden. Een aardje naar haar.. Rick, denk ik.
Het kan aan mij liggen, maar alles ziet er hier behoorlijk rommelig uit. Op Anne haar kamer ben ik niet anders gewend dan een gecoördineerde bende, maar ook die van Joni ziet er niet uit. Overal speelgoed en spulletjes. De slaapkamer van Marnix en Chantal leek wel opgeruimd, maar op de één of andere manier leek de ziel er compleet verloren te zijn gegaan.
Wellicht is dat alleen vanuit mijn perspectief het geval..
Uiteindelijk kom ik bij de kamer van Noor. Zachtjes klop ik op haar deur.
“Ga weg!”, roept ze boos, dus ga ik naar binnen.
Zoals verwacht. Noor ligt opgekruld op bed, te huilen in haar kussen. Wonder-boven-wonder is de slaapkamer van de puber de enige in dit huis die wel bijgehouden en opgeruimd is. Indrukwekkend.
“Ik ben het, de Geest van de Toekomstige Kerstmis.”
“Dan wens ik je nu weer weg.”
“Andere Geest, andere film, Lieverd.”
“Boeit me niet!”
Ik probeer mijn brein er zo goed mogelijk aan te laten wennen dat Noor niet meer datzelfde beleefde, brave meisje is dat ik indertijd heb achtergelaten. Dat ik dertig maanden stil heb gezeten, wil niet zeggen dat dit voor haar ook geldt. Ze is gegroeid. Nogal wiedes. Iemand blijft niet eeuwig twaalf. Vijftien is echter wel een enorme sprong.
Voorzichtig laat ik me op de rand van het bed zakken. Aan het voeteneind, op een beetje afstand. Het plastic rond haar matras kraakt duidelijk, ondanks dat het verder perfect is opgemaakt. Stilletjes check ik en zie ik zowel een extra molton als een soort zeiltje.
“Nog steeds?”, vraag ik zachtjes.
Noor begint opnieuw te snikken. Ik baal in haar plaats. Al zo lang wil ze er zo graag van af. Ik had het haar gegund. Er zullen tenslotte al genoeg onzekerheden door dat tienerkoppie suizen. Ik weet van Anne dat Marnix de luiers het huis uit heeft geflikkerd zodra hij de kans had, dus het bedplassen zal voor Noor des te vernederender zijn geworden.
Ik leg een hand op Noor haar rug, maar die slaat ze vrijwel meteen weer weg. Ze springt op en stapt uit bed. Haar ogen schieten vuur.
“Hoe kon je dat doen?!”
“Lieverd, ik had geen keuze. Als het aan mij lag was ik nooit in Italië gebleven en..”
“Daar heb ik het niet over! Damian! Hoe KUN je me zo vernederen?!”
Ah, de prioriteiten van tieners..
“Sorry, dat had ik niet moeten doen. Maar ik kon gewoon niet aanzien hoe die berggeit met zijn v..”
“Hij heet Damian!”
“… hoe die dee-mie-jun met zijn vingers aan je zat.”
“Maar ik wilde dat toch zelf?!”
“Ja.. dat is al erg genoeg”, zucht ik. “En ik snap ook dat je boos bent. Ik had mijzelf daar niet mee mogen bemoeien en er eigenlijk gewoon niet mogen zijn. Het spijt me dat ik je zo heb laten schrikken. Dat was echt niet de bedoeling. Ik snap dat ik voor jou geen vaderfiguur meer ben na al die tijd, maar jij blijft wel mijn kleine meisje.”
Ik zie tranen opzwellen in Noor haar ogen.
“Hij.. hij neemt niet eens m.. meer op”, snikt ze.
“Ach, Lieverd..”
Ik sta op en pak Noor stevig vast. Eindelijk. Het is bizar hoe de tijd stil lijkt te staan. Liefst van al zou ik haar nooit meer loslaten, maar dat zou andere dingen een stuk bemoeilijken. Tenzij Noor het natuurlijk prima zou vinden als ik mijn koffiemok af en toe op haar hoofd laat staan.
“Waar is Anne?”
“Anne is bij mij thuis.”
“Bij jou thuis?”
Voorzichtig til ik haar als vanouds op schoot. Terwijl Noor zachtjes uithuilt tegen mijn shirt, vertel ik haar het hele verhaal. Italië, Suki, Anne en Eva. Hoewel ik enige verbazing en shock verwacht had, lijkt Noor het allemaal redelijk eenvoudig op te nemen. Haar gedachten zullen wel half bij die sprinkhaan zitten. Rotjoch.
“Wil je mee?”, vraag ik uiteindelijk.
“Naar het andere huis?”
Ik knik.
“Ik weet het niet zo goed.”
“Dat snap ik. Het is veel. Misschien iets TE veel voor nu. Geef niets.”
We spreken af dat Noor morgen na school komt kijken. Dan kan ze Anne even zien en opnieuw kennis maken met Eva. Een stille hoop gloort in mij. De puzzelstukjes zouden misschien wat sneller in elkaar kunnen vallen dan ik had verwacht.
Als ik de slaapkamerdeur van Noor zachtjes achter me sluit, ontdek ik Chantal wachtend op de gang. Ze ziet er nog altijd vermoeid uit, zelfs na een dutje van twee uur.
“Ze is oké”, stel ik haar gerust.
“Dat is dan tenminste iemand.”
Chantal loopt straal langs me door, richting de trap en vervolgens naar beneden. Ik volg haar naar de keuken. Zonder erbij na te denken begin ik daar een kop koffie voor mijzelf te zetten. Tot mijn irritatie staan niet alleen de mokken ergens anders, maar is mijn geliefde “Beste Rick van de Wereld”-mok er niet meer. Om nog maar niet te spreken van de kwaliteit van het nieuwe koffiemerk dat hier blijkbaar getolereerd wordt.
“Oh, shit”, hoor ik Chantal achter me vloeken.
Ik draai me om en zie hoe Chantal gehaast haar spulletjes bij elkaar zoekt en iemand begint te bellen. De stress is blijkbaar verder toegenomen.
“Wat is er?”, vraag ik verbaasd.
“Ik ben Joni vergeten op te halen bij de opvang”, geeft ze met frisse tegenzin toe.
“Vergeten? Chantal, het is bijna zeven uur!”
“Niet doen”, bijt ze me woedend toe. “Zorg dat je weg bent als we thuiskomen.”
Blijkbaar is niet alles veranderd, besef ik teleurgesteld.
“Sorry dat ik leef”, sneer ik.
“Niet nu.”
Terwijl Chantal gehaast vertrekt, ga ik onverstoord aan tafel zitten met een te kleine mok vol onnodig bittere koffie. Het geld brandt een gat in mijn broekzak, maar ik besluit het terug te gaan leggen. Ik ga mijn advocate net zoveel geld toewerpen als nodig om mijn gezin te kunnen herenigen.
Nadat ik Chantal op bed heb gelegd, neem ik de vrijheid om een rondje door het huis te maken. Ik was hier nog niet zo lang geleden. Voorbereid op een hartelijke ontvangst en een fijne thuiskomst. Het enige dat ik toen zag, was hoe Marnix Anne in de kelder opsloot. Ik had toen al moeten weten dat het totaal niet goed met hem ging. Dat hij volledig van het padje af is. Dat een gemoedelijke reünie er niet in zou zitten in zijn toestand.
De bovenverdieping heb ik toen echter niet gezien. Nadat ik Marnix had zien vertrekken, heb ik voor Anne de kelderdeur opengemaakt en ben ik gevlucht. Niet dat het veel zin had. Binnen de kortste keren had ze mij gevonden. Een aardje naar haar.. Rick, denk ik.
Het kan aan mij liggen, maar alles ziet er hier behoorlijk rommelig uit. Op Anne haar kamer ben ik niet anders gewend dan een gecoördineerde bende, maar ook die van Joni ziet er niet uit. Overal speelgoed en spulletjes. De slaapkamer van Marnix en Chantal leek wel opgeruimd, maar op de één of andere manier leek de ziel er compleet verloren te zijn gegaan.
Wellicht is dat alleen vanuit mijn perspectief het geval..
Uiteindelijk kom ik bij de kamer van Noor. Zachtjes klop ik op haar deur.
“Ga weg!”, roept ze boos, dus ga ik naar binnen.
Zoals verwacht. Noor ligt opgekruld op bed, te huilen in haar kussen. Wonder-boven-wonder is de slaapkamer van de puber de enige in dit huis die wel bijgehouden en opgeruimd is. Indrukwekkend.
“Ik ben het, de Geest van de Toekomstige Kerstmis.”
“Dan wens ik je nu weer weg.”
“Andere Geest, andere film, Lieverd.”
“Boeit me niet!”
Ik probeer mijn brein er zo goed mogelijk aan te laten wennen dat Noor niet meer datzelfde beleefde, brave meisje is dat ik indertijd heb achtergelaten. Dat ik dertig maanden stil heb gezeten, wil niet zeggen dat dit voor haar ook geldt. Ze is gegroeid. Nogal wiedes. Iemand blijft niet eeuwig twaalf. Vijftien is echter wel een enorme sprong.
Voorzichtig laat ik me op de rand van het bed zakken. Aan het voeteneind, op een beetje afstand. Het plastic rond haar matras kraakt duidelijk, ondanks dat het verder perfect is opgemaakt. Stilletjes check ik en zie ik zowel een extra molton als een soort zeiltje.
“Nog steeds?”, vraag ik zachtjes.
Noor begint opnieuw te snikken. Ik baal in haar plaats. Al zo lang wil ze er zo graag van af. Ik had het haar gegund. Er zullen tenslotte al genoeg onzekerheden door dat tienerkoppie suizen. Ik weet van Anne dat Marnix de luiers het huis uit heeft geflikkerd zodra hij de kans had, dus het bedplassen zal voor Noor des te vernederender zijn geworden.
Ik leg een hand op Noor haar rug, maar die slaat ze vrijwel meteen weer weg. Ze springt op en stapt uit bed. Haar ogen schieten vuur.
“Hoe kon je dat doen?!”
“Lieverd, ik had geen keuze. Als het aan mij lag was ik nooit in Italië gebleven en..”
“Daar heb ik het niet over! Damian! Hoe KUN je me zo vernederen?!”
Ah, de prioriteiten van tieners..
“Sorry, dat had ik niet moeten doen. Maar ik kon gewoon niet aanzien hoe die berggeit met zijn v..”
“Hij heet Damian!”
“… hoe die dee-mie-jun met zijn vingers aan je zat.”
“Maar ik wilde dat toch zelf?!”
“Ja.. dat is al erg genoeg”, zucht ik. “En ik snap ook dat je boos bent. Ik had mijzelf daar niet mee mogen bemoeien en er eigenlijk gewoon niet mogen zijn. Het spijt me dat ik je zo heb laten schrikken. Dat was echt niet de bedoeling. Ik snap dat ik voor jou geen vaderfiguur meer ben na al die tijd, maar jij blijft wel mijn kleine meisje.”
Ik zie tranen opzwellen in Noor haar ogen.
“Hij.. hij neemt niet eens m.. meer op”, snikt ze.
“Ach, Lieverd..”
Ik sta op en pak Noor stevig vast. Eindelijk. Het is bizar hoe de tijd stil lijkt te staan. Liefst van al zou ik haar nooit meer loslaten, maar dat zou andere dingen een stuk bemoeilijken. Tenzij Noor het natuurlijk prima zou vinden als ik mijn koffiemok af en toe op haar hoofd laat staan.
“Waar is Anne?”
“Anne is bij mij thuis.”
“Bij jou thuis?”
Voorzichtig til ik haar als vanouds op schoot. Terwijl Noor zachtjes uithuilt tegen mijn shirt, vertel ik haar het hele verhaal. Italië, Suki, Anne en Eva. Hoewel ik enige verbazing en shock verwacht had, lijkt Noor het allemaal redelijk eenvoudig op te nemen. Haar gedachten zullen wel half bij die sprinkhaan zitten. Rotjoch.
“Wil je mee?”, vraag ik uiteindelijk.
“Naar het andere huis?”
Ik knik.
“Ik weet het niet zo goed.”
“Dat snap ik. Het is veel. Misschien iets TE veel voor nu. Geef niets.”
We spreken af dat Noor morgen na school komt kijken. Dan kan ze Anne even zien en opnieuw kennis maken met Eva. Een stille hoop gloort in mij. De puzzelstukjes zouden misschien wat sneller in elkaar kunnen vallen dan ik had verwacht.
Als ik de slaapkamerdeur van Noor zachtjes achter me sluit, ontdek ik Chantal wachtend op de gang. Ze ziet er nog altijd vermoeid uit, zelfs na een dutje van twee uur.
“Ze is oké”, stel ik haar gerust.
“Dat is dan tenminste iemand.”
Chantal loopt straal langs me door, richting de trap en vervolgens naar beneden. Ik volg haar naar de keuken. Zonder erbij na te denken begin ik daar een kop koffie voor mijzelf te zetten. Tot mijn irritatie staan niet alleen de mokken ergens anders, maar is mijn geliefde “Beste Rick van de Wereld”-mok er niet meer. Om nog maar niet te spreken van de kwaliteit van het nieuwe koffiemerk dat hier blijkbaar getolereerd wordt.
“Oh, shit”, hoor ik Chantal achter me vloeken.
Ik draai me om en zie hoe Chantal gehaast haar spulletjes bij elkaar zoekt en iemand begint te bellen. De stress is blijkbaar verder toegenomen.
“Wat is er?”, vraag ik verbaasd.
“Ik ben Joni vergeten op te halen bij de opvang”, geeft ze met frisse tegenzin toe.
“Vergeten? Chantal, het is bijna zeven uur!”
“Niet doen”, bijt ze me woedend toe. “Zorg dat je weg bent als we thuiskomen.”
Blijkbaar is niet alles veranderd, besef ik teleurgesteld.
“Sorry dat ik leef”, sneer ik.
“Niet nu.”
Terwijl Chantal gehaast vertrekt, ga ik onverstoord aan tafel zitten met een te kleine mok vol onnodig bittere koffie. Het geld brandt een gat in mijn broekzak, maar ik besluit het terug te gaan leggen. Ik ga mijn advocate net zoveel geld toewerpen als nodig om mijn gezin te kunnen herenigen.
Dankjewel!Weeral schitterend vervolg
Thanks! Het is leuk hoe ze soms mooi samenkomen.
Hoofdstuk 88: Stand-by
Het is inmiddels twee dagen na mijn reünie met Noor en – op advies van Anne – heb ik haar en Chantal in de tussentijd maar even met rust gelaten.
“Wanneer loopt het nou ooit zoals jij graag wil?”
Ik weet niet of je dat echt advies kunt noemen, maar het was alsnog treffend genoeg om mijzelf even in te houden. Het liefst had ik eergisteren al mijn intrek genomen in het ouderlijk huis. Voorlopig ben ik alsnog aangewezen op Casa Blanca hier.
Er zijn ergere dingen in het leven. Hoewel de kalverliefde tussen Anne en Eva vrij snel went, is een gesprek over grenzen en privacy wel op z’n plaats. Ik ben blij voor ze. Het is ook prima dat ze hun liefde uiten, maar ik hoef er nou ook weer niet de hele dag op te zitten kijken. Waar ze de energie vandaan halen is mij ook een raadsel. Ik word al moe als ik hen zie zoenen, laat staan dat ik het zelf zou moeten doen met die frequentie.
Dat gesprek is voor later zorg. Nog iets waar ik te moe voor ben.
Ik word oud.
Anne en Eva hebben me in de tussentijd wel geholpen met het installeren van mijn nieuwe telefoon en laptop. Ik was oprecht geschokt om te merken hoe snel iets in huis is, als je het via internet besteld. Tot en met de boodschappen aan toe. Zelfs de luiers – waar ik eerder helemaal voor naar de apotheek moest rijden – staan de volgende dag op de drempel.
Hoe het nu echt met Eva gaat, blijft een mysterie voor me. Ze ziet er opgewekt uit. Vrolijk en verliefd. Dat ze fysiek nog zwakjes is, begrijp ik. Ook zij heeft genoeg trauma verzameld in Italië om jaren therapie aan op te kunnen maken. Ze zou de luiers niet meer nodig moeten hebben. Niet dat het verschil zou maken, aangezien ik ze voor Anne toch wel in huis zou hebben gehaald. Toch. Er klopt iets niet. Het is te makkelijk gegaan.
WhatsApp heb ik inmiddels ook redelijk onder de knie. Niet alle emoji’s, zoals me duidelijk pijnlijk is geworden toen ik Anne vroeg of ik nog perziken voor haar moest bestellen bij de supermarkt. Probeer je de kinderen eens iets gezonds te laten eten, krijg je dat..
Via berichtjes heb ik wel nog enig contact met Chantal en Noor. Vooral met Noor. Volgens mij is haar telefoon zo’n beetje vergroeid met haar hand. Een normaal mens zou niet zo snel reageren. De hele dag door ook..
Max heeft intussen ook laten weten dat hij met Ellen heeft besproken of ik Mick kan ontmoeten, maar zij was te overdonderd door het nieuws dat ik nog adem dat ze geen beslissing heeft kunnen nemen. Ik snap het wel. Toch blijft het irritant.
In de tussentijd dartelt Suki nog altijd om me heen alsof ik een patiënt ben. Oké, gezond kan ik mijzelf nu ook weer niet noemen. Stabiel nog minder. Onze tijd in Italië heeft nu eenmaal een band geschept waar zij de verzorgende factor in is. Ik slik het maar.
Gelukkig hebben we een moment gevonden om te praten over onze nacht samen. Enigszins verrassend was juist zij degene die dacht dat ze aan mij duidelijk moest maken dat het iets eenmaligs was. Aan mij. Ik bedoel, ken je mij een beetje? Uiteraard heb ik mijn best gedaan om begripvol doch teleurgesteld te kijken, maar ergens was ik vooral opgelucht.
Het is niet alsof ik mij schuldig hoef te voelen tegenover Chantal. Ze is tenslotte met iemand anders getrouwd en de huwelijksnacht zal vast geen vrome tijd geweest zijn. Toch kan ik de gedachte dat mij nacht met Suki vreemdgaan was, niet uit mijn hoofd zetten. Zou er dan alsnog een stukje monogamie in mij zitten? Of..
Nee, ik word gewoon oud.
Er is niets waar ik mij logischerwijs schuldig over zou moeten voelen. Mijn hart hoopt nog steeds dat ik Chantal terug kan winnen, maar als dat niet zou lukken.. dan ben ik in elk geval een vrij man. Wel eentje die steeds cash geld op de rekening van zijn dochter moet gaan storten om betalingen te kunnen doen, aangezien een al-dan-niet-dode geen bankrekening kan openen..
Hopelijk komt Hanneke snel met goed nieuws. Ik ben het vagevuur wel redelijk zat.
Alsof de duivel ermee speelt, begint mijn telefoon te trillen.
“Ik zei ‘vagevuur’, geen ‘hel’”, neem ik op.
“Pardon?”, reageert Hanneke.
“Niks, ik dacht even hardop. Wat kan ik voor je doen?”
“Ik heb goed nieuws voor je. Je bent niet dood.”
“Dat.. is niet bepaald schokkende informatie. Ik mag hopen dat je niet het volle advocatentarief rekent voor die conclusie?”
“Hilarisch. Ik spreek dan ook over de juridische zin.”
“Ik heb iets meer context nodig, anders zie ik mij genoodzaakt om Google in te roepen.”
“Vermiste personen kunnen na 1 jaar of na 5 jaar doodverklaard worden via de rechter. In jouw geval is dat niet gebeurd. Ze hebben alleen je vermissing vastgesteld. Aangezien je geen erfenis kunt verdelen van iemand die juridisch gezien in leven is..”
“..is al mijn geld nog gewoon toegankelijk?”
“Dat zie je juist. Ik heb al met de bank gebeld. Je vorige pas is verlopen, echter kun je jezelf komen identificeren bij het filiaal in het centrum. Dan sturen ze een nieuwe voor je op. Daarmee kun je overal weer bij.”
“En het huis? De voogdij over de kinderen?”
“Het huis staat nog altijd op jouw naam, tot de meisjes volwassen zijn. Interessant genoeg heeft Marnix zijn eigen doodverklaring nooit terug laten draaien. Vast bang voor achterstallige belasting.”
“Oh, shit, achterstallige belast..”
“Ik heb al gebeld en alles in orde gemaakt. Ik tel het bij de factuur. Geen tijdsdruk. Er zijn ook geen andere openstaande facturen op jouw naam bekend. Wellicht duikt er nog iets op van je oude telefoonabonnement, of iets dergelijks. Er kan in elk geval niets groots zijn.”
“Oké, mooi. En de kinderen?”
“Er is niks veranderd. Jij hebt de volledige voogdij over Anne en Noor. Je hebt Joni indertijd erkend als je eigen dochter en Chantal heeft dit nooit betwist. Ook in haar geval heb je gewoon de rechten van elke vader. Juridisch gezien dan.”
“Ja, sure, juridisch gezien. Ik heb je ook verteld over mijn zoon?”
“Klopt. Die heb je nooit erkend. Dus..”
“Juridisch gezien kan ik niets. Kunnen we dat alsnog afdwingen?”
“Ik zal de papieren in orde maken, maar ik raad je sterk aan om dit met de moeder op te lossen. Of het in elk geval te proberen.”
“Vooruit dan maar. En Eva?”
Hanneke blijft even stil.
“In haar geval ligt het gecompliceerder. Haar ouders zijn overleden. Dat weten we zeker, aangezien hun lichamen indertijd zijn gevonden en teruggebracht naar Nederland. Eva zelf staat als vermist opgegeven, echter zie ik geen enkele juridische basis om af te dwingen dat ze bij jou kan blijven. Jullie zijn op geen enkele manier verwant..”
“Juridisch gezien”, vul ik aan.
“Zo is het.”
“Dus we kunnen alleen proberen en hopen? Je hebt geen oplossing?”
“Natuurlijk wel. Zorg goed voor haar en wacht tot ze achttien is. Dan laat je de vermissing terugdraaien, net zoals nu bij jou. Geen gedoe rondom voogdij nodig bij een volwassene. Tot die tijd kan ze wel niet naar school..”
“Dat zit er voorlopig toch nog niet in. En therapie?”
“Oh..”, zucht Hanneke. “Ik ken nog wel een psycholoog die weinig vragen stelt bij cash geld. Kom ik nog op terug.”
Deze vrouw moet afstemmen van een Zwitsers zakmes..
“Ik ga overal even over nadenken. Dankjewel voor alle moeite.”
“Bedank me morgen maar tijdens het eten”, reageert ze droogjes.
“Morgen?”
“Il Giardino. Acht uur. Jij betaalt. Fijne dag!”
Ik moet minutenlang naar de telefoon in mijn hand hebben gestaard. Het is lang geleden dat een vrouw mij zo heeft kunnen overrompelen. Althans, opzettelijk..
Langzaam maar zeker dringt het allemaal tot me door. Ik heb alle kaarten in handen. Hoewel, bijna dan. In elk geval is mijn hand goed genoeg om de pot bij elkaar te kunnen bluffen.
Ik steek een sigaretje op en merk dat ik mijzelf veel energieker begin te voelen.
“Ik ben er weer”, fluister ik. “Ik leef nog.”
Pas na een tijdje valt het kwartje. Ik verslik me bijna in mijn sigaret, terwijl er een rilling over mijn rug loopt. Ze zijn helemaal niet getrouwd.
“Interessant genoeg heeft Marnix zijn eigen doodverklaring nooit terug laten draaien”, herhaal ik.
Hoe trouw je met een dode? Juridisch gezien onmogelijk..
“Chantal en Marnix zijn niet echt getrouwd..”, concludeer ik.
Welkom terug, schuldgevoel. Welkom terug, vagevuur.
Het is inmiddels twee dagen na mijn reünie met Noor en – op advies van Anne – heb ik haar en Chantal in de tussentijd maar even met rust gelaten.
“Wanneer loopt het nou ooit zoals jij graag wil?”
Ik weet niet of je dat echt advies kunt noemen, maar het was alsnog treffend genoeg om mijzelf even in te houden. Het liefst had ik eergisteren al mijn intrek genomen in het ouderlijk huis. Voorlopig ben ik alsnog aangewezen op Casa Blanca hier.
Er zijn ergere dingen in het leven. Hoewel de kalverliefde tussen Anne en Eva vrij snel went, is een gesprek over grenzen en privacy wel op z’n plaats. Ik ben blij voor ze. Het is ook prima dat ze hun liefde uiten, maar ik hoef er nou ook weer niet de hele dag op te zitten kijken. Waar ze de energie vandaan halen is mij ook een raadsel. Ik word al moe als ik hen zie zoenen, laat staan dat ik het zelf zou moeten doen met die frequentie.
Dat gesprek is voor later zorg. Nog iets waar ik te moe voor ben.
Ik word oud.
Anne en Eva hebben me in de tussentijd wel geholpen met het installeren van mijn nieuwe telefoon en laptop. Ik was oprecht geschokt om te merken hoe snel iets in huis is, als je het via internet besteld. Tot en met de boodschappen aan toe. Zelfs de luiers – waar ik eerder helemaal voor naar de apotheek moest rijden – staan de volgende dag op de drempel.
Hoe het nu echt met Eva gaat, blijft een mysterie voor me. Ze ziet er opgewekt uit. Vrolijk en verliefd. Dat ze fysiek nog zwakjes is, begrijp ik. Ook zij heeft genoeg trauma verzameld in Italië om jaren therapie aan op te kunnen maken. Ze zou de luiers niet meer nodig moeten hebben. Niet dat het verschil zou maken, aangezien ik ze voor Anne toch wel in huis zou hebben gehaald. Toch. Er klopt iets niet. Het is te makkelijk gegaan.
WhatsApp heb ik inmiddels ook redelijk onder de knie. Niet alle emoji’s, zoals me duidelijk pijnlijk is geworden toen ik Anne vroeg of ik nog perziken voor haar moest bestellen bij de supermarkt. Probeer je de kinderen eens iets gezonds te laten eten, krijg je dat..
Via berichtjes heb ik wel nog enig contact met Chantal en Noor. Vooral met Noor. Volgens mij is haar telefoon zo’n beetje vergroeid met haar hand. Een normaal mens zou niet zo snel reageren. De hele dag door ook..
Max heeft intussen ook laten weten dat hij met Ellen heeft besproken of ik Mick kan ontmoeten, maar zij was te overdonderd door het nieuws dat ik nog adem dat ze geen beslissing heeft kunnen nemen. Ik snap het wel. Toch blijft het irritant.
In de tussentijd dartelt Suki nog altijd om me heen alsof ik een patiënt ben. Oké, gezond kan ik mijzelf nu ook weer niet noemen. Stabiel nog minder. Onze tijd in Italië heeft nu eenmaal een band geschept waar zij de verzorgende factor in is. Ik slik het maar.
Gelukkig hebben we een moment gevonden om te praten over onze nacht samen. Enigszins verrassend was juist zij degene die dacht dat ze aan mij duidelijk moest maken dat het iets eenmaligs was. Aan mij. Ik bedoel, ken je mij een beetje? Uiteraard heb ik mijn best gedaan om begripvol doch teleurgesteld te kijken, maar ergens was ik vooral opgelucht.
Het is niet alsof ik mij schuldig hoef te voelen tegenover Chantal. Ze is tenslotte met iemand anders getrouwd en de huwelijksnacht zal vast geen vrome tijd geweest zijn. Toch kan ik de gedachte dat mij nacht met Suki vreemdgaan was, niet uit mijn hoofd zetten. Zou er dan alsnog een stukje monogamie in mij zitten? Of..
Nee, ik word gewoon oud.
Er is niets waar ik mij logischerwijs schuldig over zou moeten voelen. Mijn hart hoopt nog steeds dat ik Chantal terug kan winnen, maar als dat niet zou lukken.. dan ben ik in elk geval een vrij man. Wel eentje die steeds cash geld op de rekening van zijn dochter moet gaan storten om betalingen te kunnen doen, aangezien een al-dan-niet-dode geen bankrekening kan openen..
Hopelijk komt Hanneke snel met goed nieuws. Ik ben het vagevuur wel redelijk zat.
Alsof de duivel ermee speelt, begint mijn telefoon te trillen.
“Ik zei ‘vagevuur’, geen ‘hel’”, neem ik op.
“Pardon?”, reageert Hanneke.
“Niks, ik dacht even hardop. Wat kan ik voor je doen?”
“Ik heb goed nieuws voor je. Je bent niet dood.”
“Dat.. is niet bepaald schokkende informatie. Ik mag hopen dat je niet het volle advocatentarief rekent voor die conclusie?”
“Hilarisch. Ik spreek dan ook over de juridische zin.”
“Ik heb iets meer context nodig, anders zie ik mij genoodzaakt om Google in te roepen.”
“Vermiste personen kunnen na 1 jaar of na 5 jaar doodverklaard worden via de rechter. In jouw geval is dat niet gebeurd. Ze hebben alleen je vermissing vastgesteld. Aangezien je geen erfenis kunt verdelen van iemand die juridisch gezien in leven is..”
“..is al mijn geld nog gewoon toegankelijk?”
“Dat zie je juist. Ik heb al met de bank gebeld. Je vorige pas is verlopen, echter kun je jezelf komen identificeren bij het filiaal in het centrum. Dan sturen ze een nieuwe voor je op. Daarmee kun je overal weer bij.”
“En het huis? De voogdij over de kinderen?”
“Het huis staat nog altijd op jouw naam, tot de meisjes volwassen zijn. Interessant genoeg heeft Marnix zijn eigen doodverklaring nooit terug laten draaien. Vast bang voor achterstallige belasting.”
“Oh, shit, achterstallige belast..”
“Ik heb al gebeld en alles in orde gemaakt. Ik tel het bij de factuur. Geen tijdsdruk. Er zijn ook geen andere openstaande facturen op jouw naam bekend. Wellicht duikt er nog iets op van je oude telefoonabonnement, of iets dergelijks. Er kan in elk geval niets groots zijn.”
“Oké, mooi. En de kinderen?”
“Er is niks veranderd. Jij hebt de volledige voogdij over Anne en Noor. Je hebt Joni indertijd erkend als je eigen dochter en Chantal heeft dit nooit betwist. Ook in haar geval heb je gewoon de rechten van elke vader. Juridisch gezien dan.”
“Ja, sure, juridisch gezien. Ik heb je ook verteld over mijn zoon?”
“Klopt. Die heb je nooit erkend. Dus..”
“Juridisch gezien kan ik niets. Kunnen we dat alsnog afdwingen?”
“Ik zal de papieren in orde maken, maar ik raad je sterk aan om dit met de moeder op te lossen. Of het in elk geval te proberen.”
“Vooruit dan maar. En Eva?”
Hanneke blijft even stil.
“In haar geval ligt het gecompliceerder. Haar ouders zijn overleden. Dat weten we zeker, aangezien hun lichamen indertijd zijn gevonden en teruggebracht naar Nederland. Eva zelf staat als vermist opgegeven, echter zie ik geen enkele juridische basis om af te dwingen dat ze bij jou kan blijven. Jullie zijn op geen enkele manier verwant..”
“Juridisch gezien”, vul ik aan.
“Zo is het.”
“Dus we kunnen alleen proberen en hopen? Je hebt geen oplossing?”
“Natuurlijk wel. Zorg goed voor haar en wacht tot ze achttien is. Dan laat je de vermissing terugdraaien, net zoals nu bij jou. Geen gedoe rondom voogdij nodig bij een volwassene. Tot die tijd kan ze wel niet naar school..”
“Dat zit er voorlopig toch nog niet in. En therapie?”
“Oh..”, zucht Hanneke. “Ik ken nog wel een psycholoog die weinig vragen stelt bij cash geld. Kom ik nog op terug.”
Deze vrouw moet afstemmen van een Zwitsers zakmes..
“Ik ga overal even over nadenken. Dankjewel voor alle moeite.”
“Bedank me morgen maar tijdens het eten”, reageert ze droogjes.
“Morgen?”
“Il Giardino. Acht uur. Jij betaalt. Fijne dag!”
Ik moet minutenlang naar de telefoon in mijn hand hebben gestaard. Het is lang geleden dat een vrouw mij zo heeft kunnen overrompelen. Althans, opzettelijk..
Langzaam maar zeker dringt het allemaal tot me door. Ik heb alle kaarten in handen. Hoewel, bijna dan. In elk geval is mijn hand goed genoeg om de pot bij elkaar te kunnen bluffen.
Ik steek een sigaretje op en merk dat ik mijzelf veel energieker begin te voelen.
“Ik ben er weer”, fluister ik. “Ik leef nog.”
Pas na een tijdje valt het kwartje. Ik verslik me bijna in mijn sigaret, terwijl er een rilling over mijn rug loopt. Ze zijn helemaal niet getrouwd.
“Interessant genoeg heeft Marnix zijn eigen doodverklaring nooit terug laten draaien”, herhaal ik.
Hoe trouw je met een dode? Juridisch gezien onmogelijk..
“Chantal en Marnix zijn niet echt getrouwd..”, concludeer ik.
Welkom terug, schuldgevoel. Welkom terug, vagevuur.
Hoofdstuk 89: Kaartenhuis
“Weet je het zeker?”, vraagt Hanneke.
Ze kijkt me aan alsof ze oprecht niet kan geloven dat ik haar aanbod heb afgewezen. We staan bij de ingang van een appartementencomplex, waar zij blijkbaar de eigenaar van is. De zaken gaan duidelijk goed. Het is geen verrassing, aangezien ik een voorproefje heb gezien van de factuur die mij te wachten staat. Gezien de kwaliteit van haar werk, heb ik er bijster weinig problemen mee.
“Ik.. ben er nog niet aan toe”, lieg ik.
“Onzin.”
“Fysiek wel, natuurlijk. Mentaal gewoon nog niet.”
We hebben een fijne avond gehad. Het eten smaakte prima en Hanneke bleek ook verrassend goed gezelschap. Talloze verhalen uit de rechtbank hebben onze tijd samen interessant gemaakt. Toch zit ik niet echt te wachten op meer gedoe. We hebben allebei geen illusies over haar echte intenties achter ‘nog een laatste drankje in haar appartement’.
“Je hebt mijn nummer”, reageert Hanneke dan kortaf.
Blijkbaar heb ik haar beledigd. Ook zonde. Het is namelijk alsof ik helemaal geen aantrekking tot haar voel. Integendeel. Er zijn tijden geweest waarbij ik inmiddels zou weten wat voor kleur haar beddengoed heeft. Als Chantal niet zo door mijn hoofd zou spoken, dan was ik ongetwijfeld op het aanbod van Hanneke ingegaan.
“Wacht even”, zucht ik.
Voorzichtig, maar duidelijk, neem ik Hanneke bij een arm en ik trek ik haar naar me toe. Als magneten vinden onze lippen elkaar en zoenen we. Hoe lang het precies duurt weet ik niet, maar het voelt goed. Bijna verdacht goed. Stiekem baal ik een beetje op het moment dat we onszelf terugtrekken.
“Heb je wat geduld voor me?”, vraag ik zachtjes.
“Ik factureer per uur, zoals je weet.”
“Vriendentarief, toch?”
“Ik zal het bespreken met mijn accountant.”
Terwijl ik toekijk hoe Hanneke het gebouw binnengaat, besef ik wat het is. Ze kan me aan. Moeiteloos. Er is maar weinig aantrekkelijker aan een vrouw dan dat. Ik besluit dan ook dat ik hier geen spijt van heb. Voorlopig althans.
Instinctief wandel ik op de terugweg door de straat van het ouderlijk huis. Het licht in de woonkamer brandt nog. Dat bij Noor is uit. Al ben ik er vrij zeker van dat ze stiekem gewoon nog berichtjes aan het uitwisselen is met die hagedis.
Ik ben al een paar huizen verder als ik merk dat er een auto stopt. Bijna automatisch verdwijn ik achter de dikke stam van een boom, zodat ik ongemerkt toe kan kijken. De bestuurder, een jonge man, stapt uit. Chantal heeft de voordeur al geopend en staat hem op te wachten. Mijn maag draait zich om als ik zie hoe ze elkaar stevig omhelzen.
“Je naait ons allemaal”, zucht ik.
Zodra de voordeur dichtvalt, vervolg ik mijn weg weer. Het kost me de grootst mogelijke moeite om niet om te draaien, het huis binnen te vallen en een dramatisch “A-HA!” te roepen. De verleiding om hun betrapte blikken te willen zien is groot. De verleiding om helemaal terug naar Hanneke te lopen zelfs nog iets groter. Maar ik houd me in.
Persoonlijke groei. Ik voel me vies.
Eenmaal terug in Casa Blanca vind ik het koffiezetapparaat klaar voor gebruik. Mijn tijdelijk-favoriete mok staat er al bij, vergezeld door een peuk en mijn aansteker. Het is een soort groet van Anne. Ik weet niet of het een teken van liefde is, of van de slechte invloed die ik op haar heb. Hoe dan ook maak ik er dankbaar gebruik van.
Het is rustig in huis, als ik mijzelf op de bank nestel. Klaar voor een nachtelijke piekersessie. Ik kan niet wachten tot ik weer bij mijn eigen geld kan. We teren al te lang op de cash die we van Luca hebben gejat tijdens onze exit in Italië. Ik kan het niet eeuwig als een schadevergoeding blijven zien. Ooit ontdekt hij het en dan hebben we de poppen aan het dansen.
Drie werkdagen zei de man achter de balie bij de bank. Nog even geduld. In de tussentijd kan ik mooi een plan van aanpak opstellen. Ik wil mijn huis terug. Wat Chantal gaat doen, moet ze zelf weten. Als ik een aannemer kan vinden die creatief boekhoudt, kan ik dat geld van Luca wellicht gebruiken voor een aanbouw. We kunnen wel wat extra ruimte gebruiken.
Eigenlijk lijken de puzzelstukjes langzaam maar zeker op hun plek te vallen. Dankzij de ondersteuning van Hanneke zijn er weinig problemen te verwachten als het op de kinderen aankomt. Oké, we moeten Eva een jaartje anoniem houden. Ellen zal moeten meewerken als ik Mick wil ontmoeten. Dat zijn echter dingen die overkomelijk zijn. Ellen is de kwaadste niet en Eva gaat nog veel tijd nodig hebben om echt goed te herstellen.
Marnix..
De enige joker in het spel is Marnix. Ik heb geen flauw idee waar hij is en wat zijn bedoelingen zijn. Het lijkt me niet waarschijnlijk dat hij de hulp is gaan zoeken die hij nodig heeft, maar het valt in elk geval te hopen. Toch zou ik graag weten waar hij precies uithangt. Of zelfs maar ongeveer.
Dan valt me iets in.
Anne heeft het nummer van Tom in mijn nieuwe telefoon geprogrammeerd. Blijkbaar heeft ze in de tussentijd een goede band opgebouwd met haar nieuwste oom. Nog even en ik ga hem als een rivaal zien. Ach, hij is jaren jonger dan ik. De kans is levensgroot dat hij snel de rol van de fun uncle zal overnemen. Misschien maar goed ook.
Zou Tom eigenlijk weten dat ik terug ben?
“Weet je van wie dit nummer is?”, stuur ik hem.
“Anne heeft het me verteld. Hoe is het met je? Chantal zegt dat ze niet precies weet waar je verblijft?”
“Klopt, ik ben thuis maar nog niet thuis. Morgen bijpraten?”
Tom en ik hebben elkaar in Italië maar heel kort ontmoet, maar het leek me een leuk joch. We zullen genoeg te bespreken hebben, maar mijn motief is duidelijk. Uitvogelen of Tom weet waar Marnix is.
Hij stuurt me al gauw zijn adres. Opvallend genoeg herinner ik mij die straat als één die in de goede buurt ligt. Dure huizen. Goedkope mensen. Hoe komt hij daar nu weer terecht? Ik haal mijn schouders er uiteindelijk maar over op. Wellicht ontdek ik morgen wel dat hij ook een flinke zak geld van Luca heeft weten te jatten. Het zou zomaar in het bloed kunnen zitten..
Ik research nog wat aannemers, voordat ik op de bank in slaap val.
Als ik de volgende ochtend wakker schrik van wat gerommel, is het verrassend genoeg Anne die al op is. Gewoonlijk is Suki degene die voor dag en dauw al aan de slag is. Ik probeer mijn stramme ledematen te negeren, terwijl ik naar de keukentafel loop.
“Môgge”, groet ik.
“Je wordt oud.”
“Het is niet beleefd om mensen hun gedachten te lezen”, grom ik.
Een shotje nicotine helpt gelukkig nog altijd genoeg om weer een beetje tot leven te komen. Ik observeer Anne, die duidelijk bezig is met een ontbijtje op bed voor Eva.
“Wordt het niet eens tijd dat je in een eigen bed gaat liggen?”, vraagt ze plotseling.
“Ik wilde jou juist hetzelfde vragen.”
“Ha-ha..”
“Nog even geduld. Dan hebben we ons eigen huis weer terug. Waarschijnlijk nog voor het einde van de vakantie. Heb jij dan geen toetsweek, trouwens?”
“Zou zomaar kunnen”, zucht Anne.
Ik besluit dat dit niet het moment is voor een discussie over hoe belangrijk school is. Anne heeft altijd al goed en gemakkelijk kunnen leren. Waarschijnlijk slaat ze het boek de avond ervoor eventjes open en maakt die toets geen schijn van kans meer. Ik zal er maar op moeten vertrouwen.
Het is veel belangrijker dat ze goed in haar vel zit. Het is overduidelijk dat Eva de afgelopen dagen compleet is opgebloeid, maar hetzelfde geldt voor Anne. Dat proces wil ik nou ook weer niet verstoren.
“Jij voelt je echt fijn zo, hè?”
“Hoe bedoel je?”
Ik wijs subtiel en kort naar de luier die duidelijk zichtbaar is onder haar pyjama.
“Dat weet je toch?”
“Klopt.. ik wil er alleen zeker van zijn dat je weet.. dat dit geen 24/7-dingetje kan worden. Je zult ook nog een leven moeten leiden.”
“Even kijken.. scouting? Moesten we van Marnix van af. Voetbal? Zelfde verhaal. Er mocht niets van die man, dus zoveel verschil met nu is er niet.”
“Noor heeft anders een vriendje mee naar huis genomen”, reageer ik.
Anne laat een lepel uit haar handen vallen en kijkt me stomverbaasd aan.
“Echt?”
“Ik heb hem gezien.”
“En je hebt hem laten leven?”
“Ik had geen keuze. Er waren getuigen.”
Anne grijnst. Ze weet precies hoe ik me op dat moment gevoeld moet hebben. Het is opvallend hoe iemand die zo lief is als zij, zo véél plezier kan halen uit leedvermaak.
“Maak je nou eens niet zoveel zorgen, Pap. Het komt goed. Met ons allemaal. Geef ons gewoon wat tijd om aan de situatie te wennen. Ik ga echt niet stoppen met school en Noor gaat ook heus geen domme keuzes maken. Ze is niet zoals jij.”
“Ik dank je vriendelijk..”
“Dat zou je juist gerust moeten stellen.”
“Dat doet het ook. Als je het belooft, dan kan ik het loslaten.”
“Beloofd.”
“Weet je het zeker?”, vraagt Hanneke.
Ze kijkt me aan alsof ze oprecht niet kan geloven dat ik haar aanbod heb afgewezen. We staan bij de ingang van een appartementencomplex, waar zij blijkbaar de eigenaar van is. De zaken gaan duidelijk goed. Het is geen verrassing, aangezien ik een voorproefje heb gezien van de factuur die mij te wachten staat. Gezien de kwaliteit van haar werk, heb ik er bijster weinig problemen mee.
“Ik.. ben er nog niet aan toe”, lieg ik.
“Onzin.”
“Fysiek wel, natuurlijk. Mentaal gewoon nog niet.”
We hebben een fijne avond gehad. Het eten smaakte prima en Hanneke bleek ook verrassend goed gezelschap. Talloze verhalen uit de rechtbank hebben onze tijd samen interessant gemaakt. Toch zit ik niet echt te wachten op meer gedoe. We hebben allebei geen illusies over haar echte intenties achter ‘nog een laatste drankje in haar appartement’.
“Je hebt mijn nummer”, reageert Hanneke dan kortaf.
Blijkbaar heb ik haar beledigd. Ook zonde. Het is namelijk alsof ik helemaal geen aantrekking tot haar voel. Integendeel. Er zijn tijden geweest waarbij ik inmiddels zou weten wat voor kleur haar beddengoed heeft. Als Chantal niet zo door mijn hoofd zou spoken, dan was ik ongetwijfeld op het aanbod van Hanneke ingegaan.
“Wacht even”, zucht ik.
Voorzichtig, maar duidelijk, neem ik Hanneke bij een arm en ik trek ik haar naar me toe. Als magneten vinden onze lippen elkaar en zoenen we. Hoe lang het precies duurt weet ik niet, maar het voelt goed. Bijna verdacht goed. Stiekem baal ik een beetje op het moment dat we onszelf terugtrekken.
“Heb je wat geduld voor me?”, vraag ik zachtjes.
“Ik factureer per uur, zoals je weet.”
“Vriendentarief, toch?”
“Ik zal het bespreken met mijn accountant.”
Terwijl ik toekijk hoe Hanneke het gebouw binnengaat, besef ik wat het is. Ze kan me aan. Moeiteloos. Er is maar weinig aantrekkelijker aan een vrouw dan dat. Ik besluit dan ook dat ik hier geen spijt van heb. Voorlopig althans.
Instinctief wandel ik op de terugweg door de straat van het ouderlijk huis. Het licht in de woonkamer brandt nog. Dat bij Noor is uit. Al ben ik er vrij zeker van dat ze stiekem gewoon nog berichtjes aan het uitwisselen is met die hagedis.
Ik ben al een paar huizen verder als ik merk dat er een auto stopt. Bijna automatisch verdwijn ik achter de dikke stam van een boom, zodat ik ongemerkt toe kan kijken. De bestuurder, een jonge man, stapt uit. Chantal heeft de voordeur al geopend en staat hem op te wachten. Mijn maag draait zich om als ik zie hoe ze elkaar stevig omhelzen.
“Je naait ons allemaal”, zucht ik.
Zodra de voordeur dichtvalt, vervolg ik mijn weg weer. Het kost me de grootst mogelijke moeite om niet om te draaien, het huis binnen te vallen en een dramatisch “A-HA!” te roepen. De verleiding om hun betrapte blikken te willen zien is groot. De verleiding om helemaal terug naar Hanneke te lopen zelfs nog iets groter. Maar ik houd me in.
Persoonlijke groei. Ik voel me vies.
Eenmaal terug in Casa Blanca vind ik het koffiezetapparaat klaar voor gebruik. Mijn tijdelijk-favoriete mok staat er al bij, vergezeld door een peuk en mijn aansteker. Het is een soort groet van Anne. Ik weet niet of het een teken van liefde is, of van de slechte invloed die ik op haar heb. Hoe dan ook maak ik er dankbaar gebruik van.
Het is rustig in huis, als ik mijzelf op de bank nestel. Klaar voor een nachtelijke piekersessie. Ik kan niet wachten tot ik weer bij mijn eigen geld kan. We teren al te lang op de cash die we van Luca hebben gejat tijdens onze exit in Italië. Ik kan het niet eeuwig als een schadevergoeding blijven zien. Ooit ontdekt hij het en dan hebben we de poppen aan het dansen.
Drie werkdagen zei de man achter de balie bij de bank. Nog even geduld. In de tussentijd kan ik mooi een plan van aanpak opstellen. Ik wil mijn huis terug. Wat Chantal gaat doen, moet ze zelf weten. Als ik een aannemer kan vinden die creatief boekhoudt, kan ik dat geld van Luca wellicht gebruiken voor een aanbouw. We kunnen wel wat extra ruimte gebruiken.
Eigenlijk lijken de puzzelstukjes langzaam maar zeker op hun plek te vallen. Dankzij de ondersteuning van Hanneke zijn er weinig problemen te verwachten als het op de kinderen aankomt. Oké, we moeten Eva een jaartje anoniem houden. Ellen zal moeten meewerken als ik Mick wil ontmoeten. Dat zijn echter dingen die overkomelijk zijn. Ellen is de kwaadste niet en Eva gaat nog veel tijd nodig hebben om echt goed te herstellen.
Marnix..
De enige joker in het spel is Marnix. Ik heb geen flauw idee waar hij is en wat zijn bedoelingen zijn. Het lijkt me niet waarschijnlijk dat hij de hulp is gaan zoeken die hij nodig heeft, maar het valt in elk geval te hopen. Toch zou ik graag weten waar hij precies uithangt. Of zelfs maar ongeveer.
Dan valt me iets in.
Anne heeft het nummer van Tom in mijn nieuwe telefoon geprogrammeerd. Blijkbaar heeft ze in de tussentijd een goede band opgebouwd met haar nieuwste oom. Nog even en ik ga hem als een rivaal zien. Ach, hij is jaren jonger dan ik. De kans is levensgroot dat hij snel de rol van de fun uncle zal overnemen. Misschien maar goed ook.
Zou Tom eigenlijk weten dat ik terug ben?
“Weet je van wie dit nummer is?”, stuur ik hem.
“Anne heeft het me verteld. Hoe is het met je? Chantal zegt dat ze niet precies weet waar je verblijft?”
“Klopt, ik ben thuis maar nog niet thuis. Morgen bijpraten?”
Tom en ik hebben elkaar in Italië maar heel kort ontmoet, maar het leek me een leuk joch. We zullen genoeg te bespreken hebben, maar mijn motief is duidelijk. Uitvogelen of Tom weet waar Marnix is.
Hij stuurt me al gauw zijn adres. Opvallend genoeg herinner ik mij die straat als één die in de goede buurt ligt. Dure huizen. Goedkope mensen. Hoe komt hij daar nu weer terecht? Ik haal mijn schouders er uiteindelijk maar over op. Wellicht ontdek ik morgen wel dat hij ook een flinke zak geld van Luca heeft weten te jatten. Het zou zomaar in het bloed kunnen zitten..
Ik research nog wat aannemers, voordat ik op de bank in slaap val.
Als ik de volgende ochtend wakker schrik van wat gerommel, is het verrassend genoeg Anne die al op is. Gewoonlijk is Suki degene die voor dag en dauw al aan de slag is. Ik probeer mijn stramme ledematen te negeren, terwijl ik naar de keukentafel loop.
“Môgge”, groet ik.
“Je wordt oud.”
“Het is niet beleefd om mensen hun gedachten te lezen”, grom ik.
Een shotje nicotine helpt gelukkig nog altijd genoeg om weer een beetje tot leven te komen. Ik observeer Anne, die duidelijk bezig is met een ontbijtje op bed voor Eva.
“Wordt het niet eens tijd dat je in een eigen bed gaat liggen?”, vraagt ze plotseling.
“Ik wilde jou juist hetzelfde vragen.”
“Ha-ha..”
“Nog even geduld. Dan hebben we ons eigen huis weer terug. Waarschijnlijk nog voor het einde van de vakantie. Heb jij dan geen toetsweek, trouwens?”
“Zou zomaar kunnen”, zucht Anne.
Ik besluit dat dit niet het moment is voor een discussie over hoe belangrijk school is. Anne heeft altijd al goed en gemakkelijk kunnen leren. Waarschijnlijk slaat ze het boek de avond ervoor eventjes open en maakt die toets geen schijn van kans meer. Ik zal er maar op moeten vertrouwen.
Het is veel belangrijker dat ze goed in haar vel zit. Het is overduidelijk dat Eva de afgelopen dagen compleet is opgebloeid, maar hetzelfde geldt voor Anne. Dat proces wil ik nou ook weer niet verstoren.
“Jij voelt je echt fijn zo, hè?”
“Hoe bedoel je?”
Ik wijs subtiel en kort naar de luier die duidelijk zichtbaar is onder haar pyjama.
“Dat weet je toch?”
“Klopt.. ik wil er alleen zeker van zijn dat je weet.. dat dit geen 24/7-dingetje kan worden. Je zult ook nog een leven moeten leiden.”
“Even kijken.. scouting? Moesten we van Marnix van af. Voetbal? Zelfde verhaal. Er mocht niets van die man, dus zoveel verschil met nu is er niet.”
“Noor heeft anders een vriendje mee naar huis genomen”, reageer ik.
Anne laat een lepel uit haar handen vallen en kijkt me stomverbaasd aan.
“Echt?”
“Ik heb hem gezien.”
“En je hebt hem laten leven?”
“Ik had geen keuze. Er waren getuigen.”
Anne grijnst. Ze weet precies hoe ik me op dat moment gevoeld moet hebben. Het is opvallend hoe iemand die zo lief is als zij, zo véél plezier kan halen uit leedvermaak.
“Maak je nou eens niet zoveel zorgen, Pap. Het komt goed. Met ons allemaal. Geef ons gewoon wat tijd om aan de situatie te wennen. Ik ga echt niet stoppen met school en Noor gaat ook heus geen domme keuzes maken. Ze is niet zoals jij.”
“Ik dank je vriendelijk..”
“Dat zou je juist gerust moeten stellen.”
“Dat doet het ook. Als je het belooft, dan kan ik het loslaten.”
“Beloofd.”
Hoofdstuk 90: Elektriciteit
“Hoe bedoelt u: ik was dus dood?!”
Sommige vragen kunnen blijkbaar niet vaak genoeg gesteld worden.
“Ach, gewoon. Dode broer, niet dode broer, tripje naar Italië, maffia-gedoe, boem, dood, oh-nee-toch-niet. Standaardlectuur.”
“Aha..”
“Ik heb een advocate die u het verhaal zal bevestigen zolang u niet laat merken hoe aantrekkelijk u bent”, grap ik.
“Hanneke is degene die je bij ons heeft aangeraden, dus dat zal wel goedkomen. Bovendien lijkt het mij juridisch gezien niet optimaal om dat soort opmerkingen te maken tegen iemand van Human Capital Management bij het bedrijf waar u hoopt te gaan werken.”
“Wellicht, maar in elk geval origineel.”
Ik heb de blosjes op haar wangen wel gezien. Loïs, werkzaam bij deze uitgeverij in een rol die ik ken als HR-medewerker en in de tijd van mijn vader nog gewoon PersoneelsZaken heette. Net afgestudeerd, ambitieus en bloedmooi. Ook niet op haar mondje gevallen. Ik ben amper tien minuten binnen en ze heeft me al meerdere keren terecht gewezen.
Diezelfde elektriciteit als bij Hanneke. Blijkbaar heb ik toch een type..
“Bovendien..”, vervolg ik. “Jullie willen MET mij werken. Mijn verhaal, als roman, door mijzelf geschreven als freelancer. Dus we staan op gelijke hoogte. Ik was dan wel dood tijdens dat hele Me2-akkefietje, maar ik heb mij ingelezen.”
“Indrukwekkend”, sneert Loïs, terwijl ze haar bril afzet.
Haar mooie, groene ogen kijken mij prangend aan.
“Dit is geen televisieserie, hè?”
“Zeker niet”, reageer ik laconiek. “Al weet ik wel wie mij zou moeten spelen.”
“David Duchovny?”
“Nee, Meryl Streep. Die vrouw kan werkelijk alles.”
Eindelijk breekt er een kleine glimlach door. Weer een streng muurtje afgebroken. Het gesprek eindigt met een riant aanbod en een nieuw nummer in mijn telefoon. Wellicht moet ik haar ook maar eens vragen of ze van perziken houdt.
“De deal is rond. Ik heb werk. Echt werk. Niet van dat juridisch geneuzel”, app ik naar Hanneke.
“Je kunt ook gewoon dankjewel zeggen”, reageert zij.
De middelvinger-emoji heeft vast geen dubbele betekenis..
Ik schrik als er – midden in het schrijven van een sarcastisch antwoord – een oproep op mijn mobiel binnenkomt. Het is Max. Ondanks dat ik nog in het gebouw van de uitgeverij ben, besluit ik om op te nemen. Het is hier rustig genoeg.
“Jongen, ik heb goed nieuws!”, opent hij.
“Dat zeggen mensen de laatste tijd vaker als ze neutraal nieuws hebben.”
“Ik heb met Ellen gesproken.”
“Mag ik Mick zien?”
“Ellen en Emiel vinden het prima, maar ze willen het wel op hun manier doen. Dus we nodigen iedereen uit voor een barbecue bij ons thuis. Ook jij, Chantal en de kinderen. Dan kunnen jullie kennis maken zonder allerlei druk en verwachtingen.”
“Is het niet een beetje koud voor een barbecue?”
“Dat kan tegenwoordig ook gewoon binnen, hoor. Ik heb met Kerst zo’n apparaat gekregen en dat werkt perfect. Je proeft geen verschil.”
“Laat me raden, dat ding werkt op e..”
“Elektriciteit, ja.”
“Dan kan ik blijkbaar niet weigeren. Bedankt, Max. Laat me maar weten wanneer het is. Dan pols ik de rest wel.”
Blij en opgelucht sluit ik ons gesprek af. Ik besluit de sarcastische reactie naar Hanneke nog maar even te laten voor wat het is. Ze heeft deze deal op heel korte termijn tot stand gebracht, dus ik kan haar maar beter dankbaar zijn. Werk – ook als freelancer – zou belangrijk zijn als ik de voogdij over de jongsten zou moeten afdwingen via de rechter.
Dat blijkt voor Mick niet nodig. Hopelijk werkt die barbecue ook om Chantal over te halen mij eindelijk wat tijd met Joni te gunnen. Hoe dan ook, deze kennismaking met Loïs was absoluut geen verspilde moeite. Wat in het vat zit..
Bij het verlaten van de uitgeverij groet ik de receptioniste. Dit bedrijf moet iets goed doen. Iedereen hier kon wel uit een catalogus voor modellen zijn besteld. Hier ga ik het nog wel naar mijn zin hebben. Of dat een goed iets is, laat ik over aan het lot.
Aangezien het bijna tijd is voor mijn afspraak met Tom, begeef ik mij langzaam richting het adres dat hij me gegeven heeft.
Onderweg besluit ik nog even te stoppen bij een slijterij. Een grote broer hoort niet met lege handen aan te komen. Het mag dan een nieuwe rol voor me zijn, toch wil ik hem zo goed mogelijk spelen. Het zou me bovendien niets verbazen als Tom ook genoeg weg te drinken heeft na zijn eigen ervaringen met Italiaanse gastvrijheid..
Ik kies een goede single malt, die uiteraard wat rokerig is. Voor de vorm laat ik hem nog even inpakken, want ik heb wat minuten te doden. Ik ben in mijn hele leven nog nooit te vroeg voor een afspraak geweest en dat record ga ik vandaag niet opgeven. Op mij laten wachten is meer mijn stijl.
Vraag me niet waarom er direct naast de slijterij een speelgoedwinkel is, maar ik kan mijzelf in elk geval niet beheersen. Ik wandel rustig door het pand, vooral omdat het kan. Hoewel ik niet specifiek naar iets op zoek ben, ontdek ik toch iets dat ik besluit te kopen. Een grote paarse eenhoorn, uiteraard van pluche. Voor Joni, zodat ik ook dan niet met lege handen hoef te staan. Ik twijfel even of ik niet ook iets voor de rest mee moet nemen, maar beperk het tot wat dino’s voor Mick.
Uit principe weiger ik de euro voor een plastic tasje te betalen. De dino’s logeren dan ook tijdelijk bij de whisky in de zak. De eenhoorn neem ik maar onder mijn arm.
Als ik eenmaal verder slenter langs de rand van het centrum valt me op hoeveel er hier de laatste jaren is veranderd. Veel winkels zijn verdwenen. Wellicht was de concurrentie via het internet toch iets teveel van het goede. Echt vrolijker en gezelliger is het er in elk geval niet op geworden. Eettentjes en avondwinkels. Ook handig, maar redelijk sfeerloos.
Keurig een kwartier te laat stap ik de straat in waar Tom moet wonen. De huizen zijn hier inderdaad van het duurdere segment, maar wel een stukje verloederd ten opzichte van mijn herinneringen aan deze buurt. Ook hier lijkt de ziel – verrot als hij was – compleet verdwenen..
Ik zie mijn spiegelbeeld in één van de ramen. De grote, paarse eenhoorn onder mijn arm geeft nu ook niet echt blijk van mijn eigen goede smaak. Misschien moet ik maar eens wat minder gaan oordelen.
Bij het juiste huisnummer aangekomen, bel ik aan. Ik kan het niet helpen, maar de geur van cannabis is overheersend aanwezig. Tom zou deze woning toch niet betalen van een hobbyzolder?
Het antwoord komt meteen, zodra de voordeur open wordt gemaakt. Een vrouw in politie-uniform doet open en groet me alsof ze me al jaren kent.
Ik heb een aantal momenten nodig om te beseffen wie zij is. Ze was de partner van Marnix, toen hij vroeger nog bij de politie was.
“Kim?”
“Dag, Rick. Goed je weer te zien. Blij dat je thuis bent.”
Nieuws gaat blijkbaar snel rond..
“Ja.. dankjewel”, reageer ik verbaasd. “Sorry, ik dacht dat mijn broer hier woonde, maar ik zal het verkeerde huisnummer hebben onthouden.”
“Nee, hoor”, lacht Kim.
Ik schud mijn hoofd. Wat gebeurt hier?
“Tom is gewoon thuis.”
“Zit hij in de problemen?”
“Ik mag hopen van niet.”
“Waarom ben jij dan hier?”, wijs ik, richting haar uniform.
Kim grinnikt en wijst naar de eenhoorn.
“Lief, had je niet hoeven doen.”
Het wil maar niet doordringen.
“Tom en ik wonen samen. Hij is mijn vriend.”
Daar is dat gevoel weer. Elektriciteit..
Wellicht is kortsluiting een beter woord.
“Hoe bedoelt u: ik was dus dood?!”
Sommige vragen kunnen blijkbaar niet vaak genoeg gesteld worden.
“Ach, gewoon. Dode broer, niet dode broer, tripje naar Italië, maffia-gedoe, boem, dood, oh-nee-toch-niet. Standaardlectuur.”
“Aha..”
“Ik heb een advocate die u het verhaal zal bevestigen zolang u niet laat merken hoe aantrekkelijk u bent”, grap ik.
“Hanneke is degene die je bij ons heeft aangeraden, dus dat zal wel goedkomen. Bovendien lijkt het mij juridisch gezien niet optimaal om dat soort opmerkingen te maken tegen iemand van Human Capital Management bij het bedrijf waar u hoopt te gaan werken.”
“Wellicht, maar in elk geval origineel.”
Ik heb de blosjes op haar wangen wel gezien. Loïs, werkzaam bij deze uitgeverij in een rol die ik ken als HR-medewerker en in de tijd van mijn vader nog gewoon PersoneelsZaken heette. Net afgestudeerd, ambitieus en bloedmooi. Ook niet op haar mondje gevallen. Ik ben amper tien minuten binnen en ze heeft me al meerdere keren terecht gewezen.
Diezelfde elektriciteit als bij Hanneke. Blijkbaar heb ik toch een type..
“Bovendien..”, vervolg ik. “Jullie willen MET mij werken. Mijn verhaal, als roman, door mijzelf geschreven als freelancer. Dus we staan op gelijke hoogte. Ik was dan wel dood tijdens dat hele Me2-akkefietje, maar ik heb mij ingelezen.”
“Indrukwekkend”, sneert Loïs, terwijl ze haar bril afzet.
Haar mooie, groene ogen kijken mij prangend aan.
“Dit is geen televisieserie, hè?”
“Zeker niet”, reageer ik laconiek. “Al weet ik wel wie mij zou moeten spelen.”
“David Duchovny?”
“Nee, Meryl Streep. Die vrouw kan werkelijk alles.”
Eindelijk breekt er een kleine glimlach door. Weer een streng muurtje afgebroken. Het gesprek eindigt met een riant aanbod en een nieuw nummer in mijn telefoon. Wellicht moet ik haar ook maar eens vragen of ze van perziken houdt.
“De deal is rond. Ik heb werk. Echt werk. Niet van dat juridisch geneuzel”, app ik naar Hanneke.
“Je kunt ook gewoon dankjewel zeggen”, reageert zij.
De middelvinger-emoji heeft vast geen dubbele betekenis..
Ik schrik als er – midden in het schrijven van een sarcastisch antwoord – een oproep op mijn mobiel binnenkomt. Het is Max. Ondanks dat ik nog in het gebouw van de uitgeverij ben, besluit ik om op te nemen. Het is hier rustig genoeg.
“Jongen, ik heb goed nieuws!”, opent hij.
“Dat zeggen mensen de laatste tijd vaker als ze neutraal nieuws hebben.”
“Ik heb met Ellen gesproken.”
“Mag ik Mick zien?”
“Ellen en Emiel vinden het prima, maar ze willen het wel op hun manier doen. Dus we nodigen iedereen uit voor een barbecue bij ons thuis. Ook jij, Chantal en de kinderen. Dan kunnen jullie kennis maken zonder allerlei druk en verwachtingen.”
“Is het niet een beetje koud voor een barbecue?”
“Dat kan tegenwoordig ook gewoon binnen, hoor. Ik heb met Kerst zo’n apparaat gekregen en dat werkt perfect. Je proeft geen verschil.”
“Laat me raden, dat ding werkt op e..”
“Elektriciteit, ja.”
“Dan kan ik blijkbaar niet weigeren. Bedankt, Max. Laat me maar weten wanneer het is. Dan pols ik de rest wel.”
Blij en opgelucht sluit ik ons gesprek af. Ik besluit de sarcastische reactie naar Hanneke nog maar even te laten voor wat het is. Ze heeft deze deal op heel korte termijn tot stand gebracht, dus ik kan haar maar beter dankbaar zijn. Werk – ook als freelancer – zou belangrijk zijn als ik de voogdij over de jongsten zou moeten afdwingen via de rechter.
Dat blijkt voor Mick niet nodig. Hopelijk werkt die barbecue ook om Chantal over te halen mij eindelijk wat tijd met Joni te gunnen. Hoe dan ook, deze kennismaking met Loïs was absoluut geen verspilde moeite. Wat in het vat zit..
Bij het verlaten van de uitgeverij groet ik de receptioniste. Dit bedrijf moet iets goed doen. Iedereen hier kon wel uit een catalogus voor modellen zijn besteld. Hier ga ik het nog wel naar mijn zin hebben. Of dat een goed iets is, laat ik over aan het lot.
Aangezien het bijna tijd is voor mijn afspraak met Tom, begeef ik mij langzaam richting het adres dat hij me gegeven heeft.
Onderweg besluit ik nog even te stoppen bij een slijterij. Een grote broer hoort niet met lege handen aan te komen. Het mag dan een nieuwe rol voor me zijn, toch wil ik hem zo goed mogelijk spelen. Het zou me bovendien niets verbazen als Tom ook genoeg weg te drinken heeft na zijn eigen ervaringen met Italiaanse gastvrijheid..
Ik kies een goede single malt, die uiteraard wat rokerig is. Voor de vorm laat ik hem nog even inpakken, want ik heb wat minuten te doden. Ik ben in mijn hele leven nog nooit te vroeg voor een afspraak geweest en dat record ga ik vandaag niet opgeven. Op mij laten wachten is meer mijn stijl.
Vraag me niet waarom er direct naast de slijterij een speelgoedwinkel is, maar ik kan mijzelf in elk geval niet beheersen. Ik wandel rustig door het pand, vooral omdat het kan. Hoewel ik niet specifiek naar iets op zoek ben, ontdek ik toch iets dat ik besluit te kopen. Een grote paarse eenhoorn, uiteraard van pluche. Voor Joni, zodat ik ook dan niet met lege handen hoef te staan. Ik twijfel even of ik niet ook iets voor de rest mee moet nemen, maar beperk het tot wat dino’s voor Mick.
Uit principe weiger ik de euro voor een plastic tasje te betalen. De dino’s logeren dan ook tijdelijk bij de whisky in de zak. De eenhoorn neem ik maar onder mijn arm.
Als ik eenmaal verder slenter langs de rand van het centrum valt me op hoeveel er hier de laatste jaren is veranderd. Veel winkels zijn verdwenen. Wellicht was de concurrentie via het internet toch iets teveel van het goede. Echt vrolijker en gezelliger is het er in elk geval niet op geworden. Eettentjes en avondwinkels. Ook handig, maar redelijk sfeerloos.
Keurig een kwartier te laat stap ik de straat in waar Tom moet wonen. De huizen zijn hier inderdaad van het duurdere segment, maar wel een stukje verloederd ten opzichte van mijn herinneringen aan deze buurt. Ook hier lijkt de ziel – verrot als hij was – compleet verdwenen..
Ik zie mijn spiegelbeeld in één van de ramen. De grote, paarse eenhoorn onder mijn arm geeft nu ook niet echt blijk van mijn eigen goede smaak. Misschien moet ik maar eens wat minder gaan oordelen.
Bij het juiste huisnummer aangekomen, bel ik aan. Ik kan het niet helpen, maar de geur van cannabis is overheersend aanwezig. Tom zou deze woning toch niet betalen van een hobbyzolder?
Het antwoord komt meteen, zodra de voordeur open wordt gemaakt. Een vrouw in politie-uniform doet open en groet me alsof ze me al jaren kent.
Ik heb een aantal momenten nodig om te beseffen wie zij is. Ze was de partner van Marnix, toen hij vroeger nog bij de politie was.
“Kim?”
“Dag, Rick. Goed je weer te zien. Blij dat je thuis bent.”
Nieuws gaat blijkbaar snel rond..
“Ja.. dankjewel”, reageer ik verbaasd. “Sorry, ik dacht dat mijn broer hier woonde, maar ik zal het verkeerde huisnummer hebben onthouden.”
“Nee, hoor”, lacht Kim.
Ik schud mijn hoofd. Wat gebeurt hier?
“Tom is gewoon thuis.”
“Zit hij in de problemen?”
“Ik mag hopen van niet.”
“Waarom ben jij dan hier?”, wijs ik, richting haar uniform.
Kim grinnikt en wijst naar de eenhoorn.
“Lief, had je niet hoeven doen.”
Het wil maar niet doordringen.
“Tom en ik wonen samen. Hij is mijn vriend.”
Daar is dat gevoel weer. Elektriciteit..
Wellicht is kortsluiting een beter woord.