Nog niet klaar Peetoom
- Onderwerp starter Snakebite
- Startdatum
Peetoom (Hoofdstuk 69)
Hoofdstuk 69: De Waarheid II
Ik tril nog steeds enorm, wanneer Max en Marnix me voorzichtig op de bank in de woonkamer laten zakken. Max gaat naast me zitten en blijft me doordringend aankijken. Dat doet hij altijd als hij me probeert te lezen. Heb ik weer geblowd? Hij zal het snel genoeg in de gaten hebben. Marnix is naar de keuken gelopen, waar hij quasi-bezorgd een glas water voor me haalt.
“Anne, alweer?”, fluistert Max teleurgesteld.
“Het is mijn verjaardag, Max. Laat me. Hij heeft toch te veel gedronken om het door te hebben”, fluister ik geïrriteerd terug.
Al snel is Marnix terug in de woonkamer en hij zet het glas water voor me op tafel. Zelf laat hij zich in de luie stoel zakken. Met één hand masseert hij de tempels van zijn voorhoofd. Zijn blik ontwijkt ons. Marnix weet dat hij er nu niet langer onderuit kan om de waarheid te vertellen, echter verraadt zijn lichaamstaal dat hij dit eigenlijk helemaal niet wilt. Het zal ook voor hem behoorlijk wat slechte herinneringen naar boven halen.
“Ik weet niet goed waar ik moet beginnen”, geeft hij uiteindelijk toe.
“Waarom vertel je ons niet gewoon het hele verhaal?”, stelt Max voor. “Het is tijd dat we voor ééns en voor altijd helder krijgen hoe het verhaal in elkaar zit. En het is allemaal begonnen op de dag dat Lisa is overleden.”
Marnix schudt direct zijn hoofd. “Nee, Max. Het is al vele jaren daarvoor begonnen. Toen Rick en ik nog jong waren.”
“Misschien moet je dan daar beginnen?”, sneer ik, voordat ik toch maar een slok water neem.
“De man die verantwoordelijk is voor alles heet Luca di Stefano”, vertelt Marnix. “Hij heeft ook het ongeluk van mij en Mama laten veroorzaken. Alles gaat terug naar de tijd waar mijn eigen vader nog bij de politie werkte. Hij had mijn moeder, Rick en mij achtergelaten om te werken aan een lange, grote klus. Hierbij moest hij undercover. Dat gaat niet als je een gezin met je mee moet slepen. Hun veiligheid maakt je dan té kwetsbaar.”
Marnix pauzeert even. Hij heeft het zichtbaar moeilijk.
“Mijn vader zat in een internationaal team van agenten, die als doel hadden om Luca te laten veroordelen. Hij was toen al een succesvolle crimineel, met een enorme groep mensen om hem heen. Mijn vader moest die organisatie infiltreren. Uiteindelijk is hem dit gelukt, en wist hij het vertrouwen van Luca te winnen.”
“Maar…?”, probeert Max de gevallen stilte te doorbreken.
“Rick heeft zijn genen niet van een vreemde gekregen. Mijn vader had ook de grootste moeite om van de vrouwen af te blijven. Hij wist niet alleen het vertrouwen van Luca te winnen, maar ook van zijn vrouw. Hun affaire heeft maar kort geduurd, echter niet te kort om haar zwanger te maken. Je oom Tom is daaruit geboren.”
Mijn oren tuiten. Er komt ineens veel informatie op me af. Ik wist dat onze familiegeschiedenis niet zo standaard was, maar het begint langzaam te lijken op een slechte roman.
“Luca heeft altijd gedacht dat Tom zijn zoon was, totdat mijn vader genoeg bewijzen had verzameld om hem te laten veroordelen. Mijn vader kwam toen met Tom terug naar Nederland, maar Tom zwoer wraak. Omdat hij onze moeder niet onder ogen durfde te komen, heeft Pa Tom laten opgroeien bij voormalige collega’s van hem. Onze moeder heeft het nooit geweten”, vervolgt Marnix zijn verhaal.
“Maar Oma is toch heel vroeg gestorven?”, vraag ik verbaasd. Ik kan me herinneren dat Rick wel eens over haar en Opa heeft verteld.
“Dat klopt”, zucht Marnix. “Ik was zeventien, en Rick pas vier. Oma kreeg kanker. Het was zo’n agressieve vorm dat de artsen niets konden doen. Vijf jaar later, vlak voor jouw geboorte, kwam het nieuws dat Luca vervroegd zou worden vrijgelaten. Mijn vader kreeg ontzettend last van stress en toen jij een half jaar oud was, kreeg hij een hartaanval. Hij heeft het niet gered.”
Langzaam banen de tranen zich een weg over de wangen van Marnix. Ook Max heeft het zichtbaar moeilijk met het verhaal. Hij steekt een sigaar aan. Emoties verbergen achter rook. Rick deed dat ook altijd. Sinds ik blow, snap ik heel goed hoe het werkt.
“Uiteindelijk heeft Luca achttien jaar vastgezeten, voordat hij vrijkwam. Wij hebben dat nooit zien aankomen. Er was geen waarschuwing, geen bericht, niets. Achteraf gezien hadden we kunnen verwachten dat hij ooit wraak zou willen nemen. Maar mijn vader was al dood. Er was niemand om wraak op te nemen”, gaat Marnix verder.
“Behalve wij.. Opa’s gezin”, vul ik in.
“Precies. Luca’s haat was zo groot dat hij niet kon accepteren dat alles voorbij was. In zijn ogen had Opa Tom van hem afgepakt. Tom was inmiddels te goed verborgen. Zelfs Luca’s organisatie had hem nooit kunnen vinden. Dus had hij nog maar één keuze. Een zoon voor een zoon.”
Even blijft het stil, terwijl de gedachten van Marnix waarschijnlijk gevuld worden met de herinneringen aan Mama.
“Lisa en ik waren uit eten om te vieren dat ik promotie had gemaakt. We hadden geen idee dat we gevolgd werden. De auto die ons raakte had een verstevigd chassis en was er duidelijk op gebouwd om zijn tegenligger te rammen. Binnen een paar seconden was het gebeurd. Een frontale botsing, waarbij we in een spin terecht kwamen. Door de barrière het water in. Er was niets dat ik voor Mama kon doen, Anne. Echt niet”, snikt Marnix.
“Dat weet ik toch”, zeg ik, opvallend rustig. “Je hebt altijd enorm veel van Mama gehouden. Je zou alles hebben gedaan om haar te redden.”
“Ik was amper uit het wrak van onze auto geklommen, toen ik de handlangers op me af zag komen. Voordat ik er ook maar aan kon denken om mijn pistool te trekken, hadden ze me al vastgebonden. Ik werd achter in hun auto gegooid en verloor mijn bewustzijn. Toen ik bijkwam, waren we al in Italië. Daar hebben ze mij al die tijd vastgehouden”, besluit Marnix zijn verhaal over de dag waarop mijn moeder stierf.
Het valt me op dat Marnix steeds rechter in zijn stoel gaat zitten. Alsof hij meer tot leven komt, naarmate hij zijn verhaal vertelt. Afgezien van Chantal, zal misschien niemand het hebben geweten.
“Luca had nooit de bedoeling om Lisa te vermoorden, maar hij heeft er nooit een traan om gelaten. Hij had zijn wraak genomen, omdat in zijn ogen ons gezin nooit meer gelukkig zou worden.”
“Maar Chantal en Rick hebben natuurlijk wel…”, probeer ik de rest van het verhaal in te vullen, voordat Marnix me onderbreekt.
“Precies. Jullie werden langzaam wél weer gelukkig. Wel weer een gezin. Ik had nooit gedacht dat Rick dat in hem had, maar hij speelde het toch klaar. En jullie ook. Luca probeerde me soms met nieuws van hier te sarren. Dat deed me geen pijn, maar maakte me juist trots.”
Even blijf het stil.
“Luca had al een hele tijd wat mannetjes in Nederland geplaatst. Voor het geval Tom ooit boven water zou komen. Hij had ook zijn eigen zoon meegestuurd. Pierre was een echte smeerlap.”
“Vertel het mij..”, denk ik sarcastisch.
“Pierre gebruikte alles en iedereen om dit gezin alsnog kapot te maken. Jou, Chantal, iedereen. Toen Pierre stierf, sloegen bij Luca alle stoppen door. Hij investeerde veel geld in het omkopen van een agent. Jullie kennen Jim vast nog wel. Luca wilde dat Jim Tom zou opsporen. Daarna moest hij Tom en Rick naar Italië brengen.
In eerste instantie werd Jim verleid door het geld. Na veel inspanningen wist hij Tom te vinden. Toen hij zag hoe Tom werd mishandeld door de handlangers van Luca, gaf hij al het geld terug. Luca wilde persé dat Jim Rick ook naar Italië bracht. Om dat kracht bij te zetten liet hij de vrouw en dochter van Jim ontvoeren. Eva zat bij jou op Scouting, toch?”
Ik knik zachtjes. Vlak voordat Rick verdween, hebben in de buurt ook veel mensen gezocht naar Eva en haar moeder. Ik zie nog voor me hoe Jim er toen aan toe was.
“Jim had geen keuze meer. Hij moest Rick naar Italië krijgen om zijn eigen gezin te redden. Jim had er alleen niet op gerekend dat Rick mee zou werken. Rick was er klaar voor om alles voor ééns en altijd af te sluiten. In de tussentijd had hij namelijk alle informatie al gelezen in mijn logboeken.”
“Dus daarom is Rick zo plotseling vertrokken”, fluister ik zachtjes.
“Voor jullie was het inderdaad plotseling. Maar voor Luca was het allemaal volgens plan. Hij had nu alle drie de zonen van mijn vader bij elkaar. Ook iedereen die hij ooit onder druk had gezet om hem te helpen. Allemaal bij elkaar op een jacht. Eén bom was genoeg om alles voor ééns en altijd uit de weg te ruimen.
Wat echter niet volgens plan was, is dat Rick en Jim eerder in Italië waren dan verwacht. Ze hebben Luca verrast. Hij moest overhaast de bom laten plaatsen en ons zo lang mogelijk bezig houden. Dat lukte niet, en dus begon hij ons één-voor-één te vermoorden. Jim. Zijn vrouw. Merel..”, vertelt Marnix verder.
“Merel ook?”, schrik ik op. Ik heb nooit geweten dat zij bij de hele zaak betrokken was.
“Ja. Uiteindelijk wisten wij drieën met Eva te ontsnappen, maar we kwamen niet ver. Tom en ik hadden al op een speedboot kunnen klimmen. Rick moest Eva dragen. Het arme kind was helemaal in shock. Maar ze konden niet samen beneden komen. Op dat moment stond Luca op het dek. Hij had een pistool gericht op Rick.”
“Hij heeft hem doodgeschoten..”, stamel ik.
“Nee”, schudt Marnix. “De bom ging af. Er was enorm veel chaos. Wij werden in het water geslagen. Overal was bloed, dreven er lichamen. Van Luca, Rick en Eva hebben ze nooit iets terug kunnen vinden. Ze stonden veel te dicht bij de explosie.”
Iedereen huilt. Marnix, Max en ikzelf ook. Van verdriet, omdat ik Rick mis. Van trots, omdat hij zichzelf wilde opofferen voor zijn gezin. Er schiet vanalles door mijn gedachten. Maar er is er ééntje die blijft hangen.
“Jullie hadden het net over de zoon van Rick. Maar, Rick heeft toch helemaal geen kinderen van zichzelf? Alleen ons drieën, zeg maar?”
Ik zie hoe Max en Marnix elkaar vragend aankijken. Het blijft opnieuw even verdacht stil.
“Anne, ik denk dat ik je dat het beste kan vertellen”, zegt Max plotseling.
Hoofdstuk 69: De Waarheid II
Ik tril nog steeds enorm, wanneer Max en Marnix me voorzichtig op de bank in de woonkamer laten zakken. Max gaat naast me zitten en blijft me doordringend aankijken. Dat doet hij altijd als hij me probeert te lezen. Heb ik weer geblowd? Hij zal het snel genoeg in de gaten hebben. Marnix is naar de keuken gelopen, waar hij quasi-bezorgd een glas water voor me haalt.
“Anne, alweer?”, fluistert Max teleurgesteld.
“Het is mijn verjaardag, Max. Laat me. Hij heeft toch te veel gedronken om het door te hebben”, fluister ik geïrriteerd terug.
Al snel is Marnix terug in de woonkamer en hij zet het glas water voor me op tafel. Zelf laat hij zich in de luie stoel zakken. Met één hand masseert hij de tempels van zijn voorhoofd. Zijn blik ontwijkt ons. Marnix weet dat hij er nu niet langer onderuit kan om de waarheid te vertellen, echter verraadt zijn lichaamstaal dat hij dit eigenlijk helemaal niet wilt. Het zal ook voor hem behoorlijk wat slechte herinneringen naar boven halen.
“Ik weet niet goed waar ik moet beginnen”, geeft hij uiteindelijk toe.
“Waarom vertel je ons niet gewoon het hele verhaal?”, stelt Max voor. “Het is tijd dat we voor ééns en voor altijd helder krijgen hoe het verhaal in elkaar zit. En het is allemaal begonnen op de dag dat Lisa is overleden.”
Marnix schudt direct zijn hoofd. “Nee, Max. Het is al vele jaren daarvoor begonnen. Toen Rick en ik nog jong waren.”
“Misschien moet je dan daar beginnen?”, sneer ik, voordat ik toch maar een slok water neem.
“De man die verantwoordelijk is voor alles heet Luca di Stefano”, vertelt Marnix. “Hij heeft ook het ongeluk van mij en Mama laten veroorzaken. Alles gaat terug naar de tijd waar mijn eigen vader nog bij de politie werkte. Hij had mijn moeder, Rick en mij achtergelaten om te werken aan een lange, grote klus. Hierbij moest hij undercover. Dat gaat niet als je een gezin met je mee moet slepen. Hun veiligheid maakt je dan té kwetsbaar.”
Marnix pauzeert even. Hij heeft het zichtbaar moeilijk.
“Mijn vader zat in een internationaal team van agenten, die als doel hadden om Luca te laten veroordelen. Hij was toen al een succesvolle crimineel, met een enorme groep mensen om hem heen. Mijn vader moest die organisatie infiltreren. Uiteindelijk is hem dit gelukt, en wist hij het vertrouwen van Luca te winnen.”
“Maar…?”, probeert Max de gevallen stilte te doorbreken.
“Rick heeft zijn genen niet van een vreemde gekregen. Mijn vader had ook de grootste moeite om van de vrouwen af te blijven. Hij wist niet alleen het vertrouwen van Luca te winnen, maar ook van zijn vrouw. Hun affaire heeft maar kort geduurd, echter niet te kort om haar zwanger te maken. Je oom Tom is daaruit geboren.”
Mijn oren tuiten. Er komt ineens veel informatie op me af. Ik wist dat onze familiegeschiedenis niet zo standaard was, maar het begint langzaam te lijken op een slechte roman.
“Luca heeft altijd gedacht dat Tom zijn zoon was, totdat mijn vader genoeg bewijzen had verzameld om hem te laten veroordelen. Mijn vader kwam toen met Tom terug naar Nederland, maar Tom zwoer wraak. Omdat hij onze moeder niet onder ogen durfde te komen, heeft Pa Tom laten opgroeien bij voormalige collega’s van hem. Onze moeder heeft het nooit geweten”, vervolgt Marnix zijn verhaal.
“Maar Oma is toch heel vroeg gestorven?”, vraag ik verbaasd. Ik kan me herinneren dat Rick wel eens over haar en Opa heeft verteld.
“Dat klopt”, zucht Marnix. “Ik was zeventien, en Rick pas vier. Oma kreeg kanker. Het was zo’n agressieve vorm dat de artsen niets konden doen. Vijf jaar later, vlak voor jouw geboorte, kwam het nieuws dat Luca vervroegd zou worden vrijgelaten. Mijn vader kreeg ontzettend last van stress en toen jij een half jaar oud was, kreeg hij een hartaanval. Hij heeft het niet gered.”
Langzaam banen de tranen zich een weg over de wangen van Marnix. Ook Max heeft het zichtbaar moeilijk met het verhaal. Hij steekt een sigaar aan. Emoties verbergen achter rook. Rick deed dat ook altijd. Sinds ik blow, snap ik heel goed hoe het werkt.
“Uiteindelijk heeft Luca achttien jaar vastgezeten, voordat hij vrijkwam. Wij hebben dat nooit zien aankomen. Er was geen waarschuwing, geen bericht, niets. Achteraf gezien hadden we kunnen verwachten dat hij ooit wraak zou willen nemen. Maar mijn vader was al dood. Er was niemand om wraak op te nemen”, gaat Marnix verder.
“Behalve wij.. Opa’s gezin”, vul ik in.
“Precies. Luca’s haat was zo groot dat hij niet kon accepteren dat alles voorbij was. In zijn ogen had Opa Tom van hem afgepakt. Tom was inmiddels te goed verborgen. Zelfs Luca’s organisatie had hem nooit kunnen vinden. Dus had hij nog maar één keuze. Een zoon voor een zoon.”
Even blijft het stil, terwijl de gedachten van Marnix waarschijnlijk gevuld worden met de herinneringen aan Mama.
“Lisa en ik waren uit eten om te vieren dat ik promotie had gemaakt. We hadden geen idee dat we gevolgd werden. De auto die ons raakte had een verstevigd chassis en was er duidelijk op gebouwd om zijn tegenligger te rammen. Binnen een paar seconden was het gebeurd. Een frontale botsing, waarbij we in een spin terecht kwamen. Door de barrière het water in. Er was niets dat ik voor Mama kon doen, Anne. Echt niet”, snikt Marnix.
“Dat weet ik toch”, zeg ik, opvallend rustig. “Je hebt altijd enorm veel van Mama gehouden. Je zou alles hebben gedaan om haar te redden.”
“Ik was amper uit het wrak van onze auto geklommen, toen ik de handlangers op me af zag komen. Voordat ik er ook maar aan kon denken om mijn pistool te trekken, hadden ze me al vastgebonden. Ik werd achter in hun auto gegooid en verloor mijn bewustzijn. Toen ik bijkwam, waren we al in Italië. Daar hebben ze mij al die tijd vastgehouden”, besluit Marnix zijn verhaal over de dag waarop mijn moeder stierf.
Het valt me op dat Marnix steeds rechter in zijn stoel gaat zitten. Alsof hij meer tot leven komt, naarmate hij zijn verhaal vertelt. Afgezien van Chantal, zal misschien niemand het hebben geweten.
“Luca had nooit de bedoeling om Lisa te vermoorden, maar hij heeft er nooit een traan om gelaten. Hij had zijn wraak genomen, omdat in zijn ogen ons gezin nooit meer gelukkig zou worden.”
“Maar Chantal en Rick hebben natuurlijk wel…”, probeer ik de rest van het verhaal in te vullen, voordat Marnix me onderbreekt.
“Precies. Jullie werden langzaam wél weer gelukkig. Wel weer een gezin. Ik had nooit gedacht dat Rick dat in hem had, maar hij speelde het toch klaar. En jullie ook. Luca probeerde me soms met nieuws van hier te sarren. Dat deed me geen pijn, maar maakte me juist trots.”
Even blijf het stil.
“Luca had al een hele tijd wat mannetjes in Nederland geplaatst. Voor het geval Tom ooit boven water zou komen. Hij had ook zijn eigen zoon meegestuurd. Pierre was een echte smeerlap.”
“Vertel het mij..”, denk ik sarcastisch.
“Pierre gebruikte alles en iedereen om dit gezin alsnog kapot te maken. Jou, Chantal, iedereen. Toen Pierre stierf, sloegen bij Luca alle stoppen door. Hij investeerde veel geld in het omkopen van een agent. Jullie kennen Jim vast nog wel. Luca wilde dat Jim Tom zou opsporen. Daarna moest hij Tom en Rick naar Italië brengen.
In eerste instantie werd Jim verleid door het geld. Na veel inspanningen wist hij Tom te vinden. Toen hij zag hoe Tom werd mishandeld door de handlangers van Luca, gaf hij al het geld terug. Luca wilde persé dat Jim Rick ook naar Italië bracht. Om dat kracht bij te zetten liet hij de vrouw en dochter van Jim ontvoeren. Eva zat bij jou op Scouting, toch?”
Ik knik zachtjes. Vlak voordat Rick verdween, hebben in de buurt ook veel mensen gezocht naar Eva en haar moeder. Ik zie nog voor me hoe Jim er toen aan toe was.
“Jim had geen keuze meer. Hij moest Rick naar Italië krijgen om zijn eigen gezin te redden. Jim had er alleen niet op gerekend dat Rick mee zou werken. Rick was er klaar voor om alles voor ééns en altijd af te sluiten. In de tussentijd had hij namelijk alle informatie al gelezen in mijn logboeken.”
“Dus daarom is Rick zo plotseling vertrokken”, fluister ik zachtjes.
“Voor jullie was het inderdaad plotseling. Maar voor Luca was het allemaal volgens plan. Hij had nu alle drie de zonen van mijn vader bij elkaar. Ook iedereen die hij ooit onder druk had gezet om hem te helpen. Allemaal bij elkaar op een jacht. Eén bom was genoeg om alles voor ééns en altijd uit de weg te ruimen.
Wat echter niet volgens plan was, is dat Rick en Jim eerder in Italië waren dan verwacht. Ze hebben Luca verrast. Hij moest overhaast de bom laten plaatsen en ons zo lang mogelijk bezig houden. Dat lukte niet, en dus begon hij ons één-voor-één te vermoorden. Jim. Zijn vrouw. Merel..”, vertelt Marnix verder.
“Merel ook?”, schrik ik op. Ik heb nooit geweten dat zij bij de hele zaak betrokken was.
“Ja. Uiteindelijk wisten wij drieën met Eva te ontsnappen, maar we kwamen niet ver. Tom en ik hadden al op een speedboot kunnen klimmen. Rick moest Eva dragen. Het arme kind was helemaal in shock. Maar ze konden niet samen beneden komen. Op dat moment stond Luca op het dek. Hij had een pistool gericht op Rick.”
“Hij heeft hem doodgeschoten..”, stamel ik.
“Nee”, schudt Marnix. “De bom ging af. Er was enorm veel chaos. Wij werden in het water geslagen. Overal was bloed, dreven er lichamen. Van Luca, Rick en Eva hebben ze nooit iets terug kunnen vinden. Ze stonden veel te dicht bij de explosie.”
Iedereen huilt. Marnix, Max en ikzelf ook. Van verdriet, omdat ik Rick mis. Van trots, omdat hij zichzelf wilde opofferen voor zijn gezin. Er schiet vanalles door mijn gedachten. Maar er is er ééntje die blijft hangen.
“Jullie hadden het net over de zoon van Rick. Maar, Rick heeft toch helemaal geen kinderen van zichzelf? Alleen ons drieën, zeg maar?”
Ik zie hoe Max en Marnix elkaar vragend aankijken. Het blijft opnieuw even verdacht stil.
“Anne, ik denk dat ik je dat het beste kan vertellen”, zegt Max plotseling.
Trucker-69
Pappa / Caregiver
oef, weer een heftig stuk.
Dank. Kijk weer uit naar een nieuw vervolg. Hoop dat Rick toch nog boven water komt.
Dank. Kijk weer uit naar een nieuw vervolg. Hoop dat Rick toch nog boven water komt.
luierdromertje
Niet geschoten is altijd mis.
Wat weer en goed vervolg.
Ik denk dat Rick dood is ( jammer) maar bij dit verhaal weet je het nooit
Dan komt er weer een onverwachte wending.
En juist dat maakt dit een super goed verhaal. !1
Ik denk dat Rick dood is ( jammer) maar bij dit verhaal weet je het nooit
Dan komt er weer een onverwachte wending.
En juist dat maakt dit een super goed verhaal. !1
luieluieraar
ik in m'n tena maxi o yeah
weer een super hard stuk dat alles op zijn plaats zet maar toch ook weer niet is rick nou echt dood of alleen heel gewond en loopt hij over een half jaar weer plotseling naar binnen no one knows !1 8)
gr LL
gr LL
stuiterbal
Beginneling
Dit is egt een goed verhaal kheb het in een keer helemaal uitgelezen !1 repect repect repect toppie
Winnie de Poep
klein zijn is fijn.
toppie
Elke_Diaper
Gewaardeerd Lid
Misschien moet je eens een boek uitgeven. Knap gedaan
Peetoom (Hoofdstuk 70)
Hoofdstuk 70: Broedertwist
“Het is al een tijdje geleden sinds je hier bent geweest”, glimlacht Max, terwijl hij zijn oude Opel op ervaring de oprit instuurt. Je kunt van Max zijn rijstijl zeggen wat je wilt, maar – hoe dood je jezelf van binnen ook voelt – als zijn passagier weet je weer dat je leeft.
“Marnix vindt dat je te dichtbij staat om mij ‘fatsoenlijke therapie’ te kunnen geven”, zucht ik hardop. “Hoezeer hij ook vind dat ik die therapie kan gebruiken.”
“Anne, ik praat zijn gedrag niet goed, maar je vader heeft het ook moeilijk. Hij voelt zich nog altijd schuldig om de dood van Rick. Er komt een moment waarop hij bij zal draaien.”
Rick. Het is twee-en-een-half jaar geleden dat alles – alweer – veranderde. Moeilijk te geloven hoe snel de tijd kan gaan als je jezelf kwijt bent. Aan de andere kant: als je jezelf kunt verliezen, hoe moeilijk kan het dan zijn om de tijd ook maar kwijt te raken?
Van Rick mocht ik wel altijd bij Max en Roos over de vloer. Niet eens alleen voor therapie. Soms alleen al om even uit het huis te kunnen vluchten waar al die slechte herinneringen leven. Dat doen ze nog steeds.
Sommige herinneringen leven zelfs dronken op de bank.
“Hij is in de laatste jaren alleen maar verder doorgedraaid. Als er een weg terug zou zijn voor Marnix, kan ik me niet voorstellen dat hij die met zijn dronken kop kan vinden”, grom ik.
Ik stap uit de auto, die overigens veel te bruin is om ook maar enigszins modern te lijken, en snuif de buitenlucht op. Half om de spanning weg te puffen, en half uit dankbaarheid voor het leven na deze dollemansrit. Nu ik weet hoe Max met zijn snelheidsmeter omgaat, ben ik ervan overtuigd dat dyscalculie een groot verkeersprobleem is.
“Houd vertrouwen in een goede afloop, Anne. De dingen gebeuren niet voor niets zoals ze gebeuren”, filosofeert Max. “Je weet nooit waar het goed voor is. Als je niet te laat thuis was gekomen vanavond, had je deze ontmoeting niet kunnen meemaken.”
“Je bedoelt dat jullie de zoon van Rick dan nog langer verborgen hadden gehouden?”, vraag ik quasi-sarcastisch.
Ik begrijp toch al niets van die situatie. In de jaren dat Rick bij ons in huis woonde, had ik echt wel begrepen dat hij niet aan monogamie deed. Volgens mij kon ‘ie het niet eens spellen. Niet omdat hij daar te dom voor was, maar omdat hij die levensstijl al had toen ze op school het woordenboek nog moesten uitleggen.
Daarom juist.
Rick zal toch nooit zo dom zijn geweest om het zonder condoom te doen? Of een andere vorm van voorbehoedsmiddelen? Zeker sinds hij bij ons is komen wonen en zijn gevoelens voor Chantal weer waren opgelaaid.
Dat is hoe het had moeten zijn – Chantal zwanger van Rick. Dat had het gezinnetje compleet gemaakt. Ik hou van kleine Joni, maar Rick had haar vader moeten zijn. Niet Pierre. En Chantal had de moeder van zijn zoon moeten zijn. Niet … wie het dan ook wel is geweest.
“Hoe heet hij eigenlijk?”, vraag ik om de stilte, die ik heb laten vallen om Max te laten garen in zijn schuldgevoel, te doorbreken.
“Mick”, zegt Max kort.
Ik hoor hem in de zakken van zijn colbertje rommelen tot hij de huissleutels heeft gevonden. Het kost me al mijn beheersing om niet weer in de vragenlawine te vervallen, die ik thuis ook al op hem af had gevuurd.
‘Hou oud is hij?’
‘Wie is zijn moeder?’
‘Waarom moet ik naar jullie thuis komen om hem te ontmoeten?’
Deze vragen, en nog wat meer, suizen al door mijn gedachten sinds ik een aangeschoten Marnix over wist te halen om mij met Max mee te laten gaan.
“Dat zul je straks allemaal vanzelf zien”, was het cryptische antwoord van de oude man.
Maar nu wist ik in ieder geval zijn naam al. Mick. De enige relatie die ik kon leggen was met Mick Jagger, de frontman van de Rolling Stones. Rick hield van rockmuziek, maar van de Stones? Die zijn toch wel een beetje te ‘old school’ voor hem, niet?
“Rick, Mick”, mompelde ik terwijl ik mijn schoenen op de deurmat schoonveegde. De winter had voor het eerst in jaren weer sneeuw meegenomen. De vroege schemer en donker deden mijn gemoed weinig goed. Half acht en bijna compleet zwarte lucht. Waar het wit wellicht symbool zou staan voor ‘licht’ en ‘positiviteit’, deed de sneeuw weinig om mijn gemoed te verlichten.
Hoop. Dat wel. Elke dag had ik meer gehoopt dan de dag ervoor. Dat Rick terug zou komen. Dat Marnix weg zou gaan. Of in ieder geval dat de ‘oude’ Marnix terug zou komen. Dat ik weer mijzelf mag zijn, compleet met luiers. Werkelijk, wat verlang ik naar die dingen. Ook wit. Ook altijd een soort van hoop met zich meegebracht. Op rust. En sinds Marnix al mijn luiers af had gepakt, was die hoop vervlogen. Enige achtergebleven rust verdampte.
Ik merk dat ik nieuwsgierig om me heen kijk in de hal van het huis. Dat ik er ook helemaal klaar voor ben om dit mysterie te ontrafelen. Ondanks de, laten we zeggen, sportieve rijstijl van Max, heeft het autoritje een eeuwigheid geduurd.
Max frummelt met zijn schoenveters. Iedere seconde frustreert mijn geduld verder. Ik voel een spanning in mijn buik. Een goede spanning. Voor zover dat kan. “Schiet op, Max”, denk ik in mezelf. “Ik wil van die knoop in mijn maag af. Die moet ook ontward.”
Eindelijk herinnert Max wat de kleuterjuffrouw hem een halve eeuw geleden had geleerd, en punnikt hij zijn veters los. Schoenen uit. Instappers aan. Daar gaan we, de bijkeuken in.
Roos staat aan het aanrecht. Ze is de schone vaat aan het afdrogen. Verbaasd kijkt ze ons aan. Het is duidelijk dat Roos me niet verwacht had, maar al snel verschijnt er een grote lach op haar gezicht.
“Anne! Wat een verrassing!”, kraait ze uit, voordat ze me trakteert op een stevige knuffel. “Wat leuk om je te zien. Dat is toch al een tijdje geleden, hè?”
“Ik ben hier voor Mick”, flap ik er uit. Misschien iets té direct. Ik weet ook niet waarom het zo mijn mond uitkomt. De spanning zit te hoog. En aan de reactie van Roos te zien, ben ik niet de enige die spanning bij deze situatie voelt.
“Max, heb je het haar toch verteld?”, vraagt Roos, op een geschrokken toon. “Ik weet dat het er ooit van moest komen, maar Anne heeft het al zo zwaar.”
Ik waardeer het altijd als mensen iets positiefs over me denken te zeggen, terwijl hun woorden juist bevestigen dat ik reden heb om mezelf negatief te voelen. Dankjewel, Roos.
“Schat, het was niet mijn keuze. Ik probeerde wederom om op Marnix in te praten. Weer die muur om zich heen. In mijn emotie heb ik Mick genoemd, en Anne heeft dat gehoord”, verzucht Max.
Even weet ik niet of ik mezelf schuldig moet voelen vanwege het afluisteren, of juist triomfantelijk omdat ik het geheim van deze volwassenen heb weten te ontdekken.
“Lieverd, het was niet dat we dit zo graag voor jou en Noor geheim wilden houden”, legt Roos uit, alsof ze mijn gedachten kan lezen. Dat kan ze niet. Volgens mij wel die van Max.
“Maar we dachten dat het voor jullie allebei teveel zou zijn. Rick weg, Pappa terug, Joni erbij..”
“… de alcohol”, vul ik het einde van haar zin maar in. Alsof ik niet weet waar ik mee moet dealen.
“Precies. Het was voor ons ook een schok toen we het voor het eerst te horen kregen. Het was vlak na de terugkomst van je vader uit Italië. Alles was zo’n chaos, en er waren zoveel vraagtekens. We voelden dat we het jullie niet aan konden doen.”
“Misschien had ik juist wel heel veel steun aan mijn broer kunnen hebben”, suggereer ik. Luchtiger dan de woorden van binnen voelen. Met opzet gebruik ik het woord ‘broer’. Rick is zijn vader en – wat mij betreft – is hij ook mijn vader.
“Dat denk ik niet, Lieverd”, zegt Roos zachtjes.
Ze pakt me voorzichtig bij mijn arm en neemt me mee naar de woonkamer. Dat is het moment dat ik hem voor het eerst zie.
Mick.
Op de bank ligt een jongen van hooguit drie jaar te slapen. Onder een witte deken, met een grote knuffelbeer in zijn armen. Grote donkere krullen op zijn hoofdje. Hij droomt ongetwijfeld prettig, aan de voorzichtige lach op zijn gezicht te zien.
“Dit is Mick”, zegt Roos. “Onze kleinzoon.”
Dan vallen de puzzelstukjes allemaal op hun plaats. Ellen. Juf Ellen van de basisschool. Dochter van Max en Roos. Waar Rick mee samen is geweest toen hij net bij ons in huis woonde.
Die hij op is gaan zoeken toen we in Nijmegen waren voor de begrafenis van mijn opa. Toen moet het gebeurd zijn. In Nijmegen. Dat stomme witte konijn. Maar het klopt allemaal. Mick moet zijn geboren zo rondom het moment dat Rick in Italië was. Hij zal er nooit van geweten hebben.
Ik blijf naar het mannetje staren. “Wat een schatje”, mompel ik verbaasd. Achter me kijken Max en Roos elkaar opgelucht aan. Dat is misschien wel het meest positieve dat ze mij in jaren hebben horen zeggen. Maar mijn hart staat weer open.
“Mag ik even bij hem liggen?”, vraag ik zijn grootouders. Ze knikken. Ik ga naast Mick op de rand van de bank zitten en kijk eens goed naar hem. Hij lijkt echt op Rick. Ik streel zijn donkere krullen, en trek de witte deken wat hoger over hem heen. Buiten valt verse sneeuw. Ik hoop dat het nooit meer stopt, en ik voor eeuwig bij dit mannetje mag blijven zitten.
Hoofdstuk 70: Broedertwist
“Het is al een tijdje geleden sinds je hier bent geweest”, glimlacht Max, terwijl hij zijn oude Opel op ervaring de oprit instuurt. Je kunt van Max zijn rijstijl zeggen wat je wilt, maar – hoe dood je jezelf van binnen ook voelt – als zijn passagier weet je weer dat je leeft.
“Marnix vindt dat je te dichtbij staat om mij ‘fatsoenlijke therapie’ te kunnen geven”, zucht ik hardop. “Hoezeer hij ook vind dat ik die therapie kan gebruiken.”
“Anne, ik praat zijn gedrag niet goed, maar je vader heeft het ook moeilijk. Hij voelt zich nog altijd schuldig om de dood van Rick. Er komt een moment waarop hij bij zal draaien.”
Rick. Het is twee-en-een-half jaar geleden dat alles – alweer – veranderde. Moeilijk te geloven hoe snel de tijd kan gaan als je jezelf kwijt bent. Aan de andere kant: als je jezelf kunt verliezen, hoe moeilijk kan het dan zijn om de tijd ook maar kwijt te raken?
Van Rick mocht ik wel altijd bij Max en Roos over de vloer. Niet eens alleen voor therapie. Soms alleen al om even uit het huis te kunnen vluchten waar al die slechte herinneringen leven. Dat doen ze nog steeds.
Sommige herinneringen leven zelfs dronken op de bank.
“Hij is in de laatste jaren alleen maar verder doorgedraaid. Als er een weg terug zou zijn voor Marnix, kan ik me niet voorstellen dat hij die met zijn dronken kop kan vinden”, grom ik.
Ik stap uit de auto, die overigens veel te bruin is om ook maar enigszins modern te lijken, en snuif de buitenlucht op. Half om de spanning weg te puffen, en half uit dankbaarheid voor het leven na deze dollemansrit. Nu ik weet hoe Max met zijn snelheidsmeter omgaat, ben ik ervan overtuigd dat dyscalculie een groot verkeersprobleem is.
“Houd vertrouwen in een goede afloop, Anne. De dingen gebeuren niet voor niets zoals ze gebeuren”, filosofeert Max. “Je weet nooit waar het goed voor is. Als je niet te laat thuis was gekomen vanavond, had je deze ontmoeting niet kunnen meemaken.”
“Je bedoelt dat jullie de zoon van Rick dan nog langer verborgen hadden gehouden?”, vraag ik quasi-sarcastisch.
Ik begrijp toch al niets van die situatie. In de jaren dat Rick bij ons in huis woonde, had ik echt wel begrepen dat hij niet aan monogamie deed. Volgens mij kon ‘ie het niet eens spellen. Niet omdat hij daar te dom voor was, maar omdat hij die levensstijl al had toen ze op school het woordenboek nog moesten uitleggen.
Daarom juist.
Rick zal toch nooit zo dom zijn geweest om het zonder condoom te doen? Of een andere vorm van voorbehoedsmiddelen? Zeker sinds hij bij ons is komen wonen en zijn gevoelens voor Chantal weer waren opgelaaid.
Dat is hoe het had moeten zijn – Chantal zwanger van Rick. Dat had het gezinnetje compleet gemaakt. Ik hou van kleine Joni, maar Rick had haar vader moeten zijn. Niet Pierre. En Chantal had de moeder van zijn zoon moeten zijn. Niet … wie het dan ook wel is geweest.
“Hoe heet hij eigenlijk?”, vraag ik om de stilte, die ik heb laten vallen om Max te laten garen in zijn schuldgevoel, te doorbreken.
“Mick”, zegt Max kort.
Ik hoor hem in de zakken van zijn colbertje rommelen tot hij de huissleutels heeft gevonden. Het kost me al mijn beheersing om niet weer in de vragenlawine te vervallen, die ik thuis ook al op hem af had gevuurd.
‘Hou oud is hij?’
‘Wie is zijn moeder?’
‘Waarom moet ik naar jullie thuis komen om hem te ontmoeten?’
Deze vragen, en nog wat meer, suizen al door mijn gedachten sinds ik een aangeschoten Marnix over wist te halen om mij met Max mee te laten gaan.
“Dat zul je straks allemaal vanzelf zien”, was het cryptische antwoord van de oude man.
Maar nu wist ik in ieder geval zijn naam al. Mick. De enige relatie die ik kon leggen was met Mick Jagger, de frontman van de Rolling Stones. Rick hield van rockmuziek, maar van de Stones? Die zijn toch wel een beetje te ‘old school’ voor hem, niet?
“Rick, Mick”, mompelde ik terwijl ik mijn schoenen op de deurmat schoonveegde. De winter had voor het eerst in jaren weer sneeuw meegenomen. De vroege schemer en donker deden mijn gemoed weinig goed. Half acht en bijna compleet zwarte lucht. Waar het wit wellicht symbool zou staan voor ‘licht’ en ‘positiviteit’, deed de sneeuw weinig om mijn gemoed te verlichten.
Hoop. Dat wel. Elke dag had ik meer gehoopt dan de dag ervoor. Dat Rick terug zou komen. Dat Marnix weg zou gaan. Of in ieder geval dat de ‘oude’ Marnix terug zou komen. Dat ik weer mijzelf mag zijn, compleet met luiers. Werkelijk, wat verlang ik naar die dingen. Ook wit. Ook altijd een soort van hoop met zich meegebracht. Op rust. En sinds Marnix al mijn luiers af had gepakt, was die hoop vervlogen. Enige achtergebleven rust verdampte.
Ik merk dat ik nieuwsgierig om me heen kijk in de hal van het huis. Dat ik er ook helemaal klaar voor ben om dit mysterie te ontrafelen. Ondanks de, laten we zeggen, sportieve rijstijl van Max, heeft het autoritje een eeuwigheid geduurd.
Max frummelt met zijn schoenveters. Iedere seconde frustreert mijn geduld verder. Ik voel een spanning in mijn buik. Een goede spanning. Voor zover dat kan. “Schiet op, Max”, denk ik in mezelf. “Ik wil van die knoop in mijn maag af. Die moet ook ontward.”
Eindelijk herinnert Max wat de kleuterjuffrouw hem een halve eeuw geleden had geleerd, en punnikt hij zijn veters los. Schoenen uit. Instappers aan. Daar gaan we, de bijkeuken in.
Roos staat aan het aanrecht. Ze is de schone vaat aan het afdrogen. Verbaasd kijkt ze ons aan. Het is duidelijk dat Roos me niet verwacht had, maar al snel verschijnt er een grote lach op haar gezicht.
“Anne! Wat een verrassing!”, kraait ze uit, voordat ze me trakteert op een stevige knuffel. “Wat leuk om je te zien. Dat is toch al een tijdje geleden, hè?”
“Ik ben hier voor Mick”, flap ik er uit. Misschien iets té direct. Ik weet ook niet waarom het zo mijn mond uitkomt. De spanning zit te hoog. En aan de reactie van Roos te zien, ben ik niet de enige die spanning bij deze situatie voelt.
“Max, heb je het haar toch verteld?”, vraagt Roos, op een geschrokken toon. “Ik weet dat het er ooit van moest komen, maar Anne heeft het al zo zwaar.”
Ik waardeer het altijd als mensen iets positiefs over me denken te zeggen, terwijl hun woorden juist bevestigen dat ik reden heb om mezelf negatief te voelen. Dankjewel, Roos.
“Schat, het was niet mijn keuze. Ik probeerde wederom om op Marnix in te praten. Weer die muur om zich heen. In mijn emotie heb ik Mick genoemd, en Anne heeft dat gehoord”, verzucht Max.
Even weet ik niet of ik mezelf schuldig moet voelen vanwege het afluisteren, of juist triomfantelijk omdat ik het geheim van deze volwassenen heb weten te ontdekken.
“Lieverd, het was niet dat we dit zo graag voor jou en Noor geheim wilden houden”, legt Roos uit, alsof ze mijn gedachten kan lezen. Dat kan ze niet. Volgens mij wel die van Max.
“Maar we dachten dat het voor jullie allebei teveel zou zijn. Rick weg, Pappa terug, Joni erbij..”
“… de alcohol”, vul ik het einde van haar zin maar in. Alsof ik niet weet waar ik mee moet dealen.
“Precies. Het was voor ons ook een schok toen we het voor het eerst te horen kregen. Het was vlak na de terugkomst van je vader uit Italië. Alles was zo’n chaos, en er waren zoveel vraagtekens. We voelden dat we het jullie niet aan konden doen.”
“Misschien had ik juist wel heel veel steun aan mijn broer kunnen hebben”, suggereer ik. Luchtiger dan de woorden van binnen voelen. Met opzet gebruik ik het woord ‘broer’. Rick is zijn vader en – wat mij betreft – is hij ook mijn vader.
“Dat denk ik niet, Lieverd”, zegt Roos zachtjes.
Ze pakt me voorzichtig bij mijn arm en neemt me mee naar de woonkamer. Dat is het moment dat ik hem voor het eerst zie.
Mick.
Op de bank ligt een jongen van hooguit drie jaar te slapen. Onder een witte deken, met een grote knuffelbeer in zijn armen. Grote donkere krullen op zijn hoofdje. Hij droomt ongetwijfeld prettig, aan de voorzichtige lach op zijn gezicht te zien.
“Dit is Mick”, zegt Roos. “Onze kleinzoon.”
Dan vallen de puzzelstukjes allemaal op hun plaats. Ellen. Juf Ellen van de basisschool. Dochter van Max en Roos. Waar Rick mee samen is geweest toen hij net bij ons in huis woonde.
Die hij op is gaan zoeken toen we in Nijmegen waren voor de begrafenis van mijn opa. Toen moet het gebeurd zijn. In Nijmegen. Dat stomme witte konijn. Maar het klopt allemaal. Mick moet zijn geboren zo rondom het moment dat Rick in Italië was. Hij zal er nooit van geweten hebben.
Ik blijf naar het mannetje staren. “Wat een schatje”, mompel ik verbaasd. Achter me kijken Max en Roos elkaar opgelucht aan. Dat is misschien wel het meest positieve dat ze mij in jaren hebben horen zeggen. Maar mijn hart staat weer open.
“Mag ik even bij hem liggen?”, vraag ik zijn grootouders. Ze knikken. Ik ga naast Mick op de rand van de bank zitten en kijk eens goed naar hem. Hij lijkt echt op Rick. Ik streel zijn donkere krullen, en trek de witte deken wat hoger over hem heen. Buiten valt verse sneeuw. Ik hoop dat het nooit meer stopt, en ik voor eeuwig bij dit mannetje mag blijven zitten.